ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Αδελφοί μου, ποτέ ας μη λησμονούμε ότι είμαστε απόγονοι των Αγίων Μαρτύρων! Ο σημερινός κουρασμένος κόσμος, οι άνθρωποι που παλεύουν μέσα στα πάθη, στην αθεΐα και στην μαύρη απογοήτευση της απελπισίας, από κάπου περιμένουν να πιαστούν. Για να σταθούν, να ανορθωθούν και να βαδίσουν. Και αυτό το  ''κάπου'' δεν είναι άλλο από τον Χριστό, την Πίστη και την Ελπίδα προς τον Οποίο, πρέπει να τις δώσει στον κόσμο η Εκκλησία δια των τέκνων της Της. 

Η ευλογημένη Ομολογία σε συνδυασμό με τον Ευαγγελικό τρόπο ζωής και την Πατερική διάκριση δεν έπαυσαν ποτέ να υπάρχουν μέσα στην ζωή και διαδρομή της Εκκλησίας, πράγμα που θα το διακρίνουν όσοι επιθυμούν, αρκεί να ψάξουν λίγο περισσότερο.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστοί στην κλήση της Ελπίδος και μέσα στο φως της  Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, αποτελούν, πρέπει να αποτελούν, την ηρωική προφυλακή της Εκκλησίας και της Κοινωνίας. Και οι οπαδοί του “ως εσφαγμένου Αρνίου” επιβάλλεται και σήμερα με θάρρος και χάρι να ομολογούν την αλήθεια της Πίστεως. Και αν χρειασθεί, να φθάσουν να σφραγίσουν με το αίμα τους την πίστη των Πατέρων τους.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΟΣΜΙΩΝ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΟΣΜΙΩΝ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Πώς αλήθεια θα εμπνευσθεί η δύναμις της απαρνήσεως των εγκοσμίων, και πώς η θέλησις θα σφυρηλατηθεί απούσης της πίστεως; Πώς η καρδιά θα αρνηθεί τον ένοχο πλουτισμό, την μάταιη δόξα, τις ανόητες επιδείξεις, τις γνωριμίες με τους μεγάλους του κόσμου και γενικώς πώς θα απαγκιστρωθεί από τις προσκολλήσεις του κόσμου και της αμαρτίας, όταν δεν καλλιεργείται συστηματικώς δια της προσευχής και των Ιερών μυστηρίων η σώζουσα πίστις; 

Αυτή η πίστις του Χριστού θα εμπνεύσει, αλλά και θα πραγματοποιήσει, τις ιερές αποφάσεις. Από αυτήν θα αντλήσει δύναμη η θέλησις και θα σπάσει τα δεσμά της δουλείας. Από αυτήν την αρετή της πίστεως ενισχυμένος ο Αβραάμ “παρώκησεν εις την γην της επαγγελίας ως αλλοτρίαν” και έζησε ως ξένος και παρεπίδημος. Με την ευλογία αυτής της ζωντανής πίστεως οι Άγιοι κατορθώνουν τα μεγάλα έργα της ασκήσεως, της ομολογίας και τέλος αυτού τούτου του μαρτυρίου του αίματος.

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Αλήθεια, τι είναι το ψεύδος; Είναι μια σατανική επινόησις. Ο εφευρέτης και άρα ο πατέρας ο πονηρός και δόλιος του ψεύδους είναι ο διάβολος. Γνωστά τα περιστατικά, τουλάχιστον για τους πιστούς. Με το προσωπείο του φιδιού ο εχθρός, μέσα στον παράδεισο, ρίχνει στην Εύα το πρώτο ψέμα. (Γεν. γ' 5). Ο πονηρός και ξεπεσμένος άγγελος, ο διάβολος, όχι απλά συκοφαντεί τον Θεό, αλλά τον παρουσιάζει ως ψεύτη και φθονερό. Και η Εύα, ξεκινώντας τον “διάλογο” με το φίδι, σιγα-σιγα αλλοιώνεται και πέφτει στο μεγάλο αμάρτημα της παρακοής, παρασύροντας στον πνευματικό γκρεμό και τον Αδάμ. Ο διάβολος λοιπόν, μέσω του ψεύδους, παρέσυρε στο κακό τον άνθρωπο με δραματικές τις συνέπειες και γι' αυτή τη φύση.

Ποια όμως ήταν η αλήθεια; Ακριβώς το αντίθετο από την ψευδή εισήγηση του διαβόλου. Και τούτο, διότι εγνώριζε ότι ο άνθρωπος δύναται να καταστεί κατά χάριν Θεός. Ενώ ο Εωσφόρος, που θέλησε από μόνος του να γίνει Θεός, κατήντησε δαίμονας και παγιώθηκε, δια της πτώσεώς του, οριστικά στο κακό.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το ψεύδος δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου στην ιστορία της πτώσεως του ανθρώπου. Κάτω από την επιφάνεια μια ζωής αναληθούς κρύπτονται τόσες και τόσες κακίες, που φυγαδεύουν την προστασία του Θεού, αλλά και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων. Όπως φυσικά, αντίστροφα, και η κορυφή της αληθείας αποδεικνύεται δέσμη αρετών, που οδηγούν τον άνθρωπο στον φωτισμό και σ' αυτή την θέωση. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Ο Άγιος Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο θαυματουργός, είναι μία από τις μεγαλύτερες μορφές που τιμά και εορτάζει μεγαλοπρεπώς η Εκκλησία μας. Η ζωή του είναι γεμάτη αγιότητα και ευαγγελικές αρετές. Όλος ο βίος του είναι «ευωδία Χριστού». Ανεδείχθη όντως «ηγούμενος» και «καλός ποιμένας» των Ορθοδόξων.

Γι’ αυτό και το Αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας που συνιστά στους πιστούς να υπακούουν στους πνευματικούς τους ηγέτες. 

Αλλά υπάρχει, αλλοίμονο, περίπτωση ο «ποιμένας», «γυμνή τη κεφαλή», έχοντας ξεφύγει ολοσχερώς από την ευλογημένη οδό της αποστολής του, κηρύττει, στο μεν δογματικό πεδίο πλάνες και αιρέσεις, στο δε ηθικό αμνηστεύει παρεκτροπές και έργα σαρκός, όπως οι αρχαίοι Νικολαΐτες,  και τελικώς οδηγούν οδηγεί τις ψυχές στην καταστροφή και στην κόλαση. Εννοείται, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, το ποίμνιο όχι μόνο δεν οφείλει υπακοή και εμπιστοσύνη στον ποιμένα του, αλλά επιβάλλεται να κινηθούν οι προβλεπόμενες νομοκανονικές διαδικασίες, ώστε οι αρμόδιοι να θέσουν εκτός ποιμνίου τον «μισθωτό και κακό ποιμένα».

Δεν οφείλουμε υπακοή, ούτε οφείλουμε να εμπιστευόμαστε ανθρώπους οι οποίοι έχασαν την «έξωθεν καλήν μαρτυρίαν» και έχουν αμβλυμένο τον κανόνα της Πίστεως και της ηθικής. Φυσικά και αρνούμαστε την καθοδήγησή μας από ανθρώπους που ευκαίρως-ακαίρως, κηρύττουν τον επάρατο οικουμενισμό, όπως βεβαίως καταδικάζουμε και τα σχίσματα.

Παρακαλούμε τον μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Νικόλαο, να πρεσβεύει υπέρ όλου του πληρώματος της στρατευομένης μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, και ταυτοχρόνως να ευλογεί νέους ανθρώπους, αγνούς και καθαρούς, ώστε να ενταχθούν στις τάξεις του Ιερού μας κλήρου.  Ανθρώπους ευθείς και ζηλωτές των πατρικών μας παραδόσεων, οι οποίοι θα ζουν για την Εκκλησία και όχι από την Εκκλησία. Ανθρώπους που θα κοσμούνται με τα ουράνια χαρίσματα που διέθετε και ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος.

Η ΑΓΑΘΩΣΥΝΗ

Η ΑΓΑΘΩΣΥΝΗ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Η αγαθωσύνη, δηλαδή η καλοσύνη του πιστού είναι μια αρετή που εκδηλώνεται κατά ποικίλους τρόπους. Πρόκειται περί μιας καθ' αυτό ουσιαστικής και πρακτικής αρετής, που έχει να κάνει με την ίδια την καθημερινότητα και την συναναστροφή με όλους τους ανθρώπους και ιδίως αυτούς που οι περιστάσεις της ζωής τους έχουν ρίξει στην δυστυχία με όλες της τις μορφές. Όταν ο Χριστιανός συντρέχει τους πάσχοντες, όταν παραμυθεί τους πενθούντες και όταν ανακουφίζει τους θλιβομένους. Όταν οι χήρες και τα ορφανά τον αισθάνονται ως Άγγελο εξ ουρανού, τούτο σημαίνει ότι ο αγωνιστής Χριστιανός, κατακτά ολοένα και περισσότερο της χαριτοσκεπείς κορυφές της αγαθωσύνης. 

Όταν μάλιστα τοποθετεί τον εαυτό του έναντι των άλλων με ειρηνική διάθεση και ξεκάθαρη ταπείνωση, όταν προτιμά για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, να υποχωρεί όταν θίγεται το εγώ του, και αυτός παραμένει σταθερός αγωνιστής, όταν η πίστις είναι το κινδυνευόμενο και αυτός αναδεικνύεται ομολογητής, τότε αποδεικνύεται ότι η καλοσύνη δεν είναι μια ψευδοσυναισθηματική κατάστασις, αλλά μια πολύπτυχη αρετή με πλούσιο αγιαστικό περιεχόμενο.

ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ

ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Αποτελεί όντως μεγάλη αλήθεια η φράση ενός συγχρόνου Αγίου, ο οποίος, ερμηνεύοντας το σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, μεταξύ των άλλων, τόνισε: «Η Εκκλησία δεν φοβάται την αμαρτία (το σφάλλειν ανθρώπινον). Η Εκκλησία φοβάται τις διαιρέσεις και τα σχίσματα, τα οποία βάση τους έχουν τον δαιμονικό εγωισμό». 

Άλλωστε η χρυσή σάλπιγγα της Εκκλησίας μας, ο ιερός Χρυσόστομος, εσάλπισε σε ανάλογη ομιλία του το εξής: «Προσοχή, διότι το σχίσμα ούτε και αυτό το αίμα του μαρτυρίου δεν δύναται να το ξεπλύνει». 

Είθε να δώσει ο Θείος  Δομήτωρ της Εκκλησίας μας να παραμένουμε ασάλευτοι στην ενότητα του Πνεύματος, εν τω  συνδέσμω της ειρήνης, αλλά και όσοι βρίσκονται σε σχισματικές και αιρετικές καταστάσεις, σύντομα να επιστρέψουν στην μοναδική, στην στρατευομένη Ορθόδοξη Εκκλησία μας. 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Για να έλθει η εξωτερική ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, καθίσταται ανάγκη το κάθε πρόσωπο στον χώρο τής Εκκλησίας να βιώσει την εσωτερική ειρήνη. Την θεία ειρήνη, που δεν είναι αποτέλεσμα  ανθρωπίνης και εύθραυστης συμφωνίας, αλλά της Ειρήνης του Αγίου Πνεύματος.

Να γίνει βίωμα στα βάθη της ψυχής η “ειρήνη η πάντα νουν υπερέχουσα”. Και αυτή την ειρήνη που σφράγισε ο Θεός διά του αίματος του Υιού Του, είναι ανάγκη να την συνυπογράψει ο κάθε άνθρωπος δια της εις Χριστόν πίστεως, αλλά και αυτών των έργων Του. Τότε μόνο η ειρήνη γίνεται κατάστασις μόνιμη και αναφαίρετη. Μέσα δε σε αυτό το πνεύμα ο,τιδήποτε κι αν συμβεί, ο πιστός ψάλλει μετά του Προφητάνακτος “Ου φοβηθησόμεθα εν τω ταράσσεσθαι την γήν”!

Ας κάνει λοιπόν ο μακράν τού Θεού κόσμος ό,τι θέλει. Ας κοάζουν οι βάτραχοι της αθεΐας και της απιστίας και ας καυχώνται οι παράφρονες και διεστραμμένοι νόες για το ότι αρνούνται την αγάπη του Θεού. Εμείς, ευλογημένοι αδελφοί, ας κρατούμε στον μυστικό θάλαμο της καρδιάς μας την ευλογία που μας χάρισε Αυτός ο ίδιος ο Κύριος και Θεός μας.

Και πόσο πράγματι τα Θεϊκά του λόγια μας ενισχύουν και βεβαίως μας συγκινούν.

“Ειρήνην αφίημι υμίν· ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν”.

Ναι, Κύριε Ιησού, ελθέ, ειρήνευσον, εξάγνισον και σώσον ημάς.

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΣ

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Όποιος φροντίζει να ζει αξίως του μεγαλείου της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως, καθημερινώς ελέγχει τον εαυτόν του και αγωνίζεται να μορφώσει την ύπαρξή του ώστε να ελκύσει την Χάρη του Θεού, η οποία είναι εκείνη που θα την μεταμορφώσει από το κατ' εικόνα εις το καθ' ομοίωσιν. 

Και φυσικά, στην πορεία αυτή, ουδέποτε λησμονεί ότι με απέραντη στοργή και αγάπη τον παρακολουθεί ο φύλακας Άγγελός του. Η ουράνια αυτή ύπαρξη του φύλακα Αγγέλου, που συνοδεύει τον πιστό συνεχώς, έως και την τελευταία πνοή της επίγειας ζωής του, και η οποία, όταν η ψυχή του χωρισθεί από το σώμα του, θα τον συνοδεύσει στην συνέχεια και θα τον παρουσιάσει ενώπιον του θρόνου του Θεού, για να  καταπαύσει εις τον ακύμαντον λιμένα της ουρανίου μακαριότητος και να καταταγεί εις τον χορόν των Αγίων.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Η αγάπη για την οποία κάνει λόγο ο Απόστολος των Εθνών δεν είναι μια απλή συναισθηματική ή συνηθισμένη αγάπη, αλλά είναι ένα ηφαίστειο που ξεχειλίζει από το πυρ της προς τον Θεόν αγάπης κατ' αρχάς και διαχέεται προς τον πλησίον. Φανερώνει επίσης ένα δογματικό υλικό, που δεν μπορεί παρά να θησαυρίζεται μόνο εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Θέλουμε να πούμε με τούτο το εξής: Όλες οι θρησκείες, κατά το μάλλον ή ήττον, κάνουν λόγο περί αγάπης. Όλες επίσης οι χριστιανικές εκφράσεις (=αιρέσεις) υπερθεματίζουν στο κεφάλαιο της αγάπης, με αποτελέσματα όμως τραγικά, αφού απουσιάζει το υπόβαθρο της αληθείας. Φθάνουν μάλιστα κάποιοι να κάνουν λόγο περί “αγάπης Χριστιανικής” ακόμα και στο βόρβορο των σαρκικών διαστροφών, αλλά και τόσα άλλα ψευδεπίγραφα παραδείγματα αγάπης προβάλλονται, τα οποία πασιφανώς αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη άνευ αληθείας, αλλά και αντιστρόφως, αλήθεια άνευ αγάπης.

Δόξα τω Θεώ οι Άγιοι της Εκκλησίας, μας καθοδηγούν και σ' αυτό το μονοπάτι, το δύσκολο μεν, όμορφο όμως, καρποφόρο και φωτεινό. Στον δρόμο της νευρώδους και ζωντανής αγάπης, που αποπνέει την ευωδία τής Χάριτος και το άρωμα της Ορθοδόξου αληθείας, συνάμα δε και του ήθους των ανθρώπων που εβίωσαν την πάναγνη και μαρτυρική αγάπη.

Η ΑΓΑΘΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

Η ΑΓΑΘΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Η αγαθοσύνη, δηλαδή η καλοσύνη του πιστού είναι μια αρετή που εκδηλώνεται κατά ποικίλους τρόπους. Πρόκειται περί μιας καθ' αυτό ουσιαστικής και πρακτικής αρετής, που έχει να κάνει με την ίδια την καθημερινότητα και την συναναστροφή με όλους τούς ανθρώπους και ιδίως αυτούς που οι περιστάσεις τής της ζωής τούς τους έχουν ρίξει στην δυστυχία με όλες της τις μορφές. Όταν ο Χριστιανός συντρέχει τους πάσχοντες, όταν παραμυθεί τους πενθούντες και όταν ανακουφίζει τους θλιβομένους. Όταν οι χήρες και τα ορφανά τον αισθάνονται ως άγγελον εξ' ουρανού, τούτο σημαίνει ότι ο αγωνιστής Χριστιανός, κατακτά ολοένα και περισσότερο τις χαριτοσκεπείς κορυφές της αγαθοσύνης. Όταν μάλιστα τοποθετεί τον εαυτό του σε κατώτερο επίπεδο έναντι των άλλων με ειρηνική διάθεση και ξεκάθαρη ταπείνωση, όταν προτιμά, για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, να υποχωρεί, όταν θίγεται το εγώ του και αυτός παραμένει σταθερός αγωνιστής, όταν η πίστις είναι το κινδυνευόμενο και αυτός αναδεικνύεται ομολογητής, τότε αποδεικνύεται ότι η καλοσύνη δεν είναι μια ψευδοσυναισθηματική κατάστασις, αλλά μια πολύπτυχη αρετή με πλούσιο αγιαστικό περιεχόμενο.

ΘΕΛΩ=ΜΠΟΡΩ ΜΟΝΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ

ΘΕΛΩ=ΜΠΟΡΩ ΜΟΝΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Η δύναμις του Χριστού μας, του Κυρίου και Θεού μας, είναι ακατανίκητη. Ενώπιον της Θεϊκής αυτής δυνάμεως το σαρκικό φρόνημα νεκρώνεται και ο εκπεσών άγγελος εξαφανίζεται. Όσοι δε έζησαν την ζωή της Χάριτος και πολέμησαν σε όλες του τις εκφάνσεις το κακό σε σημείο απίστευτο, δηλαδή οι Άγιοι, διακηρύσσουν με τον αγιασμένο τους λόγο ότι όχι μόνο δεν είναι ακατόρθωτη η πνευματική ζωή, αλλά ότι, εάν θέλει το τέκνον της Εκκλησίας, δύναται να πορευθεί “εκ δυνάμεως εις δύναμιν” και να φθάσει σε αυτά τα δυσθεώρητα ύψη του αγιασμού, δηλ. του φωτισμού και της θεώσεως. 

Και φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε και τα πλούσια πνευματικά μέσα με τα οποία τονώνεται πνευματικώς ο αγωνιζόμενος, ώστε πάντοτε να παρουσιάζεται με νέες δυνάμεις για τον αγώνα κατά των παθών του και του κακού. Τα άχραντα Μυστήρια δηλαδή, που τελούνται μόνο στον χώρο της Εκκλησίας μας, στις λατρευτικές γενικώτερα συνάξεις, και τον αυθεντικό Εκκλησιαστικό τρόπο ζωής, μακριά από τις αλλοιώσεις και τους νεοεποχήτικους νεωτερισμούς, που ως μανιτάρια του διαβόλου φυτρώνουν ακόμα και στα ενδότερα προσβάλλοντας και αυτές τις πλέον υψηλές κορυφές.

Είναι εκείνο που τονίζουν όλοι οι άγιοι, όταν αναφέρονται στην θέληση του Χριστιανού. Ότι “για τον πιστό δεν υπάρχει το δεν μπορώ, αλλά το δεν θέλω”. Θέλω = και μπορώ μόνο εν Χριστώ Ιησού και μόνο δια της Χάριτός Του.

ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Τα καλά έργα όχι μόνο ανακουφίζουν τον πένητα και πάσχοντα στο σώμα, αλλά ταυτοχρόνως αποβλέπουν στη σωτηρία του αδελφού: Την ψυχική σωτηρία και απολύτρωση. Πόσες φορές λησμονούμε και αυτή την πραγματικότητα; Μας διαφεύγει ότι ο άνθρωπος δεν πάσχει μόνο σωματικώς και υλικώς. Πάσχει, κυρίως πάσχει ψυχικώς. Υποφέρει από το κακό, τα πάθη και τις αδυναμίες, βασανίζεται από το λυσσασμένο θηρίο τής αμαρτίας. Οι αιμορροούσες σωματικές πληγές, σε ουδεμία των περιπτώσεων μπορούν να συγκριθούν με τον αβάσταχτο πόνο των ψυχικών τραυμάτων και των πνευματικών πληγών που φέρει ο άνθρωπος της αποστασίας και εκείνος που αγνοεί τον Μεγάλο Ιατρό. Αυτόν που είπε “Δεύτε πάντες προς με οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς”. (Ματθ' ια' 28).

Αλλά για να γίνει αυτό, για να γνωρίσει και προσεγγίσει ο άνθρωπος τον Σωτήρα Χριστό, εκτός τής αγαθής διαθέσεως που είναι αναγκαίο να υπάρχει στην συνείδηση, οπωσδήποτε χρειάζεται και κάποια απλή έως και έντονη, διακριτική βεβαίως παρακίνησις. Απαιτείται το κήρυγμα και η διδασκαλία τής πίστεως. Φυσικά είναι αδύνατον όλοι να είναι ιεροκήρυκες, μπορούν όμως και πρέπει με πνεύμα αγάπης και προσευχής, μαζί με την υλική συνδρομή να προσφέρεται και ο καλός ο λόγος. Μια συμβουλή με πολύ διάκριση και μια αδελφική νουθεσία, αφού και εμείς έχουμε περάσει από τα ίδια κακοτράχαλα μονοπάτια τού κακού και έχουμε δοκιμάσει το ολισθηρό παγοδρόμιο της ευπερίστατης αμαρτίας. Κυρίως δε με το ίδιο το ζωντανό παράδειγμα της Ορθοδόξου πνευματικότητος, μαζί με την οποιαδήποτε βοήθεια, γινόμαστε τα όργανα της Χάριτος ώστε η κοινωνία μας να συνεχίσει να υπάρχει μέσα σε ατμόσφαιρα ελπίδας και ειρήνης. Αυτά λοιπόν είναι “τα έργα τα καλά” που κάνουν τον άνθρωπο συνεργό τού Θεού και μεταστρέφουν - εξαγνίζουν και εξαγιάζουν τις ψυχές των ανθρώπων για τις οποίες ο Ελεήμων Κύριος έγινε άνθρωπος και υπέστη τον Σταυρικό θάνατο.

ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ

ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Αλλά ουδέποτε θα αγαπήσουμε την ελεημοσύνη, εάν πριν απ' όλα δεν παραδώσουμε και δεν αφιερώσουμε τους εαυτούς μας στον Θεό. Όταν προηγηθεί αυτό, τότε κατά φυσικό λόγο θα προσφέρουμε και πάντα τα ημέτερα. Όλα όσα κατέχουμε, ώστε να διατεθούν κατά το θέλημά Του. Οτιδήποτε δε και εάν ξεχωρίσουμε εκ των δικών μας, για να δοθούν προς σκοπούς θεάρεστους, ουδέποτε πρέπει να λησμονούμε ότι δίδουμε εξ' όσων ο Θεός μας έδωσε, από τα δικά Του, τα οποία μας έχει εμπιστευθεί.

Η ελεημοσύνη στον απόλυτο βαθμό που έχει ο Θεός τον κάνει όχι μόνο να μας προσφέρει ακαταπαύστως, αλλά αυτή τον έκανε, ένεκεν της Θεϊκής του αγάπης να στείλει τον Μονογενή Του Υιόν και Λόγον εις την γην.

Αυτή η ελεημοσύνη μας συνδέει με τον ουρανό, γι’ αυτό θα τονίσει και πάλιν ο υιός της Αγίας Ανθούσης: “αύτη μήτηρ αγάπης εστίν, αύτη φάρμακον εστί των ημετέρων αμαρτημάτων, σμήγμα του ρύπου της ημετέρας ψυχής, κλίμαξ εις τον Ουρανόν εστηριγμένη, αύτη του Χριστού το Σώμα συνδέει”!

Αλλά μετά απ' αυτά, τα λόγια κρίνονται περιττά, Εκείνο που απομένει είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι ως τέκνα του Ελεήμονος Θεού, χρειάζεται να δείχνουμε αυτή την αρετή προς τους εν ανάγκαις αδελφούς μας, αφού ο δρόμος που οδηγεί προς τον Θεό, δεν διέρχεται παρά μέσα από τον ανθρώπινο πόνο...

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

H ορθή μελέτη και συνετή αντιμετώπισις των καταστάσεων μας οδηγεί στην κορυφή των αρετών, δηλ. στην διάκριση. Να γνωρίζουμε δηλαδή το πού, το πώς, το πότε και γιατί. 

Και πάλι εδώ προβάλλει το θέμα των άκρων και της αδιακρισίας. Από την μία ευρίσκονται αυτοί που παραμένουν συνειδητά μέσα στην Βαβυλώνα τής κάθε εποχής με αποτέλεσμα να απορροφηθούν και να  χάσουν την ορθόδοξη πνευματική - ανθρωπιστική τους υπόσταση και ιδιότητα, από δε την αντίπερα όχθη συγκεντρώνονται εκείνοι που λειτουργούν διασπαστικά και ισοπεδωτικά στον χώρο τού λειτουργικού Σώματος, παρερμηνεύοντας ή και καλύπτοντας ανοικονόμητες καταστάσεις με το προπέτασμα καπνού τής “εξόδου”. Αλλ’ ενώ η σωστή έξοδος οδηγεί στην απελευθέρωση των τέκνων του Θεού, αντιθέτως η αδιάκριτος εκκλησιολογική έξοδος φέρει το αδιέξοδο του εγκλωβισμού και αλλοίμονο τον κατακερματισμό του λειτουργικού Σώματος. Επιφέρει το σχίσμα, πράγμα που δεν θεραπεύει “ουδέ το αίμα τού μαρτυρίου” (κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο).

Όσο ύποπτο είναι για έναν πιστό το να επιμένει στην αισχρή Βαβυλώνα της αθεΐας και των παθών, άλλο τόσο εάν μη και περισσότερο είναι το να εξέρχεται κανείς από το Σώμα του Χριστού και για “λόγους συνειδήσεως” να σχίζει την Εκκλησία.

Προφανώς η θεραπεία και των δύο περιπτώσεων βρίσκεται στη γνήσια ταπείνωση και στο συνειδητό αγώνα εναντίον των εξ αριστερών και εκ δεξιών πειρασμών.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΖΩΗ

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΖΩΗ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Γνωρίζουμε τις σώζουσες αλήθειες της πίστεώς μας; Έχουμε συνειδητοποιήσει (όσο το δυνατόν βεβαίως) τι είναι ο Χριστός; Έχουμε την απόλυτη βεβαίωση ότι μόνο ο Χριστός σώζει και ότι αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε ενώπιόν Του προς απολογίαν;

Αυτά είναι τα μεγάλα ερωτήματα που δεν θα πρέπει να μας αφήνουν στον θανατηφόρο ύπνο της πνευματικής ραστώνης και της σατανικής αναισθησίας.

Στο χέρι μας είναι το να ανθήσει μέσα μας η ζωντανή πίστη του Χριστού. Στη διάθεσή μας είναι να δεχθούμε ή αλλοίμονο να αρνηθούμε την σωτηρία που μας παρέχει η ανοιχτή αγκάλη του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Κυρίου και Θεού μας. Μόνο όποιος έχει χάσει τα λογικά του και μισεί την ύπαρξή του, αρνείται την προσφερομένη σωτηρία.

Ας ανοίξουμε, λοιπόν, την καρδιά μας με θάρρος και εμπιστοσύνη στον Σωτήρα μας και ας ενταχθούμε οργανικά στο μυστικό του Σώμα, δηλ. στον λειτουργικό χώρο της Εκκλησίας μας.

Και αν αισθανόμαστε ότι μεταξύ ημών και του Θεού υπάρχει κάποιο εμπόδιο που παρεμβάλλεται και δεν μας επιτρέπει την άμεση επικοινωνία της δικαιώσεως και της χαράς του Πνεύματος, εάν κάτι επιμένει να εμποδίζει το φως Του Χριστού να καταυγάσει την όλη ύπαρξή μας, ε, τότε, αφού διδαχθούμε και γνωρίσουμε τις μεγάλες αλήθειες τής Ορθοδόξου πίστεως, ας αγωνισθούμε να τις εφαρμόσουμε με ιερό ενθουσιασμό και με την βεβαιότητα της χάριτος.

Η ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ

Η ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Ας μη σπαταλούμε τον χρόνο τής ζωής μας στις ματαιότητες και ας μη μας ξεγελούν οι “σειρήνες” της αμαρτίας. Οπωσδήποτε, αφού ζούμε στον κόσμο θα προσπαθούμε να δείχνουμε άψογη, δηλαδή χριστιανική συμπεριφορά. Ταυτοχρόνως, όμως, ας προσέξουμε μήπως το πνεύμα του κόσμου τούτου μας απορροφήσει την ικμάδα της ψυχής. Ας προσέξουμε μη τυχόν η αμαρτία μας απονευρώσει και τελικώς παραμένουμε αναίσθητοι στις προσκλήσεις της χάριτος. Και φυσικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από το να νομίσει ο άνθρωπος ότι μπορεί να δώσει την μισή του ψυχή στον κόσμο της αμαρτίας και την άλλη μισή να την προσφέρει στον Θεό.

Θα κλείσουμε με κάτι συγκλονιστικό επί του θέματος αυτού μέσα από την Ιστορία.

Όταν οι Ρωμαίοι νίκησαν τον βασιλέα τής Συρίας Αντίοχο, του επέβαλαν μεταξύ των άλλων να τους παραδώσει και τον μισό του στόλο. Ο Αντίοχος χάρηκε που θα του έμενε ο άλλος μισός. Με έκπληξη όμως και τρόμο είδε τους Ρωμαίους να πριονίζουν στη μέση το κάθε πλοίο. Ναι. Μ' αυτό τον σκληρό τρόπο οι νικητές έκαμαν τον ηττημένο βασιλιά να ταπεινωθεί πιο πολύ.

Ακόμα χειρότερα όμως γίνονται τα πράγματα όταν δώσουμε με την θέλησή μας, όχι την μισή, αλλά και το ελάχιστο της ψυχής μας στον εχθρό. Τελικώς καταντά άχρηστη όλη μας η ζωή.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Πόσο αληθινός είναι ο Αγιοπνευματικός και ποιμαντικός λόγος τού Αγίου Ιωάννου τής Κροστάνδης: “Τι σε εμποδίζει από την εκπλήρωση των εντολών του Χριστού; Η σάρξ και ο κόσμος! Δηλαδή η ευχάριστος τροφή και το ποτόν, τα οποία κάμουν την καρδίαν οκνηράν και παχυλήν – και η επιθυμία κομψού ενδύματος και καλλωπισμού ή διακρίσεων και αμοιβών· αν το ένδυμα και ο άλλος στολισμός είναι καμωμένα από πολύ ωραία, χρωματιστά και μεταξοΰφαντα υφάσματα, φροντίζομεν και μεριμνώμεν όπως μη τα λερώσωμεν και τα σπιλώσωμεν ή τα σκονίσωμεν και τα βρέξωμεν, ενώ η μέριμνα και η φροντίς πώς να ευαρεστήσωμεν εις τον Θεόν με τας σκέψεις, τους λόγους και τα έργα εξαφανίζονται, η δε καρδία τότε ζει διά τα ενδύματα και τους καλλωπισμούς και καθ' ολοκληρίαν καταπιέζεται από αυτά και παύει να μεριμνά περί του Θεού και της ενώσεώς της μετ' Αυτού...Αγωνίζου εναντίον κάθε κοσμικού δελεάσματος και φρόντιζε με όλην την δύναμην διά την σωτηρίαν τής ψυχής σου και των ψυχών των άλλων”! 

Αν θέλουμε να είμαστε τέκνα των Αγίων, και φυσικά θέλουμε και το επιδιώκουμε, δεν έχουμε παρά να βαδίσουμε την πεπατημένη Αποστολική οδό, την οποία βάδισαν οι Πατέρες μας και που μας οδηγεί στη θριαμβεύουσα Εκκλησία μας, κάνοντας απόλυτη υπακοή στον Αποστολικό λόγο, ό, τι και αν αυτό συνεπάγεται και μας κοστίσει. 

ΟΙ ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

ΟΙ ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Του Πανολ. Αρχιμ Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Αλλ' ας επιστρέψουμε στους συνειδητούς και ταλαντούχους διδασκάλους που είναι προσεκτικοί στα λόγια τους, στις πράξεις, στους τρόπους, στο ντύσιμο, στα μάτια... Σ’ αυτούς που αγωνίζονται να είναι “τύπος των πιστών εν λόγω, εν αναστροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει, εν αγνεία”.

Μόνο όταν ο εκπαιδευτικός είναι ολοκληρωμένη προσωπικότητα μπορεί να έχει επιτυχία στο έργο του και γεμάτος χαρά πνευματική, να λέγει “ιδού εγώ και τα παιδία α μοι έδωκεν ο Χριστός”.

Οπωσδήποτε τα παιδιά μας κινδυνεύουν, ακριβώς από την έλλειψη των μορφών που εμπνέουν και καθοδηγούν προς τα υψηλά. Ας γίνει στρατόπεδο προσευχής από όλη την Εκκλησία ώστε και πάλι να αστράφτουν τα διαμάντια της χάριτος, οι καλοί, πιστοί, αγωνιστές, φιλοπάτριδες, αγνοί ιεραπόστολοι εκπαιδευτικοί, ώστε και πάλι το έθνος μας να ανοίξει “τα φτερά τα πρωτινά του, τα μεγάλα”.

Είθε οι νέοι εκπαιδευτικοί να καταστούν όντως παιδαγωγοί εμπνεόμενοι από τους προστάτες της Ελληνοχριστιανικής μας παιδείας τους Τρεις Ιεράρχες, και όσοι διακονούμε τους νέους, ας κρατήσουμε τον λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 

“Όταν κανείς αυλακώσει βαθειά και καλλιεργήσει με επιμέλεια το πλούσιον εις χώμα και λιπαρόν χωράφι του, θα αποκομίσει πλουσίαν εσοδίαν... Το ίδιον συμβαίνει και όταν κανείς σπείρει τον σπόρον του θείου λόγου εις ψυχάς γεμάτας από ευπείθειαν και ευλάβειαν”.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Και ακριβώς επειδή ο Λόγος τού Θεού είναι διαχρονικός, θα πρέπει όλοι μας, κλήρος, μοναχισμός και λαός, ολόκληρο δηλ. το σώμα τής Εκκλησίας μας, να ερωτήσουμε εαυτούς και αλλήλους και να δώσουμε ειλικρινή απάντηση σε τούτα τα σπουδαία και  φλέγοντα ερωτήματα: Εμείς γρηγορούμε; Αντιλαμβανόμαστε τους ύπουλους κινδύνους που κρύβονται πίσω από την δήθεν αγάπη τού οικουμενισμού; Στέκουμε εδραίοι και αμετακίνητοι στις αρχές τής Ορθοδοξίας μας; Πιστεύουμε με όλη μας την ψυχή ότι είναι τιμή μας να είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά και ότι έχουμε ιερό χρέος και άγιο καθήκον να διατηρήσουμε αυτή την Αποστολική μας πίστη; Και πάλι, ελέγχουμε, όχι μόνο τις έξωθεν κακοδοξίες αλλά και τις έσωθεν πλανεμένες διδασκαλίες που τελευταίως, αρκετές δυστυχώς φορές, ακούγονται και από στόματα υψηλά ισταμένων προσώπων στον χώρο τής Εκκλησίας; Για να πραγματοποιείται όμως ο ευλογημένος αυτός αγώνας στις σωστές του διαστάσεις και μακριά από τα άκρα τού διαβόλου, είναι ανάγκη να ζούμε συνειδητά την ζωή τού πνεύματος, εφαρμόζοντας απολύτως τις θείες εντολές.

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΓΙΑΣ! ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΓΙΑΣ!

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Στις 24 Αυγούστου η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει την μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος, Εθνομάρτυρος και Ισαποστόλου, Κοσμά του Αιτωλού. Δεν υπάρχει Έλληνας και Ρωμηός που ν' αγνοεί αυτή την ανυπέρβλητη μορφή που ήταν η ευλογημένη αιτία της πνευματικής αφυπνίσεως που καρποφόρησε την Εθνεγερσία του 1821.

Ονομάζεται Αιτωλός, διότι γεννήθηκε το 1714 στο χωριό Μεγαδένδρον της Αιτωλίας από γονείς που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Όταν μεγάλωσε πήγε στο Άγιον Όρος όπου έζησε την Ορθόδοξη μοναχική ζωή επί είκοσι περίπου έτη. Μορφώθηκε και χειροτονήθηκε Ιερομόναχος με το όνομα Κοσμάς. Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν μπορούσε να ησυχάσει, γι’ αυτό ανακοινώνει τον ένθεο πόθο του προς τους Γέροντας, λαμβάνει την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου Σεραφείμ, και ξεκινά την Ιεραποστολική και Εθνική του περιοδεία.

Όργωσε στην κυριολεξία την σκλαβωμένη Πατρίδα, διδάσκοντας στους ραγιάδες - Ρωμηούς τον λόγο του Θεού, ανάπτοντας συνάμα τον πόθο για το “ποθούμενον”, δηλαδή την Εθνική απελευθέρωση.

Απ' όπου περνούσε, έκτιζε εκκλησίες και σχολειά, έστηνε μεγάλους Σταυρούς, κήρυττε, προφήτευε, θαυματουργούσε και αμέτρητο πλήθος λαού συνέρρεε για να αναβαπτισθεί στα γάργαρα νερά της κρυστάλλινης διδασκαλίας του.

Κατά τα δύσμοιρα εκείνα έτη της σκλαβιάς, ουδείς άλλος εργάσθηκε για το Γένος και την ανάστασή του, τόσο, όσο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Πολλοί από αυτούς που ξεψυχούσαν στα πεδία των μαχών είχαν στα χείλη τους το όνομά του και παρακαλούσαν με την ευχή του να δει το Ρωμαίικο λευτεριά και οι ίδιοι να καταταγούν στην Βασιλεία του Θεού.

Όμως ο Άγιος Κοσμάς είχε και εχθρούς, όχι μόνο τους Τούρκους, αλλά ακόμα φοβερώτερους αυτών. Είχε τον Εβραϊσμό. Τελικώς, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους υιούς της Άγαρ, είχε ως αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779.

Το ιερό του λείψανο το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου. Παρά την μεγάλη πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον Ιερέα π. Μάρκο και ενταφιάστηκε στην μονή της Θεοτόκου Αρδινίτσας όπου και ανευρέθη.