ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΥΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗ.

Στο βίντεο θα ακούσει ο αναγνώστης τις θαυμάσιες επικήδειες ομιλίες του Σεβ. Κιτίου, του Θεοφιλέστατου Καρπασίας, του Ιερομόναχου Διονυσίου Σταυροβουνιώτη και του αδελφού μακαριστού Γέροντα για τον παραδοσιακό αντιοικουμενιστή Γέροντα Αθανάσιο Σταυροβουνιώτη.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ: “ΘΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ π. ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗ”

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ: “ΘΑ  ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ π. ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗ”

=====

Βαρυπενθούντες και συγκινημένοι, κλήρος και λαός προέπεμψαν στην αιωνιότητα σήμερα Πέμπτη 14η Ιανουαρίου 2021 τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο Μουσουρούλη, αρχιγραμματέα τής Ιεράς Συνόδου τής Εκκλησίας Κύπρου.

Πριν την εξόδιο ακολουθία, της οποία προέστη ο Μακαριώτατος, τελέστηκε στον ίδιο ιερό ναό και με την παρουσία τού σκηνώματος τού εκλιπόντος, Θεία Λειτουργία υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας κ. Χριστοφόρου.

Τον συνετό, μετρημένο, σώφρονα, ευγενή, πράο και φιλόθεο π. Γρηγόριο κατευόδωσαν συμψάλλοντες και συμπροσευχόμενοι στήν εξόδιο ακολουθία οι Μητροπολίτες Πάφου κ. Γεώργιος, Κιτίου κ. Νεκτάριος, Τριμυθούντος κ. Βαρνάβας, Καρπασίας κ. Χριστοφόρος και Μεσαορίας κ. Γρηγόριος. Επίσης, παρέστησαν συμπροσευχόμενοι ο Μητροπολίτης Βόστρων κ. Τιμόθεος και ο Επίσκοπος Νιτρίας κ. Νικόδημος.

Παρών στον αποχαιρετισμό του και ο Αρχιμ. Αστέριος Χατζηνικολάου, Προϊστάμενος της Αδελφότητος «Σωτήρ», την οποία ο εκλιπών διηκόνησε με πλήρη αυταπάρνηση και αυτοθυσία μέχρι τελευταίας αναπνοής.

Μετά το πέρας τής Εξοδίου Ακολουθίας, πραγματοποιήθηκε η εκφώνηση επικηδείων λόγων από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Καρπασίας κ. Χριστοφόρο και τον π. Αστέριο Χατζηνικολάου.

Σύντομο επικήδειο λόγο απέστειλαν και οι κατά σάρκα συγγενείς τού μακαριστού π. Γρηγορίου, ο οποίος εκφωνήθηκε από μέλος τής Αδελφότητος.

Επίσης, ο Μακαριώτατος, πριν την κατάθεση στεφάνου, απηύθυνε λίγα λόγια ευγνωμοσύνης προς τον π. Γρηγόριο, ο οποίος καθόλη τη διάρκεια τής παραμονής του στην Ιερά Αρχιεπισκοπή αποτέλεσε πρότυπο υπακοής και αφοσίωσης προς τον Μακαριώτατο και εν γένει τήν Εκκλησία Κύπρου· «από το στόμα σου δεν ακούσαμε ποτέ το όχι, πάντοτε έλεγες «ναι», θα δυσκολευτούμε να βρούμε ένα νέο π. Γρηγόριο», κατέληξε τον λόγο του ο Μακαριώτατος.

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛ. ΕΨΗΦΙΣΜΕΝΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

 ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΨΗΦΙΣΜΕΝΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Χαράς ευαγγέλια για την Εκκλησία του Χριστού.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου εξέλεξε σήμερα τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Παγκράτιο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Χρυσορρογιατίσσης, ως νέο επίσκοπο Αρσινόης.

Ως γνωστόν, ο Θρόνος της επισκοπής Αρσινόης, ήταν κενός εξαιτίας της εκλογής, ως Μητροπολίτη Κιτίου, του τότε επισκόπου Αρσινόης κ. Νεκτάριου.

Μεγάλη η χαρά των πιστών για την άκρως επιτυχή εκλογή του Θεοφιλέστατου επειδή πρόκειται για αδιάβλητο, ιδιαίτερα σεμνό, ταπεινό και παραδοσιακό κληρικό με εκκλησιαστικό ήθος και ασκητικό φρόνημα, που αγαπά αληθινά τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Μακάρι πάντοτε να εκλέγονται κληρικοί του ήθους και του ορθόδοξου φρονήματος του Θεοφιλέστατου εψηφισμένου κ. Παγκράτιου.

Τιμά απολύτως τον Μητροπολίτη Πάφου που έκανε την πρόταση για την εκλογή του Θεοφιλέστατου, αλλά τιμά και τον Μακαριώτατο Κύπρου και τους άλλους συνοδικούς, οι οποίοι ομόφωνα εξέλεξαν επίσκοπο τον λαμπρό αυτό κληρικό.

Η τιμή, προπαντός, ανήκει στην Ιερά Μονή Τροοδοτίσσης, ένα πολύ ασκητικό, πνευματικό και παραδοσιακό μοναστήρι.

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης, Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, εξομολογεί χιλιάδες πιστούς και στηρίζει πολλές ψυχές, αλλά και αδελφότητες, στον πνευματικό τους αγώνα.

Η ψυχή του θα χαίρεται, δίχως άλλο, επειδή και δεύτερος αδελφός της συνοδείας του εκλέγεται επίσκοπος.

Δύο, λοιπόν, από τους 17 Ιεράρχες της Εκκλησίας της Κύπρου προέρχονται από την Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης και θα κοσμούν εφεξής με την παρουσία τους την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ως γνωστόν, ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, ένας αδιάβλητος, ιεραποστολικός και πολύ καταρτισμένος -ιδιαίτερα σε θέματα παραθρησκειών και αιρέσεων- Ιεράρχης, υπήρξε αδελφός της Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης.

Ο Μακαριώτατος δικαιούται να καυχάται εν Κυρίω διότι θα χειροτονήσει ένα λαμπρό Ιεράρχη: Τον εψηφισμένο Θεοφιλέστατο επίσκοπο Αρσινόης κ.  Παγκράτιο.

Αυτού του ήθους κληρικούς η Εκκλησία πρέπει πάντοτε να εκλέγει ως επισκόπους και όχι εκκοσμικευμένους ή νεωτεριστές ή Οικουμενιστές ή και διαβεβλημένους κληρικούς.

