π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ,ΑΝ ΔΕΝ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ!

 

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ: ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΗ “ΑΠΟΣΤΟΛΗ” ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ: ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΗ “ΑΠΟΣΤΟΛΗ” ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

=====

Ιδού τι νομολόγησε η Σύνοδος της Κρήτης στο κακόδοξο Κείμενο “Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩ ΚΟΣΜΩ”:

«… εἶναι ἀπαραίτητον νά ἀναπτυχθῇ πρός ὅλας τάς κατευθύνσεις ἡ διαχριστιανική συνεργασία…»

«… Αἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι εἶναι δυνατόν νά συμβάλουν εἰς τήν διαθρησκειακήν συνεννόησιν καί συνεργασίαν διά τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν καί κοινωνικήν συμβίωσιν τῶν λαῶν….»

«… δυνάμεθα νά προχωρήσωμεν εἰς τήν διακονίαν ταύτην ἀπό κοινοῦ μεθ’ ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως, τῶν ἀγαπώντων τήν κατά Θεόν εἰρήνην, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας...»

Ιδού πώς απαντά ο π. Σεραφείμ Ρόουζ στις κακοδοξίες που διατύπωσςε το Κείμενο:

Εάν μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση η πνευματική ατμόσφαιρα του 20ου αιώνα, αυτή μάλλον είναι η εξής: οι πνευματικοί καρποί είναι επιθυμητοί χωρίς τους  πνευματικούς αγώνες που απαιτούνται για την απόκτησή τους. Έτσι η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από «θρησκευτικές» εκφράσεις όπως «ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη», οι οποίες, ένεκα μιας γενικής άγνοιας ή απόρριψης της γνήσιας πνευματικής ζωής, σπάνια είναι κάτι παραπάνω από κούφιες λέξεις.

Ένα τυπικό θρησκευτικό φαινόμενο της εποχής ήταν η “Σύγκληση της θρησκείας για την Παγκόσμια Ειρήνη”, που πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1965 (πρέπει να σημειωθεί ότι τούτο δεν είναι ένα θέμα του παρελθόντος – διότι τέτοιες ανθρωπιστικές συγκεντρώσεις είναι πλέον συχνές εκδηλώσεις). Ινδουιστές, Βουδιστές, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Προτεστάντες, Καθολικοί και δυστυχώς οι Ορθόδοξοι ομιλητές συζήτησαν το «θρησκευτικό» υπόβαθρο για την παγκόσμια ειρήνη.

Όλοι οι ομιλητές επαίνεσαν το υψηλό ιδεώδες της «ειρήνης»· όλοι σύσσωμοι ακολούθησαν την «οικουμενιστική» υπαγόρευση: να τονίζετε αυτό που ενώνει, όχι αυτό που διχάζει.

Αυτό που ενώνει είναι, σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός Παπικού «Αρχιεπισκόπου», «η παγκόσμια λαχτάρα όλης της ανθρωπότητας για δίκαιη και διαρκή ειρήνη» – δηλαδή, όχι κάτι συγκεκριμένα Χριστιανικό, αλλά κάτι «παγκόσμιο» και με κάθε ειλικρίνεια εγκόσμιο, κάτι το οποίο οι άθεοι διώκτες στην ΕΣΣΔ, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται σε κάθε οικουμενιστική δράση, μπορούν επίσης να πιστέψουν (σημείωμα: αυτό γράφτηκε το 1965) …

Αυτός που πρωτίστως διαχωρίζει τους ανθρώπους εδώ και αλλού στον σύγχρονο κόσμο είναι ο ίδιος ο Χριστιανισμός.

Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας απαγορεύουν την προσευχή και την κοινωνία με τους αιρετικούς και τους σχισματικούς· πόσο μάλλον δε με τους ακόλουθους ξένων θρησκειών, συμπεριλαμβανομένης εκείνης της θρησκείας (Βουδισμός) που δεν πιστεύει σε κανέναν Θεό και της οποίας οι ακόλουθοι συνεπώς υπόκεινται ειδικά στα πρώτα αναθέματα της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ξεχωρίζει και αντιτίθεται σε όλες τις θρησκείες του κόσμου· μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει την πλήρη αλήθεια του σκοπού του Θεού για τον άνθρωπο και παρέχει τα επαρκή μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Μόνο μέσα στην Εκκλησία και δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εφικτή η αιώνια ζωή στον Θεό, η αγιότητα. Η άγνοια ή η απόρριψη αυτής της αλήθειας και αυτών των μέσων δεν είναι ένα ασήμαντο θέμα· είναι ζήτημα πνευματικής ζωής ή θανάτου, σωτηρίας ή κολάσεως.

Ο κόσμος και οι θρησκείες του απορρίπτουν αυτήν την αποκλειστική αξίωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είναι συνεπώς δυνατόν ένας Ορθόδοξος Χριστιανός να σταθεί μαζί με τους ίδιους τους ηγέτες αυτών των θρησκειών και την ώρα εκείνη να «ξεχάσει» αυτό που διακρίνει και ξεχωρίζει την Εκκλησία του Χριστού από όλες τις άλλες θρησκείες, και να συμφωνήσει σε κοινούς «θρησκευτικούς» στόχους που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την σωτηρία;

Η θρησκεία αυτής της «Σύγκλησης» ήταν «θρησκεία γενικά», μια θρησκεία της ανθρωπότητας που ασχολήθηκε αποκλειστικά με γήινα ανθρώπινα πράγματα – με εκείνες τις «παγκόσμιες» προσδοκίες οι οποίες αν και ευγενείς και πολυπόθητες από μόνες τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και την Χριστιανική πνευματική ζωή.

