ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΣΕ ΕΚΛΕΚΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΣΕ ΕΚΛΕΚΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Ένας εξαιρετικός κληρικός εξελέγη σήμερα (χθες) από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος,  να ποιμάνει το εκλεκτό ποίμνιο της Μητροπόλεως Μάνης. Πρόκειται για τον αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομο Παπαθανασίου, ιεροκήρυκα του Καθεδρικού Ναού των Αθηνών. Ο π. Χρυσόστομος λόγω του πόθου του να υπηρετήσει ως κληρικός την Εκκλησία εγκατέλειψε μια λαμπρή καριέρα δικαστικού. Δεν είναι εύκολη η θυσία αυτή. Του την αναγνώρισε ο μακαριστός  Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και αφού τον χειροτόνησε εις διάκονον και εις πρεσβύτερον τον πήρε κοντά του στο ιδιαίτερό του γραφείο. Σε αυτό συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως διευθυντής και επί του σημερινού Αρχιεπισκόπου.

Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Μάνης διαπρέπει και ως επιστήμων. Είναι από τους λίγους Ιεράρχες μας με δύο διδακτορικά διπλώματα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ένα του εκκλησιαστικού δικαίου από τη Νομική Σχολή και ένα, του Κανονικού Δικαίου, από την Θεολογική. Δεν αρκέσθηκε σε αυτά, αλλά παράλληλα με τα δικαστικά του καθήκοντα μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και στην Ελβετία.

Μεγάλο προσόν του η ευρυμάθειά του και η ικανότητα του να είναι προσιτός στη νεολαία. Τα χιλιάδες παιδιά των Αρσακείων εκπαιδευτηρίων, που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν είναι μάρτυρες αυτού του γεγονότος. Επίσης είναι από τους κληρικούς με περισσό ιεραποστολικό ζήλο. Είναι ακάματος στο να γράφει, να ομιλεί και να διδάσκει. Βλέποντας αυτή του την ιεραποστολική δράση, σε συνδυασμό με τα πλούσια προσόντά του ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος του ανέθεσε την διεύθυνση του εξαιρετικού περιοδικού της Αρχιεπισκοπής «Τόλμη». Επίσης διακρίνοντας την σε βάθος πνευματικότητά του και την ρητορική του δεινότητα ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος του ανέθεσε τον άμβωνα του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών. Έτσι και μέσου των δορυφόρων το κήρυγμά του έφτανε σε όλα τα σημεία της Γης. Πολλοί Έλληνες από την Αμερική ή την Αυστραλία επικοινωνούσαν μαζί του και του εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους για την πνευματική οικοδομή που τους προσέφερε.

Στο πνεύμα και στην καταγωγή είναι κοντινός με το ποίμνιό του της Μάνης. Έχοντας πατέρα αξιωματικό του τότε Βασιλικού Ναυτικού εμποτίστηκε με τα νάματα της Πίστεως και της Πατρίδος, από δε την μητέρα του έλκει την καταγωγή από την Τσακωνιά, που θεωρείται περιοχή της ευρύτερης Λακωνίας. Αυτά τα πλούσια πνευματικά και ψυχικά του χαρίσματα ο π. Χρυσόστομος Παπαθανασίου τα θέτει στη διακονία του ευλογημένου λαού της Μάνης.-

ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟ…

ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟ…

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Στις 26.11. συνεχίστηκε το Παγκρήτιο Θεολογικό Συνέδριο στην «Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης» στο Κολυμβάριο Χανίων. Μίλησε κατ’ αυτό κι ο κ. Θανάσης Παπαθανασίου, αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» για τη «Σύνοδο» του Κουλμβαρίου. Τίτλος της ομιλίας του: «Ορθοδόξων οδύνες και ωδίνες». 