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ;

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ; 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με το παρόν άρθρο συνεχίζουμε τη συζήτηση σχολίου της κυρίας Λωρίτου στο ιστολόγιό μας http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2017/09/blog-post_32.html που αρχίσαμε χθες.

Με το χθεσινό άρθρο είδαμε ότι οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι μόνον τρεις αλλά οκτώ. Πέραν από αυτούς τους οκτώ ουδείς άλλος Μητροπολίτης μπορεί να θεωρηθεί συνειδητός Οικουμενιστής.

Βεβαίως υπό σοβαρή κατηγορία ότι είναι Οικουμενιστές είναι και όσοι έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και υπέγραψαν τις κακόδοξες αποφάσεις της.

Πόσοι, όμως, από αυτούς έχουν συνείδηση ότι υπέγραψαν κάτι το αιρετικό;

Ο Μητροπολίτης Ταμασού Ησαίας λ.χ. και ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος της Εκκλησίας της Κύπρου, με άρθρα που δημοσίευσαν μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, εξήγησαν ότι με την υπογραφή του κειμένου 6 με κανένα τρόπο δεν υιοθετούν τη θεωρία των κλάδων.

Άλλωστε ποιος πιστεύει ότι ο Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ είναι νεωτεριστής ή Οικουμενιστής ιεράρχης; Βεβαίως μας πότισε μεγάλη απογοήτευση επειδή υπέγραψε τα κακόδοξα Κείμενα της Συνόδου της Κρήτης. Μάλιστα θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ότι η δική μου πικρία γι' αυτό το φοβερό ατόπημα είναι πολύ μεγάλη επειδή για τον Σεβασμιώτατο Καστορίας έτρεφα και τρέφω τον πιο βαθύ σεβασμό.

Αλλά γιατί υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης;

Ο Σεβ. Ναυπάκτου μας γνωστοποίησε το λόγο. Πολλοί αρχιερείς που υπέγραψαν το κακόδοξο κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης δεν θεώρησαν απαράδεκτο τον όρο “Εκκλησίες” για τις αιρετικές παραφυάδες επειδή τον όρο χρησιμοποιούσαν -με τη συμβατική του έννοια- πολλοί θεολόγοι στο παρελθόν εν οις και οι συντηρητικοί πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι (Τρεμπέλας, Μπρατσιώτης κτλ.) και όχι επειδή δέχονται -καθ’ οιανδήποτε έννοια- τη θεωρία των κλάδων που διαποτίζει το διαβόητο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης.

Γι’ αυτό η ενδεδειγμένη στάση έναντι των Μητροπολιτών που υπέγραψαν τα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης πρέπει να είναι η προσπάθεια να πειστούν να ανακαλέσουν τις υπογραφές τους και να δώσουν σαφείς δημόσιες εξηγήσεις.

Δεν είναι αργά μια επιτροπή που θα αποτελείται από το βαρύ πυροβολικό των αντιοικουμενιστών (π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό, κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, π. Πέτρο Χίρς, π. Σεραφείμ Ζήση κτλ., με τη συμμετοχή ίσως και του Σεβ. Ναυπάκτου και άλλων παραδοσιακών ιεραρχών) να επισκεφθεί τους Μητροπολίτες που πήραν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και να τους εξηγήσει αναλυτικά τις ενστάσεις για το κείμενο 6 και για άλλα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου ώστε να ανακαλέσουν -με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο- την υπογραφή τους.

Θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε μεθαύριο.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου,

ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς

=====

Ὁ Σεβασμιώτατος μέ τό παραπάνω κείμενό του προσπαθεῖ νά «σώσει» τήν ἀνύπαρκτη ὀρθότητα τοῦ κειμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον» πού ἐνέκρινε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης. Γράφει μεταξύ ἄλλων τά ἀκόλουθα:

   

«... κανένα κείμενο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τέλειο, οὔτε ἡ χρήση τῶν καλύτερων θεολογικῶν ὅρων καὶ λέξεων μποροῦν νὰ ἀποδώσουν στὴν ἀκρίβειά του τὸ περιεχόμενο τῆς ἀποκαλυφθείσας πίστεώς μας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅπου χρησιμοποιήθηκαν οἱ ὀρθότεροι, κατ᾽ ἄνθρωπο, ὅροι, χρειάστηκε νὰ ἑρμηνευτοῦν ἀπὸ τοὺς Πατέρες διὰ τῶν συγγραμμάτων τους γιὰ νὰ γίνουν κατανοητοὶ καὶ ἀποδεκτοὶ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας».

Μήπως ξεφεύγουμε τελείως ἀπό τήν ὀρθόδοξη αἴσθηση ταυτίζοντας ἤ ἔστω συγκρίνοντας τό διπλωματικό καί οἰκουμενιστικό λεξιλόγιο τῆς Κρήτης μέ τήν ὑψίστου ἐπιπέδου θεολογική ἀκρίβεια καί τήν θεοπνευστία τῆς ὁρολογίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων;

   

Παρακατιών γράφει, παραπέμποντας σέ ἀποσπάσματα τοῦ κειμένου τῆς Κρήτης, τά ἑξῆς:

   

«Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται σὲ διάλογο μαζί τους: [μέ τίς ἑτερόδοξες "ἐκκλησίες"] (ἐπειδὴ κουβαλοῦν ἀπὸ τὴν πρώτη χιλιετηρίδα κάποια ἐκκλησιολογική βάση), ὥστε νὰ ἀποσαφηνισθεῖ τὸ ὅλο ἐκκλησιολογικό θέμα καὶ "ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ᾽ αὐταῖς διδασκαλίας περὶ μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς" (ἄρθρο 6). Μὲ τὸ διάλογο αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία "δίνει δυναμικὴν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καὶ τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρὸς τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς" (ἄρθρο 6). Ὁ διάλογος αὐτὸς γίνεται "ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων" (ἄρθρα 3, 5, 8, 18), ὡς "ἡ συνέχισις τῆς μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸν διηρημένον χριστιανικὸν κόσμον ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ πίστεώς της" (ἄρθρο 24). Ἀκόμα ὁ διάλογος αὐτὸς διεξάγεται "ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς ὀρθόδοξου ἐκκλησιολογίας καὶ τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαμορφωμένης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως" (ἄρθρο 20)».

