ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΕ ΛΕΜΕΣΟΥ! ΓΙΑΤΙ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι. Μ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ;

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΕ ΛΕΜΕΣΟΥ! ΓΙΑΤΙ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι. Μ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η Μαρίνα, η ρουφιάνα του Μητροπολίτη Λεμεσού, ξαναχτύπησε για να με ξεσηκώσει -για μια ακόμη φορά- εναντίον του πνευματικού της π. Τέλλου Παπαδόπουλου.

Ταυτόχρονα, ο λαϊκός επιτελάρχης του Μητροπολίτη Λεμεσού, που σιτίζεται στα πρυτανεία της Μητρόπολης Κύκκου, προσπάθησε να με ξεσηκώσει για να γράψω εναντίον του Μητροπολίτη Μόρφου. 

Η προσπάθεια έγινε μέσω κουμπάρου του -υποκείμενο του ιδίου φυράματος με τον ίδιο-, ο οποίος, μάλιστα, στις τελευταίες Αρχιεπισκοπικές εκλογές, ήταν μέλος της επιτροπής που προωθούσε την ανάδειξη του Μητροπολίτη Κύκκου ως νέου Αρχιεπισκόπου. 

Τώρα, όμως, μεταβλήθηκε σε διαπρύσιο κήρυκα του Ιωσηφιτισμού και προπαγανδιστή του Μητροπολίτη Λεμεσού και υποσκάπτει απροκάλυπτα και συστηματικά τους Κυκκώτες Μητροπολίτες και τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο!!!

Ξέρετε πόσες συνεχείς προσπάθειες καταβάλλουν οι Ιωσηφίτες του Λεμεσού Αθανάσιου για να με ξεσηκώσουν εναντίον του Μητροπολίτη Μορφου;

Αμέτρητες.!

Ας το πάρουν απόφαση. Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να με χρησιμοποιήσουν για να χτυπήσω τον Πανιερώτατο Μόρφου.

Όποια κριτική έχω για τον Πανιερώτατο, την καταγράφω όποτε το κρίνω σκόπιμο και όχι επειδή μου το υποβάλλει ο οποιοδήποτε. Πολλώ μάλλον όταν αυτοί είναι οι Ιωσηφίτες, τους οποίους δεν έχω σε καμμία υπόληψη.

Στο σημερινό άρθρο, θα εξετάσουμε την αγωνία του Μητροπολίτη Λεμεσού που μου μετέφερε η Μαρίνα η ρουφιάνα.

Ειλικρινά! Βρίσκω εντελώς ακατανόητη την τόση αγωνία σας Πανιερώτατε!

Τι, επιτέλους, φοβάστε και αγωνιάτε τόσο για το ποιος θα εκλεγεί νέος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου;

Το μόνο σίγουρο, είναι ότι όποιος και αν εκλεγεί, δεν θα είναι του χεριού σας.

Ούτε θεομπαίκτης θα είναι, ούτε ακτιστοφωτίτης, ούτε διαβεβλημένος, ούτε ραδιούργος, ούτε Οικουμενιστής, ούτε νεωτεριστής, ούτε Νεορθόδοξος, ούτε Νεονικολαίτης, ούτε ανέντιμος, ούτε θα προωθεί την αγιοκατάταξη του Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, ούτε θα καλλιεργεί τον οπαδισμό και την προσωπολατρεία, ούτε θα αλλοτριώνει την διδασκαλία της Εκκλησίας.

Επομένως! 

Προς τι η αγωνία σας;

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, ίσως, είναι ότι γνωρίζετε ότι κάποιος ή κάποιοι της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου ξέρουν πολλά για σας και τους φοβάστε.

Ακόμη, όμως, και αν ξέρουν, για ποιο λόγο ανησυχείτε, αφού μέχρι τώρα δεν τα έβγαλαν στην φόρα;

Το πιο σημαντικό! 

Πώς να πιστέψουμε, ότι εσείς, Πανιερώτατε, πνευματικό ανάστημα του χαμογελαστού παππού από την αιωνιότητα, θα κάνατε ποτέ κάτι το τόσο επιλήψιμο, ώστε να φοβάστε ότι θα σας το βγάλουν στην φόρα;

Θα ήταν άτοπο ακόμη και να μας περνούσε απλός λογισμός αυτού του είδους σε βάρος σας.

Η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου ανήκει στην Μητρόπολη Κιτίου. Όχι στην Μητρόπολη Λεμεσού. Άρα τι σας κάνει να αγωνιάτε και να αδημονείτε τόσο, για το ποιος θα εκλεγεί νέος Ηγούμενος της Μονής;

Όποιος και αν εκλεγεί θα είναι άνθρωπος με φόβο Θεού.

Ειρήνευε!

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΦΙΑΝΑΣ

 ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΦΙΑΝΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η Μαρίνα μου τηλεφώνησε σήμερα για να ρουφιανιάσει. 

Η κυρία αυτή -άλλωστε- έκανε την ρουφιανιά επιστήμη.

Για πρώτη και τελευταία φορά χρησιμοποιώ μόνο το όνομα της Μαρίνας χωρίς να αναφέρω το επίθετό της, αλλά, αν μου ξανατηλεφωνήσει για να κάνει ρουφιανιά, θα την εκθέσω δημόσια με πλήρες ονοματεπώνυμο.

Τι ήθελε να μάθει;

1.) Αν πήγα στην κηδεία του Γέροντα Αθανασίου.

2.) Για ποιο λόγο ο π. Σάββας Σταυροβουνιώτης δεν έκανε ομιλία στην κηδεία.

Πόσοι, άραγε, πατέρες της Μονής έπρεπε να μιλήσουν, αφού μίλησε ο π. Διονύσιος εκ μέρους της αδελφότητας της Μονής, για να ικανοποιηθεί η Μαρίνα και ο ακτιστοφωτίτης της Λεμεσού;

3.)  Ποιον θα εκλέξει Ηγούμενο η αδελφότητα της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου εις διαδοχή του Γέροντα Αθάνασιου Σταυροβουνιώτη;

Δεν είναι δουλειά της Μαρίνας να γνωρίζει, όπως δεν είναι δουλειά και του ακτιστοφωτίτη της Λεμεσού Αθανάσιου ή οποιουδήποτε άλλου, εκτός από τους πατέρες της Μονής.

4.) Οι ομιλίες που έγιναν στην κηδεία -κατά την άποψή της- δεν ανέδειξαν το έργο και την προσωπικότητα του Γέροντα Αθανάσιου. 

Στην πραγματικότητα συνέβηκε το ακριβώς αντίθετο. 

Έγιναν θαυμάσιες ομιλίες, στην κηδεία, που ανέδειξαν την αγιότητα και το έργο του μακαριστού μας Γέροντα από τους

α.) Μητροπολίτη Κιτίου Νεκτάριο, που αποχαιρέτησε τον Γέροντά μας με εμπνευσμένη ομιλία,

β.) Επίσκοπο Καρπασίας Χριστοφόρο, που εκπροσώπησε τον Αρχιεπίσκοπο, με θαυμάσια βαθειά θεολογική ομιλία,

γ.) Ιερομόναχο Διονύσιο Σταυροβουνιώτη, που μίλησε, εκ μέρους της αδελφότητας της Μονής, με ουσιαστικό και πολύ συγκινητικό περιεχόμενο, και,

δ.) Τον αδελφό του μακαριστού Γέροντα, που αποκάλυψε θαυμαστά γεγονότα από την ζωή του Γέροντά μας πριν πάει να μονάσει, όταν ήταν στην παιδική και στην εφηβική ηλικία.

Για να αντιληφθείτε το μέγεθος της κακοήθειας και της ρουφιανιάς της Μαρίνας αναφέρω ότι είναι η ίδια ρουφιάνα που μου τηλεφώνησε για να γράψω εναντίον του πνευματικού της, του π. Τέλλου Παπαδόπουλου.!!!

Και όχι μόνον αυτό.

Πριν αρχίσει να εξομολογείται στον π. Τέλλο, εξομολογείτο στον π. Σάββα Σταυροβουνιώτη.!!!

Και όμως! 

Ήθελε να με ξεσηκώσει να γράψω εναντίον του πρώην και του νυν πνευματικού της.!!!

Αυτοί είναι δυστυχώς οι Ιωσηφίτες!

Αδίστακτοι, ελεεινοί και βρώμικοι σε όλα. 

Γι’ αυτό ακριβώς κλαίει η ψυχή μου! 

Συνειδητοποιώ, με πραγματική οδύνη και βαθειά θλίψη, ότι μόλις κενώσει ο Αρχιεπισκοπικός Θρόνος, θα ορμήξουν όπως τις ύαινες για να κατασπαράξουν με λύσσα την Εκκλησία της Κύπρου.

Φανταστείτε! 

Παρόλη την προσωπική της ευθύνη, οι Ιωσηφίτες χρησιμοποιούν την Μαρίνα, την ρουφιάνα, για να με ξεσηκώσει να γράψω εναντίον του νυν και του πρώην πνευματικού της.!!!

Εκπλήττομαι επειδή ενεργούν τόσο ποταπά, πρόστυχα και αντιευαγγελικά οι Ιωσηφίτες;

Για τον ακριβώς αντίθετο λόγο εκπλήττομαι. 

Όχι επειδή κάνουν τόσο πολλά, αλλά επειδή κάνουν τόσο λίγα.

Δηλαδή; 

Τους θεωρώ άξιους για χειρότερα;

Τους θεωρώ άξιους για κάθε έγκλημα. 

Γι’ αυτό ακριβώς δεν μου κάνει καμμία απολύτως έκπληξη ότι και να κάνουν.

Ορισμένοι φίλοι με ρωτούν; “Είναι τόσο άθλιοι οι Ιωσηφίτες του Λεμεσού, όπως τους καταγγέλλεις;”

Τους απαντώ: “Είναι ασύγκριτα χειρότεροι από ότι γράφω.” 

Η έγνοια μου να μην γκρεμιστούν συνειδήσεις αθώων ανθρώπων με συγκρατεί να μιλήσω πιο συγκεκριμένα.

ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΟΥ;

ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΟΥ;

Του π. Τέλλου Παπαδόπουλου

=====

Μελετώντας τις θέσεις και τα σχόλια κάποιων αρθρογράφων εφημερίδων, με αφορμή αποσπάσματα ομιλιών του Μητροπολίτη Μόρφου σχετικά με την ομοφυλοφιλία και τις εκτρώσεις, μας προκλήθηκαν σοβαρά ερωτήματα, τα οποία θα διατυπώσουμε στη συνέχεια προς γενικότερο προβληματισμό.

Κατ’ αρχήν, πρέπει να διευκρινισθεί ότι την, ανά τον κόσμο, μέσω διαδικτύου, διακίνηση των ως άνω, σκοπίμως επιλεχθέντων, αποσπασμάτων προφανώς δεν διενήργησε ο Πανιερώτατος. Ο τελευταίος, με τα όσα περί ομοφυλοφιλίας και εκτρώσεων ανέφερε, απάντησε σε ερωτήματα πιστών, στα πλαίσια ευρύτερης ομιλίας διαρκείας μιάμισης ώρας. Το ακροατήριό του ήσαν κάποιοι άνθρωποι που ελευθέρως ήλθαν επί τούτω, θέλοντας να ακούσουν ευαγγελικό λόγο από τον κατ’ εξοχήν υπεύθυνο να τον διδάξει, δηλαδή τον Επίσκοπό τους. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι ο εν λόγω Επίσκοπος είναι κάτοχος δύο Πανεπιστημιακών Πτυχίων (Θεολογίας και Νομικής) και ότι στα πλαίσια της τριακονταετούς και πλέον ποιμαντικής του διακονίας έχει έλθει πολλάκις σε προσωπική επικοινωνία με χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, καθώς και κάθε οικογενειακής, επαγγελματικής, κοινωνικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου. 

Αναρίθμητοι γέροντες, μεσήλικοι και νέοι, άγαμοι και έγγαμοι, γονείς, έφηβοι και παιδιά έχουν, στα πλαίσια του Μυστηρίου της Ιεράς Εξομολόγησης, ανοίξει ενώπιόν του την καρδιά τους και του απεκάλυψαν, εθελούσια, τα μύχια και άδυτα της ζωής και της ψυχής τους. 

(Στην πολυετή μαθητεία του σε σύγχρονους Αγίους της Εκκλησίας δεν θα αναφερθούμε ιδιαίτερα, αντιλαμβανόμενοι ότι τούτο ολίγον ενδιαφέρει τους επικριτές του, των οποίων και κάποια, σχετικά με το πρόσωπο και τις απόψεις του, σχόλια θα παραθέσουμε αμέσως πιο κάτω).

Με όλη την εκτίμηση που πρέπει να τρέφουμε προς το ιερό λειτούργημα του δημοσιογράφου και ζητώντας συγγνώμη από τους αναγνώστες, επιτρέψετέ μας να παραθέσουμε αυτούσιους κάποιους χαρακτηρισμούς αρθρογράφων εφημερίδων που αφορούν στο πρόσωπο και τις απόψεις του Επισκόπου.

Ο Μητροπολίτης, λοιπόν, Μόρφου, χαρακτηρίζεται «βαθειά διαταραγμένος άνθρωπος» (κατά τον «ηπιότερο» μάλιστα χαρακτηρισμό), ο οποίος είναι «εμφανές ότι έχασε τα λογικά του». ΟΙ απόψεις του είναι «παραληρήματα» και ο λόγος του μπορεί να παρομοιασθεί με «οχετό». Γι’ αυτό και πρέπει, ως «σκοταδιστής» που είναι, «να το βουλλώσει». Οι απόψεις του για τις χιλιάδες εκτρώσεις που κάθε χρόνο διενεργούνται στην πατρίδα μας και η «σύγκρισή» τους με τον πράγματι αποτρόπαιο φόνο δύο ανυπεράσπιστων αθώων παιδιών είναι «εξοργιστικές», «εξωφρενικές» και «χυδαίες». 

(Λες και τα εντός κοιλίας παιδάκια έχουν λιγότερη αξία από τα εκτός κοιλίας. Ας ερωτηθούν περί τούτου οι γονείς ενός εμβρύου, οι οποίοι μετά από πολύχρονες προσπάθειες κατέστη δυνατόν να φέρουν στη ζωή ένα παιδάκι). 

Εκφράστηκε, επίσης, η άποψη ότι οι ιερείς δεν μπορούν «να μπαίνουν στον χώρο της Επιστήμης» και να κάνουν αναφορές σε επιστημονικά ευρήματα. (Παρεμπιπτόντως διερωτόμαστε κατά πόσον η ως άνω «απαγόρευση» ισχύει και για τους ιερείς οι οποίοι μαζί με την ποιμαντική διακονία τους ασκούν και κάποιο άλλο επάγγελμα συναφές με την πανεπιστημιακή τους παιδεία, λ.χ. ιατροί, καθηγητές Βιολογίας, Χημείας, κ.λπ.).

Τέλος, μετά πάσης παρρησίας και βεβαιότητας εκφράστηκε η άποψη ότι η διδασκαλία του Μητροπολίτου (περί ομοφυλοφιλίας και εκτρώσεων) «έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές του Χριστιανισμού».

Το ερώτημα το οποίο ευλόγως, νομίζουμε προκύπτει είναι το εξής:

Αν οι έγκριτοι δημοσιογράφοι και επιστήμονες που διατύπωσαν τα πιο πάνω είχαν, εν ονόματι της ελευθερίας του λόγου, κάθε δικαίωμα να εκφράσουν τις απόψεις τους, γιατί να μην έχει και ο Μητροπολίτης Μόρφου το δικαίωμα να αναφέρει (σε ανθρώπους οι οποίοι ελευθέρως θέλησαν να γίνουν ακροατές των διδαχών του) ότι κάποιες πράξεις, σύμφωνα με τη σαφή διδασκαλία της Εκκλησίας μας (Βλ. ενδεικτικά Προς Ρωμαίους 1, 24-27), είναι αμαρτήματα;

***

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στις εφ. Φιλελεύθερο και Πολίτη.

Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ Ι. Ν. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΤΙΣΣΑ

Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ Ι. Ν. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΤΙΣΣΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πρώτη φορά εκκλησιάστηκα στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονα στην Μακεδονίτισσα.

Πρόκειται για μεγάλη νεόδμητη εκκλησία βυζαντινού ρυθμού στο παρεκκλήσι της οποίας έγινε αγρυπνία για την εορτή της Περιτομής του Κυρίου και της Ιερής μνήμης του Μ. Βασιλείου.

Λειτουργός ο π. Τέλλος Παπαδόπουλος. 

Πρόκειται για αγία ψυχή που σε σκλαβώνει από την πρώτη στιγμή που τον συναντάς.

Ασκητικός, παραδοσιακός, με πολύ αξιόλογη θεολογική και νομική παιδεία. Αν δεν λανθάνομαι είναι Διδάκτωρ Θεολογίας και Νομικής. 

Προπαντός είναι άδολη ψυχή, που χαίρει μετά χαιρόντων και κλαίει μετά κλαιόντων.

Μοιράζει την αγάπη, την γνήσια χριστιανική ανυστερόβουλη αγάπη, σαν τα κόλλυβα.

Kληρικός διαμάντι. 

Γι’ αυτό δεν είναι παράξενο ότι στο πετραχήλι του αναπαύονται πλήθος ψυχές.

Τελεί με πολύ φόβο Θεού την Θεία Λειτουργία.

Ο ιεροψάλτης της αγρυπνίας, ένα νεαρό παιδί με φωνή μπάσου, καλλίφωνος ψάλτης, ψάλλει με ευλάβεια.

Ούτε ρερουρέμ, τεριρέμ, νενινέμ και χαζουρέμ άκουσα, ούτε γυναίκες είδα στο ψαλτήρι, ούτε άκουσα λαρρυγισμούς, ούτε προσπαθούσε να επιδείξει την φωνή του.

Πήγε να προσευχηθεί και βοηθούσε, με την ψαλμωδία του, τους πιστούς να προσευχηθούν με κατάνυξη.

Το πιο ωραίο “Άγιος ο Θεός” που άκουσα στην ζωή μου. Του πήρε μόλις δύο λεπτά να το ψάλλει και όχι 15 ή 17 λεπτά, που χρειάζονται άλλοι ψάλτες για να επιδείξουν τις φωνητικές τους ικανότητες, αντί να βοηθήσουν τους πιστούς να νοιώσουν την αγιότητα του Θεού.

Το ευρύχωρο παρεκκλήσι πολύ κατανυκτικό. Δεν είναι μεν αγιογραφημένο, αλλά δεν υπάρχει στο κάτω μέρος της επιφάνειάς του, που να μην είναι καλυμμένο με δεκάδες φορητές εικόνες.

Ωραίο παραδοσιακό κήρυγμα μας έκανε ο Διδάκτωρ της Θεολογίας, κ. Νίκος Ροδοσθένους, πατέρας 5 παιδιών, στενός συνεργάτης του π. Τέλλου.

Λίγες ψυχές υπήρχαν στην αγρυπνία, όχι μόνον επειδή ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, αλλά και επειδή ήταν πολύ βροχερός ο καιρός.

Η κατάνυξη, όμως, υπέροχη.

Ο π. Τέλλος διαβάζει τις ευχές εκφώνως. Δεν ξέρω αν υπάρχει σχετική Εγκύκλιος, επειδή σχεδόν σε όλες τις Θείες Λειτουργίες και Ακολουθίες που παραβρέθηκα οι ιερείς διαβάζουν τις ευχές εκφώνως ή -ελάχιστοι- χαμηλόφωνα.

Δεν είναι αυτή η παράδοση της Εκκλησίας. Οι ευχές διαβάζονται μυστικώς.

Επιβεβλημένο, επίσης, είναι οι ιεροψάλτες, αλλά και όσοι διακονούν στον Ιερό Βήμα, να φέρουν ράσο, για να νοιώθουν και οι ίδιοι ότι επιτελούν εκκλησιαστικό διακόνημα, αλλά και για να βοηθά τους πιστούς να συνειδητοποιούν την σπουδαία διακονία που επιτελούν στο ναό.

Είμαι πραγματικά συγκινημένος με όσα ζω τους τελευταίους μήνες στην Κύπρο. 

Συναντώ ευλαβείς ιερείς, ψάλτες που ψάλλουν με φόβο Θεού και όχι για να επιδείξουν την φωνή τους, πλήθος εκκλησιαζομένων κάθε ηλικίας, ευλαβείς οικογένειες -πολλές από αυτές πολύτεκνες-, παρατηρώ μεγάλη συμμετοχή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και οργασμό ανοικοδόμησης δεκάδων μεγάλων Βυζαντινής τεχνοτροπίας κατανυκτικών ναών, που είναι υπερπλήρεις πιστών.

Το πιο συγκινητικό είναι ότι η πνευματική πρόοδος της Εκκλησίας της Κύπρου ή τουλάχιστον της Ιεράς Αρχιεπισκοπής που γνώρισα, έγινε αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες. 

Ακριβώς όπως ο Άγιος Θεός θέλει να κατεργαζόμαστε την σωτηρία μας.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ ΤΙΣ ΕΓΚΥΟΥΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ ΤΙΣ ΕΓΚΥΟΥΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς κ.κ. Βουλευτὲς

τῆς Κυπριακῆς Βουλῆς

    

Ἐντιμότατοι κ.κ. Βουλευτές, 

«Ὅταν παραβαίνει ἕνας ἄνθρωπος μιὰ ἐντολή τοῦ Εὐαγγελίου, εὑθύνεται μόνον αὐτός. Ὅταν, ὅμως, κάτι ποὺ ἀντιτίθεται στὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου γίνεται ἀπὸ τὸ κράτος νόμος, τότε ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλο τὸ ἔθνος, γιὰ νὰ παιδαγωγηθεῖ».

Διαβάζοντας τὰ προφητικὰ αὐτὰ λόγια τοῦ μεγάλου Ἁγίου τοῦ 20ου αἰῶνος Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ποὺ λέχθηκαν μὲ ἀφορμὴ τὸν περὶ νομιμοποιήσεως τῶν ἐκτρώσεων νόμο στὴν Ἑλλάδα, αἰσθανθήκαμε ἰσχυρὴ τὴν ἐπιταγὴ τῆς ἱερατικῆς μας συνείδησης νὰ σᾶς ἐκφράσουμε τὶς πιὸ κάτω σκέψεις καὶ ἐντονότατες ἀνησυχίες μας, ἀναφορικὰ μὲ τὴν πρόθεση κάποιων Βουλευτῶν νὰ προβοῦν σὲ τροποποίηση τῆς νομοθεσίας περὶ ἐκτρώσεων τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας.

Μελετώντας τὴ σχετικὴ πρόταση νόμου, δὲν εἶναι καθόλου δύσκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς ὅτι ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ νέου νομοθετήματος εἶναι νὰ δοθεῖ ἡ δυνατότητα διενέργειας ἐκτρώσεων καὶ στὰ δημόσια νοσοκομεῖα. (Τὸ ὅτι δεκάδες χιλιάδες ἐκτρώσεις, κάθε χρόνο, λαμβάνουν χώρα σὲ ἰδιωτικὲς κλινικές καὶ ἀντίστοιχοι ἀριθμοὶ ὑγιέστατων ἐμβρύων πετιῶνται στὸν κάλαθο τὼν ἀχρήστων, χωρὶς οἱανδήποτε ἄσκηση ποινικῆς δίωξης κατὰ τῶν αὐτουργῶν, εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό).

Σκοπὸς, λοιπόν, τῆς πρότασης νόμου δὲν εἶναι, προφανῶς, νὰ μποροῦν, χωρὶς τὸν φόβο τῆς ποινῆς, οἱ ἱατροὶ νὰ διενεργοῦν ἐκτρώσεις, ἀλλὰ νὰ δοθεῖ στὶς ἔγκυες ἡ δυνατότητα νὰ ἀποβάλλουν, ἄν θέλουν, τὰ τέκνα τους καὶ στὰ δημόσια μαιευτήρια. Μιὰ τέτοια δυνατότητα θὰ ἀπαλλάσσει, κατὰ τὴν ἄποψη τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς πρότασης, τὴν μητέρα τοῦ ἐμβρύου ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐξεύρεσης χρημάτων γιὰ ἀμοιβὴ τοῦ ἰδιώτη ἰατροῦ, νοσηλευτῶν κ.λπ., οἱ ὁποῖοι θὰ διενεργήσουν τὴν ἔκτρωση, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θὰ «προστατεύσει» τὴν ἔγκυο ἀπὸ τὸν κίνδυνο νὰ καταφεύγει, ἐλλείψει χρημάτων, σὲ πρακτικὲς ἀποβολῆς τοῦ ἐμβρύου ἐπιβλαβεῖς γιὰ τὴν ὑγεία της. (Λέχθηκε, λ.χ., ὅτι πολλὲς ἔγκυες ἀναγκάζονται, γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο, νὰ καταφεύγουν σὲ ἀμφιβόλου «ἀσφαλείας» μαιευτήρια τῶν κατεχομένων). 

Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν προτεινόμενη τροποποίηση κάθε ἔγκυος, (ἡ ὁποία δὲν ἔχει συμπληρώσει δώδεκα ἑβδομάδες ἐγκυμοσύνης), ἔχει τὸ ἀναφαίρετο, (ὅπως τὸ χαρακτηρίζει ἡ σχετικὴ αἰτιολογικὴ  ἔκθεση), δικαίωμα:

Α. Νὰ ἀποταθεῖ στὰ μαιευτήρια τοῦ κράτους καὶ νὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ τοὺς μαιευτῆρες, ἀναισθησιολόγους, μαῖες, νοσηλευτὲς κ.λπ. νὰ ἀφαιρέσουν (δηλαδὴ νὰ φονεύσουν) «ἐδῶ καὶ τώρα» τὸ κυοφορούμενο. (Καθόσον κάθε καθυστέρηση αὐξάνει τὸν κίνδυνο ἐπιπλοκῶν ἐξαιτίας τοῦ βίαιου τερματισμοῦ τῆς ἐγκυμοσύνης).

Β. Νὰ ἀγνοήσει παντελῶς οἱανδήποτε ἀντίθετη βούληση τοῦ πατέρα τοῦ κυοφορουμένου (ὁ ὁποῖος καὶ ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ὑποβληθεῖ σὲ κάθε θυσία, προκειμένου νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἔκτρωση καὶ νὰ συνεχισθεῖ ἡ ἐγκυμοσύνη).

Ὅμως, εὐλόγως προβάλλουν τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα:     

Μήπως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἔγκυο, ἔχουν καὶ οἱ ἰατροὶ καὶ νοσοκόμοι τῶν δημόσιων νοσοκομείων τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἀρνηθοῦν νὰ συμμετέχουν στὴ διαδικασία θανάτωσης ἑνὸς ἀθώου καὶ ἀνυπεράσπιστου πλάσματος καὶ νὰ καταπατήσουν, ἔτσι, κατάφωρα τὸν ἰατρικὸ τους ὅρκο;

Μήπως ἔχει καὶ ὁ πατέρας τοῦ ἐμβρύου (ὁ ὁποῖος, σημειωτέον, μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ νόμιμος σύζυγος τῆς ἐγκύου, μὲ τὴν ἐλεύθερη συναίνεση τῆς ὁποίας προέκυψε ὡς καρπὸς τὸ ἀπειλούμενο μὲ ἔκτρωση τέκνο) δικαίωμα νὰ ἐμποδίσει τὸν ἰατρὸ ἀπὸ τὸ νὰ φονεύσει τὸ τέκνο του;  

Μήπως καὶ οἱ πολῖτες τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἔχουν τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἀρνηθοῦν νὰ γίνουν ἐμμέσως συνεργοὶ στὴ θανάτωση ἀθώων παιδιῶν (πρᾶγμα ποὺ θὰ συμβεῖ,  ὅταν μὲ χρήματα τοῦ φορολογούμενου λαοῦ καλύπτονται τὰ ἔξοδα τῶν ἐκτρώσεων στὰ δημόσια μαιευτήρια); 

Μὲ δεδομένη τὴν μεγάλη - ἐξαιτίας τῆς οἰκονομικῆς κρίσης – συμφόρηση ποὺ παρατηρεῖται σήμερα στὰ δημόσια μαιευτήρια (καὶ τῆς, ὡς ἐκ τούτου, ἀριθμητικῆς ἀνεπάρκειας τοῦ προσωπικοῦ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες τῶν ἐγκύων γυναικῶν), μήπως μὲ τὴν τυχὸν ψήφιση τοῦ ἐπίμαχου νόμου θὰ ἀναγκάζουμε, τελικῶς, τὶς πτωχὲς ἐγκύους νὰ καταφεύγουν αὐτὲς σὲ μὴ δαπανηροὺς, (ἀλλὰ καὶ «μὴ ἀσφαλεῖς») χώρους, γιὰ νὰ γεννήσουν τὰ τέκνα τους (ἐφόσον μεγάλος ἀριθμὸς κλινῶν τῶν δημοσίων μαιευτηρίων θὰ εἶναι ἤδη κατειλημμένες ἀπὸ τὶς ὑποβαλλόμενες σὲ ἔκτρωση γυναῖκες); (Μὲ βάση ἀνεπίσημες στατιστικὲς περίπου ἑκατὸν ἐκτρώσεις, ἡμερησίως, κατὰ μέσον ὅρο, λαμβάνουν χώρα στὴν πατρίδα μας). Σκεφθήκατε, μήπως στὴν προσπάθειά σας νὰ «προστατεύσετε» τὶς ἀδύνατες καὶ πτωχὲς μητέρες, οἱ ὁποῖες, συνήθως, ὑπὸ τὸ κράτος ἀφόρήτων πιέσεων ἀποφασίζουν νὰ ἀποβάλουν τὸ παιδὶ τους, ἀφήνετε ἀπροστάτευτες σὲ πολλαπλοὺς κινδύνους τὶς πτωχὲς ἔγκυες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὴν πολιτεία νὰ τοὺς ἐξασφαλίσει τὰ πλέον αὐτονόητα καὶ ἀδιαμφισβήτητα, δηλαδὴ ὑγιεῖς καὶ ἀσφαλεῖς συνθῆκες κυοφορίας καὶ τοκετοῦ; (Δηλαδὴ ὑγιεῖς καὶ ἀσφαλεῖς συνθῆκες γιὰ νὰ φἐρουν σὲ πέρας τὸ ὑψιστο καὶ ἱερότατο λειτούργημα τῆς μητρότητας). 

Ἡ ἀγωνία γιὰ τὴν προστασία τῶν πτωχῶν ἐγκύων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες στὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποβάλουν ἀδαπάνως τὸ τέκνο τους ἐκτίθενται σὲ διάφορους κινδύνους ὑγείας, προβάλλεται ὡς τὸ κυρίαρχο κίνητρο τῶν ἐμπευστῶν τοῦ ἐπίμαχου νόμου. (Γιὰ τὸ ἀθῶο, βέβαια, ἀδύνατο καὶ ἀνυπεράσπιστο τέκνο οὐδεμία εὐαισθησία!). Ὅμως, ἀκριβῶς ἡ ἀγωνία αὐτὴ εἶναι ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ ἐντελῶς ἀντίθετη θεώρηση καὶ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος.             

Οἱ ἔγκυες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες καταλήγουν στὴν ἀπόφαση νὰ ἀποβάλουν τὸ τέκνο τους χρήζουν πράγματι ἰδιαίτερης προστασίας καὶ στήριξης, ὥστε «παντὶ τρόπῳ» νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἔκτρωση. Κατ᾿ ἀρχὴν, στὶς πλεῖστες τῶν περιπτώσεων, ἡ ἀπόφαση αὐτὴ λαμβάνεται ὑπὸ τὸ κράτος ἀφόρητων πιέσεων (ἄλλων προσώπων) ἤ μὴ ἐλεγχόμενου πανικοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ἀποτελεῖ νηφάλια ἐπιλογὴ τῆς μητέρας ὀφείλει, προφανῶς, ἡ συντεταγμένη πολιτεία νὰ τὴν «προστατεύσει», δίνοντάς της πλεῖστες τόσες δυνατότητες ἀποφυγῆς τοῦ φόνου τοῦ τέκνου της. (Εἶναι γνωστόν, λ.χ. ὅτι χιλιάδες ἄτεκνα νόμιμα ζευγάρια ἀναμένουν γιὰ χρόνια σὲ λίστες ἀναμονῆς γιὰ νὰ υἱοθετήσουν ἕνα τέκνο ἀπὸ τὴν ἀλλοδαπή. Εἶναι βεβαιότατο ὅτι θὰ εἶναι πρόθυμα νὰ ἀναλάβουν ὅλα τὰ ἔξοδα κυοφορίας καὶ τοκετοῦ ἑνὸς ἀνεπιθύμητου (ἀπὸ τὴ μητέρα του) τέκνου καὶ νὰ ἀποφευχθεῖ, ἔτσι, ἡ ἔκτρωση. Τὸ ὅτι δὲ ἡ ἔκτρωση δὲν εἶναι «λύση» ἑνὸς προβλήματος τῆς ἐγκύου, ἀλλὰ ἀντίθετα αἰτία πολλαπλῶν προβλημάτων (κυριώτερο τῶν ὁποίων είναι τὸ φοβερὸ «μετεκτρωτικὸ σύνδρομο» τῶν ἐγκύων, οἱ ὁποῖες διενήργησαν ἔκτρωση), μαρτυρεῖται μετὰ πάσης βεβαιότητος, ὄχι μόνο ἀπὸ ἱερεῖς-ἐξομολόγους, ἀλλὰ καὶ ἐγκρίτους μαιευτῆρες, νευρολόγους, ψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικοὺς λειτουργοὺς κ.λπ.. Ἐν προκειμένῳ ἀκόμη καὶ οἱ φερόμενοι ὡς ὑποστηρικτὲς τῆς νομιμοποίησης τῆς ἔκτρωσης δὲν μποροῦν νὰ ἀμφισβητήσουν τὶς πολλαπλὲς ἀρνητικὲς συνέπειές της πάνω στὴ ψυχοσωματικὴ ὑγεία καὶ ἀκεραιότητα τῆς ἐγκύου.

Ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ κορυφαῖος Καθηγητὴς τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου Νικόλαος Ἀνδρουλάκης: «Τὸ κυοφορούμενον δὲν εἶναι pars ventris (μέρος ἁπλῶς τοῦ σώματος) τῆς ἐγκύου γυναικός, δυνάμενο  νὰ διατεθῇ ἐλευθέρως ὑπ᾿ αὐτῆς, ἀλλ’ ἰδία ἀξία μετέχουσα τῆς ἱερότητος τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, φορεὺς ἀνθρωπίνου δυναμικοῦ, ἀνθρωπίνης οὐσίας». Καὶ συμπληρώνει ὁ ἀείμνηστος συνάδελφός του, ἐπίσης κορυφαῖος Ποινικολόγος, Γ. Α. Μαγκάκης: «Τὴν πιὸ ἁπλὴ ἀλλὰ καὶ πιὸ θετικὴ ἀπόδειξη τῆς ὀρθότητας αὐτῆς τῆς συνειδησιακῆς ἀντιμετώπισης τοῦ κυοφορούμενου ἀποτελεῖ ἡ συχνὴ περίπτωση γυναικῶν ποὺ, γιὰ διαφόρους λόγους, θέλησαν νὰ κάνουν ἔκτρωση καὶ ὕστερα ὑφίστανται ψυχικὲς καταθλίψεις ἤ καὶ διαταραχὲς ἀπὸ τὶς τύψεις τους».

Ἐντιμότατοι κ.κ. Βουλευτές, σᾶς ἀπευθύνουμε θερμὴ παράκληση: Μὴν ἀγνοήσετε τὴν προφητικὴ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅτι ἄν ἡ πολιτεία νομιμοποιήσει τὶς ἐκτρώσεις, τότε θὰ ἔλθει ἡ ὁργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλο τὸν λαὸ γιὰ νὰ παιδαγωγηθεῖ. Μὴν δώσετε τὴν ἱερὴ ψῆφο, ποὺ σᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ λαὸς μας, γιὰ νὰ ἰσχύσει ἕνας νόμος ποὺ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, εὑρίσκεται σὲ κατάφωρη ἀντίθεση μὲ τὸ κοινὸ αἴσθημα, τὶς ἀξίες καὶ τὰ ἔννομα ἀγαθὰ, τὰ ὁποῖα τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνει καὶ ὑπὲρ τῶν ὁποίων θυσιάσθηκαν οἱ ἥρωές μας, γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ πάνω στὰ ἱερὰ κόκκαλα τους, πρὶν πενήντα ὀκτὼ χρόνια ἡ ἐλευθερία τὴς Πατρίδας. Μὴ γίνετε συνεργοὶ στὸ νὰ μετατραπεῖ ὁ ἱερὸς χῶρος τῶν δημόσιων μαιευτηρίων, ὅπου γεννιοῦνται τὰ τέκνα τῆς πατρίδος, σὲ σύγχρονα «κρεματόρια» ὅπου θὰ συντελεῖται «νομίμως» ἡ γενοκτονία τοῦ ἔθνους, μὲ θύματα τὰ παιδιὰ μας καὶ θῦτες ὅλους ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀμέσως ἤ ἐμμέσως θὰ μετέχουμε σὲ αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα.

                                                                   

Μετὰ πολλῆς τιμῆς καὶ ἀγάπης ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ,

Λευκωσία, 24 Μαρτίου 2018                  

π. Τέλλος Σ. Παπαδόπουλος,

Ἱερέας Κεντρικῶν Φυλακῶν, Κύπρου

ΠΗΓΗ:

http://chrvassiliades.blogspot.com.cy/