Από τα λίγα αποσπάσματά της, που παρατίθενται στο Διαδίκτυο, θα σχολιάσουμε το πιο κάτω: «Η φύση της Εκκλησίας φανερώνει τη χαρά της συνάντησης, μεσα σε μια κίνηση πρόσληψης». Εννοεί ο ομιλητής ότι είναι έμπλεως χαράς μεγάλης σφόδρα διότι, επιτέλους, οι ταγοί της Εκκλησίας συνήχθησαν επί το αυτό. Όμως κάθε συνάντηση ΔΕΝ μπορεί νομοτελειακά κι αναγκαστικά να γίνεται πρόξενος χαράς και αγαλλιάσεως και ευφροσύνης. Πρέπει να υπάρχουν κι οι ανάλογες προϋποθέσεις. Δυστυχώς στο Κολυμβαριο τον περασμένο Ιούνιο τέτοιες προϋποθέσεις δεν υπήρξαν. Τέσσερις ολόκληρες Εκκλησίες, τελικά, ΔΕΝ παρέστησαν, οι παρόντες καταστρατήγησαν τον ίδιο τον «Κανονισμό της Συνόδου», που με τόσους κόπους και ποικίλες διαβουλεύσεις είναι συμφωνηθεί, αλλά, το κυριότερο και βασικό, περιφρόνησαν γυμνή τη κεφαλή το συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας. Πρόχειρο παράδειγμα η στάση της εν Σερβία Εκκλησίας έναντι της τραγελαφικής παραγράφου 6 των Αποφάσεων του Κολυμβαρίου. Τότε οι 17 από τους 24 επισκόπους του Πατριαρχείου της Σερβίας αρνήθηκαν να προσυπογράψουν το κείμενο περί των «ετεροδόξων Εκκλησιών και Ομολογιών». Παρά ταύτα ο Πατριάρχης Ειρηναίος, τους αγνόησε παντελώς και υπέγραψε το επίμαχο, διάτρητο ορθοδόξως και μη παραδεκτό κείμενο. Τω όντι πρόκειται για θρίαμβο της συνοδικότητος!!! Αν ο Ελλογιμότατος κ. Παπαθανασίου και οι της «Σύναξης» χαίρονται και σκιρτούν γι’ αυτό, εμείς δεν συμμεριζόμαστε ποσώς την ευφροσύνη που τους κατέλαβε. 

Σχετικά με την «κίνηση πρόσληψης» που εχει διαπιστώσει ο έγκριτος ομιλητής, έχουμε να παρατηρήσουμε τα πιο κάτω: Αν με την πυθιακή αυτή έκφραση ο κ. Παπαθανασίου εννοεί την απενοχοποίηση των πάσης φύσεως αιρετικών, τουτέστιν των Παπικών, των Παλαιοκαθολικών, των Προτεσταντών όλων των ειδών, τάσεων και αποχρώσεων, των παραπαιόντων Αγγλικανών και των Μονοφυσιτών, πάλι δεν θα συμμερισθούμε την άποψή του. Αναμφιβόλως η Εκκλησία ΔΕΝ αποστρέφεται κανένα, πολλώ μάλλον τους περιπεσόντας εις τους ληστάς αιρετικούς και ετεροδόξους. ΟΧΙ όμως «άνευ όρων και ορίων». Δυστυχώς απροϋποθέτως στο Κολυμβάριο, οι εκεί συνελθόντες τον Ιούνιο του 2016, αγνόησαν ότι μεταξύ ημών και αυτών «χάσμα μέγα εστήρικται» κι έσπευσαν ακρίτως να τους αναγνωρίσουν ως «ετερόδοξες Εκκλησίες». Αυτό δεν ονομάζεται πρόσληψις, αν θέλουμε να ακριβολογούμε και να μην ακριτολογούμε, αλλά μίξις άμικτος και τέρας αλλόκοτον. 

Θα συμφωνούσα όμως με τον κ. Παπαθανασίου ότι στο Κολυμβάριο τον παρελθόντα Ιούνιο άρχισαν «Ορθοδόξων ωδίνες». Για γέννηση και πόνους γέννας, τι να πούμε; Το θνησιγενές εκείνο αποτέλεσμα αναδίνει εξ αρχής οσμήν θανάτου.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣΙΟΛ. ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣΙΟΛ. ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Γράφει ο Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Παπαθανασίου, Δρ. Ν. και Δρ. Θ., Ἱεροκήρυξ Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, στον “Ορθόδοξο Τύπο”:

“Ἐπί τῇ συμπληρώσει 25 ἐτῶν ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

Συμπληρώθηκαν εἴκοσι πέντε χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία πρὸς Κύριον (10-11-1989) τοῦ ἀειμνήστου ἐκλεκτοῦ λογίου ἱερομονάχου, ἐν μέσαις Ἀθήναις, τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

Ὑπῆρξε, τῷ ὄντι, σοφός, πολυτάλαντος, ἀφιλοχρήματος, κανονολόγος, συγγραφεύς, ἄφθαστος λειτουργὸς καὶ ἄριστος πνευματικὸς πατήρ.

