ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” ΓΙΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” ΓΙΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

=====

Ἀφοῦ ὅλο τὸ Γράμμα [του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες για τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας], ἐξαντλεῖ τὸν λόγο στὰ πατροπαράδοτα, στὰ εὐλόγως καὶ ἀναντιρρήτως ἀποδεκτὰ περὶ αὐτῆς καθ' ἑαυτῆς τῆς θείας Κοινωνίας καὶ γλυκαίνει τὸ αὐτὶ τοῦ ἀναγνώστη, στὸ τέλος ρίχνει τὸ μυστηριῶδες ὑπονοούμενο:

“Ἐνώπιον τῶν διαμορφουμένων συνθηκῶν, ἐπιθυμοῦμεν νά ἐνωτισθῶμεν τόν ἀδελφικόν Ὑμῶν λογισμὸν καί τάς σκέψεις, ὥστε, ἀπό κοινοῦ νά πορευθῶμεν εἰς τήν ποιμαντικὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀμφισβητήσεων τοῦ καθιερωμένου τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας”.

Οἱ ἀμφισβητήσεις τῶν καθιερωμένων, ἅγιοι δεσποτᾶδες, δὲν ἀντιμετωπίζονται ποιμαντικῶς, ἀλλὰ προστατεύονται, ἀφοῦ ἀπορριφθοῦν ἐξ ἀρχῆς ὡς ἀπαράδεκτες, ἄνευ οὐδεμιᾶς παραχωρήσεως! Νὰ ἀντιμετωπίσετε τὴν ἀμφισβήτηση τοῦ καθιερωμένου τρόπου (καθ-ἱερῷ = ἁγιάζω, καθιερώνω, καθορίζω κάτι ὡς ἱερό)! 

Ἀμφισβήτηση ἀπὸ ποιούς; Ἀπὸ τοὺς ἁγίους Νεκτάριο, Ἰουστῖνο Πόποβιτς, Νικόλαο Πλανᾶ, Νικόλαο Βελιμίροβιτς ἢ τοὺς ἀκόμη πιὸ σύγχρονους ἁγίους Παΐσιο, Ἰάκωβο, Πορφύριο, Αμφιλόχιο, Σωφρόνιο, Εφραίμ Κατουνακιώτη, Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστή; Βεβαίως ὄχι!!! 

Ἀλλὰ ἀπὸ ποιούς; Τοὺς...συνοδοιπόρους σας στὸν δρόμο τοῦ οἰκουμενιστικοῦ πανδαιμονίου, τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἀληθείας. Εἴθε, θείᾳ παρεμβάσει, νὰ σταματήσει πρὶν κἂν ἀρχίσει, αὐτὸ τὸ ἐπιχειρούμενο πονήρευμα. Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας ἔχει ἀπομείνει. Ἐξέλειπε κάθε ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΟΚΟΛΑΚΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΟΚΟΛΑΚΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Τα πιο θερμά μας υικά συγχαρητήρια, π. Βασίλειε Κοκολάκη, για την πνευματική και ομολογιακή επιστολή την οποία πολύ ορθά απευθύνατε όχι στην πολιτεία, αλλά στην προισταμένη σας εκκλησιαστική αρχή, τουτέστιν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Την απάντηση του Αρχιεπισκόπου στα ερώτηματά σας την ξέρετε, π. Βασίλειε.

Γι’ αυτό, αιδεσιμολογιώτατε, το μόνο που μένει είναι το “πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.”

Τι θα έκανε ένας άγιος ιερεύς στην περίπτωση, ρωτάτε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο;

Όλοι ξέρουμε τι θα έκανε ο Φλωρίνης Αυγουστίνος, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο π. Επιφάνιος, ο π. Συμεών Κραγιόπουλος, ο π. Γεώργιος Καψάνης, ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Άγιος Πορφύριος, ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος και πάνω από όλους ο Άγιος Νικόλαος Πλάνας και ο Πατριάρχης των Σέρβων Παύλος που λειτουργούσαν καθημερινά.

“Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.”

Ούτε που χρειάζεται να ρωτούμε, ούτε που χρειάζεται να αμφιβάλλουμε, ούτε που χρειάζεται να αμφιταλαντευόμαστε.

Εσείς, βέβαια Γέροντα, ούτε αμφιβάλλετε, ούτε αμφιταλαντεύεστε. Απευθύνετε μια ρητορική ερώτηση στον Μακαριώτατο για να αντιληφθεί σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκονται οι ευλαβείς κληρικοί εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και των Ακολουθιών της Εκκλησίας μας.

“Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.”

Αυτό είναι ο γνώμονας και το κριτήριό μας.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ή ΚΑΚΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ή ΑΣΥΔΟΣΙΑ;

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ή ΚΑΚΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ή ΑΣΥΔΟΣΙΑ;

Του πρεσβυτέρου Αθανάσιου Μηνά

=====

Μία ἀδιέξοδη κίνηση σύγχυσης, διγλωσσίας, ψεύδους, δόλου καί ἀπάτης εἶναι καί ἡ δῆθεν φιλανθρώπως, στήν οὐσία θεοκτόνος, χριστοκτόνος καί ἀνθρωποκτόνος θέσπισις δευτέρου γάμου διά τούς ἐν χηρείᾳ ἤ διαζευγμένους ἐν ἐνεργείᾳ κληρικούς. Στήν πραγματικότητα εἶναι αὐτό ἡ συνέχεια, μετά τόν κιναιδισμό, τήν κτηνοβασία καί τήν παιδεραστία, το τελειωτικό χτύπημα γιά τόν ἀφανισμό τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ καί τήν  κόλαση τοῦ ἀνθρώπου. 

Ξαφνικά ὡς ἐν αἰθρίᾳ τί ἀκοῦμε, Θεέ μου Θεέ μου!!! Εὑρισκόμενοι κάποιοι σέ σύγχυση καί πλάνη τόλμησαν τελικά νά νομοθετήσουν δεύτερο γάμο γιά τούς κληρικούς μας, σπρώχνοντάς τους στήν πραγματικότητα, σέ σαρκικές χαρές καί ἡδονές πού κατακαίουν ψυχές καί σώματα, ἀρνούμενοι defacto τήν σταυροαναστάσιμη χαρά καί ἀγαλλίαση, πού ἀνυψώνει τό νοῦ καί τήν καρδιά στά οὐράνια σκηνώματα, ἀγνοώντας οἱ ταλαίπωροι καί τήν ἐμπειρία καί τό βίωμα τῶν ἐν Χριστῶ θεοφωτίστων Ἁγίων μας καθώς καί τήν ὀρθόδοξη παράδοση 2000 χρόνων (βλέπε ἐνδεικτικά Ἅγιο Σπυρίδωνα καί Ἅγιο Νικόλαο Πλανά).

Τό λοιπόν, ἄς τελειώνουμε μέ τήν ὑποκρισία καί τά ψεύδη τῶν μπερδεμένων καί διψύχων δῆθεν φιλανθρώπων καί ἀγαπησιάρηδων. Ἡ θέσπισις δευτέρου γάμου γιά κληρικούς μέ ὁποιαδήποτε πρόφαση ἤ δικαιολογία ἀποτελεῖ εὐθεία ὕβρη κατά τοῦ δημιουργοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ,πού ἔδωσε μία γυνή στόν Ἀδάμ καί εὐλόγησε καί εὐλογεῖ στήν πραγματικότητα ἕναν γάμο. Ἐπίσης ἡ θέσπισις αὐτή εἶναι περιφρόνηση τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καθώς καί ἄρνηση τῆς Σωτηριώδους παρουσίας καί διδασκαλίας Του στόν κόσμο, ἀποτελεῖ ἀκόμη καί βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού τά ἀσθενῆ θεραπεύει και τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ.

ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Έγκλημα πού;! Στον λόφο του Φιλοπάππου κάτω από την Ακρόπολη και μέρα μεσημέρι! Φυσικό δεν είναι, όταν το ιστορικό κέντρο της Αθήνας το έχουν κατακλύσει οι λαθρομετανάστες; Κάτω από την Ομόνοια έχει μαυρίσει ο τόπος. 

Παλαιόθεν γνωστά τα ρυπαρά σοκάκια από την Αθηνάς μέχρι την πλατεία Κουμουνδούρου. Μπροστά στα μάτια σου μπορεί να συναντούσες ό,τι νάναι! Στα σκαλοπάτια κάτι σπιτιών με κλειστά παντζούρια καθόταν μιά γρηά με βαμμένα χείλη σαν της μαιμούς τον κ...και με αναίδεια καλούσε ό,τι αρσενικό περαστικό. Σοκάκια παραδομένα στο ευτελές εμπόριο. Ρυπαρά από πάσης πλευράς ήταν τα σοκάκια που οδηγούσαν στην Ευριπίδου και Μενάνδρου γωνία, όπου ήταν και είναι οι "Τρείς Ιεράρχες". 

Νιάτα μου όμορφα! Με τι πόθο και θεία αναζήτηση περπατούσα αυτούς τους ρυπαρούς δρόμους που οδηγούσαν στους "Τρεις Ιεράρχες"! Αργότερα έμαθα ότι εκεί κοντά στην Πειραιώς, στην "Πολυκλινική" υπηρετούσε ο Άγιος Πορφύριος. Σήμερα σε αυτούς τους αγιασμένους δρόμους από την περπατησιά αγίων όπως ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο άγιος Πορφύριος, ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ο Παπαδιαμάντης λίγο παραπάνω έχουν στήσει τα λημέρια τους οι λάθρο. Δεν κυκλοφορείς. Την βόλτα τους παίρνουν οι άνθρωποι μέχρι την Ακρόπολη και "λιάζονται" στην Ομόνοια! Μέσα στον ειδυλλιακό λόφο στήνουν καρτέρι. 

Παραδόθηκε η Αθήνα στα άγρια ένστικτα των μελαμψών καταληψιών! Κομμένος και ο λόφος μέχρι τον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαδιάρη για να πάρει κανείς μία ανάσα. Θυμάστε το κυνικό χαμόγελο της κυρά Τασίας; Αυτοί πρέπει να δικαστούνε, κακό χρόνο νάχουν, και όχι ο κάθε απολιτογράφητος λάθρο. Να χαμογελάσει η γρηά πάνω από το φέρετρο του παιδιού της αν έχει ή μήπως είναι μαγκούφα;!

Και όχι να κλαίει η κάθε Ελληνίδα μάνα!

Πού να γίνει και το τζαμί! Πότε θα ξεκουμπιστούνε;! Πότε θα τους πάρει ένα ποτάμι να ξεβρωμίσει ο τόπος;!

ΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΥΤΩΡΙΟ

ΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΥΤΩΡΙΟ

Του Κωστή Μπαστιά

=====

Οι  αγρυπνίες του Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευματικό φυτώριο. Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πια, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητας, ο Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, είχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες.

Λειτουργός ο Όσιος παπα-Νικόλας Πλανάς, ο ακούραστος ψάλτης ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κι αριστερός ψάλτης ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Και γύρω τους ένα εκκλησίασμα από ταπεινούς Χριστιανούς, που δεν κουραζόντανε, ούτε από τις μακρυές ακολουθίες, ούτε από την αγρυπνία, ούτε από την ορθοστασία. Ούτε τα βλέφαρά τους κλείνανε, ούτε τα γόνατά τους λυγίζανε.