Εκείνος που παύει, έστω και για μια στιγμή, να κηρύττει την εν Χριστώ σωτηρία για να υποστηρίξει τους σκοπούς αυτής της «παγκόσμιας» θρησκείας, παύει εκείνη τη στιγμή να διαχωρίζεται από τον κόσμο και τις θρησκείες του, παύει, με μια λέξη, να είναι Χριστιανός.

ΠΗΓΗ:

Αβέρωφ (μετάφραση Φαίης)

ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΜΕΜΑΝ ΣΤΟΝ "ΕΦΗΜΕΡΙΟ"

ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΜΕΜΑΝ ΣΤΟΝ "ΕΦΗΜΕΡΙΟ"

Του Πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,

ἐφημερίου Ἱ.Ν.Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

=====

"Εφημέριος", Τεῦχος Ἰουλίου-Αὐγούστου 2016. Ἐδῶ ἔχουμε τήν πιό ἀνατρεπτική διδαχή περί τῆς Θεοτόκου ἀπό τόν π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν. Ἀντιγράφω :

Δέν γνωρίζουμε λεπτομέρειες γιά τίς συνθῆκες τῆς κοίμησης τῆς Παναγίας, τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. Διάφορες ἱστορίες καί διηγήσεις γεμάτες  ἀγάπη καί τρυφερότητα διασώθηκαν μέχρι τῆς μέρες μας ἀπό τήν ἐποχή τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς ὅμως λόγῳ τῆς ποικιλότητάς τους, δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ὑποστηρίξουμε τήν «ἱστορικότητα» καμιᾶς ἀπό αὐτές» (Ἔτος 65, τευχ. 4).

Τί μᾶς λέει ἐδῶ ὁ π. Σμέμαν; Μᾶς λέει ὅτι ὅλη ἡ διήγηση περί τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἶναι ἕνα εὐλαβές, «τρυφερό» παραμύθι, καί βεβαίως σάν παραμύθι «δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι» νά τό πιστεύσουμε! Εἶναι ἐπίκαιρο ἐδῶ νά ἀναφερθοῦμε σέ ὅσα γράφει ὁ θαυμαστός ἱεραπόστολος τῆς Ἀμερικῆς π. Σεραφείμ Ρόουζ τό 1974:

Πρίν ἀπό λίγα χρόνια ἡ ἡγουμένη μιᾶς μονῆς τῆς ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Ἐξωτερικοῦ, μιά γυναῖκα μέ ἐνάρετη ζωή, ἀπηύθυνε κήρυγμα στό Καθολικό τῆς Μονῆς τήν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Μέ δάκρυα στά μάτια ἱκέτευε τίς μοναχές καί τούς πιστούς πού εἶχαν καταφθάσει γιά τόν ἑορτασμό νά δεχτοῦν πλήρως καί μέ ὅλη τήν καρδιά τους αὐτό πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρέδωσε(μέ αἱματηρούς ἀγῶνες γιά νά διατηρηθεῖ αὐτή ἡ ἱερή παράδοση στό πέρασμα ὅλων αὐτῶν τῶν αἰώνων) καί νά μήν ἀποφασίζουν μόνοι τους τί εἶναι «σημαντικό» καί τί «ἐπουσιῶδες»∙ διότι ἄν κάποιος θεωρεῖ ἑαυτόν σοφότερο τῆς παραδόσεως, μπορεῖ νά καταλήξει νά χάσει αὐτή τήν παράδοση. Ἔτσι, ὅταν ἡ Ἐκκλησία μας λέει – μέσα ἀπό τούς ὕμνους καί τίς εἰκόνες της- ὅτι οἱ Ἀπόστολοι συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά «ἐπί τό αὐτό», ἀπ΄ὅλα τά πλάτη τῆς γῆς γιά νά παραστοῦν στήν Κοίμηση καί τήν ταφή τῆς Θεοτόκου, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν ἔχουμε δικαίωμα νά ἀρνηθοῦμε τό γεγονός ἤ νά τό ἐπανερμηνεύσουμε∙ καλούμαστε νά τό πιστεύσουμε μέ ἁπλότητα καρδιᾶς, ἔτσι ὅπως μᾶς τό παραδίδει ἡ Ἐκκλησία ἀπό γενιά σέ γενιά...»

(ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, π. Σεραφείμ Ρόουζ, ἡ ζωή καί τά ἔργα του, ἐκδόσεις Μυριόβιβλος, τ. Α΄, σσ. 356-357).