Ὅταν γράφει ἡ Σοφία Σολομῶντος «Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν», ὅταν ὁ Ἀπ. Παῦλος συμβουλέυει «Τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ» καὶ ὅταν ὁ Ἰ. Χρυσόστομος διατυπώνει στοὺς περὶ Ἱερωσύνης λόγους του τὸ «φωτὸς δίκην τὴν οἰκουμένην καταυγάζοντος λάμπειν δεῖ τοῦ ἱερέως τὴν ψυχὴν», ὁ νοῦς μας στέκεται πάραυτα ἐνώπιον τῆς σπουδαίας προσωπικότητος τοῦ π. Ἐπιφανίου. 

Τὸ γεγονὸς ὅτι, μεταξὺ ἄλλων, ἑκατοντάδες φοιτητὲς τότε καὶ σήμερα ἐπιστήμονες διαφόρων εἰδικοτήτων διῆλθον ἀπὸ τὸ ἐξομολογητήριο-γραφεῖο του καὶ ἔλαβον ὀρθὴ πνευματικὴ ἀνοδικὴ καθοδήγηση ζωῆς, αὐτὸ καὶ μόνον ἀποδεικνύει περιτράνως τὸ ἦθος τοῦ ἀνδρὸς καὶ τὴν ἁγιότητα τῆς ψυχῆς του.

Τέτοιες ἱερατικὲς μορφὲς εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀναγκαῖες σήμερα στὴν παρακμὴ τοῦ τόπου.”

Καίριες και ουσιαστικές οι επισημάνσεις του Πανοσ. Αρχιμ. Χρυσόστομου Παπαθανασίου για τον αείμνηστο π. Επιφάνιο.

Κάθε μέρα που περνά συνειδητοποιούμε το τεράστιο κενό της απουσίας του μακαριστού Γέροντα.

Μόνον ο Θεός ξέρει πότε θα χαρίσει ξανά τέτοια μορφή στην Εκκλησία.

Ας ελπίζουμε ότι θα αρχίσει επιτέλους η έκδοση του τεράστιου αδημοσίευτου έργου του που τα τελευταία 25 χρόνια μαζεύει σκόνη στο αρχείο αντί να φωτίζει τη ζωή των πιστών.

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ κ. ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ κ. ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Εχω καταγράψει πολλές φορές τις επιφυλάξεις μου για τους θεολογικούς προσανατολισμούς του περιοδικού “Σύναξη” και του αρχισυντάκτη του κ. Θανάση Παπαθανασίου, τις οποίες φυσικά δεν έχω αναθεωρήσει.

Η θεολογία του κ. Παπαθανασίου κινείται σε στοχαστικά - μη πατερικά - πλαίσια και είναι δεδομένη η πικρία μου για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραματίζει για την αλλοίωση του ορθόδοξου μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογικό. 

Η ομιλία όμως του βίντεο της ανάρτησης είναι ένας προβολέας που φωτίζει πολλές τάσεις της σύγχρονης θεολογίας.

Η πιο ενδιαφέρουσα και εμπεριστατωμένη προσέγγιση της “θεολογίας της απελευθέρωσης” που έχω ακούσει.

Παρόλον ότι η σκέψη του κ. Παπαθανασίου διέπεται από την εμμονή να υιοθετηθεί η “θεολογία της απελευθέρωσης” ως αναπόσταστο στοιχείο του Ευαγγελίου, παρόλον ότι η θεολογία του διέπεται από οικουμενιστικές τάσεις που επιδιώκουν να επεκτείνουν τα όρια της Εκκλησίας και παρόλον ότι η εξάρτηση της σκέψης του από δυτικές επιδράσεις ("θεολογία της ελπίδος" κτλ.) είναι φανερή, η ομιλία του δείχνει την εις βάθος ενημέρωσή του για όλες τις σύγχρονες θεολογικές τάσεις και την άνεση με την οποία η σκέψη του κινείται σε όλους τους χώρους για να εξετάζει τα θέματα με συνέπεια από το δικό του ερμηνευτικό πρίσμα.

Πάνω από όλα η ομιλία μου άρεσε για την κριτική προσέγγιση των μονισμών της θεολογίας της γενιάς του 1960 που επιχειρεί.

Αντιλαμβάνομαι ότι η ανάρτηση ενδιαφέρει λίγους από τους αναγνώστες του ιστολογίου και συμμερίζομαι απολύτως τις επιφυλάξεις των επαιόντων για την θεολογική προσέγγιση του κ. Παπαθανασίου. 

Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία και αξιόλογη παρουσίαση του θέματος.