Οι ταπεινοί αυτοί Χριστιανοί, ούτε συλλόγους είχανε σκαρώσει, ούτε λόγους βγάζανε, ούτε συχνάζανε στα γραφεία των εφημερίδων, απαιτώντας προσωπική προβολή και παινέματα των δημοσιογράφων, ούτε καλούσανε κανέναν ισχυρό να 'ρθη, να τους καμαρώση και να τους ενισχύση.

Δεν κάνανε κοινωνικό Χριστιανισμό, ούτε είχε ψηλώσει ο νους τους, ώστε να θέλουνε να βολέψουνε τα στραβά τού κόσμου, σαν κείνους τους πιο θεόστραβους απ' όλους, που παρασταίνουνε τον εκλεχτό του Θεού, τον προωρισμένο ν' αποκαταστήση την δικαιοσύνη του, στον ξεστρατισμένο κόσμο. Ήταν άνθρωποι απλοί, ταπεινοί Χριστιανοί, που πιστεύανε στον Θεάνθρωπο Χριστό, στην Παναγία Θεοτόκο και στους Αγίους Του. Και πιστοί στο Λόγο Του, δεν νοιαζότανε για τα κρίματα των αλλονών, αλλά για τα δικά τους. Κι αυτές τις δικές τους πληγές πασχίζανε να επουλώσουνε με νηστείες, με προσευχή, με καθημερινή παρουσία στον Οίκο Του, μ' αδιάκοπο διάβασμα του Λόγου Του, του Ευαγγελικού και των βίων των Αγίων, που βρίσκανε μέσα στα συναξάρια.

Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν σπαταλούσανε την ώρα της προσευχής, βγάζοντας λόγους, τάχα για να σώσουνε τους άλλους, ενώ στην ουσία, αν το κάνανε, δεν θα σώζανε κανέναν με τα λόγια, αλλά μονάχα θα προβάλλανε τον εαυτό τους.

Σαν γνήσιοι ορθόδοξοι είχανε αφήσει στους φραγκίζοντες και προτεσταντίζοντες τις ευσεβείς φλυαρίες και κείνοι ζούσανε την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, που είναι μυστήριο και κλείνει μέσα της όσα κανένα κήρυγμα δεν μπορεί να κλείση. Γιατί όλα τα λέει η λειτουργία, το Λυχνικό, το Ψαλτήρι κι η ορθόδοξη υμνογραφία. Όλα, πέρα για πέρα. Και τόσο πολύ, που και μία προσταφαίρεσι δεν είναι δυνατή και νοητή.

Ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς στάθηκε η πιο ολοκληρωμένη λειτουργική έκφρασι μέσα στην ορθόδοξη Ελλάδα του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα και των πρώτων εικοσιπέντε χρόνων του τωρινού. Λειτουργική στάθηκε ολάκερη η ζωή του. Ξημερώματα άρχιζε και μεσημέρι τελείωνε. Γιατί τάλεγε όλα, γιατί μνημόνευε εκατοντάδες νεκρούς και ζωντανούς. Και το εκκλησίασμα ούτε αβάσταχτες εύρισκε αυτές τις ακολουθίες, ούτε καταπονετικές, ούτε εμπόδιο στις δουλειές του. Φτωχοί και πολλοί μεροκαματιάρηδες ήτανε αυτοί που εκκλησιαζόντανε στον Άγιο Ελισαίο, ή στον Άγιο Γιάννη τον Κυνηγό, της οδού Βουλιαγμένης, όπου χρόνια λειτουργούσε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς. Άνθρωποι της ανάγκης, θεόφτωχοι, κοπιώντες και πεφορτισμένοι. Κι όμως δεν κουραζόντανε για ένα και μόνο λόγο: Δεν ήτανε ξένοι προς τα μυστήρια και τις ακολουθίες. Τις διαβάζανε, ξέρανε όλα απ' έξω και γευότανε τη λειτουργία ή τις ακολουθίες των αγρυπνιών, όταν τις τελούσε ένας ιερέας ταπεινός και καθαρός τη καρδία. Αυτός ο κόσμος γευότανε όσα έλεγε ο λειτουργός όσα ψέλνανε οι ψαλτάδες. Τα σιγόλεγε και τα σιγόψελνε και το εκκλησίασμα και κάθε λέξη και κάθε φράση και κάθε μουσικός φθόγγος ήτανε βίωμα. Δεν ακούγανε λόγια αδιάφορα γι' αυτούς ή μουσική κοσμική ή εικόνες φράγκικες, θεατρικές και γλυκανάλατες. Ό,τι ακούγανε σκορπούσε γαλήνη στην ψυχή και στο πνεύμα τους και τα μάτια τους δεχότανε σαν ίαμα τ' άγια εικονίσματα της βυζαντινής αγιογραφίας. Όξω και μακρυά άπ' τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, δεν βρίσκανε ούτε λύτρωση, ούτε ανάπαυση. Ο πόθος τους για χριστιανική δικαιοσύνη, όπως το βλέπουμε τόσες φορές στο έργο του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, δεν έκρυψε ποτέ την οργή της εκδίκησης. Η αγάπη που τους θέρμαινε δεν ήτανε η ανήσυχη κι εναγώνια αγάπη του κόσμου, αλλά η ατάραχη και ειρηνική αγάπη του Χριστού.