Ὡς Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἡ πλήρης ἀποδοχή τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεώς μας, τῆς λατρείας μας καί τῆς ζωῆς μας. Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε Ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί μάλιστα ἱερεῖς θέτοντας κάτω ἀπό τό μικροσκόπιο τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί ἀμφισβητώντας αὐτό πού ἡ λατρεία μας προβάλλει, αὐτό πού διά μέσου τῶν αἰώνων διδάσκουν καί διακηρύττουν μέ πίστη καί ἀγαλλίαση οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ὅλη ἡ ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ντυμένη μέ τό πανέμορφο ἔνδυμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας μουσικῆς περιγράφει τά γεγονότα τῆς Κοιμήσεως καί μᾶς ὠθεῖ στήν ὑπερέχουσα τιμή τῆς Παναγίας μας. Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες π.χ. ὁ ἱερός Δαμασκηνός, ὁ μέγας δογματολόγος μας καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μέ ἱερό ἐνθουσιασμό μέ ἔρωτα ὑπερκόσμιο ὁμιλοῦν καί ἐξίστανται γιά ὅλο τό ὑπερφυές γεγονός τῆς Κοιμήσεως καί Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου.

Ὅλα τά ὑπόλοιπα πού γράφει ὁ π. Σμέμαν γιά τήν Παναγία μοιάζουν ἰσχνά, ἀναιμικά καί ὑποτιμητικά γιά τό πρόσωπό της, ἀφοῦ οὔτε κἄν ἡ Μετάστασή της ἀναφέρεται!

ΠΗΓΗ:

Όρθρος

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ” Γ΄

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ”

Γ΄

Του π. Σεραφείμ Ρόουζ

=====

4. Στην αρχή του 1970 το ΠΣΕ ήταν χορηγός σε μια συνδιάσκεψη στο Ajaltoun του Λιβάνου, μεταξύ Ινδουϊστών, Βουδιστών, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, και μια συνδιάσκεψη που ακολούθησε στη Ζυρίχη με εικοσιτρείς «θεολόγους» του ΠΣΕ διακήρυξε τη ανάγκη για «διάλογο» με τις μη χριστιανικές θρησκείες. Στη συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ στην Addis Ababa τον Ιανουάριο αυτού του χρόνου, ο μητροπολίτης Βηρυτού George Khodre (Αντιοχειανή Ορθόδοξη Εκκλησία) σοκάρισε ακόμα και πολλούς Προτεστάντες αντιπροσώπους, όταν όχι απλώς κάλεσε για «διάλογο» με αυτές τις θρησκείες, αλλά άφησε πολύ πίσω την Εκκλησία του Χριστού και ποδοπάτησε δεκαεννιά αιώνες χριστιανικής παράδοσης, καλώντας τους Χριστιανούς να «ερευνήσουν την αυθεντική πνευματική ζωή των αβάπτιστων» και να εμπλουτίσουν την εμπειρία τους με «τον πλούτο μιας διεθνούς θρησκευτικής κοινότητας» (Religious News Service), γιατί «είναι μονάχα ο Χριστός, που εκλαμβάνεται ως φως όταν η χάρη επισκέπτεται έναν Βραχμάνο, ένα Βουδιστή, ή ένα Μουσουλμάνο που διαβάζει τις δικές του Γραφές» (Christian Century, 10 Φεβρουαρίου 1971).

5. Η Κεντρική Επιτροπή του ΠΣΕ στη συνάντησή της στην Addis Ababa τον Ιανουάριο του 1971, αποδέχθηκε και ενθάρρυνε την πραγματοποίηση συναντήσεων μεταξύ εκπροσώπων άλλων θρησκειών όσο συχνά γίνεται, καθορίζοντας ότι «στο παρόν στάδιο μπορεί να δοθεί προτεραιότητα στους διμερείς διαλόγους συγκεκριμένης φύσης». Σε συμφωνία με αυτή την κατευθυντήρια γραμμή, ένας σημαντικός «διάλογος» μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων προγραμματίστηκε για το μέσον του 1972, με την ανάμειξη 40 περίπου αντιπροσώπων και από τις δύο πλευρές, όπου περιλαμβάνεται και αριθμός Ορθοδόξων αντιπροσώπων (Al Montada, Ιαν – φεβρ. 1972, σελ. 18).

6. Το Φεβρουάριο του 1972, άλλο ένα οικουμενιστικό γεγονός «χωρίς προηγούμενο» συνέβη στη Νέα Υόρκη όπου, σύμφωνα με τον αρχιεπίσκοπο της Νέας Υόρκης Ιάκωβο, για πρώτη φορά στην ιστορία, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία (Ελληνική Ορθόδοξος Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής) συγκάλεσε επίσημο θεολογικό «διάλογο» με τους Εβραίους. Σε δυο μέρες συζητήσεων επιτεύχθηκαν συγκεκριμένα αποτελέσματα, τα οποία μπορούν να θεωρηθούν σχετικά με τα συμπτώματα των μελλοντικών «διαλόγων με τις μη χριστιανικές θρησκείες»: οι Έλληνες «θεολόγοι» συμφώνησαν «να επαναθεωρήσουν τα λειτουργικά τους κείμενα, ώστε να βελτιώσουν αναφορές στους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό, όταν αυτές είναι αρνητικές ή επιθετικές» (Religious News Service). Δεν γίνεται ακόμα προφανέστερος ο σκοπός του «διαλόγου»; να «αναμορφωθεί» η Ορθοδοξία, με σκοπό να γίνει προσαρμόσιμη στις θρησκείες αυτού του κόσμου.

Αυτά τα γεγονότα είναι η αρχή του «διαλόγου με τις μη χριστιανικές θρησκείες» στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τέτοια γεγονότα πολλαπλασιάστηκαν, και «χριστιανικές» (ακόμα και «Ορθόδοξες») συζητήσεις και λατρεία με εκπροσώπους μη χριστιανικών θρησκειών έφτασαν να γίνονται δεκτές ως ένα κανονικό μέρος της σύγχρονης ζωής.

Ο «διάλογος με τις μη χριστιανικές θρησκείες» έχει γίνει μέρος της διανοουμενίστικης κουλτούρας της εποχής· αντιπροσωπεύει το παρόν στάδιο του οικουμενισμού στην πρόοδό του προς ένα παγκόσμιο θρησκευτικό συγκρητισμό.

Ας κοιτάξουμε τώρα στη «θεολογία» και το σκοπό αυτού του επιταχυνόμενου «διαλόγου» και ας δούμε πόσο διαφέρει από τον «χριστιανικό» οικουμενισμό που έχει επικρατήσει μέχρι τώρα.

ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο "Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος."

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ” Β΄

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ”

Β΄

Του π. Σεραφείμ Ρόουζ

=====

Τα ακόλουθα είναι λίγα από τα πολλά πρόσφατα παραδείγματα που θα μπορούσαν να δοθούν, και δείχνουν το δρόμο για ένα οικουμενιστικό μέλλον έξω από το Χριστιανισμό.

1. Στις 27 Ιουνίου του 1965 έγινε στο San Francisco μια «Συνέλευση θρησκειών για την Παγκόσμια ειρήνη», σε σχέση με την 20ή επέτειο από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σε αυτή την πόλη. Ενώπιον 10.000 θεατών, Ινδουϊστές, Βουδιστές, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Προτεστάντες, Καθολικοί και Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι αναφέρθηκαν στον «θρησκευτικό» ίδρυμα για την παγκόσμια ειρήνη, και ύμνοι όλων των πίστεων ερμηνεύθηκαν από μια χορωδία με 2000 μέλη «από κάθε πίστη».

2. Η Ελληνική Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, σε επίσημη δήλωση της 19ης συνέλευσης Κλήρου και Λαού (Ιούλιος 1968, Αθήνα) δήλωσε: «Πιστεύουμε ότι το Οικουμενικό κίνημα, παρ’ ότι έχει χριστιανική προέλευση, πρέπει να γίνει μια κίνηση όλων των θρησκειών που να πλησιάζουν η μια την άλλη».

3. Το «Temple of Understanding, Inc» («Ναός της Κατανόησης, Inc.»), ένα αμερικανικό ίδρυμα που συστήθηκε το 1960 ως ένα είδος «Συνδέσμου των ενωμένων θρησκειών», με σκοπό να «χτίσει το συμβολικό ναό σε πολλά μέρη του κόσμου» (ακριβώς σύμφωνα με το σκοπό της Μασονίας), έχει συγκαλέσει πολλές «διασκέψεις κορυφής». Στην πρώτη, στην Καλκούτα του 1968, ο Λατίνος Τραππιστής Thomas Merton (ο οποίος κατά τύχην σκοτώθηκε από ηλεκτροπληξία στη Μπανγκόγκ καθώς επέστρεφε από αυτή τη συνδιάσκεψη) δήλωσε: «Είμαστε ήδη μια νέα ενότητα. Αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι η αρχική μας ενότητα». Στη δεύτερη διάσκεψη κορυφής, στη Γενεύη τον Απρίλιο του 1970, ογδόντα αντιπρόσωποι από δέκα θρησκείες συναντήθηκαν για να συζητήσουν θέματα όπως «Το σχέδιο της δημιουργίας μιας παγκόσμιας κοινότητας θρησκειών». 

Ο Γενικός Γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), Δρ Eugene Carson Blake, εκφώνησε λόγο καλώντας τους ηγέτες όλων των θρησκειών σε ενότητα· και στις 2 Απριλίου μια «άνευ προηγουμένου» υπερομολογιακή λειτουργία και προσευχή έλαβε χώρα στον καθεδρικό ναό του αγίου Πέτρου. Ο Προτεστάντης πάστορας Babel την περιγράφει ως «μια πολύ μεγάλη μέρα στην ιστορία των θρησκειών», κατά την οποία «ο καθένας προσευχήθηκε στη δική του γλώσσα και σύμφωνα με το τυπικό της θρησκείας που εκπροσωπούσε», και κατά την οποία «οι πιστοί όλων των θρησκειών κλήθηκαν να συνυπάρξουν στη λατρεία του ίδιου Θεού». Η λειτουργία τελείωσε με το «Πάτερ ημών» (La Suisse, 3 Απριλίου 1970). Διαφημιστικό υλικό που στάλθηκε από το «Ναό της Κατανόησης» αποκαλύπτει ότι στη δεύτερη συνδιάσκεψη, στις Ηνωμένες Πολιτείες το φθινόπωρο του 1971, ήταν παρόντες Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι, και ότι ο μητροπολίτης Αιμιλιανός, του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, είναι μέλος της «Διεθνούς Επιτροπής» του Ναού.