Ας αναγνωρίσουμε τις αρετές του αδελφού μας - όσες δικαιολογημένες επιφυλάξεις και αν έχουμε για την θεολογική του παραγωγή - και ας συλλέξουμε από την ομιλία του το μέλι, όπως μας συμβουλεύει ο Μέγας Βασίλειος.

ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΝΑΝΗ

ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΝΑΝΗ

==========

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΟΝΑΧΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

____________

Ευχαριστούμε πολύ τον ιστολόγο για την παράθεση ειδήσεων που αναδεικνύουν το μέγεθος την αλλοίωσης του ορθοδόξου αισθητηρίου και της αλλοτρίωσης ικανού αριθμού ορθοδόξων κληρικών απ το πνεύμα του οικουμενιστικού συγκρητισμού.

Πολλοί φιλοπατριαρχικοί ηλεκτρονικοί-διαδικτυακοί κάλαμοι κλαψουρίζουν σαν μικρά παιδάκια που τους πήραν το παιχνιδάκια τους επειδή όπως ισχυρίζονται, οι αντιοικουμενιστές που κατά χρέος αντιτίθενται στην οικουμενιστική πολιτική, κυρίως του Φαναρίου, τον πατριάρχη του γένους που πολεμείται τόσο πολύ απ τους μογγόλους της Τουρκίας.

Δεν τους είδα όμως να θρηνωδούν για το ξεφτιλίκι των οικουμενιστικών αθλιοτήτων του Γαλλίας και του Γερμανίας που έκαναν το γύρο του διαδικτύου προκαλώντας την καθολική αγανάκτηση και καταδίκη.

Ο μητροπολίτης Σινώπης και οι ορθόδοξοι μοναχοί και μοναχές που θα συμμετάσχουν στο συνέδριο δεν εννοούν να καταλάβουν ότι με τη συμπεριφορά τους αυτή αμβλύνουν το ορθόδοξο αισθητήριο του πιστού λαού;

Έπιτρέπεται ορθόδοξοι μοναχοί να μετατρέπονται σε θεράποντες του πολιτικώς ορθού;

*****

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

_________

Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς αναστοχαζόμενος το δράμα της Κύπρου! Απ’ τα ατελείωτα σφάλματα της μυωπικής και κοντόφθαλμης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, απ’ την υποκριτική εφαρμογή απ’ την πλευρά των δήθεν συμμάχων της γηραιάς - πονηράς αλβιόνος της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε που έμπασε στο παιχνίδι την Τουρκία με την τριμερή του Λονδίνου, απ’ την προβληματική εγγενώς συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, απ’ τη διχόνοια τη δολερή που τόσο έβλαψε την εθνική αυτή υπόθεση με τη διαίρεση σε Γριβικούς και Μακαριακούς, απ’ την άμεικτη μείξη της εκκλησιαστικής με την πολιτική εξουσία που ενσάρκωσε με την πολιτεία του ο αρχιεπίσκοπος-πρόεδρος sic! Μακάριος και που οδήγησε στο εκκλησιαστικό σχίσμα της νήσου με την κατ’ αρχήν καθαίρεση του Μακαρίου και την μετά ταύτα καθαίρεση των τριών κανονικών μητροπολιτών απ’ τη διαβόητη Μείζονα Σύνοδο, απ’ το παντελώς άφρον ιωαννιδικό πραξικόπημα που αποτέλεσε το πρόσχημα της εισβολής των απογόνων της ασιατικής στέππας στο νησί του αποστόλου Βαρνάβα, από την επίσης άφρονα ομιλία του Μακαρίου στα Ηνωμένα Έθνη στις 19 Ιουλίου 1974 με την οποία κατήγγειλε την εισβολή άκουσον, άκουσον! ξένου κράτους στην Κύπρο παρέχοντας ένα ακόμη άλλοθι στον Αττίλα προκειμένου να πραγματοποιήσει την εισβολή, απ’ την έλλειψη αντίστασης στην επιχειρηθείσα απόβαση των Τούρκων που μετετράπη πανηγυρικά σε αποβίβαση, απ’ την αποφυγή αναχαίτισης των προελαυνόντων ορδών του Αττίλα 2 με την από μέρους του τότε πρωθυπουργού Καραμανλή Α΄ χρησιμοποίηση της παντελώς έωλης δικαιολογίας ότι η Κύπρος κείται μακράν, απ’ το ένοχο γεγονός της μη διενέργειας δίκης της Κύπρου, απ’ την κοροιδία του ελληνικού λαού με την περίφημη υπόθεση του φακέλλου της Κύπρου, από τόσα και τόσα!