  

Ἡ ὑποκρισία τοῦ... κρητικοῦ κειμένου στό μεγαλεῖο της! "Διαλέγεται" ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία" ὥστε νά ἀποσαφηνισθεῖ τό ὅλο ἐκκλησιολογικό θέμα καί ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ΄ αὐταῖς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς’’!!! Δηλαδή τί χρειάζεται νά "ἀποσαφηνισθεῖ"; Ἄν ἔχει ὁ πάπας καί ὁ Παπισμός ἀποστολική διαδοχή;

   

Ἄς μήν ξεχνᾶ ὁ Θεοφιλέστατος τήν ἀναγνώριση στό Balamand τοῦ ἰσοκύρου τῶν Μυστηρίων Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Ἰδού μέρος τοῦ συμφωνηθέντος κειμένου:

«Από τις δύο πλευρές [Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν] αναγνωρίζεται ότι αυτό που ο Χριστός ενεπιστεύθη στην Εκκλησία Του -ομολογία της αποστολικής πίστεως, συμμετοχή στα ίδια μυστήρια, προ πάντων στη μοναδική Ιερωσύνη που τελεί τη μοναδική θυσία του Χριστού, αποστολική διαδοχή των Επισκόπων- δεν δύναται να θεωρήται ως η ιδιοκτησία της μιας μόνον από τις Εκκλησίες μας. Στα πλαίσια αυτά είναι προφανές ότι κάθε είδους αναβαπτισμός αποκλείεται».

   

Στο «Κοινό Ανακοινωθέν» του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄ και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στις 29 Ιουνίου 1995, έγινε η εξής δήλωση:

«Μία κοινή μυστηριακή αντίληψη της Εκκλησίας έχει εμφανισθεί, διατηρείται και μεταδίδεται στο χρόνο διά της αποστολικής διαδοχής…παρακινούμε τους πιστούς μας, Καθολικούς και Ορθοδόξους, να ενισχύσουν το πνεύμα της αδελφότητας, το οποίο προέρχεται από το ένα βάπτισμα και από την συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή». (Τά κείμενα ἐλήφθησαν ἀπό τήν εἰσήγηση τοῦ π. Πέτρου Heers «Τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος στό Συνέδριο γιά τόν Οἰκουμενισμό τό 2004 στή Θεσσαλονίκη).

Τό γραφέν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία "δίνει δυναμικὴν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καὶ τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρὸς τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς" τό πιστεύει ὁ ἅγιος Καρπασίας ὡς ἀκολουθούμενο ἀπό τά ποικίλα οἰκουμενιστικά διαβούλια; Δηλαδή στούς διαλόγους οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπισημαίνουν μέ ἁγιοπατερική θεμελίωση, δυναμικά τίς πλάνες τῶν ἑτεροδόξων, μαρτυροῦν τήν ἀλήθεια ὅπως βιοῦται ἀπό τούς ἁγίους μας καί καλοῦν τούς ἑτεροδόξους μέ ἀγάπη νά ἐπιστρέψουν σ΄αὐτή τήν Ἀλήθεια;

    

Μά σέ ποιούς ἀπευθύνεται μέ τό κείμενό του ὁ καλός ἐπίσκοπος;

   

Ὅσον ἀφορᾶ στό διακηρυσσόμενο ὅτι "ὁ διάλογος γίνεται "ἐπί τῇ βάσει τῆς τῶν ἀρχῶν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαμορφωμένης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως" πρέπει νά ἔχει κατά νοῦν ὁ Θεοφιλέστατος Καρπασίας ὅτι ἀπευθύνεται ὄχι σέ κάποια ἐλίτ θεολογούντων, ἀλλά στό πολύ στενοχωρημένο πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων, τό ὁποῖο βλέπει, ἐκτός ἀπό τά ἀπαράδεκτα κείμενα πού συνυπογράφονται- πολλές φορές "ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ"- τίς συμπροσευχές πού γίνονται μέ τούς αἱρετικούς κατά τή διάρκεια τῶν διαλόγων, τίς συμπροσευχές στήν Ἀσσίζη κλπ. Γιά ποιά "κανονικά κριτήρια" μιλᾶμε;

  

Καταλήγοντας φρονῶ ὅτι ὅταν διαβάζουμε ἤ ἑρμηνεύουμε ἕνα τέτοιο κείμενο, ὅπως τό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον» πρέπει νά ἔχουμε κατά νοῦν ὅλα τά συμπαρομαρτοῦντα ἐδῶ καί 100 χρόνια κείμενα καί γεγονότα στά ὁποῖα ἐμπλέκονται οἱ Οἰκουμενιστές. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τό πιό πάνω κείμενο δέν «σώζεται» μέ τίποτα! Ἡ ἐπίπεδη καί ρηχή προσέγγιση, ἀνάγνωση καί ἑρμηνεία τέτοιων κειμένων, πού τούς δώσαμε καί μεγάλη σημασία παρά τήν ἀσημαντότητά τους, ἀποπροσανατολίζει καί ἐμᾶς πού γράφουμε καί ὅσους μᾶς διαβάζουν.

ΠΗΓΗ:

Όρθρος

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πολλοί Μητροπολίτες και άλλοι επίσκοποι, που έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης, προθυμοποιήθηκαν να υπογράψουν το ορθοδόξως διάτρητο έκτο κείμενο της Συνόδου. Εξέλαβαν λανθασμένα ως terminus technicus τον όρο “Εκκλησίες” που χρησιμοποιήθηκε για τις αιρετικές κοινότητες. Σαν τεχνικό όρο, δηλαδή, που χρησιμοποιείται, όχι κυριολεκτικά αλλά συμβατικά, για να περιγράψει με ποιο ιστορικό όνομα είναι γνωστές οι αιρετικές κοινότητες.

Η νέα εργασία του Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου “Ο όρος “Εκκλησίες” ως “τεχνικός όρος”, απαντά με συντριπτικά επιχειρήματα αυτήν την παρανόηση και αποδεικνύει με πλούσιο πατερικό οπλοστάσιο ότι είναι θεολογικά απαράδεκτο να χρησιμοποιείται ο όρος “Εκκλησίες” ως τεχνικός όρος. 

Πολλοί ιεράρχες υπέγραψαν το έκτο κείμενο της Συνόδου της Κρήτης χωρίς να συνειδητοποιούν τις πραγματικές διαστάσεις της χρήσης του όρου “Εκκλησίες” σαν τεχνικού όρου, την ίδια ώρα που οι αρχιτέκτονες της Συνόδου κινήθηκαν δόλια για να κατοχυρώσουν με την αμφισημία του όρου τις οικουμενιστικές εκκλησιολογικές τους επιδιώξεις.