Αυτοί οι επιζώντες, όπως και μερικοί άλλοι, καθώς και κείνοι που κοιμηθήκανε εν Κυρίω από τους αγρυπνητές του προφήτη Ελισαίου, ξέρουνε πως η λογική τού κόσμου δεν έχει θέση στο χριστιανικό περίβολο, όπως δεν έχει θέση κι η μεθοδολογία του κόσμου. Γιατί αυτά κρίνοντάς τα με τα μέτρα τους και βλέποντάς τα με τα κοντόθωρα μάτια τους δεν μπορούνε να καταλάβουνε πως ο Χριστιανισμός είναι η πιο μεγάλη περιπέτεια, η πιο μεγάλη υπερβολή και το πιο απίστευτο απ' όλα τα πιο απίστευτα του κόσμου. Για τούτο και η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας είναι η ορθοδοξία ανόθευτη απ' όλες τις κοσμικόφρονες επιδράσεις του δυτικού κόσμου.     

Από την εφημερίδα Η Βραδυνή, της 8ης Ιουνίου 1960

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

=====

Μέσα από τα βάθη της ψυχής του τελούσε ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς τη Θεία Λειτουργία. Πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να λειτουργήσει. Κατά τις πολύωρες λειτουργίες δεν ήταν λίγα τα θαύματα που συνέβαιναν. Ο Άγιος Νικόλαος τα θεωρούσε εντελώς φυσιολογικά, όπως εντελώς φυσιολογική ήταν η αστείρευτη αγάπη του προς τον Θεό. Οι ακολουθίες του “Παππού”, όπως τον φώναζαν τον Άγιο τα πνευματικά του παιδιά, ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες. Είχαν τη μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου αλλά και τη σφραγίδα της αγιοπατερικής παράδοσης. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνονταν στους ναούς που λειτουργούσε ο ταπεινός ιερέας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, Αθηναίοι και επαρχιώτες, επιστήμονες και απλοί εργάτες. Ακόμα και παιδιά, αρκετά παιδιά με τις μητέρες τους, έμεναν στο ναό ώρες πολλές μέχρι να τελειώσει η ακολουθία. Τα μικρά παιδιά τον αγαπούσαν πολύ τον παππούλη, αλλά και ο Άγιος αγαπούσε τα αθώα παιδιά.