Η ημέρα όμως του Κυρίου η επιφανής θα αποκαλύψει την πραγματική αλήθεια και θα αποδώσει εις έκαστον των ενόχων κατά τα έργα αυτού! Ναι! Το αδικοχυμένο αίμα, οι δηώσεις, οι βιασμοί, η εκτέλεση αμάχων, η χρήση βομβών Ναπάλμ παρά τις διεθνείς απαγορεύσεις, η αποφυγή εκ μέρους των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρεττανίας πρωτοβουλιών για τη δίκαιη επίλυση του Κυπριακού δε θα μείνουν χωρίς ανταπόδοση απ’ τον εισακούοντα τη φωνή των πεπεδημένων Θεού! Εμοί εκδίκησις, ανταποδώσω!

*****

ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΣΥΝΑΞΗ”

____________

Τριμηνιαία έκδοση σπουδής στην...ανάμειξη της θεολογίας με το φιλοσοφικό στοχασμό και με το ζηζιουλογιανναρισμό πρέπει να ονομάζεται το περιοδικό τους!

ΕΙΔΑΤΕ ΘΑΥΜΑ; ΣΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΝΑΜΕ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ!

ΕΙΔΑΤΕ ΘΑΥΜΑ; ΣΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΝΑΜΕ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==================

Διαβάζουμε στο “Πρώτο ΘΕΜΑ”:

“1.000.000 λιγότεροι Έλληνες μέσα σε μια δεκαετία!

Εθνική αιμοραγία!

Ανατριχιαστικά είναι τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού που δόθηκαν στην δημοσιότητα και δείχνουν μία Ελλάδα που όχι απλώς γερνάει, αλλά μία Ελλάδα που έχασε μέσα σε μόλις δέκα χρόνια περισσότερο από 1.000.000 Έλληνες (!) στην χειρότερη δεκαετία από την δεκαετία του 1940!..

Ακόμα και στη δεκαετία του '40 για την ακρίβεια, δεν είχε υπάρξει τόσο μεγάλη αναλογικά πληθυσμιακή απώλεια καθώς ούτε οι περίπου 350.000 νεκροί από τον πόλεμο και την πείνα, ούτε οι 100.000 νεκροί του Εμφυλίου, ούτε η φυγή των ηττημένων κομμουνιστών στις χώρες του ανατολικού μπλοκ έφεραν πληθυσμιακή απώλεια ενός εκατομμυρίου Ελλήνων μέσα σε δέκα χρόνια.

Και τώρα, από την μία πλευρά, η κρίση και, από την άλλη, η άρνηση των Ελλήνων να κάνουν παιδιά μας έφεραν σε πληθυσμιακά επίπεδα προς εικοσαετίας!

Όπως αναφέρει η εφημερίδα "Νέος Κόσμος" στο σύνολο της χώρας απεγράφησαν 10.787.690 μόνιμοι κάτοικοι, εκ των οποίων 5.303.690 άρρενες (49,2%) και 5.484.000 θήλεις (50,8%) όπως αναφέρουν τα πρώτα προσωρινά στοιχεία της επίσημης απογραφής που ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).

Στη γενική απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της χώρας είχε καταμετρηθεί σε 10.964.020 άτομα, ενώ το 2009, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, υπολογίσθηκε ότι ξεπέρασε τα 11.282.571 άτομα. Μπορεί να φαίνεται μείωση πληθυσμού σε σχέση με το 2001 μόνο 190.000 άτομα μόνο, αλλά να υπολογίσουμε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ξένους οι οποίοι δεν υπήρχαν το 2001, καθώς τότε υπολογίζονταν σε 300.000 περίπου και τώρα ξεπερνούν το 1.300.000!

Η κρίση φαίνεται μέσα στην διετία που ο πληθυσμός από τους Έλληνες που φεύγουν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό τους αυξημένους θανάτους και τις μειωμένες γεννήσεις ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 500.000 των ξένων συμπεριλαμβανομένων!

Από τα προσωρινά αποτελέσματα προκύπτει ότι οι πέντε Δήμοι με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα (μόνιμοι κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο) είναι οι Δήμοι Καλλιθέας (21.067,6), Ν. Σμύρνης (20.740,6), Αθηναίων (16.830,4), Θεσσαλονίκης (16.703,3) και Νέας Ιωνίας (15.109,7). Ακόμη, οι πέντε Δήμοι με τη μικρότερη πληθυσμιακή πυκνότητα είναι οι Δήμοι Πρεσπών (3,05), Ζαγορίου (3,78), Παρανεστίου (3,85), Σφακίων (4,11) και Νεστορίου (4,27).