Η εργασία του Σεβ. Ναυπάκτου έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στην υπάρχουσα αντιρρητική Γραμματεία για τη Σύνοδο της Κρήτης επειδή πολλοί ιεράρχες που έλαβαν μέρος σ’ αυτήν δεν συνειδητοποίησαν καθόλου τις συνέπειες της υπογραφής του έκτου κειμένου της Συνόδου. Θεώρησαν -και είναι βέβαιο ότι εξακολουθούν να τρέφουν την ίδια ψευδαίσθηση- ότι υπέγραψαν ένα μη προβληματικό κείμενο επειδή θεώρησαν τον όρο Εκκλησίες για τους αιρετικούς απλά σαν τεχνικό όρο ουδέτερο δογματικά. 

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι πολλοί από αυτούς -όπως επί παραδείγματι ο Σεβ. Ταμασού Ησαίας και ο Θεοφιλέστατος Καρπασίας Χριστοφόρος- σε απολογητικά κείμενα που συνέταξαν για να εξηγήσουν γιατί υπέγραψαν το έκτο κακόδοξο κείμενο της Συνόδου εξέφρασαν την πεποίθηση ότι δεν αποδέχονται τη "θεωρία των κλάδων" και την κακοδοξία της "περιεκτικής" προτεσταντικής εκκλησιολογίας.

Ελπίζουμε ότι τώρα, με την εμπεριστατωμένη εργασία του Σεβ. Ναυπάκτου, να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της σοβαρότητας του ολισθήματος που υπέπεσαν και να ανακαλέσουν την υπογραφή τους.

Η εργασία του Σεβ. Ναυπάκτου είναι πολύ πιο σημαντική από ότι κανείς σχηματίζει την εντύπωση με την πρώτη της ανάγνωση. Και τούτο επειδή αχρηστεύει το πιο ισχυρό όπλο που χρησιμοποιούσαν ανενόχλητοι οι Οικουμενιστές μέχρι τώρα. 

Γι’ αυτό είμαστε αληθινά ευγνώμονες στο Σεβασμιώτατο για την παρέμβασή του και για την όλη προσφορά του στον αντιοικουμενιστικό αγώνα και τη συμβολή του στην αναίρεση των κακοδοξιών της Συνόδου της Κρήτης. 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΕ ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ‘’ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΤΟΠΩΝ ΤΗΣ ‘’ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ’’

(Σχολιασμός σε κείμενο του Επισκόπου Καρπασίας)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε κείμενο του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας κ. Χριστοφόρου, που δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2016 στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων romfea.gr και που τιτλοφορείται ‘‘Η Εκκλησιολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου’’, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Πρώτον, οι επικριτές του κειμένου αυτού, συνήθως, δεν επιχειρηματολογούν πάνω στο κείμενο, αλλά εκφράζουν γενικές απόψεις που αναφέρονται στο κατά πόσον οι ετερόδοξες ομολογίες είναι εκκλησίες ή όχι».

Οι φέροντες θεολογικές ενστάσεις δεν ‘’εκφράζουν γενικές απόψεις’’, αλλά επί της ουσίας τοποθετούνται. Αν προστρέξει κανείς στις θεολογικές ενστάσεις των Ιεραρχών και των άλλων Ιερωμένων, των θέσεων των Αγιορείτικων Μονών, των Πανεπιστημιακών και άλλων λαϊκών θεολόγων, θα παρατηρήσει ότι δεν ‘’εκφράζουν γενικές απόψεις’’ αλλά επί της ουσίας τοποθετούνται. Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η άποψη αυτή του Επισκόπου Καρπασίας.

Επιπρόσθετα με αυτό δεν μπορεί να παραθεωρηθεί επίσης, αυτό που αναφέρεται στο άρθρο 19 του τελικού κειμένου ‘’Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον’’ ότι «Έχουν βαθείαν την πεποίθησιν ότι αι εκκλησιολογικαί προϋποθέσεις της Δηλώσεως του Toronto (1950), τιτλοφορουμένης ‘’Η Εκκλησία, αι Εκκλησίαι και το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών’’ είναι κεφαλαιώδους σημασίας δια την Ορθόδοξον συμμετοχήν εις το Συμβούλιον». Τα όσα εκκλησιολογικά άτοπα υπάρχουν στη Δήλωση του Τορόντο, μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι «κεφαλαιώδους σημασίας δια την Ορθόδοξον συμμετοχήν εις το Συμβούλιον»;  

Η δήλωση της Κεντρικής Επιτροπής του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), που συνήλθε στο Τορόντο του Καναδά  κατά το έτος 1950, η οποία  τιτλοφορείται «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ενώ αναφέρει ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), δεν πρέπει να γίνει ποτέ υπερ-εκκλησία, στην καταληκτική σημείωση αναφέρει ότι «οι εκκλησίες αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος  μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί  μέλος της ίδιας του της εκκλησίας» (churches are acknowledging that the membership of the church of Christ is wider and more inclusive than the membership of their own church)*. Σαφέστατα καταδεικνύεται ότι είναι «περιεκτικότερο» (more inclusive) να είσαι μέλος της Εκκλησίας του Χριστού, από το να είσαι μέλος της ίδιάς σου της εκκλησίας. Ως Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να δεχθούμε και να ομολογήσουμε κάτι τέτοιο, καθότι στο σημείο τούτο της «Δήλωσης του Τορόντο», μας υποβάλλει να δεχθούμε ότι ανήκουμε στις «επί μέρους εκκλησίες» και ότι υπάρχει μια άλλη Εκκλησία του Χριστού (με ευρύτερη σημασία) στην οποία είναι «περιεκτικότερο» (more inclusive) να ανήκουμε. Κεφαλαιώδους σημασίας δια την Ορθόδοξον συμμετοχήν εις το Συμβούλιον. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μια από τις διάφορες εκκλησίες, όπως  τούτο εννοείται με τη «Δήλωση του Τορόντο». Μπορούμε ως Ορθόδοξοι να δεχθούμε αυτή την  απαράδεκτη υπόδειξη – παραδοχή; Δεν αποτελεί η παραδοχή τούτη εκκλησιολογική στρέβλωση;

Επιπρόσθετα με αυτά στη «Δήλωση του Τορόντο», «ως προς το τι είναι το Π.Σ.Ε. », στο  εδάφιο 5 αναφέρεται το ότι «Οι εκκλησίες – μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας»*. Ποια αναγνώριση στοιχείων αληθούς εκκλησίας μπορούμε να αναγνωρίσουμε στις αιρετικές ομάδες ή κοινότητες; Μπορούμε να δεχθούμε τέτοια στρεβλή εκκλησιολογία και μάλιστα να θεωρήσομε ορθή και επιβεβλημένη τη συνοδική κατοχύρωσή τους; 

Στην παράγραφο 8 της «Δήλωσης του Τορόντο», αναφέρεται ότι «Οι εκκλησίες-μέλη εισέρχονται σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών»*. Πότε στην ιστορία της Εκκλησίας έχει ειπωθεί τέτοιος λόγος; Θα μπορούσε ποτέ κανείς εκ των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, να αναφέρει ότι το Σώμα του Χριστού θα οικοδομηθεί από τις πνευματικές σχέσεις με αιρετικές ομάδες ή κοινότητες; Από τις πνευματικές σχέσεις με τις αιρετικές αυτές ομάδες ή κοινότητες του Π.Σ.Ε., θα ανακαινισθεί η ζωή των ‘’εκκλησιών’’; Το εκκλησιολογικό άτοπο είναι εμφανές. Χρειαζόταν και η συνοδική κατοχύρωσή του;

Η αναφορά επίσης του Επισκόπου Καρπασίας, στο απόσπασμα από την Εγκύκλιο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ότι «αναγνωρίζονται ως ‘’καθολικού κύρους’’ Σύνοδοι οι: του Μεγάλου Φωτίου, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά…», αβίαστα οδηγεί στον προβληματισμό γιατί να μη χρησιμοποιηθεί ο εκκλησιολογικός όρος ‘’οικουμενικού κύρους’’, καθότι αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό των Συνόδων αυτών. 

Όσο αφορά την καταληκτική αναφορά του Θεοφιλεστάτου, ‘’ότι η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει (‘’πύλαι άδου ου κατισχύσουσι αυτής’’ Ματθ. ιστ΄ , 18), θα επισημάνουμε ότι η αναφορά αυτή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τηρηθεί σιωπή και να μην υπάρξουν θεολογικές ενστάσεις στις αντιφάσεις του τελικού κειμένου ‘’Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον. ‘’Ο Χριστός κυβερνά την Εκκλησία’’, ήταν η χαρακτηριστική απάντηση του Αγίου Παϊσίου, στην γνωστή επιστολή του προς τον Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, η οποία όμως τόσο πεισματικά λησμονείται και η οποία χρησιμοποιήθηκε ως παρήγορος λόγος, σε όσα οικουμενιστικά ατοπήματα συνέβηκαν τότε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα.

*«Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεολογίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (Στυλιανού Χ. Τσομπανίδη)

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, με άρθρο του που διαβάσαμε στη “Ρομφαία”, αναφέρεται στην εκκλησιολογία της λεγόμενης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Δεν αντιλαμβανόμαστε το λόγο που ο Θεοφιλ. Καρπασίας ένιωσε την ανάγκη να κάνει αυτή την παρέμβαση νοουμένου ότι η υπεράσπιση της Εκκλησιολογίας της Συνόδου της Κρήτης είναι κυριολεκτικά αυτοκτονική ενέργεια.

Ο Θεοφιλέστατος υπόσχεται ότι θα επανέλθει με εκτενέστερο άρθρο για να τεκμηριώσει πιο αναλυτικά τον δήθεν ορθόδοξο εκκλησιολογικό χαρακτήρα της λεγόμενης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Προτού αναιρέσουμε τις θέσεις του Θεοφιλέστατου τον παρακαλούμε θερμά να διευκρινίσει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο.

Iσχυρίζεται ότι επειδή θεωρούμε ότι οι αιρετικοί δεν έχουν καμιά εκκλησιαστικότητα γι’ αυτό απορρίπτουμε τη Σύνοδο της Κρήτης. Ο Θεοφιλέστατος έχει ασφαλώς δίκαιο. Αρνούμεθα πάμπαν κάθε είδους εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς. Το είπαμε κατ’ επανάληψη και το επαναλαμβάνουμε κι εδώ κατηγορηματικά. Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει βεβαία σωτηρία και όσοι χωρίστηκαν από την Εκκλησία είναι αιρετικοί ή σχισματικοί και δεν έχουν καμίας μορφής εκκλησιαστικότητα. Γι’ αυτό είναι κακοδοξία να χαρακτηρίζονται Εκκλησίες οι κοινότητες των ετεροδόξων.

Αυτά τα παστρικά και ξεκάθαρα εμείς. 

Ο Θεοφιλέστατος, όμως, δεν διευκρινίζει ποια είναι η δική του στάση για το εν λόγω θέμα. Συμφωνεί μαζί μας ή δέχεται ότι οι αιρετικοί έχουν εκκλησιαστικότητα;

Θα τον παρακαλέσουμε θερμά να διευκρινίσει τη θέση του και μόλις το κάνει θα επανέλθουμε για να αναιρέσουμε τις θέσεις του άρθρου του.

Ο κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ “ΑΠΑΝΤΑ” ΣΤΟ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ

Ο κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ “ΑΠΑΝΤΑ” ΣΤΟ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ

=====

Συγκεκριμένα ο Μακαριώτατος παρουσιάζοντας την πρόταση δήλωσε τα εξής: “Με την τροπολογίαν αυτήν πετυχαίνουμε μία Συνοδική απόφαση που για πρώτη φορά στην ιστορία περιορίζει το ιστορικό πλαίσιο των σχέσεων προς τους ετεροδόξους όχι στην ύπαρξη, αλλά ΜΟΝΟ στην ιστορική ονομασία αυτών ως ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών ή Ομολογιών. Οι εκκλησιολογικές συνέπειες της αλλαγής αυτής είναι αυτονόητες. Όχι μόνο δεν επηρεάζουν αρνητικώς με οποιοδήποτε τρόπο τη μακραίωνη ορθόδοξη παράδοση, αλλ’ αντιθέτως προστατεύεται με πολύ σαφή τρόπο η ορθόδοξη εκκλησιολογία».  

