ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Δ΄

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Δ΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Το ότι η εν λόγω θεωρία έρχεται σε τελεία αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία μόλις είναι ανάγκη να τονιστεί. Ο αρχ. π. Κύριλλος Κωστόπουλος, ιεροκήρυκας και Δρ. Θεολογίας, είχε γράψει γύρω από την πλάνη αυτή μεταξύ 

άλλων τα εξής: 

«Ο Μ. Βασίλειος στον Α´ κανόνα του το τονίζει κατηγορηματικώς: “Εκείνο γαρ έκριναν οι παλαιοί δέχεσθαι βάπτισμα, το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον”. Είναι φανερό ότι αυτή η οικονομία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στους Παπικούς ή τους Προτεστάντες για δύο λόγους: 1. Δεν ορθοδοξούν ως προς το δόγμα της Αγίας Τριάδος, (Filioque). 2. Δεν είναι το βάπτισμά τους σύμφωνο με την Αγιογραφική και Πατερική προτροπή, (γίνεται δια ραντισμού). Η Βαπτισματική Θεολογία ομιλεί για αποδοχή του βαπτίσματος των αιρετικών και παράλληλα παραδέχεται την παραμονή στις αιρετικές δοξασίες κάθε αποκοπείσης ομάδος από το Σώμα της Μιας Εκκλησίας. Κατά συνέπεια το περιεχόμενο του Ζ´ κανόνα της Β´ Οικουμενικής Συνόδου, το οποίο αναφέρεται στην υποδοχή των επιστρεφόντων στην Εκκλησία από την αίρεση, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εδώ» (Ιστ. https://orthodoxostypos.gr/%CF%85%CF%8).

Αξίζει να σχολιασθεί εδώ η παρά πάνω μαρτυρία του Μ. Βασιλείου ο οποίος θεωρεί ως δεκτό και έγκυρο και παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος μόνο το βάπτισμα εκείνο «το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον», το βάπτισμα δηλαδή που δεν παρεκκλίνει προς την αίρεση, ούτε στο ελάχιστο. Αλλά και όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ομοφώνως μαρτυρούν και διακηρύσσουν στα συγγράμματά τους, ότι προϋπόθεση του εγκύρου βαπτίσματος είναι η ορθή πίστη του βαπτιζομένου, η οποία όμως υφίσταται μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ’ επέκταση κάθε άλλο βάπτισμα που τελείται εκτός της Εκκλησίας, μέσα στον χώρο της αιρέσεως, είναι άκυρο και μη παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος. 

Για παράδειγμα ο Μέγας Αθανάσιος, σε ομιλία του «Κατά Αρειανών» αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Διά τούτο γουν και ο Σωτήρ ουκ απλώς ενετείλατο βαπτίζειν, αλλά πρώτον φησί, Μαθητεύσατε. Είτα ούτω, Βαπτίζετε εις όνομα Πατρός και Υιού και αγίου Πνεύματος. Ίνα εκ της μαθήσεως η πίστις ορθή γένηται και μετά πίστεως η του βαπτίσματος τελείωσις προστεθή. Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις, λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς, ως είρηται, μηδε την πίστιν υγιαίνουσαν έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι και το παρ’ αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσεβεία».[3]

Το συμπέρασμα είναι, ότι εκείνο που χαράσσει τα όρια της Εκκλησίας δεν είναι το βάπτισμα, αλλά η ορθή πίστη. Προηγείται πάντοτε η ορθή πίστη και έπεται το βάπτισμα το οποίο χορηγείται ως επιστέγασμα της αποδοχής της ορθής πίστεως. Επομένως οι ισχυρισμοί ότι «το βάπτισμα είναι εκείνο που διαγράφει τα όρια της Εκκλησίας και ότι όλοι οι χριστιανοί (Ορθόδοξοι και Ετερόδοξοι), είναι βαπτισμένοι», όπως επίσης και ότι «εντός του βαπτίσματος ακόμη και αν υπάρχει μια διάσπαση, μια διαίρεση, ένα σχίσμα, ακόμη μπορείς να μιλάς για Εκκλησία» είναι κακόδοξοι και ξένοι προς την διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Κατ’ επέκταση και η ενότητα μεταξύ Ορθοδόξων και Ετεροδόξων δεν επιτυγχάνεται επί τη βάσει ενός «χριστιανικού» βαπτίσματος, αλλά επί τη βάσει της ορθής πίστεως. Επειδή όμως αυτή υφίσταται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, προϋποθέτει την επιστροφή των αιρετικών στην Ορθοδοξία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Όταν πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης 

εστίν».[4]

Φέραμε το θέμα ξανά στην επικαιρότητα, για να φανεί για μια ακόμη φορά, ότι η αίρεση του Οικουμενισμού, τώρα πια απροκάλυπτα, προχωρεί ακάθεκτη στην υλοποίηση των στόχων της και ότι σ’ όλη αυτή τη διαδικασία πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει το Βατικανό. Η αμοιβαία αναγνώριση του βαπτίσματος μεταξύ παπικών και προτεσταντών φαίνεται ότι θα είναι ο προπομπός μιάς ανάλογης αναγνώρισης του βαπτίσματος μεταξύ των παπικών και της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Εκείνο που μας προβληματίζει, είναι ο κίνδυνος να συρθούμε σε μια ουνιτικού τύπου ένωση με τους παπικούς με αφορμή την πανχριστιανική Σύνοδο που φημολογείται ότι προετοιμάζεται το 2025 με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Οι φόβοι μας εντείνονται από το γεγονός, ότι σήμερα, διαβρωμένοι από την οικουμενιστική λαίλαπα, δεν διαθέτουμε δυστυχώς τα πνευματικά αντισώματα, ούτε τις πνευματικές εκείνες προϋποθέσεις, που απαιτούνται ώστε να μιμηθούμε τους αγίους Πατέρες μας και να αντισταθούμε με γενναιότητα και χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στην κυοφορούμενη προδοσία της Πίστεως. Γι’ αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση και θυσιαστικό φρόνημα.

Αρχιμ Κύριλλου Κωστοπούλου, IEΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΝΑΝΟΣ

H IEΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΝΑΝΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

======

Αυτές τις ημέρες συγκλονίζεται η Ορθόδοξος Ελλάδα μας από το γεγονός της εκουσίας αποσχηματίσεως του πρώην κληρικού Ανδρέα Κονάνου. Ο κύριος αυτός αυθαιρέτως απεμακρύνθη από τις τάξεις του ιερού κλήρου, αποβάλλοντας το ράσο του ιερέως, με σκοπό την επάνοδό του στις τάξεις των λαϊκών, γενόμενος αποστάτης και αυτοκαθηρημένος. «Ο οξύνους με οξύ τρόπο χάθηκε. Ο πολύξερος πολύπλοκη αμαρτία διέπραξε. Όσοι ωφελήθηκαν από την διδασκαλία του εβλάβησαν από την αμαρτία, στην οποία περιέπεσε. Και όσοι άκουαν με ζήλο τις ομιλίες του έφραξαν τα αυτιά τους, για να μην μάθουν την απώλειά του» (Πρβλ. Μ. Βασιλείου, επ. 44, Courtonne Ι (1957), σ. 110). 

Η Αγία μας Εκκλησία ορίζει για όσους προβαίνουν στην πράξη αυτή της εκούσιας αποβολής της ιερατικής ιδιότητος να αναθεματίζονται. Συγκεκριμένα ο 7^ος κανόνας της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου διαλαμβάνει τα εξής: «Τους άπαξ εν κλήρω τεταγμένους ή και μοναστάς, ωρίσαμεν μήτε επί στρατείαν, μήτε επί αξίαν κοσμικήν έρχεσθαι˙ ή, τούτο τολμώντας, και μη μεταμελομένους, ώστε επιστρέψαι επί τούτο, ό διά Θεόν πρότερον είλοντο, αναθεματίζεσθαι» (Ράλλη-Ποτλή, Σύνταγμα, τ. 2, σ. 232. Βλ. επίσης Αποστ. 62 και 83). Όποιος, δηλαδή, κληρικός ή και μοναχός, μεταλλάξει την ιερατική του ιδιότητα -την οποία είχε προτιμήσει εκούσια για χάρη του Θεού- με άλλη κοσμική αξία και δεν μετανοεί γι᾽ αυτή του την πράξη, να αναθεματίζεται. Το βαρύ επιτίμιο του αναθέματος ως προσθήκη στην ποινή της καθαιρέσεως επιβάλλεται για το αμετανόητο του διαβήματος εκ μέρους του πεπτωκότος. (Βλ. σχόλιο Βαλσαμώνος, όπ.π., σ. 233).  

Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε ότι η Εκκλησία χρησιμοποιεί το σοβαρό επιτίμιο του αναθεματισμού («ανάθεμα: το ανατιθέμενον τω θεώ και το εις αφανισμόν εσόμενον»), γιατί ο εκουσίως αποβαλών την ιερατική του ιδιότητα πρόδωσε την αγάπη του Θεού προς αυτόν και ατίμασε την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. 

Για τους παραπάνω λόγους τελεί υπό το επιτίμιο του αναθέματος ο κ. Κονάνος και ως εκ τούτου είναι αποκομμένος παντελώς από την Ορθόδοξο Εκκλησία. Βρίσκεται πλέον, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, «έρημος και γυμνός του κάλλους εκείνου και της ευπρεπείας, τον θείον και άρρητον αποκοσμηθεὶς κόσμον, έρημος δε ασφαλείας απάσης και φυλακής» (SC 117, σ. 82).

Εάν θελήσει ο κ. Κονάνος να μετανοήσει για την βλάσφημη πράξη του, γίνεται βεβαίως δεκτός από την Εκκλησία, παραμένει, όμως, στις τάξεις των λαϊκών, χωρίς να μπορεί πλέον να αναλάβει την ιερατική του ιδιότητα.

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Μεταξύ των θεοσύστατων Μυστηρίων, μέσω των οποίων ο άνθρωπος καθίσταται πραγματικό μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και επιτυγχάνει την σωτηρία του, συγκαταλέγεται και το Μυστήριο των Μυστηρίων, η Θεία Κοινωνία. Ο Ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος είπε στους Μαθητές Του, ολίγον προ του σωτηρίου Πάθους Του, κατά τον Μυστικό Δείπνο: «Λάβετε φάγετε τούτο εστίν το σώμα μου [...] Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο γαρ εστίν το αίμα μου» (Ματθ. 26, 26-28). Με αυτούς τους λόγους ο Ιησούς Χριστός παρέδωσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και επιβεβαίωσε ότι μέσα στό άγιο Ποτήριο υπάρχει το Σώμα και το Αίμα Του και όχι απλώς ψωμί και κρασί.

Ο κοινωνών πιστός καθίσταται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού, κατά τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Πώς είναι δυνατόν να εισέλθη κατ᾽ εκείνη την στιγμή σ᾽ αυτόν τον  άνθρωπο ιός ή οποιαδήποτε άλλη ασθένεια είτε από το Άγιο Ποτήριο είτε από την αγία Λαβίδα; Αν υπήρχε κάτι τέτοιο -άπαγε της βλασφημίας- τότε οι πρώτοι που θα επλήττοντο από ασθένειες θα ήταν οι ιερείς, οι οποίοι καταλύουν το Άγιο Ποτήριο, αφού μεταλάβουν εκατοντάδες πιστών.

Οφείλουμε ωστόσο να υπογραμμίσουμε ότι όποιος προσέρχεται αναξίως να κοινωνήση (δηλαδή δεν πιστεύει ορθώς και οντολογικώς, δεν έχει προηγηθεί το μυστήριο της εξομολογήσεως), τότε δεν επιδρά η άκτιστη Χάρις του Θεού δια της Μεταλήψεως και ημπορούν να συμβούν τα πάντα.

Η σημερινή σκανδαλώδης συζήτηση περί της αναποδείκτου μεταδοτικότητος ασθενειών μέσω της Θείας Κοινωνίας στο βάθος θέλει να επιτύχη την απόσβεση της αναμνήσεως της Σταυρικῆς Θυσίας του Θεανθρώπου Κυρίου, για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Πρέπει νά κατανοήσουμε ότι η στιγμή της Θείας Ευχαριστίας - Θείας Κοινωνίας, είναι η στιγμή της προσωπικής μας συναντήσεως και κατά Χάριν ενώσεως μετά του Θεανθρώπου Κυρίου και πρέπει να απαλλαγούμε από τις ψυχοφθόρες σκέψεις μας.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

=====

Σεβασμιώτατε, 

Πληροφορηθήκαμε μὲ θλίψη βαθυτάτη ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο καὶ τὸν ἔντυπο περιοδικὸ Τύπο τὰ ὅσα ἀντιορθόδοξα εἴπατε στὸ κήρυγμά Σας, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Ἀστόρια Νέας Ὑόρκης, στὶς 14 Ἰουλίου 2019. Ἐκεῖ ἀκούσθηκε ἡ ἀθεολόγητη αἱρετική - θὰ λέγαμε - καὶ ἀντιεπιστημονικὴ ἄποψη περὶ τοῦ ποῖος εἶναι ὁ αἱρετικός. Εἴπατε ὅτι «αἱρετικὸς εἶναι ὁ καυγατζής. Αὐτὸς ποὺ φέρνει τὸν διχασμό. Αὐτὸς ποὺ προκαλεῖ τὰ μίση [...] οἱ ἀδελφοί μας οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι δὲν εἶναι αἱρετικοί».

Σεβασμιώτατε, κατανοεῖτε τί λέγετε; Δὲν γνωρίζετε ποῖος εἶναι αἱρετικὸς καὶ γενικώτερα   τί  εἶναι αἵρεση; Ὁ ὅρος «αἵρεση» εἶναι παράγωγο τοῦ ρήματος «αἱροῦμαι» ποὺ σημαίνει «ἐκλέγω, προτιμῶ». Ἡ προσπάθεια προτίμησης μέρους τῆς ἀληθείας καὶ ἡ ἀπολυτοποίησή του ὡς ὅλον συνιστᾶ πράξη αἱρετική. Ἡ παρουσίαση ἑνὸς τρόπου ἑρμηνείας καὶ βιώσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἀποκαλυφθεί σης Ἀληθείας εἶναι αἵρεση. 

Κάθε παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀπολυτοποίηση αὐτῆς τῆς παρεκκλίσεως εἶναι αἵρεση, εἶναι πλάνη, ἡ ὁποία ἐνέχει ἑωσφορικὴ οἴηση, εἶναι πνευματικὸς θάνατος. Ὁ ὀπαδὸς καὶ ὑποστηρικτὴς αὐτῆς τῆς πλάνης εἶναι ὁ αἱρετικὸς καὶ δὲν εἶναι ὁ «καυγατζής», ὅπως ἰσχυρίζεσθε. 

Ὁ καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου Π. Μπούμης σημειώνει: «Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν ἱερὰ παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἡ ἐμμονὴ σὲ αὐτήν, ἢ ἡ προσχώρηση σὲ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετικὴ ὁμολογία». Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ οἱ Παπικοί, ὁ ὁποῖοι ἔχουν 25 κακοδοξίες, οἱ Προτεστάντες κ.λπ. εἶναι αἱρετικοί.

Δὲν γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι κάθε τι ποὺ εἶναι ξένο πρὸς τὴν  Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας μέσῳ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, εἶναι αἵρεση; Ὁ Μ. Ἀθανάσιος κατηγορηματικὰ ἀποφαίνεται ὅτι «αἱρετικὸς ἐστι συκοφάντης  καὶ   κατήγορος ἀληθείας. Αἵρεσις ἐστὶν ἡ ψευδὴς ὑπόληψις τοῦ μὴ ὄντος».

Πρέπει νὰ κατανοήσετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι ἡ αἵρεση στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος. Καὶ αὐτὸ διότι δὲν ἔχει «τὸν Ὅλον Χριστόν» καὶ ἄρα δὲν διαφυλάττει τὴν ὅλη ἀλήθεια, τὴν καθολικὴ ἀλήθεια. Ἡ αἵρεση εἶναι πορεία πρὸς τὴν ἀπώλεια καὶ ὄχι πρὸς τὴν σωτηρία. Ὀρθώτατα ἔχει γραφεῖ: «Αἵρεσίς ἐστι περὶ πίστεως οὐκ   ἀληθὴς δόξα. Αἱρετικός ἐστιν ὁ τὸ ψεῦδος τῆς ἀληθείας ἐν πίστει προτιμῶν».