Με τον υπάρχοντα ρυθμό μείωσης του πληθυσμού που έχει ενταθεί κατακόρυφα την τελευταία διετία, υπολογίζεται ότι στα τέλη της δεκαετίας θα έχουμε φτάσει στα επίπεδα του 1970 με την Ελλάδα των 8 εκατομμυρίων ψυχών!”

Και μετά από αυτά υπάρχουν πολλοί - συνειδητοί χριστιανοί μάλιστα - οι οποίοι διερωτούνται αν και σε τι φταίξαμε και βρισκόμαστε στα σημερινά κατάντια.!!!

Αυτή η τρομακτική εξόντωση του έθνους μας από πού προέρχεται; Οχι βέβαια επειδή έχουμε πληγεί από μαζική στείρωση, αλλά εξαιτίας της καλοζωίας, της αποφυγής της τεκνογονίας και προπαντός των εκτρώσεων.

Πόσες εκτρώσεις γίνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο; Περισσότερες από τα θύματα που είχαμε καθόλη την περίοδο της Κατοχής!!!

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας αναφέρεται μόνον στην υπογεννητικότητα (που περιλαμβάνει φυσικά και τις εκτρώσεις) χωρίς να αναλύει επαρκώς τον κίνδυνο από το μαζικό εποικισμό της πατρίδας μας από εκατομμύρια λαθρομετανάστες.

Ορισμένοι “ρομαντικοί” μιλούν για ευκαιρία ευαγγελισμού των οικονομικών μεταναστών.

Αυτό κατ’ ουσίαν δεν είναι λάθος! Ούτε η ξενοφοβία είναι αρετή, ούτε ο ρατσισμός είναι αποδεκτός.

Αλλά - όπως ανέφερε ο Αγιος Πατρών - ένα καράβι χωρά ένα συγκεκριμένο αριθμό επιβατών. Αν το βαρυφορτώσεις βουλιάζει. Τόσο απλό.

Οταν λοιπόν ζούμε τον πρωτοφανή μαζικό εποικισμό από οικονομικούς μετανάστες - που προέρχονται κατά το πλείστον από μουσουλμανικές χώρες - τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ευκαιρία ευαγγελισμού αλλά για βεβαιότητα καταποντισμού.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - "ΣΥΝΑΞΗ" ΤΕΥΧΟΣ 120

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

__________

"Σύναξη", Τριμηνιαία Εκδοση Σπουδής στην Ορθοδοξία, Κεντρομόλα και φυγόκεντρα, Τεύχος 120, Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2011, σσ.106.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

Η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την έκδοση του περιοδικού “Σύναξη” δίνει αφορμή για κάποιες σκέψεις.

Είναι μεγάλο πράγμα ένα περιοδικό να εκδίδεται για τρεις συνεχόμενες δεκαετίες και να συμπληρώνει αισίως 120 τεύχη.

Το πρόβλημα με το περιοδικό είναι βασικά ότι ο ιδρυτής του κοιμήθηκε τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Ο πρώτος διάδοχος του αείμνηστου Παναγιώτη Νέλλα - ο κ. Σωτήρης Γουνελάς - δεν είχε ούτε κατά προσέγγιση τη δυνατότητα να το διευθύνει, εκτός των άλλων, αλλά και επειδή εστερείτο απλού πτυχίου θεολογίας.

Μετά από 11 χρόνια παραμονής στη διεύθυνση του περιοδικού ανέλαβε και διατηρεί μέχρι σήμερα την ευθύνη της έκδοσης ο κ. Θανάσης Παπαθανασίου.

Ο κ. Παπαθανασίου δεν έπεσε από τα σύννεφα. Η διαδρομή του ξεκινά από τον "ψαρουδακισμό", είναι στενά συνυφασμένος με την Αγουριδική θεολογία, τους κύκλους της Νεορθοδοξίας, της "μεταπατερικής" θεολογίας και είναι εκ των απορρήτων του κ. Γιαγκάζογλου.

Φυσικό λοιπόν είναι να εκφράζει τον εαυτό του και τη θεολογία του μέσα από το περιοδικό.

"To make things worse" η συντακτική επιτροπή του περιοδικού είναι ότι πιο προβληματικό σχεδόν στην ολότητά της. Αναφέρω δειγματοληπτικά τους π. Βασίλειο Θερμό, Αγγελο Βαλλιανάτο, Παναγιώτη Υφαντή, κτλ.

