Η κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Η κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

=====

Ο π. Επιφάνιος έλεγε και κάτι άλλο για το ξεγέλασμα της λογικής: 

“Η λήψις του ζητουμένου”! 

Το να είναι κανείς “συνεχιστής του Καποδίστρια” ή υπασπιστής του Βατάντζη κ.τ.λ. είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο! Δηλαδή τι ακριβώς θα συνεχίσουν από τον Καποδίστρια; Αφελείς μεγαλοστομίες! 

Σε κάθε περίπτωση ο κάθε πολίτης μπορεί -αν το δύναται- να ωφελήσει την πατρίδα. Μόνο όμως οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν.

Από όλα αυτά κερδισμένοι βγαίνουν οι Ιεροί Κανόνες, που επιβεβαιώνονται και οι άγιοι Πατέρες που τους θέσπισαν. Όταν οι ιερείς εμπλέκονται στην πολιτική δημιουργείται τραγέλαφος. Δεν ξέρει ούτε ο ίδιος, ούτε οι άλλοι υπό ποία ιδιότητα ενεργεί και πράττει. 

Δεν λέμε ότι ο ιερέας δεν είναι πολίτης της επιγείου πατρίδος και ότι δεν έχει άποψη για τα εθνικά και κοινωνικά θέματα. Όμως ο ιερέας πρέπει να κρατά διακριτικές αποστάσεις από την πολιτική, για να μην βλάπτεται το ποιμαντικό του έργο. 

ΑΚΟΥΝ ΟΣΟΙ ΣΕ ΣΠΕΥΔΟΥΝ ΣΕ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΜΕΡΗ;

 

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

Του κ. Βαγγέλη Καζιάκου

=====

Πέρασαν δύο ολόκληροι αιώνες, από την έναρξη της Επαναστάσεως των Ελλήνων Ρωμιών, ενάντια στην καταδυναστεία των βαρβάρων αλλοθρήσκων Οθωμανών, ένεκεν του επί 400 ετών, διακαίοντος πόθου, της εθνικής παλιγγενεσίας, και της επανάκτησης των Ελληνίδων πατρίδων, της αυτοδυναμίας του έθνους εκείνου του περικλεούς. Του γένους, όπου ανέδειξε στην ιστορία της ανθρωπότητας, ήρωες γενναίους, φιλοσόφους οξύνοους, πολιτισμόν ευγενούς πνεύματος, συνάμα με τους Άγιους του Χριστιανισμού που ευηγγέλησαν, την διδασκαλία του Ευαγγελίου της Βασιλείας των Ουρανών, διαμορφώνοντας το ιδεώδες του Θεανθρωπισμού, δημιουργώντας το εκρηκτικό μίγμα του Ελληνοχριστιανισμού, φωτίζοντας τον Κόσμο, με την πατερική θεολογία των Καππαδόκων Πατέρων. 

Πολλά έχουν λεχθεί από ομοεθνείς και αλλοεθνείς, ιστορικούς αναλυτές, για τον Ξεσηκωμό των προγόνων μας. Κάποιοι, την θεωρούν μια από τις πολλές επαναστάσεις, της εποχής και του περιρρέοντος ιδεολογικού κλίματος, που ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση ενέσπειραν ή επέβαλλαν, στους λαούς της Ευρώπης, που ζητούσαν να φύγει από τον σβέρκο τους, ο βαρύς ζυγός, της, ελέω Θεού, παρηκμασμένης αυταρχικής μοναρχίας.

Οι νεοέλληνες, οι σύγχρονοι Ελλαδίτες, προσλαμβάνουν επιφανειακά τα μηνύματά της, ικανοποιώντας απλώς τον σοβινισμό τους, αυτιστικά, με τρόπο επιπόλαιο, αυτοθυμιαζόμενοι, καθήμενοι θρασύτατα, στις δάφνες, αυτών, που έχυσαν το αίμα τους “για την Πίστη του Χριστού την αγίαν, και της Πατρίδος την ελευθερίαν”. Ανάξιοι κληρονόμοι, μεγάλων, ενδόξων και ευκλεών πατέρων, κληροδοτών ενός πολύτιμου θησαυρού, αιώνων φωτίζοντος, ως λαμπρό άστρο, την οδό και το μέτρον, που οδηγεί από το ζην στο ευ ζην, τρομάρα μας.

Τελικά, τι ήταν αυτή η γνωστή - άγνωστη Επανάσταση του 1821; Ήταν μια επανάσταση της σειράς, χαρακτηριστικό του πολιτικού και ιδεολογικού υποβάθρου της Εσπερίας; 

Ήταν, η προσπάθεια για την δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους, με τα αλλότρια δεδομένα των λιμπεραλιστών διαφωτιστών, πρώην φεουδαλιστών φράγκων και των πουριτανών, αγγλοσαξώνων τευτόνων;

Ο κάθε ένας ας κρίνει με υπευθυνότητα. Όμως, ταπεινά φρονώ, πως πρέπει να ανατρέξουμε αλλού, για να βρούμε την πραγματική αξία και σημασία της Επανάστασης.

Η Επανάσταση, αρχίζει από τους ήρωες, αγωνιστές, τους αληθινούς εμπνευστές και εκφραστές του πνεύματός της, της Ρωμιοσύνης. Και τελειώνει, στην θυσία τους, όχι στο αποτέλεσμά της. 

Η παρακαταθήκη της Επαναστάσεως, διασώζεται, εκφράζεται, βιώνεται, μόνο εάν την δούμε, με τα μάτια του Πατροκοσμά, του Γέρου του Μοριά, του Μεγάλου Καποδίστρια....

Ας οδηγηθούμε νοερά, στο Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, και τότε θα καταλάβουμε αυτό το παράξενο όνειρο, των εθνομαρτύρων, που ανακεφαλαιώνεται στους στίχους ενός ποντιακού άσματος: “Η Ρωμανία επάρθεν, η Ρωμανία πάρθεν, η Ρωμανία επάρθεν, ανθεί και φέρει κι άλλο”. 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ, ΝΑ ΤΕΛΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ, ΝΑ ΤΕΛΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ποιο είναι το έργο των μοναχών την εποχή της πανδημίας; Να προσεύχονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου, να κάνουν αγρυπνίες, λιτανείες και παρακλήσεις στον Θεό για να μας γλυτώσει από την πανδημία του κορωνοιού που παρέλυσε κυριολεκτικά την ζωή των ανθρώπων σε όλους τους τομείς.

Ποιο είναι το έργο των κληρικών την εποχή της πανδημίας; Να προσεύχονται, να τελούν τις Ακολουθίες και τα μυστήρια της Εκκλησίας και να καλούν τους πιστούς σε μετάνοια ως το κατεξοχήν φάρμακο και το πιο αποτελεσματικό εμβόλιο κατά της πανδημίας.

Όχι να εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και να χειραγωγούν τους πιστούς για να αρπάξουν την εξουσία ψαρεύοντας στα θολά νερά της ολιγοπιστίας και των παθών των ανθρώπων.

Καμμιά απολύτως δουλειά δεν έχουν οι κληρικοί να αναμειγνύονται στα πολιτικά πράγματα. Είτε από το προσκήνιο, είτε από τα παρασκήνια.

Είτε άμεσα, είτε μέσω εντεταλμένων “δικών” τους προσώπων, που καθιστούν υποχείρια με ανορθόδοξες μεθόδους και μάλιστα με το ιερώτατο μυστήριο της εξομολογήσεως.

Η δόξα του Χομεϊνί και των άλλων μουλλάδων του σιιτικού Ισλάμ είναι εξάπαντος ξένη προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας.

Γι' αυτό δεν πρέπει να την ενστερνίζονται και να την κρύβουν μπαμπέσικα πίσω από τον Καποδίστρια ή πίσω από την Ρωμηοσύνη.

Μόνον κακά μπορούν να προκύψουν από την δημιουργία Μακρακιστικών και παποκαισαρικών κομμάτων.

Ο Θεός αποκλείεται να ευλογήσει την παποκαισαρική και την Μακρακιστική κακοδοξία και την παράβαση πλειάδας Ιερών Κανόνων, οι οποίοι αυστηρά, ρητά και επί ποινή καθαιρέσεως απαγορεύουν την εμπλοκή των κληρικών “σταις του βίου πραγματείαις”.

Τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν στον πολιτικό και κοινωνικό βίο της πατρίδας μας και επέκεινα μόνον με την βοήθεια του Αγίου  Θεού μπορούν να λυθούν.

Όχι με την παράβαση του θελήματός Του.

Παραθέτουμε στην συνέχεια την Ανακοίνωση της Ιεράς Μονής Σινά που μας χαροποίησε αφάνταστα επειδή δείχνει πώς αντιλαμβάνονται το έργο τους οι πατέρες της Μονής του Θεοβάδιστου Όρους Σινά:

Εν Θ.Ο. Σινά 10 Μαΐου 2020

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

_______

Η ΜΟΝΗ ΣΙΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ

ΤΗΝ ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

=====

Στην Iερὰ Μονὴ Σινά (Aγίας Αiκατερίνης), όλο αυτό το διάστημα της δοκιμασίας από τον κορονοϊό COVID19 αναπέμπονται θερμές προσευχές και δεήσεις, ὅπως Κύριος ο Θεός καταπαύσει την λοιμική απειλή και ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την δοκιμασία αυτή.

Ο Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος κ. Δαμιανός μετά της Ιεράς των Πατέρων Συνάξεως απεφάσισαν, όπως την Κυριακή 17 Μαΐου ἐ.ἔ. τόσο στην Ιερά Μονή, ενώπιον των χαριτοβρύτων λειψάνων της Αγίας Μεγαλομάρτυρος νύμφης του Χριστού Αἰκατερίνης της Πανσόφου, αλλά και στα ανά τον κόσμο Μετόχια της Ι. Μονής, να αναπεμφθεί δέησις και να αναγνωσθεί ειδική ευχή για την θεραπεία της λοιμικής ασθενείας και των παγκοσμίων συνεπειών της, προσωπικών και κοινωνικών, υπέρ ταχείας αναρρώσεως των νοσούντων υπ’ αυτής, υπέρ παραμυθίας των πενθούντων και αναπαύσεως των κεκοιμημένων νοσησάντων υπ’ αυτής. Ομοίως καλεί πάντες σε πανστρατιά προσευχής, πίστεως και μετανοίας τονίζοντας ταπεινώς προς τους αντιτιθεμένους στον τρόπο μεταδόσεως της Θείας Κοινωνίας, οτι αμφισβητούν ουσιαστικά αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η συμμετοχή στήν Θεία Ευχαριστία αφορά τους πιστεύοντες και ήταν, είναι και παραμένει θέμα πίστεως και ότι με την όλη στάση των αποτρέπουν και φυγαδεύουν το άμετρον έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού, τα οποία νυχθημερώς επικαλούμεθα και που αυτά αποτελούν την μόνη δυνατὀτητα λύσης της πανδημίας.   

Ωσαύτως ενημερώνει τους συμπροσευχομέμους αγωνιούντας φίλους, ότι η Ι. Μονή παραμένει κλειστή και έχει λάβει όλα τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα, παρά το ότι δεν υπάρχουν κρούσματα της ασθενείας τόσο στην Ι. Μονή, όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Τους ευχαριστούμε θερμώς και εκ καρδίας για το ενδιαφέρον και την αγωνία τους για την Σιναϊτικὴ Αδελφότητα. 

Σε όλους δε ευχόμεθα ο Κύριος να χαρίζει την κατ’ άμφω υγεία, και να δωρίζει σύνεση, επιτυχή και αποτελεσματική αντιμετώπιση και διαχείριση της πανδημίας με νηφαλιότητα, ψυχραιμία, πίστη και ἐλπίδα στο Θεό.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα "Ρομφαία"

ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ;

ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ;

Του κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, 

Πολιτικού Επιστήμονα

=====

Η προσπάθεια να αποδομηθεί η προσωπικότητα και το έργο του πρώτου Κυβερνήτη (1828-1831) Ιωάννη Καποδίστρια δεν έληξε. Θα συνεχισθεί εν όψει των εορτασμών για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Ποιοι έχουν λόγους να ενοχλούνται από την πανεθνική – μέχρι σήμερα- αποδοχή του μεγάλου διπλωμάτη και πολιτικού;

Πρώτον. Ο Καποδίστριας ήταν ευλαβής και συνειδητός Χριστιανός Ορθόδοξος. Αποστομώνει με τα κείμενά του τους οπαδούς του ουδετερόθρησκου κράτους. Αποδεχόταν ότι θεμέλιο της ταυτότητας του Νέου Ελληνισμού είναι η Ορθοδοξία. Τα κείμενά του διαψεύδουν εκείνους που υποστηρίζουν ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν γνήσιο αντίγραφο της Γαλλικής Επαναστάσεως του 1789. Οι Γάλλοι επαναστάτες- για δικούς τους λόγους- εστράφησαν κατά του Ρωμαιοκαθολικού Κλήρου και κατήργησαν επί 10 χρόνια το Χριστιανικό Ημερολόγιο. 

Ο Καποδίστριας με την προσωπικότητά του, το έργο του, ακόμη και με την ώρα της δολοφονίας του (το πρωί καθώς πήγαινε στην εκκλησία) αποδεικνύει ότι το 1821 ήταν αποτέλεσμα της Ορθόδοξης Πίστης των Ελλήνων και της θυσίας των Νεομαρτύρων.

Έγραφε χαρακτηριστικά ο Καποδίστριας σε επιστολή του: «…Επομένως οι Έλληνες, οι οποίοι ουδέποτε εγκατέλειψαν την γενέτειράν των και τα όπλα των και είνε εκείνοι που διετήρησαν εις όλην των τη αγνότητα τα αρχαία έθιμα και προ πάντων την αγνήν, την χριστιανικήν των πίστιν, αποτελούν την μάζαν ενός λαού τόσο δυστυχούς, όσον και θαυμασίου, ο οποίος περιεφρόνησε ωσαύτως τους κινδύνους εκ της πολιτικής των ξένων, και της ανά πάσαν στιγμήν κολοσσιαίας ισχύος των Τούρκων.

,,,Εις την Εκκλησίαν των και δια της Εκκλησίας δεν έπαυσαν να αποτελούν ξεχωριστήν εθνότητα, από της εποχής της υπερισχύσεως των Τούρκων. Δια της Εκκλησίας των, λοιπόν, και πάλιν θα σωθούν και θα το επιτύχουν ικετεύοντες εκ βάθους καρδίας τον μόνον ηγεμόνα του κόσμου, ο οποίος είναι προστάτης των.

Γενεύη, 1/13 Δεκεμβρίου 1825»

Δεύτερον. Ο Καποδίστριας ήταν οπαδος της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και όχι της μονομερούς υποτέλειας σε μία Δύναμη. Ήταν το αντίπαλον δέος του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, ο οποίος πρότεινε στο επαναστατημένο Έθνος να γίνει με τη θέλησή του προτεκτοράτο της Αγγλίας. Ο Καποδίστριας υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, αλλά ουδέποτε πρότεινε μονομερή υποτέλεια στα ρωσικά συμφέροντα.

Τρίτον. Ο Ιωάννης Καποδίστριας τόνιζε πάντα στους ξένους διπλωμάτες ότι τα αρχικά σύνορα της Ελλάδος (Αμβρακικός- Παγασητικός) δεν ήσαν δίκαια. Η Ελλάς, έγραφε, έπρεπε να περιλάβει όλες τις περιοχές που εξεγέρθηκαν και έχυσαν το αίμα τους, άρα και τις Κυδωνίες Μικράς Ασίας, την Κύπρο, τη Χίο, την Κρήτη κ.α. Ειδικά για την Κύπρο είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της καταγωγής της μητέρας του.

Ο Καποδίστριας ενοχλεί κάποιους, διότι θυμίζει τα ελληνορθόδοξα ιδανικά του Αγώνα και τα εθνολογικά όρια του Ελληνισμού.

ΠΗΓΗ:

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 24.5.2020

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 

Του κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, 

Πολιτικού Επιστήμονα

=====

Ο Χένρυ Κίσσιντζερ, γνωστός περισσότερο για τον αρνητικό ρόλο του στο Κυπριακό το 1974, διετέλεσε καθηγητής της Ιστορίας και των Διεθνών Σχέσεων στις ΗΠΑ. 

Στη διδακτορική διατριβή του με τίτλο A World Restored, η οποία εξεδόθη το 1957, (υπάρχει και σε δύο ελληνικές μεταφράσεις) μελετά την ευαίσθητη ισορροπία των δυνάμεων που επεβλήθη στην Ευρώπη το 1815 με το Συνέδριο της Βιέννης. Παρατηρεί, βασισμένος στις πηγές της εποχής, τη σύγκρουση του Αυστριακού Καγκελλαρίου Μέττερνιχ και του Κερκυραίου Ιωάννη Καποδίστρια, συν-υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσίας. 

Ο Καποδίστριας υποστήριζε το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση, ο Μέττερνιχ ήταν αντίθετος. Ο Καποδίστριας ήταν ο φιλελεύθερος ιδεαλιστής κατά τον Κίσσιντζερ και ο Μέττερνιχ ήταν ο μακιαβελικός και κυνικός διπλωμάτης. 

Ο συγγραφέας καταλήγει στην ογκώδη μελέτη του με τη διαπίστωση: Δύο ειδών άνθρωποι υπάρχουν στην πολιτική. Οι Μέττερνιχ και οι Καποδίστριες. 

Αυτόν, λοιπόν, τον οποίον ο Κίσσιντζερ θεωρεί ως πρότυπο πραγματικού φιλελευθέρου, βρέθηκαν άνθρωποι στην Ελλάδα να τον χαρακτηρίσουν «δικτάτορα».

Ο ουσιαστικά φιλελεύθερος αναζητεί και δίνει λύσεις ειρηνικές και βοηθά να αποφευχθούν οι συγκρούσεις. Ο Καποδίστριας ακριβώς αυτό έκανε στην Ελβετία. Οργάνωσε τη Συνομοσπονδία των καντονίων με αριστοτεχνικό τρόπο, ώστε αυτή η δομή να λειτουργεί μέχρι σήμερα και να θεωρείται από σύγχρονους μελετητές ως το πρότυπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μεγάλες πόλεις της Ελβετίας βλέπουμε το άγαλμα του Έλληνα μεταρρυθμιστή. Είναι άραγε τοσο αυταρχικό κράτος η Ελβετία ώστε να τιμά έναν δικτάτορα;

Ο πραγματικά φιλελεύθερος είναι εκείνος που προβάλλει τα δίκαια ενός καταπιεσμένου λαού ενώπιον των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Καποδίστριας το έκανε με επιτυχία. Χωρίς να βλάπτει τα ρωσικά συμφέροντα προσπαθούσε να πείσει τον Τσάρο Αλέξανδρο για το δικαίωμα των Ελλήνων να απελευθερωθούν από τον Οθωμανικό ζυγό. Όταν είδε πλέον ότι δεν εισακούεται παραιτήθηκε από τη σημαντική θέση του και έμεινε από το 1822 έως το 1827 στη Γενεύη. Πάντα αξιοποιούσε τις γνωριμίες του για να στηρίξει την Ελευθερία των Ελλήνων.

Ο ουσιαστικά φιλελεύθερος είναι εκείνος που επηρεάζει τους ισχυρούς της γης ώστε να μην επιβάλλονται συντριπτικές τιμωρίες στους ηττημένους του πολέμου. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα η Ρωσία, η Πρωσσία, η Αυστρία και η Βρετανία ήθελαν να διαλύσουν τη Γαλλία. Να την μοιράσουν σε κρατίδια – ζώνες επιρροής. Ο Καποδίστριας μίλησε έξυπνα στον Τσάρο και τον έπεισε να μην διαλυθεί σε κομματάκια το κράτος των υπερήφανων Γάλλων. Η Γαλλία χρωστά στον Κερκυραίο διπλωμάτη τη διατήρηση της ακεραιότητάς της.

Ο Καποδίστριας εκλήθη από τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων να δημιουργήσει κράτος από το μηδέν. Ήλθε τον Ιανουάριο του 1828 και βρήκε χάος. Μέσα σε τριάμισυ χρόνια έβαλε τα θεμέλια για θεσμούς, οικονομία, στρατό. Βρήκε ένα κράτος ανύπαρκτο, τα σύνορα του οποίου ήσαν απροσδιόριστα. Εκείνος με τις γνωριμίες του κατόρθωσε να αποκτήσουμε σύνορα έστω και στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Παραλλήλως πίεζε τις Δυνάμεις για να ενταχθούν στην Ελλάδα και άλλα τμήματα του Ελληνισμού, τα οποία είχαν επαναστατήσει.

Πώς, λοιπόν, απαιτούν ορισμένοι από τον πρώτο Κυβερνήτη να εφαρμόσει το, πολύ προοδευτικό για την εποχή του, Σύνταγμα της Γ΄ Εθνοσυνελεύσεως, όταν δεν υπήρχε κράτος; Αναγκάστηκε να αναστείλει την εφαρμογή του Συντάγματος για ένα διάστημα μέχρι να ορθοποδήσει στοιχειωδώς το νεογέννητο κράτος. Όσοι τον κατηγορούν λησμονούν ότι, όταν έφτασε ο Καποδίστριας, ο Ιμπραήμ κρατούσε στα χέρια του ισχυρές θέσεις στην Πελοπόννησο και ανέλαβε ο Γάλλος στρατηγός Μαιζόν με το ιππικό να διώξει τα αιγυπτιακά στρατεύματα. Μπορεί να εφαρμοσθεί ομαλά το Σύνταγμα όταν η μισή χώρα κατέχεται;

Ο Καποδίστριας ουσιαστικά λετουργούσε σε κατάσταση πολέμου ή κατά τη σύγχρονη νομική ορολογία σε «κατάσταση πολιορκίας». Οι συνταγματολόγοι θα μας πουν ότι και σήμερα σε δημοκρατικά κράτη προβλέπεται η αναστολή σημαντικών άρθρων του Συντάγματος για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος, στο άρθρο 48, προβλέπει ότι -με μία συγκεκριμένη διαδικασία- αναστέλλονται ορισμένα κρίσιμα άρθρα του όταν η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, όταν κινδυνεύει η εδαφική ακεραιότητα ή όταν απειλείται το πολίτευμα. Όλα αυτά συνέβαιναν στο νεαρό Ελληνικό Κράτος όταν εκλήθη ο Καποδίστριας να κυβερνήσει για μία πενταετία.

Και σε τελευταία ανάλυση ποιοί ήσαν οι «φιλελεύθεροι» που δυσανασχετούσαν; Οι υπαίτιοι δύο εμφυλίων πολέμων που είχαν οδηγήσει την Επανάσταση στο χείλος του γκρεμού; Ή εκείνοι που για να αντιπολιτευθούν τον Καποδίστρια έβαλαν τον – κατά τα άλλα ένδοξο – ναύαρχο Μιαούλη να βυθίσει δύο πλοία από τον μικρό πολεμικό στόλο της Ελλάδος στον Πόρο; Ήσαν φιλελεύθεροι εκείνοι που υπονόμευαν την απελευθέρωση ελληνικών εδαφών για να «εκδικηθούν» τον Κυβερνήτη;

Τρεις μήνες πριν από τη δολοφονία του ο Καποδίστριας έγραφε σε επιστολή του (10.6.1831): «Εν όσω υπάρχει η παρούσα γενεά, οι προύχοντες, ένεκα συμφερόντων και παθών συνενούμενοι, θα παραλύωσι ραδιουργούντες πάσαν οιανδήποτε τάξιν πραγμάτων, ουδέποτε θα υποστηρίξωσιν, και το χείριστον, ουδέποτε θα δημιουργήσωσιν Κυβέρνησιν».

Ιωάννης Καποδίστριας της Ελλάδος και της Ευρώπης. Άνθρωπος με Α κεφαλαίο, επιστήμων, Χριστιανός, πατριώτης, διπλωμάτης. 

Όσοι τον κατηγορούν ας αναλογισθούν τι θα μπορούσαν οι ίδιοι να επιτύχουν σε εκείνη την εποχή και με τα τόσα προβλήματα και εμπόδια!

ΠΗΓΗ:

άρθρο στο Liberal.gr

olympia

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΓΩΟΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΠΩ! ΠΩ! 

ΤΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πω! Πω! 

Τι Ομολογητής της πίστεως κρυβόταν σ' αυτή την αγανακτισμένη καρδούλα!

Ούτε που το είχαμε υποψιαστεί μέχρι τώρα.!

Ο σεβαστός των Εξαχρείων Ομολογητής της πίστεως Γέροντας, π. Βασίλειος Βολουδάκης, κατακεραυνώνει με κραυγές αίσχος τους γιατρούς, τους ιεράρχες, τους πολιτικούς, και τους πιστούς για ταπεριοριστικά μέτρα που αφορούν την Θεία Λατρεία εξαιτίας του ιού του κορωνοιού.

Πώς δεν κατανοεί, άραγε, ο σεπτός Γέρων, ότι το αίσχος αφορά και τον ίδιο που συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις του Αρχιεπισκόπου και της κυβέρνησης;

Γιατί, άραγε, δεν κτύπησε την καμπάνα του Αγίου Νικολάου Πευκακίων για να καλέσει τα πνευματικά του παιδιά στον ναό να συμμετάσχουν στην Θεία Λειτουργία της Μ. Πέμπτης και στις άλλες Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας;

Όταν η αλεπού ντύνεται την λεοντή, σεβαστέ παππούλη, την φοβούνται μόνον οι κότες και εντυπωσιάζει και προκαλεί δέος μόνον στα σπουργίτια, στις καρδερίνες και στους κούκους.

Τώρα βέβαια με το αυθόρμητο σας ξέσπασμα, το οποίο εντελώς τυχαία -ποιος αμφιβάλλει;- βιντεογραφήθηκε, σας δόθηκε η ευκαιρία να διατυμπανίσετε τις ιατρικές σας διαγνώσεις και να επαναλάβετε τις γελοιωδίες σας ότι ο κορωνοιός είναι για μια απλή γριπούλα και ταυτόχρονα να αντιδικήσετε με τις αποφάσεις των 26 παγκοσμίου φήμης λοιμωξιολόγων μεταξύ των οποίων η κ. Γιαμαρέλλου. 

Φυσικά μιλούσατε σε άδεια καθίσματα, αλλά ευτυχώς βιντεογραφήθηκε -εντελώς τυχαία και όχι σκηνοθετημένα επαναλαμβάνω- η παράσταση του μαινόμενου Ηρακλή του γλυκού νερού.

Οι κακές γλώσσες -όχι εμείς αλλοίμονον- σεπτέ Γέρων, σας κατηγορούν -χωρίς φυσικά να συμμεριζόμαστε τις κατηγορίες τους- ότι το σκεπτικό σας αναφορικά με το αυθόρμητο σας ξέσπασμα κινήθηκε στους ακόλουθους 5 αναβαθμούς: 

1.) Ο νόμος μου επιτρέπει να λειτουργήσω μόνος μου χωρίς πιστούς. 

2.) Μου επιτρέπει, επίσης, να κάνω κήρυγμα στους 5-6 πιστούς που παρίστανται στον ναό.

3.) Καμμιά απαγόρευση δεν υπάρχει για να βιντεογραφηθεί -εντελώς τυχαία φυσικά και όχι σκηνοθετημένα- η παράσταση του ξεσπάσματος της ιερής μου αγανάκτησης.

4.) Άρα δεν θα υποστώ κυρώσεις. 

5.) Γι’ αυτό ας κάνω τον ήρωα.!

Σε κάθε περίπτωση η παράσταση του ξεσπάσματός σας, σεπτέ Γέροντα, σας έδωσε το βήμα για να παραστήσετε τον Ομολογητή φορώντας τον στέφανο του μαρτυρίου με τα αγκάθια προς τα έξω εννοείται.

Last but not least σας έδωσε την εξέδρα για να επιχειρήσετε έμμεσα να αλιεύσετε κανένα ψηφουλάκι για το κομματίδιο των λεγόμενων συνεχιστών (άκουσον! άκουσον!) της πολιτικής του Καποδιστρίου.

Μας επιτρέπετε ένα συνοπτικό σχόλιο για το αυθόρμητο ξέσπασμά σας, αγαπητέ μας Γέροντα;

Χαμένα πράγματα!, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος. Εντελώς χαμένα πράγματα.

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Προσυπογράφω δι' αμφοτέρων των χειρών το εξαίρετο κείμενο.

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Απάντηση στον Μητροπολίτη Φωκίδος και λοιπούς αρθρογράφους που επικαλούνται το κλείσιμο των Ι. Ναών επί Καποδίστρια για την αντιμετώπιση της επιδημίας πανώλης.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

======

Είναι τόση η αγωνία των επισκόπων να δικαιολογήσουν το κλείσιμο των Ι. Ναών και την απαγόρευση της Λατρείας, γεγονός ανεπανάληπτο στην ιστορία της Εκκλησίας και του Έθνους μας, ώστε επιστράτευσαν την αυθεντία και το κύρος του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, του Ιωάννη Καποδίστρια.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την λογική των δημοσιευμάτων, ο Καποδίστριας αποτελεί πρότυπο ηγέτη που συνδυάζει την κοσμική εξουσία και το ακραιφνές εκκλησιαστικό φρόνημα και, συνεπώς, ο τρόπος δράσης του τότε δικαιολογεί τόσο την κυβερνητική απόφαση για απαγόρευση της Λατρείας όσο και την ανοχή της Εκκλησίας στην απόφαση αυτή. Άρα στην παρούσα συγκυρία τα πάντα έγιναν καλά λίαν. Όπερ έδει δείξαι.

Ο Καποδίστριας, είχε εκκλησιαστική αντίληψη, κατανοούσε τις διαφορές της Ορθοδοξίας από την Δύση, αλλά δεν ήταν θεολόγος ή εκκλησιαστικός διδάσκαλος. Κινήθηκε μέσα στα πλαίσια των γνώσεων της εποχής του και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν οι πράξεις του θέσφατο για την Εκκλησία.

Η Εκκλησία τοποθετείται στα διάφορα ποιμαντικά προβλήματα με βάση την θεολογία της και την διδασκαλία των Αγίων της και όχι με βάση την επιστήμη κάθε εποχής, την μεταβαλλόμενη και εν πολλοίς αυτοαναιρούμενη, η οποία έχει τις δικές της πνευματικές προϋποθέσεις. Η επίκληση των πράξεων ενός πολιτικού προσώπου και επιστήμονος ιατρού, ακόμα και με το κύρος του Καποδίστρια, για την υποστήριξη της κομπλεξικής στάσης της Εκκλησίας φανερώνει ένδεια επιχειρημάτων.

Ο πρώτος Κυβερνήτης είχε ορθόδοξες καταβολές και διήγε βίο ενάρετο, αλλά στη συνείδηση του σώματος της Εκκλησίας δεν ήταν ούτε άγιος, ούτε προφήτης, ούτε τον ανέδειξε ο Θεός ως άγιο με το έκτακτο χάρισμα της θαυματουργίας ή της αφθαρσίας του λειψάνου του. 

Η προσπάθεια που επιχειρείται από ορισμένους τα τελευταία χρόνια, εκτός από τις δάφνες του μεγάλου πολιτικού ηγέτη, να περιβληθεί και το φωτοστέφανο του αγίου, είναι απαράδεκτη αλλά και επικίνδυνη. 

Η κριτική μας για την απαγόρευση της Λατρείας δεν αφορά τόσο στην απαράδεκτη Κυβερνητική απόφαση, όσο στην κομπλεξική στάση της Εκκλησίας, η οποία φοβήθηκε να παρουσιάσει την δογματική διδασκαλία της περί της αγιαστικής και ιαματικής χάρης του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, των Αγίων Μυστηρίων, των Ιερών Λειψάνων, των Αγίων Εικόνων και των Ναών, τα οποία δεν επιδέχονται μολυσμού και συνεπώς δεν αποτελούν εστία μολυσμού. 

Η εκκλησιαστική ηγεσία, στην προσπάθειά της να βρει συνηγόρους στην δικαιολόγηση της ολιγοπιστίας της, και καθώς ουδείς των Αγίων βρίσκεται διαθέσιμος, επιστράτευσε τον πρώτο Κυβερνήτη, τον σεβαστό στην συνείδηση του έθνους Ιωάννη Καποδίστρια. 

Είναι αρκετό να σεβόμαστε τον Κυβερνήτη γι’ αυτό που ήταν, ένας Πατέρας του Έθνους και όχι γι’ αυτό που θέλουν να τον παρουσιάσουν, ένα Πατέρα της Εκκλησίας.