Συχνά πήγαιναν από νωρίς στην εκκλησία για να προλάβουν να είναι πρώτα στο ιερό και έτσι να ντυθούν τη στολή τους για να βοηθήσουν τον Άγιο στη Θεία Λειτουργία. Ακολουθούσαν τις οδηγίες του και συμμετείχαν και αυτά με τον τρόπο τους στο δοξολογικό ύμνο προς το Θεό. Δεν τα στενοχωρούσε η πολύωρη ακολουθία. Αντίθετα, τους άρεσε αφού κοντά στον Άγιο ένιωθαν απερίγραπτη γαλήνη και σιγουριά. Αρκετές φορές τα παιδιά είχαν δει ένα παράδοξο θέαμα. Κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας έβλεπαν τον Άγιο να στέκεται ψηλότερα από τη γη και τα πόδια του να μην αγγίζουν στο έδαφος. Πολλά παιδιά τρόμαζαν και έτρεχαν με φόβο να το ανακοινώσουν στους γονείς τους που, μολονότι δεν έβλεπαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, δάκρυζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό που τους αξίωνε να βρίσκονται κοντά στον ευλογημένο ιερέα. Στη συνέχεια καθησύχαζαν τα παιδιά και με ακόμα μεγαλύτερη πίστη συμμετείχαν στην ακολουθία. 

ΠΗΓΗ:

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών,

(Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», Εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997)

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ

=====

Κάποια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν σ’ ένα από τα αγαπημένα του ξωκκλήσια για να λειτουργήσει, παρατήρησε πως δεν υπήρχε κανένα πρόσφορο. Δεν ταράχτηκε. Προτίμησε να περιμένει με τη βεβαιότητα ότι σύντομα κάποιο πρόσφορο θα βρισκόταν. Άλλωστε τόσα χρόνια, όσες φορές είχε συμβεί να μην έχει πρόσφορο, πάντα την κατάλληλη στιγμή, κάποιος θα έφερνε, ή αν έπρεπε κάποιος από το εκκλησίασμα πήγαινε σε κοντινό φούρνο και αγόραζε ένα. Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα δυσκόλευαν…

Η ώρα περνούσε και κανένας δεν έφερνε πρόσφορο. Έψαξε καλά στα ράφια του ιερού μήπως και υπήρχε κάποιο από προηγούμενη φορά, μα δε βρήκε τίποτα. Τότε έκανε νόημα σε δύο πνευματικά του παιδιά να πλησιάσουν στο ιερό και τους ζήτησε να πάνε γρήγορα στο φούρνο και να ζητήσουν πρόσφορο κι αν δεν έβρισκαν να ζητούσαν από κάποιες ενορίτισσες που πάντα φρόντιζαν και είχαν. Έφυγαν τρέχοντας από το εκκλησάκι οι δύο, μα μάταιος ο κόπος τους. Λίγη ώρα αργότερα γύρισαν με άδεια χέρια πίσω και ανακοίνωσαν στον Άγιο πως, παρά την προσπάθεια τους, κανένας δε βρέθηκε να τους εξυπηρετήσει. Ο Άγιος ευχαρίστησε τα πνευματικά του παιδιά για τον κόπο τους και έμεινε μόνος του στο ιερό. 

Στενοχωρήθηκε πολύ και τα ασκητικά του μάτια γέμισαν δάκρυα. Η ώρα είχε περάσει. Ο Όρθρος έφτανε στο τέλος και ο ευλογημένος ιερέας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στη Θεία Λειτουργία. Τόσα χρόνια, καθημερινά λειτουργούσε, μα εκείνη τη μέρα με θλίψη θα έπρεπε να διακόψει αυτή την ευλογημένη σειρά. Με ασταμάτητα δάκρυα κοιτούσε την εικόνα του Εσταυρωμένου και με δυνατή προσευχή παρακαλούσε τον Κύριο να μη του στερήσει τη Θεία Λειτουργία. Ξαφνικά βλέπει πάνω στην Αγία Τράπεζα ένα μικρό πρόσφορο που άχνιζε. Ήταν ολόφρεσκο και τοποθετημένο στη μέση. Μόλις το είδε ο Άγιος έκανε το σταυρό του και ύψωσε τη δακρυσμένη ματιά του προς τον ουρανό ευχαριστώντας το Θεό. Το θαύμα είχε γίνει. Κάποιος άγγελος σταλμένος από το Χριστό είχε τοποθετήσει το μικρό πρόσφορο στην Αγία Τράπεζα. 