Δύσκολο να ακούσεις κοράκια να κελαηδούν σαν αηδόνια.

Πώς να το κάνουμε;

Θα σταθούμε σε τέσσερα μόνον κείμενα του 120ού τεύχους.

Ο κ. Παπαθανασίου προσπαθεί να θεμελιώσει τη “βαπτισματική θεολογία” δίνοντας αυθαίρετες και αντιπατερικές διαστάσεις στο "βάπτισμα αίματος". Λέγει βεβαια πολλά και διάφορα στο άρθρο του, αλλά το ψητό της προσέγγισής του σ’ αυτό καταλήγει.

Το άρθρο του κ. Δ. Μόσχου προσπαθεί να θεμελιώσει την θεολογία της "συνάφειας" μέσα από την ιστορία του Βυζαντίου για να πριμοδοτήσει τελικά τον χωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας.

Το άρθρο του κ. Γιαγκάζογλου προσπαθεί να ερμηνεύσει τον όρο “νεοπατερική” θεολογία ώστε να σημαίνει “μεταπατερική” θεολογία.

Το άρθρο του π. Βασίλειου Θερμού, αν και ομολογουμένως λέγει και ορισμένα ορθά πράγματα για την εκκοσμίκευση του μοναχισμού, εντούτοις η επίθεση του εναντίον του Βυζαντίου διακρίνεται από χιλιόμετρα όπως και η εμμονή του στις Νεοβαρλααμικές του πλάνες.

Συγχαίρουμε την συντακτική επιτροπή για το επίτευγμα της τριακονταετούς παρουσίας στα θεολογικά μας πράγματα και ευχόμαστε - με όλη μας την ψυχή - να αλλάξει πορεία πλεύσεως για να είναι η παρουσία της “Σύναξης” όχι μόνον εκδοτικός, αλλά και θεολογικός άθλος.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ, ΤΕΥΧΟΣ 119

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

________

"Πάντα τα έθνη", Τριμηνιαίο Ιεραποστολικό Περιοδικό, Ετος Α΄, Τεύχος 119, Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2011, σσ. 32.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Το τριμηνιαίο περιοδικό του Γραφείου Εξωτερικής Ιεραποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδος “Πάντα τα έθνη” έρχεται, για μια ακόμη φορά, να μας θυμίσει πόσο σπουδαίο έργο επιτελείται στον Αφρικανικό - κυρίως - χώρο στον τομέα της ιεραποστολής.

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας είναι κυριολεκτικά μια ιεραποστολική Εκκλησία.

Με πολλή χαρά διαπιστώσαμε από την ανάγνωση του περιοδικού ότι βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο η ανέγερση γυναικείας μονής στη Μητρόπολη Μουάνζας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίς μοναχισμό δεν νοείται.

Γι’ αυτό είναι πολύ ευχάριστο γεγονός ότι ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αργολίδος Ιάκωβος - ένας ευλαβέστατος επίσκοπος - ανέλαβε την ευθύνη με την αρωγή της Ιεράς Μονής της Αγίας Μακρίνης Ναυπλίου να ανοικοδομήσουν Ιερά Μονή στην Αφρική.

Στο ίδιο περιοδικό εντυπωσιάζει ο ναός του Κολουέζι με το βυζαντινό κάλλος του, προβληματίζει σοβαρά το λίαν ενημερωτικό άρθρο του κ. Θ. Παπαθανασίου με τίτλο “Ο χαρισματικός άνθρωπος στην Αφρικανική παράδοση”, ενώ αναδεικνύεται με ζωηρά χρώματα η ιεραποστολική προσπάθεια στην Κορέα, στην Ιερά Μητρόπολη Ακκρας, στη Μαδαγασκάρη και αλλού.

Πλούσιο και εύγλωττο το φωτογραφικό υλικό της έκδοσης.

Ο κ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΗΣ "ΣΥΝΑΞΗΣ" ΚΑΙ Η "ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ" ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ο κ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΗΣ “ΣΥΝΑΞΗΣ” ΚΑΙ Η “ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ” ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

“Εκ γαρ στόματος κοράκου”, λέγει η παροιμία.

“Εκ γαρ στόματος” κ. Θανάση Παπαθανασίου ακούσεις στοχαστικά, "μεταπατερικά", Νεοβαρλααμικά και πάει λέγοντας.

Μόνον "σπουδή στην Ορθοδοξία" δεν θα ακούσεις, επειδή ο κ. Παπαθανασίου, Αρχισυντάκτης του γνωστού Νεορθόδοξου περιοδικού “Σύναξη” και στέλεχος των Γιαγκαζουγλικών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, κακόδοξα φρονεί, κακόδοξα λαλεί, και κακόδοξα γράφει.