Οι «διασκέψεις κορυφής» δίνουν στους Ορθοδόξους αντιπροσώπους την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε συζητήσεις με σκοπό «τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινότητας θρησκειών», να «επισπεύσουν την πραγματοποίηση του ονείρου της ανθρωπότητας για ειρήνη και κατανόηση», σύμφωνα με τη φιλοσοφία των «Vivecananda, Ramakrishna, Ghandi, Schweitzer», και των ιδρυτών των διαφόρων θρησκειών· ομοίως οι αντιπρόσωποι συμμετέχουν σε «χωρίς προηγούμενο» υπέρ-ομολογιακές λειτουργίες και προσευχές, όπου «καθένας προσεύχεται σύμφωνα με το τυπικό της θρησκείας που εκπροσωπεί». Είναι να αναρωτιέται κανείς τι βρίσκεται στην ψυχή ενός Ορθοδόξου Χριστιανού που συμμετέχει σε τέτοιες συνδιασκέψεις και προσεύχεται μαζί με Μουσουλμάνους, Εβραίους και ειδωλολάτρες.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο "Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος"

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ” Α΄

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ”

Α΄

Του π. Σεραφείμ Ρόουζ

=====

Η εποχή μας είναι μια πνευματικά ανισόρροπη εποχή, στην οποία πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί βρίσκονται «κυμαινόμενοι και παρασυρόμενοι από κάθε άνεμο της διδασκαλίας, μέσα στη δολιότητα των ανθρώπων, μέσα στην πανουργία τους προς το σκοπό της μεθοδικής παραπλάνησης» (Εφεσ. 4:14).

Φαίνεται πραγματικά να έχει έρθει ο καιρός όπου οι άνθρωποι «δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά θα συσσωρεύσουν δασκάλους σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, επειδή θα αισθάνονται γαργαλισμό στ’ αυτιά τους, και από μεν την αλήθεια θα αποστρέψουν την ακοή τους, θα τραπούν δε προς τους μύθους.» (Β’ Τιμοθ. 4:3-4).

Διαβάζει κανείς με κατάπληξη για τις τελευταίες πράξεις και διακηρύξεις του Οικουμενιστικού κινήματος. Στο πιο λεπτό επίπεδο, Ορθόδοξοι θεολόγοι που αντιπροσωπεύουν την αμερικανική διαρκή Συνδιάσκεψη Ορθοδόξων Επισκόπων και άλλα επίσημα Ορθόδοξα Σώματα διεξάγουν «διαλόγους» με Παπικούς και Προτεστάντες κι εκδίδουν «κοινά ανακοινωθέντα» με θέματα όπως η Θεία Ευχαριστία, η πνευματικότητα, και τα παρόμοια – χωρίς καν να πληροφορούν τους ετεροδόξους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στην οποία όλοι είναι προσκεκλημένοι, ότι μόνο τα δικά της Μυστήρια είναι χορηγοί χάριτος, ότι η Ορθόδοξη πνευματικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από αυτούς που την ξέρουν εμπειρικά μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ότι όλοι αυτοί οι «διάλογοι» είναι μια συμβατική καρικατούρα της γνήσιας χριστιανικής συνομιλίας – μιας συνομιλίας που έχει σκοπό τη σωτηρία ψυχών. Πράγματι, πολλοί από τους Ορθοδόξους που συμμετέχουν σ’ αυτούς τους «διαλόγους» ξέρουν ή υποπτεύονται ότι δεν υπάρχει χώρος για Ορθόδοξη μαρτυρία, ότι η ίδια η ατμόσφαιρα του οικουμενιστικού «φιλελευθερισμού» ακυρώνει οποιαδήποτε αλήθεια μπορεί να ειπωθεί σ’ αυτούς· αλλά σωπαίνουν, γιατί το «πνεύμα των καιρών» σήμερα είναι συχνά δυνατότερο από τη φωνή της Ορθόδοξης συνείδησης. (Βλ. «Diakonia», 1970, Νο 1, π. 72· Θεολογική τριμηνιαία έκδοση του αγίου Βλαδιμήρου, 1969, νο 4, σ. 225, κτλ.).

Σε πιο εκλαϊκευμένο επίπεδο, οργανώνονται

οικουμενιστικές «συνδιασκέψεις» και «συζήτηση», συχνά με έναν «Ορθόδοξο ομιλητή» ή ακόμα με την τέλεση μιας «Ορθόδοξης Λειτουργίας». Η προσέγγιση σ’ αυτές τις «συνδιασκέψεις» είναι συχνά τόσο ερασιτεχνική, και η γενική στάση σε αυτά έχει τέτοια έλλειψη σοβαρότητας, που αντί να προάγουν την «ενότητα» που επιθυμούν αυτοί που τις προωθούν, ουσιαστικά χρησιμεύουν στο να αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας αδιάβατης αβύσσου μεταξύ της αληθινής Ορθοδοξίας και της οικουμενιστικής νοοτροπίας. (Βλ. Sobornost, Χειμώνας 1978, σελ. 494-8 κ.λπ.)

Στο επίπεδο της δράσης, οι οικουμενιστές ακτιβιστές επωφελούνται από το γεγονός ότι διανοούμενοι και θεολόγοι είναι διστακτικοί και δίχως ρίζες στην Ορθόδοξη θεολογία, και χρησιμοποιούν τα ίδια τους τα λόγια σχετικά με τη «θεμελιώδη συμφωνία» πάνω σε μυστηριακά και δογματικά σημεία ως δικαιολογία για επιδεικτικά οικουμενιστικές πράξεις, μη εξαιρουμένης της μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας σε αιρετικούς.

Και αυτή η κατάσταση σύγχυσης δίνει με τη σειρά της μια ευκαιρία για οικουμενιστές ιδεολόγους στο πιο εκλαϊκευμένο πεδίο, να εκφέρουν κενές διακηρύξεις που υποβιβάζουν βασικά θεολογικά θέματα στο επίπεδο φτηνής κωμωδίας, όπως όταν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας επιτρέπει στον εαυτό του να πει: «Σας ρωτά ποτέ η γυναίκα σας πόσο αλάτι πρέπει να βάλει στο φαγητό; Ασφαλώς όχι. Έχει το αλάθητο. Αφήστε τον Πάπα να το έχει επίσης, αν θέλει» (Hellenic Chronicle, 9 Απριλίου 1970).

Ο πληροφορημένος και συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός μπορεί να ρωτήσει: Που θα τελειώσουν όλα αυτά; Δεν υπάρχει όριο στην προδοσία, τη νόθευση και την αυτοκαταστροφή της Ορθοδοξίας;

Δεν έχει ακόμα παρατηρηθεί πολύ προσεκτικά που οδηγούν όλα αυτά, αλλά λογικά το μονοπάτι είναι ξεκάθαρο. Η ιδεολογία πίσω από τον οικουμενισμό, η οποία έχει εμπνεύσει οικουμενιστικές πράξεις και διακηρύξεις όπως οι παραπάνω, είναι ήδη μια καλά προσδιορισμένη αίρεση: Η Εκκλησία του Χριστού δεν υπάρχει, κανείς δεν κατέχει την αλήθεια, η Εκκλησία οικοδομείται μόλις τώρα.

Αλλά δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να δούμε ότι η αυτοκαταστροφή της Ορθοδοξίας, της Εκκλησίας του Χριστού, είναι ταυτόχρονα η αυτοκαταστροφή του ίδιου του Χριστιανισμού· ότι αν καμμιά εκκλησία δεν είναι η Εκκλησία του Χριστού, τότε ούτε ο συνδυασμός όλων των αιρέσεων θα είναι η Εκκλησία, όχι με την έννοια με την οποία την ίδρυσε ο Χριστός. Και αν όλα τα «χριστιανικά» σώματα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, τότε όλα μαζί είναι σχετικά με άλλα «θρησκευτικά» σώματα, και ο «χριστιανικός» οικουμενισμός μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μόνο μια συγκρητιστική παγκόσμια θρησκεία.

Αυτός είναι πραγματικά ο ανυπόκριτος σκοπός της μασονικής ιδεολογίας, η οποία έχει εμπνεύσει το οικουμενιστικό κίνημα, και αυτή η ιδεολογία διακατέχει τώρα τόσο πολύ αυτούς που συμμετέχουν στο οικουμενιστικό κίνημα ώστε ο «διάλογος» και η τελική ένωση με τις μη χριστιανικές θρησκείες έχουν φτάσει να είναι το λογικό επόμενο βήμα για το νοθευμένο Χριστιανισμό του σήμερα. 

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο "Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος"

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕΚΤΑΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕΚΤΑΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

Του π. Σεραφείμ Ρόουζ

=====

"Προσευχόμαστε ο Θεός να χαρίζει ειρήνη στο μικρό ποίμνιό Του και οι μικρές διαφορές απόψεων να μην καταστρέψουν την ενότητα όλων, όσοι θα έπρεπε να αγωνίζονται εναντίον της πραγματικής αποστασίας της εποχής μας – αυτήν που αντιπροσωπεύει η τρομακτική «Όγδοη Οικουμενική Σύνοδος»*, η οποία φαίνεται πως πλησιάζει. Κατά κάποιον τρόπο υποδεχόμαστε αυτήν τη ληστρική σύνοδο, διότι θα είναι ίσως τόσο ολοφάνερα αντι-Ορθόδοξη, ώστε κάποιοι θα τη δουν και θα αποστραφούν την ολέθρια αυτή οδό. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τους αληθινούς Ορθοδόξους χριστιανούς να μην είναι φανατικοί αλλά μετριοπαθείς, παραμένοντας στην οδό της αληθινής Ορθοδοξίας και όχι του σεκταρισμού, εν όψει τέτοιων πειρασμών".

*[έτσι αναφέρονταν στη Σύνοδο, εκείνη την εποχή, οι διοργανωτές και σχολιαστές αυτης].

Από τα σοφά αυτά λόγια του πατρός Σεραφείμ υπάρχουν αρκετά σημεία που πρέπει να κρατήσουμε:

1. Η ενότητα των Ορθοδόξων, οι οποίοι ομολογούν την πίστη τους στη «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» είναι πολύτιμη και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε ήσσονος σημασίας διαφορές να μας χωρίζουν.

2. Η πραγματική πρόκληση, αυτό που ο ίδιος ονομάζει «πραγματική αποστασία» της εποχής μας, είναι ο συγκρητιστικός οικουμενισμός και εκπροσωπείται από τη «Σύνοδο», που είναι μία ληστρική σύνοδος.

3. Αυτή η ψευδοσύνοδος αποτελεί ταυτόχρονα μια απειλή για την ενότητα της Εκκλησίας και μία ευκαιρία για πολλούς, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ή δεν έχουν δώσει σημασία στη μείζονα αυτή απειλή, ώστε να κατανοήσουν και να ενωθούν προς όφελος της Ορθοδοξίας. Αυτό ακριβώς έχουμε δει να συμβαίνει ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο.

4. Προκειμένου να ενθαρρύνουμε αυτή την «αφύπνιση» και «συσπείρωση», είναι πολύ σημαντικό όλοι οι Ορθόδοξοι να αποφεύγουμε τον φανατισμό και τον σεκταρισμό ως αντίδραση στον συγκρητιστικό οικουμενισμό.

Το τελευταίο αυτό σημείο είναι ίσως το σημαντικότερο όλων, διότι πολλοί Ορθόδοξοι δεν δίνουν βάρος στον «εκ δεξιών πειρασμό» κι έτσι πέφτουν εύκολα σ’ αυτόν. Ωστόσο, λίγο ενδιαφέρει τον εχθρό της σωτηρίας μας, εάν θα καταφέρει να μας δελεάσει εξ αριστερών ή εκ δεξιών, διότι και τα δύο αυτά είναι πτώσεις από τη «βασιλική οδό» των Πατέρων. Απαιτείται να έχει μεγάλη ταπείνωση, περίσκεψη και διάκριση ο αγωνιστής, ώστε να παραμείνει στη βασιλική οδό της διακρίσεως των πνευμάτων, στην εποχή μας και στις ημέρες αυτές, στις οποίες είναι ‘κανόνας’ να προτείνονται δύο επιλογές και αμφότερες να είναι εσφαλμένες. Ακούμε συχνά ότι, πρέπει κανείς να ταχθεί είτε υπέρ της «Συνόδου» είτε είναι εναντίον της ενότητας της Εκκλησίας. Ή ότι είτε είσαι με τους «οικουμενιστές», είτε είσαι «φανατικός και ζηλωτής ,ου κατ’ επίγνωσιν». Ωστόσο όλες αυτές είναι ψευδο-διχοτομήσεις. ‘Όσοι μιλούν κατ’ αυτόν τον τρόπο υποθέτουν ότι υπάρχουν δύο μόνο πιθανές τοποθετήσεις, αμφότερες ακραίες. Το ερώτημα τίθεται έτσι ώστε να αναγκαστούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί – που είναι φυσικά πολέμιοι του συγκρητιστικού οικουμενισμού, να λάβουν μία από τις δύο ακραίες αυτές θέσεις – ενώ, ουσιαστικά, καμία δεν είναι η βασιλική οδός των Πατέρων.

Η απλή και ορθή απάντηση είναι η εξής: ακολουθούμε τους αγίους Πατέρες, είμαστε μέσα στην Εκκλησία και δεν είμαστε μεταρρυθμιστές, ούτε θα ενδώσουμε στον εξτρεμισμό του φονταμενταλιστικού οικουμενισμού ούτε θα πέσουμε στην παγίδα του αδιάκριτου ζηλωτισμού – διότι και τα δύο αυτά άκρα συμβάλλουν στη διάβρωση της ενότητας της Εκκλησίας."

Είθε όλοι οι ειλικρινείς Ορθόδοξοι να ενστερνιστούν τα σοφά λόγια του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ και να επικεντρωθούν στον Χριστό και μόνον σ’ Αυτόν - συνεργαζόμενοι με όλους όσοι ορθώς πιστεύουν και ομολογούν, ώστε να οικοδομούν την Εκκλησία και την ενότητα Αυτής.

πρωτοπρεσβύτερος π. Πέτρος Χίρς

[μετάφραση: Χαρά-Ανδριάνα Λιαναντωνάκη, για το Orthodoxethos.com]

ΠΗΓΗ: 

http://orthodoxaustralia.org/2016/10/10/243-jan-27feb-9-1977-st-john-chrysostom/

orthodoxethos.com

«ΑΠΟ ΤΗΝ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗ (1965) ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ (ΚΡΗΤΗ 2016)» ΙΒ΄

«ΑΠΟ ΤΗΝ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗ (1965) ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ (ΚΡΗΤΗ 2016)» 

ΙΒ΄

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς

=====

Συμπερασματικά, επιτρέψτε μου να επιστήσω την προσοχή σας στις ακόλουθες κρίσεις που εκφράσθηκαν πριν από σαράντα χρόνια από δύο εκκλησιαστικούς άνδρες εξαιρετικής πνευματικής διαύγειας, διορατικότητας και διάκρισης των πνευμάτων της εποχής μας.

Ο πρώτος ήταν ο αμερικανός Ορθόδοξος μοναχός πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, ο οποίος την εποχή που έγραφε μόναζε στην έρημο της βόρειας Καλιφόρνιας, μακριά από τις προσυνοδικές επιτροπές. Ωστόσο, η θεόπνευστη κρίση του άντεξε στη δοκιμασία τού χρόνου, κι έρχεται να μας επιβεβαιώσει ότι ελάχιστες αλλαγές υπάρχουν από την αρχή μέχρι το τέλος σε σχέση με την Σύνοδο. Έγραφε το 1976:

«Κρινόμενες βάσει του νηφάλιου προτύπου, τού αναλλοίωτου, της Πατερικής Ορθοδοξίας, οι προετοιμασίες για μία «όγδοη οικουμενική σύνοδο» (τώρα καλούμενη ως Πανορθόδοξη Σύνοδος) φανερώνονται ως ανορθόδοξες, στερούμενες σοβαρότητας, και ποιμαντικά εντελώς ανεύθυνες. Τέτοιου είδους σύνοδος είναι μία προσπάθεια ριζωμένη όχι στο  ορθόδοξο φρόνημα και στην εγκάρδια φροντίδα για την σωτηρία των ψυχών, αλλά μάλλον στο «πνεύμα της εποχής». Σκοπεύει να είναι ευάρεστη, όχι στον Θεό, αλλά στον κόσμο, και συγκεκριμένα στον ετερόδοξο κόσμο. Κρίνοντας από την εμπειρία της Βατικανής Συνόδου και τις συνέπειες αυτής στον Ρωμαιοκαθολικισμό, τέτοια σύνοδος εάν συγκληθεί, θα παράγει βαθιά ακαταστασία και αναρχία στον Ορθόδοξο κόσμο... Η προτεινόμενη «Οικουμενική Σύνοδος», κρινόμενη επί τη βάσει των προετοιμασιών που έχουν ήδη γίνει, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μία «ληστρική σύνοδος», μία προδοσία του Χριστού και της Εκκλησίας Του»

.

Την ίδια χρονιά (1976) και σε πλήρη συμφωνία, ο μεγάλος δογματολόγος και Ομολογητής Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς έκανε έκκληση προς την Ιεραρχία του όχι μόνο να απέχει από τις προετοιμασίες αλλά και από αυτήν την ίδια τη Σύνοδο, διαβλέποντας τους πλέον πικρούς καρπούς  από την σύγκλησή της: 

«Απευθύνομαι και πάλιν, κατά την υπαγόρευσιν της συνειδήσεώς μου, διά ταύτης της παρακλήσεώς μου και της υιικής εν προσευχή κραυγής μου, προς την Ι. Σύνοδον της Ιεραρχίας της μαρτυρικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών: όπως η Εκκλησία της Σερβίας απόσχη της συμμετοχής εις την προπαρασκευήν μιάς κατ’ όνομα «Οικουμενικής» Συνόδου, όλως δε ιδιαιτέρως της εν αυτή συμμετοχής, εάν τελικώς συνέλθη αυτή. Διότι, εάν «προπαρασκευαστεί» κατά τον περιγραφέντα τρόπον και συνέλθη αύριο ή μεθ’ αύριο, ο μη γένοιτο,  μία τοιαύτη σύνοδος, ένα μόνο αποτέλεσμα δυνάμεθα να αναμένωμεν εξ αυτής: σχίσματα ή και αιρέσεις και οπωσδήποτε απώλεια πολλών, δυσαριθμήτων ψυχών. Θεωρουμένη δε εκ της ιστορικής αποστολικής και πατερικής πείρας της Εκκλησίας η τοιαύτη Σύνοδος, αντί θεραπείας των ήδη υφισταμένων δεινών, θα ανοίξει και νέας πληγάς και τραύματα επί του σώματος της Εκκλησίας, δημιουργούσα εις αυτήν νέα προβλήματα και νέας ταλαιπωρίας» 

..

Σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί,

Η δυνατή αυτή προφητική φωνή του μεγάλου Ομολογητού της πίστεώς μας Αγ. Ιουστίνου παραμένει και σήμερα, μετά από 40 χρόνια, εξαιρετικά επίκαιρη και αυθεντική. Τα γεγονότα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών επιβεβαιώνουν την ορθή κρίση τού Αγίου. Επί πλέον όλα αυτά που παρουσιάστηκαν απόψε ενώπιόν σας, δηλαδή,

• το ξεκίνημα και η μεθοδολογία της Συνόδου,
• η επιμελής αποφυγή διαλόγου επί των δογματικών προκλήσεων, 
• η απουσία των εμπειρικών θεολόγων, 
• ο χαρακτηρισμός των αιρέσεων ως Εκκλησιών, η πρόσκληση των αιρεσιαρχών ως «παρατηρητών», και
• η αναγνώριση των μυστηρίων των αιρετικών και της εκκλησιαστικότητας των αιρετικών ομολογιών,

όλα αυτά επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες μας ότι η Πανορθόδοξη Σύνοδος δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να πιστοποιηθεί στην εκκλησιαστική συνείδηση ως «επομένη τοις αγίοις Πατράσι».

Αντιθέτως, όπως καταδείξαμε, επηρεάστηκε καθοριστικά από τις αποκλίνουσες Βατικάνειες εκκλησιολογικές θέσεις και πρακτικές και, ως εκ τούτου, τείνει να αναδειχθεί απλώς «επομένη τη Β΄ Βατικανή Συνόδω».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

¹ The Orthodox Word, Nov.-Dec. 1976 (71), 184-195 (http://orthodoxinfo.com/ecumenism/towards.aspx).

² βλ. Ορθόδοξος Τύπος, 304/10.2.1978, σ. 4.