Εἶναι κρίμα νὰ ἀκούωμε ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως αὐτὲς τὶς ἀντιορθόδοξες ἀπόψεις. Καὶ τοῦτο διότι ὡς ποιμὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας, πρέπει νὰ ὁμολογῆτε τὴν Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια. Ἡ ἀγάπη, γιὰ νὰ εἶναι ὀντολογική, πρέπει νὰ εὑρίσκεται ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἀληθείας. Ἡ αἵρεση, ἡ ὁποία στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος καὶ ἄρα δὲν ἔχει τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, ὁ Ὁποῖος  εἶναι Ἡ Ἀλήθεια δὲν εἶναι Ἐκκλησία.

Ὡς ἐκ τούτου οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι στόχο τους εἶχαν νὰ διατηρήσουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν Μία Ἐκκλησία ἀλώβητη ἀπὸ κάθε αἵρεση. Μὲ αὐτήν Σας τὴν θέση ἀναιρεῖτε ὅλες τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ πάλι ὁ Μ. Ἀθανάσιος βροντοφωνάζει: «Ἀγάπα πάντα ἄνθρωπον· καὶ εἰρήνευε μετὰ πάντων, χωρὶς αἱρετικῶν· ὁ γὰρ αἱρετικὸς λύκος ἐστὶ τῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης, καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου πρόδρομος».

Ὁ «Ἄτλας» τῆς Ὀρθοδοξίας Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς λέγει τὰ ἑξῆς γιὰ τὸν Παπισμό: «Τὰς τῶν Δυτικῶν διδασκάλων φωνὰς οὔτε γνωρίζω οὔτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος ὅτι διεφθαρμένοι εἰσί καὶ παρέγγραπτοι».

Ἂν ἀποκαλῆτε «καυγατζῆ» ἐκεῖνον ποὺ ὑπερασπίζεται τὴν Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια, μάθετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι «κρείττων ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον», κατὰ τὸ Γρηγοριανὸ λόγιο.

Σεβασμιώτατε, πρέπει νὰ παραδεχθῆτε ὅτι αὐτὰ ποὺ εἴπατε εἶναι πρωτοφανῆ καὶ τελείως ἀντιορθόδοξα. Πρέπει σύντομα νὰ τὰ ἀνακαλέσετε, γιὰ τὸν λόγο ὅτι εἶσθε Ἐπίσκοπος καὶ κηρύσσοντας τὰ ἀντίθετα τῶν ὅσων ἔχουν κηρύξει οἱ αὐθεντικοὶ ἑρμηνευτὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτομάτως θέτετε τὸν ἑαυτόν Σας ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἀπὸ Ἐσᾶς ζητεῖ ὁ Θεὸς νὰ εἶσθε «ἀσφαλὲς τῶν ψυχῶν ἡμῶν πηδάλιον, δι’ οὗ τὰς τρικυμίας τὰς αἱρετικὰς ἀπαθῶς παραπλεύσομεν», κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ Ε΄

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ

Ε΄

Του π. Κύριλλου Κωστόπουλου

=====

Εἶναι γεγονὸς ὅτι αὐτὴ ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας περὶ τῆς αἰωνίου κολάσεως δὲν συνιστᾶ προσωπικὴ ἐκτίμηση, ἀλλὰ εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Τὰ περὶ «αἰωνίου κολάσεως ῥήματα» εἶναι «τοῦ κακοῦ ἀλεξήματα, πολλὰ δὲ ἐξ ἀπωλείας εἰς σωτηρίαν φάρμακα», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο (ἐπ. 46, PG 32, 000).

Ὁ ἄνθρωπος πορεύεται ἐν ἐλευθερίᾳ σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ καὶ ἀπολαμβάνει στὴν ἄλλη τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς του. «Ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν» (Ἀποκ. 20, 12) καὶ «τὸ τέλος ἔσται κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν» (Β´ Κορ. 11, 15). Ἐδῶ ἔγκειται ἡ σοφία, ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ ὀντολογικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δημιούργημά Του. Στὸ ὅτι δὲν βιάζει τὴν προαίρεση τοῦ πλάσματός Του. Ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο θὰ ἦταν ἕνας Θεὸς ποὺ καταναγκάζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ Τὸν ἀγαποῦν. Θὰ ἦταν ἕνας Θεὸς τύραννος.

Ἡ κόλαση ὑποθετικὰ θὰ μποροῦσε νὰ τελειώση μὲ τὴν μετάνοια. Ὅμως, μετὰ θάνατον παύει ὁ ἀγώνας, ἀφοῦ παύει νὰ ἐνεργῆ ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου (Βλ. Ἰω. Χρυσ. PG 51, 347–354). «Ὁ ἠττημένος οὐκ ἀναπαλαίει ἐν τῷ παρόντι τὰ πτώματα˙ λέλυται γὰρ ὁ ἀγών, καὶ τῶν ἐσφαλμένων ἡ διόρθωσις πέπαυται» (Νείλου, Πρὸς Ἀγάθιον μονάζοντα, PG 79, 845). «Ἐπὶ κρίσεως οὐκ ἔστι μετάνοια, ὅτι ὁ κριτὴς οὐκ εἰς τὸ συγγνῶναι κατέστη, ἀλλ᾽ εἰς τὸ διακρῖναι ὁμολογουμένας πράξεις» (Ἐφραὶμ Σύρου, τ. 5, σ. 104).

Ἡ πίστη, ἀγαπητέ μου π. Φιλόθεε, στὴν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως δὲν εἶναι μιὰ ἰδεολογικὴ βεβαιότητα, ἀλλὰ κατοχυρώνεται μὲ Βιβλικὰ καὶ Πατερικὰ ἐπιχειρήματα. Εἶναι κίνηση ἐμπιστοσύνης στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀγαπητικὴ ἐμπιστοσύνη στὰ ὅσα ἔχει πῆ ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν ἀτομικὴ κατανόηση καὶ ἀτομικὴ διανοητικὴ αὐτάρκεια περὶ τῶν ὅσων εἶπε καὶ τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἑρμηνεύονται ἀπὸ τοὺς αὐθεντικούς της ἑρμηνευτές, τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ζήτησε καὶ Ἐσὺ καὶ ὅσοι ἀκολουθοῦν τὶς διαστρεβλωμένες ἀντιλήψεις σου συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξάγγειλε πρὸς τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ τὴν Ὀρθόδοξη σωτηριώδη ἀλήθεια περὶ τῆς αἰωνιότητος τῆς κολάσεως.

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ Δ΄

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ

Δ΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Στὴν Πατερικὴ Γραμματεία πληθώρα αὐτοτελῶν ἔργων, ἀλλὰ καὶ χωρίων μαρτυροῦν περὶ τῆς αἰωνιότητος τῆς κολάσεως, ἐπιβεβαιούντων ὑπὲρ αὐτῆς τῶν λόγων τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Θὰ ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ κάποια ὰπὸ τὸ δυσμέτρητο πλῆθος αὐτῶν.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀπαντώντας στὸ ἐρώτημα «εἰ τέλος ἔχει τὸ τῆς γεέννης πῦρ», χρησιμοποεῖ τὸ Μάρκ. 9, 48, τὸ ὁποῖο ἐπιβεβαιώνει τὴν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως (βλ. PG 61, 75). Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὴν Μ´ Ὁμιλία του ἀναφέρεται στὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ ἔχει τὸν ἴδιο σκοπὸ μὲ τὸν ἀκοίμητο σκώληκα καὶ δὲν σβήνεται ποτέ, ἀλλὰ καίει αἰωνίως γιὰ τοὺς πονηρούς: «Ὃ τῷ ἀκοιμήτῳ σκώληκι συντέτακται, μὴ σβεννύμενον, ἀλλὰ διαιωνίζον τοῖς πονηροῖς» (PG 36, 412Α). Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἀναφωνεῖ: «Φοβοῦμαι τὴν γέενναν, ὅτι ἀτελεύτητός ἐστι [...] Φοβοῦμαι τὸν σκώληκα τὸν ἰοβόλον, ὅτι ἀτελεύτητός ἐστι. Φοβοῦμαι τὴν κόλασιν τὴν οὐκ ἔχουσαν τέλος» (PG 77,1072). Καὶ ἀλλοῦ ἐπιβεβαιώνει: «Ἐκεῖ γὰρ ὁ σκώληξ τῶν κεκολασμένων ζήσει διηνεκῶς, καὶ οὐκ ἂν σβεσθείη τὸ πῦρ» (PG 70, 1449).

Ἐὰν ὁ π. Φιλόθεος καὶ οἱ συνακολουθοῦντες αὐτὸν εἶχαν μελετήση τὴν ἀπάντηση τοῦ Μεγάλου Πατρὸς τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας Βασιλείου, τὴν ὁποία ἔδωσε στὸ ἐρώτημα «Εἰ ὁ μέν τις δαρήσεται πολλὰς, ὁ δὲ ὀλίγας· πῶς λέγουσί τινες μὴ εἶναι τέλος τῆς κολάσεως;», θὰ εἶχαν κρυφθῆ καὶ θὰ ζητοῦσαν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ τοὺς συγχωρήση –καὶ κυρίως τὸν π. Φιλόθεο– γιὰ τὸ θράσος τῆς ἀντιαγιογραφικῆς, ἀντιπατερικῆς καὶ ἀντιορθοδόξου διδασκαλίας τους περὶ τῆς μὴ αἰωνιότητος τῆς κολάσεως. Ἀπαντᾶ, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Πατήρ (θὰ παραθέσω τὴν ἀπάντηση σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση, γιὰ νὰ γίνη κατανοητὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀναγνῶστες): «Ὁ Κύριος ἀποφαίνεται (ἐνν. γιὰ τὴν αἰώνια τιμωρία τῶν ψυχῶν) ὅτι θὰ ἀπέλθουν στὴν αἰώνια κόλαση καί ἄλλοτε ἀποπέμπει μερικοὺς στὸ αἰώνιο πῦρ τὸ ἑτοιμασμένο γιὰ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του. Ἄλλοτε πάλι τὴν ἀναφέρει ὡς γέεννα τοῦ πυρὸς καὶ προσδιορίζει τὸ σημεῖο ὡς τὸν τόπο ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν δὲν τελευτᾶ καὶ τὸ πῦρ δὲν σβήνεται, ὅπως τὸ εἶχε πεῖ παλαιότερα μέσῳ τοῦ προφήτου (ἐννοεῖ τὸ Ἡσ. 66, 24). Ἐνῶ, λοιπόν, αὐτὰ καὶ τὰ ὅμοια μὲ αὐτὰ τὰ βρίσκουμε σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς, εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ τεχνάσματα τοῦ διαβόλου, ὅτι δηλαδὴ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους σὰν νὰ λησμόνησαν τὰ λόγια καὶ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Κυρίου, προσυπογράφουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι ἡ κόλαση ἔχει τέλος, γιὰ νὰ ἁμαρτάνουν μὲ περισσότερη παρρησία καὶ ὁρμή. Ἐὰν ἡ αἰώνια κόλαση ἔχει κάποτε τέλος, ὁπωσδήποτε θὰ ἔχη πέρας καὶ ἡ αἰώνια ζωή (δηλαδὴ ὁ παράδεισος). Ὅμως, ἐὰν δὲν δεχόμαστε τὸ τέλος τῆς αἰωνίου ζωῆς, μὲ ποιὰ λογικὴ θὰ δώσουμε τέλος στὴν αἰώνια κόλαση; Ἐπειδὴ ὁ ὅρος «αἰώνιος» ἀναφέρεται μὲ τὴν ἴδια ἔννοια καὶ στὰ δύο (δηλαδὴ καὶ στὸν παράδεισο καὶ στὴν κόλαση), ἀφοῦ λέγει ὅτι θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ στὴν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στὴν αἰώνιο ζωή» (PG 31, 1265). 

(Συνεχίζεται)