“Η Ορθοδοξία", είπε σε Συνέδριο που οργανώθηκε από το πολιτισμικό Σπουδαστήριο “Αγιος Νικόλαος” στη Λευκωσία, “θα πρέπει να αρθρώσει λόγο σύγχρονο και να προβάλει τις διαχρονικές ελληνορθόδοξες αξίες ταπεινά, στοχαστικά και εξομολογητικά, ώστε να προσφέρει στην Ευρώπη τη δυνατότητα να αναγνωρίσει και να επιλέξει το αληθινό νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου, ως προσώπου εις τύπον Χριστού.”

ΟΧΙ στοχαστικά κ. Παπαναθασίου. Η ορθόδοξη θεολογία δεν προσφέρεται ΠΟΤΕ στοχαστικά.

Στοχαστική θεολογία καλλιεργείτε εσείς.

Στοχαστική θεολογία καλλιεργούν οι ινστούκτορές σας Αγουριδικοί θεολόγοι.

Στοχαστική θεολογία καλλιεγούν οι Ρώσοι εμιγκρέδες της Διασποράς.

Η Ορθόδοξη θεολογία προσφέρεται ΜΟΝΟΝ με την εμπειρία των Αγίων.

ΟΧΙ στοχασμός, λοιπόν, κ. Παπαθανασίου, αλλά η εμπειρία των Αγίων.

Μέχρις ότου συνειδητοποιήσετε αυτή την ουσιαστική αλήθεια, ούτε περιοδκό που θα σπουδάζει την Ορθοδοξία μπορείτε να διευθύνετε σωστά, ούτε να συντάσσετε σχολικά εγχειρίδια για τους μαθητές, ούτε να ασχολείστε με την ιεραποστολή μέσα στο ορθόδοξο πνεύμα, ούτε να προτείνετε αλλαγές στη λατρεία της Εκκλησίας.

Μακρυά από το στοχασμό κ. Παπαθανασίου αν θέλετε να θεολογείτε ορθοδόξως.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την είδηση που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Με τη κοινή διαπίστωση ότι όντως η Ευρώπη του σήμερα έχει αποστασιοποιηθεί από το μπόλιασμα των διαχρονικών αξιών που διέπουν τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό γι’ αυτό και ωδινάται, έληξαν οι εργασίες του συνεδρίου Ελληνορθόδοξης Παιδείας και Τεχνολογίας που πραγματοποιήθηκε για τέταρτη συνεχή χρονιά στη Λευκωσία.

Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση, το συνέδριο που οργανώθηκε από το Πολιτισμικό Σπουδαστήριο ''Αγιος Νικόλαος'' παρακολούθησαν και απεύθυναν χαιρετισμό, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος και ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Γιώργος Δημοσθένους, ενώ βουλευτές, εκπρόσωποι κομμάτων, πολιτειακοί παράγοντες και πλήθος κόσμου συνέβαλαν στο γόνιμο προβληματισμό για το πώς η Κύπρος και η Ευρώπη μπορούν να επιβιώσουν κατά τους σημερινούς δίσεκτους χρόνους που περνούμε.

Η Ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, σε ομιλία της, είπε ότι η ελληνορθόδοξη παιδεία είναι ταυτόσημη με την κλασσική εκπαίδευση και αναπόσπαστο κτήμα όλης της ανθρωπότητας.

Ως τέτοια, ανέφερε, θα έπρεπε επιτέλους να προβληθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη των συνεχών αλλαγών, ώστε οι διαχρονικές αξίες των παραδόσεών μας που βασίζονται στη θυσία, την ανοχή, την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ όλων των πολιτών και όλων των λαών να αποτελέσουν το αληθινό και σταθερό Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Ο καθηγητής και αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη, Αθανάσιος Παπαθανασίου αναφέρθηκε, σε ομιλία του, στην Ευρώπη με τη διχασμένη ψυχή.

Η Ορθοδοξία, συνέχισε, θα πρέπει να αρθρώσει λόγο σύγχρονο και να προβάλει τις διαχρονικές ελληνορθόδοξες αξίες ταπεινά, στοχαστικά και εξομολογητικά, ώστε να προσφέρει στην Ευρώπη τη δυνατότητα να αναγνωρίσει και να επιλέξει το αληθινό νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου, ως προσώπου εις τύπον Χριστού.

ΠΗΓΗ:

Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία”