ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ,Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Μέγας Αντώνιος: 

Ο θάνατος όταν κατανοηθεί από τους ανθρώπους, είναι αθανασία. 

Δεν τον κατανοούν όμως οι αμαθείς. 

Γι' αυτούς είναι θάνατος. 

Και οπωσδήποτε δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτό τον θάνατο, αλλά την απώλεια της ψυχής (ψυχικός θάνατος), που είναι η άγνοια του Θεού. 

Αυτό είναι το φοβερό για την ψυχή.

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ,ΜΟΝΟ Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

 

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ

Ο Μέγας Αντώνιος σκέφτεται και μιλά σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. 

Κανένας δεν είναι ελεύθερος -ακόμη και αν είναι άρχοντας με ανθρώπους που τον υπηρετούν-, εκτός και αν είναι ελευθερωμένος από τα πάθη του.

Αλλοιώς είναι δούλος των παθών του.

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΚΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ

Ο Μέγας Αντώνιος βάζει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων της πνευματικής ζωής.

Ο άνθρωπος του Θεού δεν ταράζεται από την ευτυχία των πονηρών και την ευημερία των αναξίων επειδή βλέπει τα πάντα υπό εσχατολογική προοπτική.

Γνωρίζει ότι η πραγματική ευτυχία και ευημερία είναι δώρον του Θεού και όχι κατόρθωμα των ανθρώπων.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ; Ε΄

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ;

Ε΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Και για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, μπορούν να συγκριθούν τα προβληθέντα στο εν λόγω Συνέδριο πρόσωπα, με τον Μέγα Αντώνιο, ο οποίος συχνά κατέβαινε στην Αλεξάνδρεια για να ενισχύσει τον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας κατά της φοβερής αιρέσεως του Αρείου;

  

Μπορούν να συγκριθούν με τους μοναχούς της εποχής που η εκκλησία μαστιζόταν από την αίρεση του Αρειανισμού, οι οποίοι είχαν τόσο θερμή πίστη και τόσο ακμαίο ομολογιακό φρόνημα, ώστε εάν «παρουσιαζόταν ανάγκη, προτιμούσαν με προθυμία περισσότερο τον θάνατο, παρά να αποδεχθούν κάποια αλλοίωση σε έστω και ένα από τα Ορθόδοξα δόγματα της Συνόδου της Νικαίας»; (Νικηφόρου Καλλίστου Εκκλησιαστική ιστορία, P.G.146,653B-D).

  

Μπορούν να συγκριθούν με τον άγιο Εφραίμ τον Σύρο, ο οποίος αποδοκίμαζε τις αιρέσεις του Σαβελλίου και του Αρείου και κατεπολέμησε επίσης τόσο πολύ το παράλογο δόγμα του Απολλιναρίου, ώστε έκανε το παν για να το ξεριζώση από κάθε χριστιανική ψυχή; Σύμφωνα με τον βιογράφο του: «έφραξε ακόμη και τα απύλωτα στόματα των αιρετικών ανομοίων με πολλά επιχειρήματα και αγιογραφικά χωρία» (Εγκώμιον εις τον όσιον πατέρα Εφραίμ, P.G. 46,825C-828A).

Μπορούν να συγκριθούν με τον όσιο Σάββα τον ηγιασμένο,  οποίος κατά την εποχή που η Εκκλησία μαστιζόταν από την αίρεση του Μονοφυσιτισμού, «προσέτρεξε εσπευσμένως σύρων όπισθεν αυτού τους μοναχούς της ερήμου, [περίπου 10.000 τον αριθμό], ως ατρομήτους της Ορθοδοξίας προμάχους»;  (Νικηφόρου Καλλίστου Εκκλησιαστική ιστορία, PG. 147,188). 

  

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο βιογράφος του, «επί κεφαλής αυτών εισέρχεται εις Ιερουσαλήμ, εξεγείρει τον λαόν αυτής, αποδιώκει τους απεσταλμένους του Σεβήρου και αναθεματίζει αυτόν τε και τον υποστηρίζοντα αυτόν Αναστάσιον τον προστάτην της αιρέσεως τύραννον», (Νικηφόρου Καλλίστου, ό.π. σελ.188).

(Συνεχίζεται)

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ

Ο Μέγας Αντώνιος ουσιαστικά επαναλαμβάνει αυτό που είπε ο Χριστός!

Πάνω από όλα είναι η αγάπη προς τον Θεό.

Οποιαδήποτε άλλη αγάπη έρχεται δεύτερη και παίρνει το νόημά της από την αγάπη προς τον Χριστό.

Αλλοιώς είναι πάθος! Όχι αγάπη.

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Εμπόδιο για την σωτηρία μας λέγει ο Καθηγητής της ερήμου είναι η αμέλεια και η οκνηρία της ψυχής μας.

Πόση χαρά αισθανόμαστε επειδή τόσο πολλοί συνάνθρωποί μας αγωνιζονται τον καλό αγώνα της πίστεως και εμπνέουν όλους μας με το παράδειγμά τους.!

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΝΑ ΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ

Μας παραγγέλλει ο Μέγας Αντώνιος:

Να προτιμούμε την σιωπή, όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους απρόθυμους να ζήσουν την οδό της ευσέβειας.

Ωφέλεια μπορεί να υπάρξει μόνον αν ο άνθρωπος στον οποίο μιλούμε για τον Θεό είναι ώριμος πνευματικά και δεκτικός στο μήνυμα του Ευαγγελίου.

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΤΗΝ ΜΙΣΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΒΡΩΜΕΡΟΤΑΤΟ ΘΗΡΙΟ

Ο Καθηγητής της ερήμου, ο Μέγας Αντώνιος, μας εξηγεί ότι η ψυχή θα μισήσει την αμαρτία, όταν την γνωρίσει, σε αντίθεση με αυτούς που δεν γνωρίζουν την αμαρτία και την αγαπούν και γίνονται δέσμιοί της.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Του Πανοσ. Αρχιμανδρίτη Γρηγόριου, 

Καθηγουμένου Ι. Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους

=====

Στὸ ξεκίνημα τῶν ἀγώνων τοῦ Μεγάλου σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, ὁ διάβολος χρυσὸ τοῦ παρουσίασε. Μία φορὰ φανταστικὸ καὶ δεύτερη φορὰ πραγματικό. Ὅμως τὸν ἀντιπαρῆλθε· ὄχι πρόσκαιρα, ἀλλὰ παντοτινά.

Ὁ στοχαστικὸς καὶ μεγάλος Γέροντας ἐμπιστευτικὰ μοῦ μίλησε: «Ἀπὸ τὸ τίποτα πήραμε μισὸ δὶς καί». Τοῦ ἀπήντησα: «Μιμήσου τὸν Ἀντώνιο καὶ ἀντιπάρελθέ το. Ἔτσι καὶ θὰ ἀποκτήσης εἰρήνη καὶ θὰ δώσης». Μὲ βουτηγμένη ὅμως τὴν ψυχή του μέχρι τὰ μπούνια στὸ μέλι τοῦ χρυσοῦ καὶ τοῦ ἀργύρου, προχώρησε ἀκάθεκτος μὲ ἱμάτια χρυσᾶ καὶ διαμαντένια.

Ἔτσι, μιὰ μέρα ἄνοιξε ἡ αὐλαία τοῦ Ἁγίου Ὄρους μὲ ἐνθρονισμένο τὸν χρυσὸ καὶ τὸν ἄργυρο στὸν τόπο τῆς ἀκτημοσύνης! Ἔκθαμβος ὁ κόσμος, ἔκθαμβη ἡ οἰκουμένη εἶδε νὰ ρέη ὁ πλοῦτος. Στὰ χέρια τῶν μοναχῶν νὰ βρίσκεται ὁ θησαυρὸς τοῦ κόσμου. Ἄρχισε νὰ σείεται ὁ κόσμος καὶ νὰ γίνεται παγκόσμιο σκάνδαλο, σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη νὰ συζητιέται ὁ εὔκολος πλουτισμὸς τῶν καλογήρων, νὰ ἐμπλέκωνται καὶ πολιτευτές. Οἱ φτωχοὶ ἀνακεντρίστηκαν ὅπως τὰ ἄλογα καὶ οἱ πλούσιοι βρῆκαν συναδέλφους. Ἀπὸ δῶ νὰ τὰ κρύψουμε, ἀπὸ κεῖ νὰ τὰ φανερώσουμε, ἀπὸ δῶ ὀλυμπιακὸ χωριό, ἀπὸ κεῖ μουρέλα, φάνηκε ὁ πλούσιος τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἄρχισε ἡ ἐπένδυση ἢ μᾶλλον οἱ ἐπενδύσεις, οἱ ὁποῖες σιγά-σιγὰ ἔγιναν τόσο ἀπόκρυφες, ποὺ οὔτε ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ τὶς ἀνακαλύψη. Λόγια, λόγια πικρά, ἄλλοτε πραγματικὰ καὶ ἄλλοτε φανταστικά, ἐνῶ μὲ ἕνα «ἀντιπαρέρχομαι» σταματάει τὸ διαβολικό, ἔρχεται ὁ Χριστός, ξυπόλυτος καὶ φτωχός, καὶ κάνει τὶς καλύτερες τοποθετήσεις.

Ἀπὸ τότε, ποιός νὰ φρενάρη; Τὰ δικαστήρια δὲν εἶναι τόσο δυνατὰ καὶ τόσο πιστευτά. Ἡ φαντασία τοῦ ἀνθρώπου δὲν συγκρατιέται. Ἄνοιξαν οἱ μπουκαπόρτες καὶ ὅλη ἡ ἄβυσσος μπῆκε μέσα καὶ πνίγει τὸ καράβι. Τριγμοὶ τὸ συνοδεύουν στὸ ταξίδι του. Ἡ Ἐκκλησία πάλι στὸ στόχαστρο, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν στιγμὴ τόσο πυρόβλητη ὅσο ποτὲ ἄλλοτε.

Μπορεῖ νὰ μὴ μᾶς παρέχεται ἡ δυνατότητα νὰ σκύψουμε στὶς κάσες τῶν χρημάτων, ἀλλ᾽ ὅταν μοναστήρια ἔχουν οἰκονομικοὺς καὶ νομικοὺς συμβούλους σὲ ξένες χῶρες, πῶς νὰ συγκρατήσης τὸν λογισμό σου; Καὶ ὅταν ἡγούμενοι συναναστρέφωνται καὶ συμπορεύωνται μὲ τοὺς πλουσιώτερους ἀνθρώπους στὶς μεγάλες πόλεις τῆς οἰκουμένης, κράτα, ἂν εἶσαι πραγματικὰ παλληκάρι τοῦ Χριστοῦ, ἀθόλωτο τὸν νοῦ σου…

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀκτημοσύνη ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ ἀμέριμνο, στὴν θεία ἀδολεσχία. Μοναδική του ἀπασχόληση γίνονται τὰ θεϊκὰ πράγματα. Ὁ Μᾶρκος ὁ ἀσκητής, ὅταν μελέτησε τὴν τελεία ἀκτημοσύνη, ἀναλογίσθηκε ὅτι μέσα στὸ κελλί του εἶχε μία Ἁγία Γραφή. Εἶπε καθ᾽ ἑαυτόν: «καὶ αὐτὸ πλοῦτος εἶναι, περιουσία εἶναι», καὶ πῆγε καὶ τό ᾽δωσε κι ἔμεινε μόνον μὲ τὸν ἐπενδύτη του καὶ μὲ μιὰ δερμάτινη ζώνη. Ἔμεινε ὁ Μᾶρκος ὁ ἀσκητής, ὁ Ἀθηναῖος, μόνον μὲ τὸ δέρμα καὶ τὰ κόκκαλα! Δὲν σκέφθηκε νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὸ κτῆμα του, γιὰ νὰ κάνη ἐλεημοσύνες. Μοῦ ἔλεγε ἕνας μοναχός μου: «Τί ντροπὴ νὰ πεθαίνη ὁ μοναχὸς καὶ νὰ βρίσκουν στὸ κελλί του πορτοφόλι ἔστω καὶ μὲ μία δραχμή», κι ἔμενε πάντοτε παντελῶς ἀκτήμων. Σήμερα γιατί τόση ἐπιθυμία καὶ τόσος ἀγῶνας γιὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα, ἂν καὶ βαθιὰ μέσα μας ἀκοῦμε τὴν φωνὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ τὰ πάντα κατέχοντες»;

Πέρασε ἕνας Ἑλβετὸς τὸ καλοκαίρι ἀπὸ ἕνα κελλί. Εἶδε ὅτι ὁ μοναχὸς ποὺ διέμενε ἐκεῖ δὲν εἶχε τίποτα, οὔτε παξιμάδι. Ἐπιστρέφοντας στὴν πατρίδα του, τοῦ ἔστειλε πέντε δραχμές. Καὶ ἄλλος ὅμως προσκυνητὴς εἶδε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ ἐτρόμαξε.

– Βάλε –τοῦ λέει– Γέροντα, ἕνα μουσαμᾶ, ἕνα στρωσίδι στὸ τραπέζι σου.

– Δὲν ἔχω νὰ τὸ πάρω, ἂν καὶ μοῦ εἴπανε φθηνὸς εἶναι ὁ μουσαμᾶς.

Αὐτὸς τότε τοῦ ἔστειλε τὸν ὀβολὸ τῆς χήρας. Εἶχε ὅμως λάβει πιὸ μπροστὰ τὴν βοήθεια τοῦ Ἑλβετοῦ. Τοῦ τὰ γύρισε ὀπίσω, λέγοντας:

– Εὐχαριστῶ, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ μοῦ ἔστειλε ὁ πρῶτος περαστικὸς φθάνουν γιὰ μένα γιὰ δύο χρόνια. Πάρε πίσω τὰ χρήματα καὶ διάθεσέ τα ὅπου ἐσὺ θέλεις.

Πόσο γρήγορα ἐξατμίστηκε τὸ πνεῦμα αὐτὸ καὶ θέλει ὁ μοναχὸς νὰ ἔχη στὸ κελλί του μαγαζί.

Ὁ λογισμὸς ποὺ μὲ κρατᾶ σὲ διηνεκῆ ἀπορία εἶναι γιατὶ ὁ διάβολος δὲν βάζει στὸν Ἀντώνιο σὰν πρῶτο δόλωμα τὴν γυναῖκα κι ἔβαλε τὰ χρήματα, ἐνῶ εἶναι τόσο ἐπιρρεπὴς ὁ ἄνθρωπος στὶς ὁρμὲς τῆς σάρκας. Γιατί τόσο ἐπιμένει νὰ τὸν μαγαρίση μὲ τὴν φιλοκτημοσύνη, μὲ τὰ χρήματα καὶ τὰ πλούτη; Ἂν τὰ μελετούσαμε αὐτὰ στὸν νοῦ μας, θὰ ἤμασταν συγκρατημένοι. Ἐμεῖς ὅμως, ἂν καὶ ζοῦμε ὠμὰ τὴν ζημιὰ τῆς φιλοκτημοσύνης, ἐξακολουθοῦμε τὴν δαιμονικὴ πορεία τοῦ κτᾶσθαι καὶ καταντήσαμε, ἀπὸ ὑψιπέτες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἤμαστε, σὰν τὸν δέσμιο ἀετὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ πιάση τοὺς αἰθέρες.

Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθῆ ἐμᾶς τοὺς μοναχοὺς καὶ νὰ μᾶς κρατήση μακριὰ ἀπὸ τὴν προδότρα φιλαργυρία. Ἂν ἀγαπᾶς τὰ πλούτη, ποῦ ἡ ταπεινοφορία, ποῦ ἡ ἐγκράτεια, ποῦ ἡ ξενιτεία; Ποῦ τοῦ Πέτρου ἡ φωνὴ «ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ νομίσματα δὲν ἔχω· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειρε καὶ περιπάτει»; Ἡ φιλοκτημοσύνη θὰ ρημάξη τὰ σπήλαια καὶ τὰ καταγώγια τῶν μοναχῶν. Ἂς ἀγαπήσουμε ὅλοι τὸν ἀφιλάργυρο τρόπο ζωῆς.

Δῶσε, Κύριε, σύνεση σὲ μᾶς τοὺς μοναχούς, νὰ κρατηθοῦμε στὴν ἐγκράτεια, στὴν ἀκτημοσύνη, στὴν ξενιτεία –γιατὶ ὄχι καὶ στὴν εὐλογημένη ζητεία, ἡ ὁποία ταπεινώνει τὸν ἄνθρωπο– καὶ στὴν πλήρη ὑπακοή. Ἀμήν.

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΔΑΡΙΑ

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΔΑΡΙΑ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Ἔτσι («ὁ διάβολος ἔχει πολλά ποδάρια») λέει ὁ λαός μας, ἐννοώντας πώς ὁ διάβολος, ὡς παμπόνηρος, ξέρει πολλά καί κρυμμένα μονοπάτια.

Καί μπορεῖ νά ἐμφανισθεῖ μπροστά σου, χωρίς νά τό καταλάβεις, νά σοῦ βάλει ἕνα «καμπίστρι», καί νά σέ σέρνει πρός τήν καταστροφή, χωρίς καί πάλι νά τό καταλάβεις...!

«Πῶς ψόφησε τό γαϊδουράκι;», ρώτησε ὁ Μ. Ἀντώνιος τούς μοναχούς, πού τόν ἐπισκέφθηκαν. «Πῶς τό ξέρεις;». Τόν ρώτησαν. «Μοῦ τό ἀποκάλυψε ὁ διάβολος» (Γεροντικό, Ἀββᾶ Ἀντωνίου, 12).

Ὁ Ἀντώνιος ὡς μεγάλος Ὅσιος εἶχε τό χάρισμα, ὥστε νά διακρίνει, πότε τοῦ μιλοῦσε ὁ Θεός καί πότε διάβολος, πού «ἐμφανίζεται ὡς ἄγγελος φωτός!» (Β΄Κορ. 11:14). Καί ὅσοι δέν ἔχουν αὐτό τό χάρισμα, τί γίνεται; «Καί τά εὐκόλως ἐννοοῦνται παραλείπονται».

«Ὁ διάβολος (ἔλεγε ὁ Ὅσιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης) ὅταν βρεῖ μιά τρύπα στά μυαλά μας, φυσάει, φυσάει, ὥσπου τά φουσκώνει, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν ἀπώλεια μας».

Καί στούς ἔσχατους καιρούς, (λέει ὁ Ρῶσος στάρετς Ἰγνάτιος Μπριατσιανίνωφ), ὁ διάβολος θά «μπάσει» στά μυαλά μας τόν λογισμό «ἀγωνίσου ὑπέρ Πίστεως», καί μέ «σημαία» αὐτό τόν λογισμό, θά μᾶς σπρώχνει στόν ἀγώνα. Καί ὅσο θά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν Πίστη μας, τόσο θά φουσκώνουν τά μυαλά μας, θεωρώντας τούς ἑαυτούς μας στύλους τῆς Ὀρθοδοξίας...!

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δέν ἁγίασαν, ἐπειδή ἁπλά ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά ἐπειδή ἀγωνίσθηκαν σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, μέ ἀγάπη, μέ ταπείνωση, μέ φόβο Θεοῦ, μέ πόνο γιά τήν κατάντια τοῦ «ἀντιπάλου» τους. Μπορεῖ καί αὐτοί νά «ὕβριζαν» τούς αἱρετικούς, ὅμως ἡ «ὕβρη» τους, προερχόταν ἀπό «καρδίαν καθαράν καί συντετριμμένην».

Ἐμεῖς, τό μόνο πού κάνουμε, πολεμώντας τούς «ἀντιπάλους» μας, εἶναι νά ὀργιζόμαστε ἐμπαθῶς, βγάζοντας τά ἀπωθημένα μας, ἤτοι τήν ἐμπάθειά μας. Ὅμως, ὁ Κύριος δέν θέλει ὡς «σύμμαχο» οὔτε αὐτόν πού πέφτει στό «συγγνωστό» ἁμάρτημα τῆς καταλαλιᾶς...!(Ψλμ. 49:16, 19).

«Στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέν θά μποῦν ἐκεῖνοι πού Μοῦ λένε συνεχῶς «Κύριε, Κύριε», ἀλλά ἐκεῖνοι πού κάνουν τό θέλημα τοῦ Πατέρα Μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Μτ. 7:21). Πρόσχωμεν, γιατί «ὁ διάβολος ἔχει πολλά ποδάρια».

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΝΑ ΜΗ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

=====

Η λογική ψυχή που είναι στερεωμένη πάνω στην καλή της προαίρεση, διευθύνει σαν καλός ηνίοχος το συναίσθημα και την επιθυμία, τα παράλογα πάθη της, και αφού τα νικήσει και τα συγκρατήσει και κυριαρχήσει πάνω σ’ αυτά, στεφανώνεται και αξιώνεται του επουράνιου τρόπου ζωής, παίρνοντάς τον ως αμοιβή της νίκης από το Δημιουργό της Θεό.

*****

Η πραγματικά λογική ψυχή, όταν βλέπει ότι οι πονηροί είναι ευτυχείς και οι ανάξιοι καλοπερνούν, δεν θορυβείται όπως κάνουν οι απερίσκεπτοι άνθρωποι. Γιατί γνωρίζει καλά ότι η τύχη είναι άστατη και ο βίος είναι αβέβαιος και σκοτεινός και η ζωή λιγόχρονη και η θεία δίκη αδωροδόκητη. Και πιστεύει μια τέτοια ψυχή ότι δεν την έχει παραμελήσει ο Θεός, αλλά της χορηγεί την τροφή που χρειάζεται.

*****

Η σωματική ζωή και η απόλαυση του βίου με εξουσία και πολύ πλούτο, γίνονται θάνατος της ψυχής. Ενώ ο κόπος και η υπομονή και η στέρηση με ευχαριστία προς το Θεό και ο θάνατος του σώματος, είναι ζωή και αιώνια απόλαυση της ψυχής.

*****

Η λογική ψυχή περιφρονεί τα υλικά και την λιγόχρονη ζωή και στη θέση τους προτιμά την ουράνια απόλαυση και την αιώνια ζωή, που την παίρνει από το Θεό με την ενάρετη ζωή.

*****

Όσοι φορούν ρούχα λερωμένα με βρωμερή λάσπη, λερώνουν εκείνους που τους πλησιάζουν. Παρόμοια οι κακοπροαίρετοι άνθρωποι που δεν ζουν με ευσέβεια, όταν συναναστρέφονται με απλούς και άκακους ανθρώπους, μολύνουν την ψυχή τους με τα βρωμερά και άπρεπα λόγια τους.

*****

Ο χαλκός όταν τον παραμελήσομε, εξαιτίας του χρόνου και της αχρησίας σαπίζει από τη σκουριά και γίνεται άχρηστος και άσχημος. Κατά τον ίδιο τρόπο και η ψυχή όταν μένει αργή και δεν φροντίζει για ενάρετη ζωή και επιστροφή στο Θεό, χωρίζεται από τις κακές πράξεις από τη φύλαξη και τη βοήθεια του Θεού και εξαιτίας της κακίας που προέρχεται από την αμέλεια και τη φροντίδα που έχει μόνο για το σώμα, σαν το χαλκό καταστρέφεται από τη σκουριά και γίνεται άσχημη και άχρηστη και ακατάλληλη για σωτηρία.

ΠΗΓΗ:

Φιλοκαλία Ιερών Νηπτικών,

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

=====

Ο πονηρός άνθρωπος αγαπά την πλεονεξία και περιφρονεί τη δικαιοσύνη και την αρετή· και ούτε την αβεβαιότητα και την ακαταστασία και το λιγόχρονο της ζωής συλλογίζεται, ούτε τον θάνατο που είναι αναπόφευκτος και δεν μπορεί κανείς με δώρα να τον δελεάσει. Αν είναι γέροντας αισχρός και ασυλλόγιστος, τότε είναι σαν το σάπιο ξύλο που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε τίποτε.

*****

Όταν έχομε πρώτα δοκιμάσει εκείνα που μας λυπούν και μας στενοχωρούν, τότε αισθανόμαστε τη χαρά και την ηδονή. Λόγου χάρη, δεν πίνει κανείς ευχάριστα αν δεν διψάσει, ούτε τρώει ευχάριστα αν δεν πεινάσει, ούτε κοιμάται μ’ ευχαρίστηση αν δεν νυστάξει πάρα πολύ, ούτε χαίρεται πραγματικά αν πρωτύτερα δε λυπηθεί. Έτσι ούτε τα αιώνια αγαθά θα απολαύσομε αν δεν καταφρονήσομε τα πρόσκαιρα και λιγόκαιρα.

*****

Κανένας δε βλέπει τον ουρανό και δεν μπορεί να εννοήσει όσα αυτός περιέχει, παρά μόνο ο άνθρωπος που φροντίζει να ζει ενάρετα και συλλογίζεται και δοξάζει Εκείνον που τον έπλασε για να τον σώσει και να του χαρίσει τη ζωή. Γιατί γνωρίζει αυτός ο άνθρωπος που αγαπά το Θεό ότι χωρίς το Θεό τίποτε δεν υπάρχει. Ο Θεός είναι σε κάθε τόπο και σε κάθε πράγμα, επειδή είναι απεριόριστος.

*****

Όπως όταν βγει ο άνθρωπος από την κοιλιά της μητέρας του δεν θυμάται τίποτε από τη ζωή που είχε εκεί, έτσι και όταν βγεις από το σώμα δεν θυμάσαι τα του σώματος.

*****

Όπως μεταχειριστείς την ψυχή σου όσο βρίσκεται στο σώμα σου, κατά τον ίδιο τρόπο θα σε μεταχειριστεί και αυτή όταν βγει από το σώμα. Εκείνος που περιποιήθηκε το σώμα του πλούσια και τρυφηλά, προξενεί κακό στον εαυτό του μετά το θάνατο, γιατί καταδίκασε την ψυχή του ως ανόητος.

*****

Η όραση του σώματος είναι τα μάτια ενώ η όραση της ψυχής είναι ο νους. Και όπως το σώμα χωρίς μάτια είναι τυφλό και δεν βλέπει τον ήλιο που φωτίζει τη γη και τη θάλασσα, έτσι και η ψυχή που δεν έχει καλό και φρόνιμο νου και ενάρετη ζωή, είναι τυφλή και δεν κατανοεί το Θεό, το δημιουργό και ευεργέτη των όλων, ούτε Τον δοξάζει, ούτε μπορεί να απολαύσει την αφθαρσία Του και τα αιώνια αγαθά.

ΠΗΓΗ:

Φιλοκαλία Ιερών Νηπτικών,

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

=====

Εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν δεν πρέπει να θυμώνομε και αν ακόμη διαπράττουν εγκλήματα άξια τιμωρίας. Για χάρη του ίδιου του δικαίου όμως πρέπει να επαναφέρομε όσους σφάλλουν και να τους τιμωρούμε αν τύχει, είτε μόνοι μας είτε μέσω άλλων, αλλά δεν πρέπει να οργιζόμαστε, γιατί η οργή ενεργεί σύμφωνα με το πάθος· δεν κρίνει σωστά και δε βλέπει το δίκαιο. Γι’ αυτό ούτε κι εκείνους που δείχνουν υπερβολική ευσπλαχνία προς όσους σφάλλουν πρέπει να τους παραδεχόμαστε· αλλά οι κακοί πρέπει να τιμωρούνται για το καλό και τη δικαιοσύνη και όχι σύμφωνα με το πάθος μας της οργής.

*****

Μόνο ό,τι αποκτά η ψυχή είναι σίγουρο και αναφαίρετο. Και αυτό είναι η ενάρετη και αρεστή στο Θεό ζωή και η γνώση και τα καλά έργα. Ενώ ο πλούτος είναι τυφλός οδηγός και ανόητος σύμβουλος· οδηγεί στην απώλεια την αναίσθητη ψυχή του εκείνος που μεταχειρίζεται τον πλούτο με κακό και φιλήδονο τρόπο.

*****

Πρέπει οι άνθρωποι ή τίποτε το περιττό να μην αποκτούν, ή αν έχουν, να γνωρίζουν με βεβαιότητα ότι όλα τα πράγματα της ζωής αυτής είναι από τη φύση τους φθαρτά και εύκολα αφαιρούνται και πετιούνται και κομματιάζονται. Επομένως δεν πρέπει να θλίβονται με όσα συμβαίνουν.

*****

Γνώριζε ότι οι σωματικοί πόνοι είναι φυσικοί για το σώμα, αφού είναι φθαρτό και υλικό. Πρέπει λοιπόν σ’ αυτές τις περιπτώσεις η παιδαγωγημένη ψυχή να προβάλλει ευχαρίστως καρτερία και υπομονή και να μη κατηγορεί το Θεό γιατί έπλασε το σώμα.

*****

Να μην ακολουθούμε την ενάρετη και θεάρεστη διαγωγή για να μας επαινέσουν οι άνθρωποι, αλλά για τη σωτηρία της ψυχής ας προτιμήσομε την ενάρετη ζωή. Γιατί κάθε ημέρα ο θάνατος είναι μπροστά στα μάτια μας και τα ανθρώπινα είναι αβέβαια και σκοτεινά.

*****

Πρέπει να έχομε υπόψη ακατάπαυστα οι φρόνιμοι άνθρωποι ότι με το να υποφέρομε μικρούς και λιγόκαιρους κόπους στη ζωή, πολύ μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση απολαμβάνομε μετά το θάνατο. Γι’ αυτό εκείνος που πολεμά κατά των παθών του και θέλει να στεφανωθεί από το Θεό, αν πέσει σε αμαρτία, ας μη χάσει το θάρρος του και μείνει στην πτώση του απελπισμένος, αλλά να σηκωθεί και ν’ αρχίσει πάλι να αγωνίζεται και να φροντίσει να στεφανωθεί. Και αν ξαναπέσει, πρέπει μέχρι την τελευταία αναπνοή να σηκώνεται. Γιατί οι σωματικοί κόποι είναι όπλα και μέσα για ν’ αποκτήσομε τις αρετές και σώζουν την ψυχή.

*****

Οι θλίψεις και τα λυπηρά που συμβαίνουν στη ζωή, γίνονται αφορμή στους ανδρείους και άξιους αγωνιστές να στεφανωθούν από το Θεό. Γι’ αυτό πρέπει στη ζωή τους να γίνουν σαν νεκροί για όλα τα βιοτικά πράγματα· γιατί ο νεκρός δεν θα φροντίσει ποτέ για τίποτε αυτού του κόσμου.

ΠΗΓΗ:

Φιλοκαλία Ιερών Νηπτικών,

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

=====

 1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό· και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.

2. Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πώς να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για τη μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή. Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζομε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.

3. Η εγκράτεια, η ανεξικακία, η σωφροσύνη, η εγκαρτέρηση, η υπομονή και οι παρόμοιες μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις μάς δόθηκαν από το Θεό και είναι αντίθετες και αντιστέκονται και μας βοηθούν στις αντίστοιχες προς αυτές κακίες. Αν γυμνάζομε αυτές τις δυνάμεις και τις έχομε πάντοτε πρόχειρες, τότε νομίζομε ότι δεν μας συμβαίνει πια τίποτε δύσκολο ή θλιβερό ή αβάσταχτο· γιατί σκεφτόμαστε ότι όλα είναι ανθρώπινα και τα νικούν οι αρετές που έχομε. Αυτά δεν τα έχουν υπόψη τους οι ανόητοι άνθρωποι. Ούτε σκέφτονται ότι τα πάντα γίνονται σωστά και όπως πρέπει για το συμφέρον μας, για να λάμψουν οι αρετές μας και να στεφανωθούμε από το Θεό.

4. Την απόκτηση των χρημάτων και το πλούσιο ξόδεμά τους να τα θεωρείς μόνο σαν φαντασία που δεν κρατά παρά λίγο καιρό, και ξέροντας ότι η ενάρετη και θεάρεστη ζωή διαφέρει από τον πλούτο. Όταν το μελετάς αυτό σταθερά, ούτε θα αναστενάξεις, ούτε θα κραυγάσεις, ούτε θα κατηγορήσεις κανένα, αλλά θα ευχαριστείς το Θεό για όλες τις ευεργεσίες που σου δίνει, βλέποντας ότι οι χειρότεροι από σένα στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα. Γιατί η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια είναι τα πιο κακά πάθη της ψυχής.

5. Ο λογικός άνθρωπος, προσέχοντας ο ίδιος  στον εαυτό του, εξετάζει τι πρέπει να πράξει και τι τον συμφέρει, καθώς και ποια ταιριάζουν στην ψυχή και την ωφελούν και ποια δεν της ταιριάζουν. Και έτσι αποφεύγει εκείνα που βλάπτουν την ψυχή, ως ξένα και γιατί τον χωρίζουν από την αιώνια ζωή.

ΠΗΓΗ:

Φιλοκαλία,

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΤΟ ΣΙΝΑ

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΤΟ ΣΙΝΑ

Της Χριστούφαντου

=====

Ἦλθε καιρός Σαρακοστῆς

Μεγάλης καί Ἁγίας,

ἀσκήσεως καί προσευχῆς,

νηστείας, ἀγρυπνίας.

Πατέρες ἔλαβαν εὐχή

καί βγαίνουν ἀπ᾽ τά τείχη,

Μοναστηριοῦ ἀπόρθητου,

πρός νοητά τά ὕψη.

Ἐμπρός ἀνοίγει ἔρημος 

καί κορυφές Ὀρέων,

ὅπου ἀνέβη Μωϋσῆς

καί πλῆθος τῶν Δικαίων.

Ἄλλος θά μείνῃ σέ σχισμή

βράχου πού θά σταλάζῃ

κι ἄλλος σέ ταπεινή σπηλιά,

λίγο γιά ν᾽ ἀπαγκιάζῃ.

Ἄλλος σέ ἄκρη τοῦ βουνοῦ

πού οἱ ἀγέρες δέρνουν,

κι ἄλλος μέσα σ᾽ ὀπή τῆς γῆς

πού δαίμονες θά τρέμουν. 

Ὁ ἕτερος σέ μιά πλαγιά

τρυγᾷ τήν ἡσυχία 

κι ἄλλος μέ δάκρυα βουβά

μέσα σέ θεωρία.

Θηρία καί τά πετεινά, 

δέχονται τήν στοργή τους,

ἡ ἔρημος μοσχοβολᾷ 

ἀπό τήν προσευχή τους.

Τί ὕψη δυσθεώρητα

ἀγγίζει ἡ εὐχή τους,

ἀλάλητοι οἱ στεναγμοί,

αὐλάκωσαν μορφή τους. 

Τό μέλι τό ἡδύτατον

γεύονται ἡσυχίας,

καί νοερᾶς τῆς προσευχῆς,

καρπούς τῆς μετανοίας.

Ἀστέρες Χριστοφώτιστοι

πρός οὐρανόν ὁδεύουν, 

Ἀγγέλους ἔχουν φύλακες,

μέ τόν ἐχθρό παλεύουν. 

Εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Χριστοῦ, 

τῆς Θεοτόκου τέκνα,

Ἀγγγελικοῦ τοῦ Τάγματος,

Σινᾶ πεφιλημένα.

Ὁ Ἰωάννης Κλίμακος

κι Ἀντώνιος ὁ Μέγας,

καθοδηγοῦν τούς μονάχούς 

εἰς αἴσιον τό πέρας. 

Χριστοῦ μας ἡ Πανεύφημος

Μάρτυς Αἰκατερίνη,

τούς στέκει πάντα ἀρωγός,

 χαρίζουσα εἰρήνη.

Καί τῆς ἐρήμου τήν πληθύν

Μαρτύρων καί Ὁσίων,

οἱ Σιναΐτες τήν κοσμοῦν

μέ λείψανα ἁγίων.

Δάκρυ σου στάζει ἀσκητά,

θλιμμένη ἡ θωριά σου,

χάνεται εἰς τόν οὐρανό 

τό ὄμμα τῆς καρδιᾶς σου. 

Φέρεις τόν πόνο τούτης γῆς 

κόσμου ἐσκοτισμένου,

δοξολογεῖς Ἀνάστασι

Χριστοῦ Ἐσταυρωμένου.

Φεύγουν οἱ μέρες, οἱ νυχτιές,

ἀδάμαστος ὁ χρόνος 

κι ὁ ἀσκητής στήν ἔρημο

ποτέ δέν εἶναι μόνος.

Φθάνει Βαΐων ἑορτή,

γυρίζουν στήν Μονή τους,

οἱ ἀετοί ἀσκήσεως, 

εἰς τήν ὑπακοήν τους.

Ἐπέστρεψαν τέκνα Σινᾶ

ἀπό τά μέρη πάντα

γιά ἑβδομάδα τῶν Παθῶν

Χριστοῦ τοῦ Ἀναστάντα. 

Χριστέ τ᾽ ἄνθη τῆς Χάριτος,

πατέρες Χριστοφόρους,

δέξου στήν Βασιλεία σου

μ᾽ ὅλους τούς Θεοφόρους!