          

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος του Μαΐου στην απόφασή της και με βάση «την εκκλησιολογική της αυτογνωσία» στην παράγραφο 6 και στην πρότασή της το βάρος δεν το έριξε αν «αναγνωρίζει», «γνωρίζει» ή «αποδέχεται» την ιστορική «ύπαρξη» ή «ονομασία» του μη ορθοδόξου χριστιανικού κόσμου, αλλά στο αν αυτός αποτελείται από «Εκκλησίες» και «Ομολογίες»  ή από «Ομολογίες» και «Κοινότητες». Το ότι δεν «αναγνωρίζει», ούτε «γνωρίζει», αλλά «αποδέχεται την ιστορική ονομασία μη Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ομολογιών», μπορεί να είναι αναγνώριση των ονομάτων, με τα οποία αυτοπροσδιορίζονται οι διάφοροι μη Ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά μπορεί να είναι και τρόπος αναγνώρισης, πίσω από τα ονόματα, της ουσίας της πίστεως των ετεροδόξων, κατά το «αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις». Το ότι ο Αρχιεπίσκοπος στη δήλωσή του προσέθεσε τονισμένη τη λέξη ΜΟΝΟ, που δεν υπάρχει στο τελικό κείμενο, ενισχύει την άποψη ότι είναι μια «πυθιακή» διφορούμενη απόφαση, για να αποφευχθεί το εκκλησιολογικό αδιέξοδο. Βεβαίως η πρόταση της υπό τον Αρχιεπίσκοπο αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Σύνοδο για το θέμα της ονομασίας των ετεροδόξων, ήταν διαφορετική από αυτήν που η Ιεραρχία είχε αποφασίσει. Στην περίπτωση τα μέλη της αντιπροσωπείας πήραν επάνω τους την ευθύνη της ντε φάκτο αλλαγής της Συνοδικής αποφάσεως.

ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΗΣΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΗΣΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, σε πρόσφατο άρθρο του που επιγράφεται “ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἤ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ”, καθιστά σαφές ότι δεν αποδέχεται τον όρο Εκκλησίες για τις διάφορες αιρέσεις (Παπισμό, Προτεσταντισμό, Μονοφυσίτες κτλ.).

Με αυτά τα δεδομένα απορούμε γιατί υπήρξε διχογνωμία στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου αναφορικά με τη στάση που θα τηρήσει η Εκκλησία της Κύπρου στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Αφού ο Θεοφιλέστατος Καρπασίας αρνείται να προσδώσει εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς σημαίνει ότι απορρίπτει το κακόδοξο κείμενο της ε΄ Προσυνοδικής Διάσκεψης που αναγνωρίζει τις αιρέσεις -ή τουλάχιστον ορισμένες από αυτές- ως Εκκλησίες.

Πού επομένως υπήρξε διαφωνία στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, αφού ο  Θεοφιλέστατος Καρπασίας φέρεται να συντάχθηκε με τη μερίδα των επισκόπων που πλειοψήφισαν στη Σύνοδο; Αν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Κύπρου συμφωνούν ότι δεν πρέπει να δοθεί εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς, πού διαφώνησαν και για ποια θέματα καταγράφτηκε η διαφωνία της μειοψηφίας στα πρακτικά της σύνοδου; Για ποιο λόγο εξακολουθεί να επικρατεί το απόρρητο για τις αποφάσεις της συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου και να μένει έτσι στο σκοτάδι το πλήρωμα της Εκκλησίας;

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἤ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἤ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Ἐπισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου

=====

Στήν προσπάθεια συζήτησης, πού πραγματοποιεῖται σχετικά μέ τά κείμενα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, θά ἤθελα νά παραθέσω, τό σύντομο αὐτό ἐκκλησιολογικό κείμενο, τό ὁποῖο ἐπιχειρεῖ νά δώσει ἀπάντηση στήν ἀναγκαιότητα σαφοῦς διαχωρισμοῦ καί διάκρισης, στά ὅρια τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης, τῆς χρήσης τῶν ὅρων «Ἐκκλησία» ἤ «Ἐκκλησίες».¹

Στά πλαίσια, λοιπόν, τῆς Οἰκουμενικῆς κίνησης διαπιστώθηκε ὅτι «ὁ ὅρος Ἐκκλησία δέν ἔχει τήν ἴδια ἐκκλησιολογική ἔννοια ὅταν χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους γιά τήν Ἐκκλησία τους καί ὅταν χρησιμοποιεῖται γιά νά προσδιορίζουν μή ὀρθόδοξα σώματα. Σ᾽αὐτήν τήν τελευταία περίπτωση μπορεῖ ὁ ὅρος νά σημαίνει, εἴτε μία ἀτελή ἤ ἐλλιπή ἐκκλησιαστική ὀντότητα, εἴτε μία παντελῶς μή ἐκκλησιαστική πραγματικότητα, μία τέτοιου εἴδους ὅμως διάκριση εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα καί τή μή υἱοθέτησή του».

Συνεπῶς, τίθενται ἐνώπιόν μας τά ἐρωτήματα:

«Τί εἶναι Ἐκκλησία; Τί ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία; Πῶς ἐκφράζεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας; Ποιό τό περιεχόμενο τῆς ἑνότητας καί τῆς καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας; Τί σημαίνει ἡ ἔκφραση ὁρατή ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης καί τί συνεπάγεται αὐτό;».²

Μέ βάση αὐτά τά βασικά ἐκκλησιολογικά ἐρωτήματα, θά ἤθελα νά ἐκθέσω κάποιες θεολογικές σκέψεις μέ βάση καί τό ἐν λόγω κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφερόμενος στόν ὁρισμό τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζει τή συμφωνία καί τήν ἑνότητα μεταξύ τῶν μελῶν της, ἡ ὁποία ὅμως ἐπιτυγχάνεται γιατί «ὁ Χριστός..... ἐστίν ὁ τῆς ἑνότητος σύνδεσμος».³

Ἔτσι ἡ φύση καί ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι χριστοκεντρικός μέ τήν ἑξῆς διπλή ἔννοια.

α) Ἡ οὐσία καί ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας προσδιορίζεταιἀπό τήν ἑνότητα μέ τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ, ἀφοῦ, «κεῖθεν ἔχει τό εἶναι καί τό καλῶς εἶναι».

β) Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτυγχάνεται καί φανερώνεται ὅταν «σύσσωμοι πάντες ἀλλήλοις ἐσμέν ἐν τῷ Χριστῷ καί οὐχί μόνον ἀλλήλοις».⁴

Συνεπῶς, «ἡ προτεραιότητα τοῦ σκοποῦ καί τῆς ὕπαρξης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἑνότητα καί ἡ κοινωνία, ὡς γεγονός καί τρόπος ὕπαρξης, καί ὄχι ἡ ἑνότητα καθεαυτήν ὡς αὐτοσκοπός».⁵

Αὐτή δέ ἡ κοινωνία καί ἑνότητα ἐκφράζεται διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί φανερώνεται ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί πλέον ἡ κοινωνία εἶναι τρόπος ὕπαρξης καί ὄχι ἁπλή ἀναλογία ὁμοιότητας. Ὅπως θά ἔλεγε ὁ ἱερός Καβάσιλας «σημαίνεται δέ ἡ Ἐκκλησία ἐν τοῖς μυστηρίοις, οὐχ ὡς ἐν συμβόλοις, ἀλλ᾽ὡς ἐν καρδίᾳ μέλη... Οὐ γάρ ὀνόματος ἐνταῦθα κοινωνία μόνον, ἤ ἀναλογία ὁμοιότητος, ἀλλά πράγματος ταυτότης».⁶

Κατ᾽ αὐτό τόν τρόπο ἡ Ἐκκλησία ὡς «τό ἄθροισμα τῶν ἁγίων τό ἐξ ὀρθῆς πίστεως καί πολιτείας ἀρίστης συγκροτούμενον» ἐκδηλώνεται καί φαίνεται ὅπου ὑπάρχει «πίστις καί βίος» καί δέν διασπᾶται, ἀφοῦ «τό αὐτό (σῶμα τῆς Ἐκκλησίας) καί ἕν καί πολλά δείκνυσι».⁷

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλῶς τό ἄθροισμα ὅσων πιστεύουν, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, στόν Χριστό, ἀλλά βασικά καί κυρίως, ὁρίζεται ὡς ἑνότητα καί κοινωνία ἐν Χριστῷ, πάντων τῶν μελῶν της, καί ἐκφράζεται ὡς ἑνότητα πίστεως, ζωῆς καί ἀληθείας.

Ὁπότε, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, εἶναι ἀδύνατη ἡ σχέση ἑνότητας στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας μέ ὅσους βρίσκονται ἐκτός τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐδῶ Ὀρθοδοξία θά πρέπει νά θεωρήσουμε τήν ἐν πίστει καί ἐν μυστηρίοις ἐκφραζόμενη ἑνότητα καί κοινωνία καί ὄχι μία ἁπλῶς ὁμολογιακή ἰδεολογία.⁸

Μέ βάση τά παραπάνω καταλήγουμε στό συμπέρασμα ὅτι «σήμερα οἱ ἔννοιες ἑνότητα καί καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀπό προσδιοριστικοί ὅροι τοῦ περιεχομένου τῆς Ἐκκλησίας τείνουν νά καταστοῦν αὐτοσκοπός τοῦ περιέχοντος χωρίς ὅμως κάτι τό οὐσιαστικό, μέ ἀποτέλεσμα, ἐν ὀνόματι αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, νά συγχέεται πολλές φορές τό οὐσιῶδες μέ τό ἐπουσιῶδες, τό διαχρονικό μέ τό περιστασιακό».⁹

Κατά συνέπεια, «ὁποιοσδήποτε βιασμός», γιά συσχετισμό ἀνομοίων πραγμάτων καί καταστάσεων, μεταξύ τῶν σαφῶν ὁρίων τοῦ «τί εἶναι Ἐκκλησία» καί τοῦ «ἔχειν στοιχεῖα ἐκκλησιολογικά», δέν μπορεῖ νά ἐκφράσει τήν πραγματικότητα, ἀλλά καί οὔτε νά ὁδηγήσει στήν ἑνότητα καί κοινωνία.

Διότι τό μέν πρῶτο, «τί εἶναι Ἐκκλησία», σύμφωνα καί μέ τόν ἱερό Χρυσόστομο, ὁριοθετεῖ τό γεγονός τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, μέ κέντρο τή Θεία Εὐχαριστία, μέσω τῆς ὁποίας ἐκφράζεται καί ἡ καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας¹⁰(πρβλ. Νικολάου Καβάσιλα: «Οὐ γάρ τήν τοῦ Χριστοῦ περί ἡμᾶς πρόνοιαν καί παιδαγωγίαν καί τήν ἡμῶν ὑποταγήν πρός αὐτόν βουλόμενος δηλῶσαι, τόν μέν κεφαλήν, ἡμᾶς δέ σῶμα προσεῖπεν, ὥσπερ καί ἡμεῖς τούς τῶν συγγενῶν ἤ φίλων μέλη καλοῦμεν, ὑπερβολή χρώμενοι· ἀλλ᾽αὐτό ἐκεῖνο σημαίνων ὅπερ ἔλεγεν, ὅτι τούς πιστούς ἤδη διά τό αἷμα τοῦτο ζῶντας τήν ἐν Χριστῷ ζωήν, καί τῆς κεφαλῆς ὡς ἀληθῶς ἐκείνης ἐξηρτημένους, καί τοῦτο περικειμένους τό σῶμα, διά ταῦτα οὐδέν ἀπεικός ἐνταῦθα διά τῶν μυστηρίων τήν Ἐκκλησίαν σημαίνεσθαι»¹¹).

Τό δέ δεύτερον, «ἔχειν στοιχεῖα ἐκκλησιολογικά», ἁπλῶς προσδιορίζει μόνο τό σκοπό καί τή μέθοδο προσέγγισης τῶν ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων.¹² Συνεπῶς, ἐκκλησιολογικά εἶναι λάθος ἡ χρήση τοῦ ὅρου Ἐκκλησία (ἐννοεῖται γιά ἄλλους χριστιανικούς ὀργανισμούς ἤ ὁμολογίες) χωρίς τό προσδιοριστικό του περιεχόμενο. Ὁ ὅρος αὐτός ἐκκλησιολογικά ἀποκαλύπτει καί καθορίζει τήν ποιότητα τῆς μία πίστεως καί ζωῆς (Ὀρθοδοξία), ἡ ὁποία σημαίνεται καί πιστοποιεῖται, διά τῆς κοινωνίας, ἐν τοῖς μυστηρίοις. Ὁπότε ὅταν χρησιμοποιεῖται σέ ἐκκλησιολογικά κείμενα πρέπει νά εἶναι σαφής καί ἀδιαπραγμάτευτος, διότι διαφορετικά θά ὁδηγήσει σέ θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ἀδιέξοδα.

…………………………………………………………………………………

1 Πρβλ. Γ. Γαλίτη, «Ἠ Ἐκκλησία καί οἱ ἐκκλησίες», Γρηγόριος Παλαμᾶς 77 (1994), 529-550

2 Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Σαββάτου, Ἡ περί ἑνότητας καί καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας διδασκαλία τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου μέ βάση τήν Παύλεια ἐκκλησιολογία καί ἡ οἰκουμενική σημασία της. Ἀνάτυπο ἀπό τόν Τόμο Πρακτικά Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου «Ἀπό τόν Ἀποστόστολο Παῦλο στόν Ἱερό Χρυσόστομο», Βέροια 2007 (σελ. 239-252)

3 PG61, 616. PG74,560

4 PG62, 344. PG74,560. Πρβλ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὅ.π, σελ. 244

5 Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὅ.π, σελ. 245

6 PG150,452

7 Ἀθανασίου Γιεφτιτς, Ἡ Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου κατά τόν Ἱερόν Χρυσόστομο, Ἀθήνα 1984, (ἔκδ. Γρηγόρη), σελ. 110. PG78, 685. PG52,397  

8 Ἀθανασίου Γιεφτιτς, ὅ.π, σελ. 141

9 Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὅ.π., σελ. 249

10 PG51,229. 59,463

11 PG150,453

12 Πρβλ. Ἰωάννη Ζηζιούλα, (Μητροπολίτη Περγάμου), «Ἡ Ἐκκλησία ὡς Κοινωνία», Καθ᾽ Ὁδόν, 10 (1995), 41-53. Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὅ.π., σελ. 250-251.

ΠΗΓΗ:

ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

Ακτίνες

ΠΟΙΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΕΝΘΕΡΜΩΣ Ο π. Β. ΘΕΡΜΟΣ ΚΑΙ Ο π. Β. ΧΑΒΑΤΖΑΣ

ΠΟΙΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΕΝΘΕΡΜΩΣ Ο π. Β. ΘΕΡΜΟΣ ΚΑΙ Ο π. Β. ΧΑΒΑΤΖΑΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Πριν από μήνες πήρα προσκληση να παρακολουθήσω διάλεξη του π. Β. Θερμού στην Ι. Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Την απέρριψα ασυζητητί. Το γιατί θα φανεί στην πορεία. 

Δυο βιβλία κυκλοφόρησαν τελευταία: α) π. Βασιλείου Θερμού «Ομοφυλοφιλία, ένα «ασύμμμετρο» πρόβλημα» και β) π. Βασιλείου Χαβάτζα «Στο πλάι ενός αγώνα». Όποιος κάνει τον κόπο να τα μετροφυλλήσει θα αντιληφθεί αμέσως ότι η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που έλεγε ότι θα «έρθει μια εποχή κατά την οποία ο Διαβόλος θα βγει από το καβούκι του» ταιριάζει απόλυτα στην εποχή που ζούμε. 

Οι συγγραφείς, Ορθόδοξοι κληρικοί, ανέλαβαν εργολαβικά και συστηματικά, όχι απλώς να αποποινικοποιήσουν, αλλά να εξωραΐσουν και να καλλωπίσουν δεόντως, μια αμαρτία, την ομοφυλοφιλία. Γράφει ο π. Β. Χαβάτζας στο ανωτέρω σύγγραμμά του, σελ. 202: «Αντί, λοιπόν, να παραλληλίζεται η δική του περίπτωση (του ομοφυλόφιλου) με διαστροφές, όπως η κτηνοβασία ή εγκληματικές συμπεριφορές, όπως η παιδεραστία…». Με απλά λόγια: Υπάρχουν βδελυρές αμαρτίες (κτηνοβασία, παιδεραστία) αλλά και μη αμαρτίες, όπως ομοφυλοφιλία. Δεν υφίσταται θέμα παρακοής στο νόμο του Θεού!!! Πετάξτε μακριά την Αγία Γραφή, εξοβελίστε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου, διαγράψτε τις παραινέσεις των Αγίων Πατέρων, κολλήστε στον τοίχο τον Άγιο Ανδρέα τον δια Χριστόν σαλό. 

Σημειώνει ο π. Β. Θερμός στο ανωτέρω σύγγραμμά του, σελ. 170: «Οι Εκκλησιαστικοί συνεχίζουν να εντάσσουν την ομοφυλοφιλία στις σεξουαλικές διαστροφές, μαζί δηλαδή με την ηδονοβλεψία, την επιδειξιομανία, την παιδεραστία, τον φετιχισμό». Σε απλά ελληνικά: Σταματήστε χριστιανοί να διδάσκετε ότι ο ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία. Ξεχάστε τι γράφει ο λόγος του Θεού (Ρωμ. α΄ 26-27, Α΄Κορ. ς΄ 9, Α΄ Τιμ. α΄ 10). Δεν μας χρειάζεται. 

Ο ανωτέρω κληρικός, στο πιο πάνω βιβλίο του, σελ. 162, αναρωτιέται: «Αλλά από πού συνάγεται ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί το βαρύτερο αμάρτημα»; Αν κάνει το κόπο να μετροφυλλήσει ΜΟΝΟ τις πιο πάνω παραπομπές στον Απόστολο Παύλο θα λάβει σαφή, κρυστάλλινη και προ πάντων χριστιανική απάντηση.  

Και συνεχίζει ο ανωτέρω κληρικός (σελ. 150):  «Διαβάζοντας ανακοινώσεις κληρικών επί του θέματος σχηματίζεις την εντύπωση ότι πρόκειται για την πιο σιχαμερή αμαρτία, της οποίας οι φορείς αποτελούν σχεδόν τέρατα». Αναφορικά με την αμαρτία, σωστά αντιλήφθηκε ο συγγραφεας τη χριστιανική θέση, την οποια εκφράζουν οι ορθοφρονούντες κληρικοί. Όσον αφορά το δεύτερο του σχόλιο, για τους φορείς της αμαρτίας, ξέρει πολύ καλά ότι εμείς έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε την αμαρτία από τον αμαρτωλό. Πολεμούμε την αμαρτία, αλλά ζητούμε από τον αμαρτωλό να την αποστραφεί γιατί αυτή θα του κλείσει την πόρτα της βασιλείας του Θεού, όπως άλλωστε κι όλες οι υπόλοιπες αμαρτίες. Κλείνουν την πόρτα της βασιλείας του Θεού στους ανθρωπους αυτούς, όσοι τους παροτρύνουν να συνεχίζουν να αντιμάχονται το θέλημα του Θεού. 

Ελπίζω ότι ο Θεοφιλέστατος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος δεν θα ξανακαλέσει στο νησί μας τον πιο πάνω κληρικό.