Ο Άγιος σκέφτηκε πως ένα τέτοιο θαυμαστό γεγονός δεν έπρεπε να μείνει κρυφό. Κρατώντας λοιπόν το θεόσταλτο δώρο βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού και διακόπτοντας τους ψάλτες έδειξε το πρόσφορο προς το εκκλησίασμα και είπε συγκινημένος: “Κοιτάξτε παιδιά μου τι σημείο μας έκανε ο Θεός”. Ο κόσμος σάστισε. Χωρίς πολλά λόγια ο Άγιος εξήγησε τι είχε προηγηθεί και αμέσως προχώρησε πάλι μέσα στο ιερό και σαν να είχε συμβεί κάτι απλό και συνηθισμένο συνέχισε την ακολουθία. 

Στο μεταξύ, βαθιά συγκίνηση κατέλαβε τους παρευρισκόμενους όταν συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο θαύμα – σημείο, όπως τους είπε ο Παππούς – είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Όλων τα μάτια βούρκωσαν και στράφηκαν με ευγνωμοσύνη προς την εικόνα του Χριστού που τη φώτιζε αμυδρά ένα μικρό καντήλι. Ευχαριστούσαν τον Κύριο για το μεγάλο θαύμα. Τον ευχαριστούσαν όμως και για την ευλογημένη παρουσία του Παππού κοντά τους. Μέχρι την απόλυση της Θείας Λειτουργίας όλοι ήταν συγκλονισμένοι και με δυσκολία συγκρατούσαν τα δάκρυα τους. Μόνο ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έμοιαζε να μην έχει συναίσθηση του θαύματος που είχε γίνει. Άλλωστε για τον ίδιο τα θαύματα ήταν μέρος του καθημερινού του προγράμματος και η ταπεινή του ψυχή ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τα θεία σημεία. Ήταν για τον Άγιο τα θαύματα φυσιολογικά, όπως φυσιολογική ήταν και η αστείρευτη πίστη και αγάπη του στο Θεό.

ΠΗΓΗ:

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών,

(Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», Εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997)

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΧΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ

ΒΙΒΛΙOΚΡΙΣΙΑ

________

Χριστόδουλου Βασιλειάδη, Τα κωλύματα ιερωσύνης, Εκδ. Αγία Ταϊσία, Λευκωσία 2016, σσ. 40.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Μ’ ένα θέμα που «καίει» ασχολείται το παρόν. Σε μια εποχή αχαλίνωτης εκκοσμίκευσης από τη μια, κι αλυσιδωτών εκπτώσεων στην «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν» από την άλλη, έρχεται το παρόν να αναταράξει τα νερά και την πνευματική ραστώνη και να μας προσγειώσει φανερώνοντας  τα αυτονόητα: Η ιερωσύνη είναι μέγα υπούργημα και δεν είναι το πρόχειρο κι εύκολο καταφύγιο του καθενός. Είναι υπηρεσία προς τον ζώντα Θεόν κι όχι εφαλτήριο που στοχεύει σε στόχους του κόσμου τούτου. «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος». 

Αυτό το συμπέρασμα εξάγεται αβίαστα από την ανάγνωση του μετά χείρας πονήματος. Παρουσιάζονται οι προϋποθέσεις για να εισέλθει κάποιος στα ενδότερα του καταπετάσματος, εις τα Άγια των Αγίων. Οι παρατιθέμενες μαρτυρίες από την αποστολική και πατερική παράδοση ηχούν ως σάλπιγγες αρχαγγελικές, ως «φωνή υδάτων πολλών». 

Η παροιμία είναι αρκούντως σαφής: Κάλλιο άδειο το μαντρί, παρά γεμάτο λύκους. Ασφαλώς η θεία χάρις τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί, αλλά όλ’ αυτά υπό την απαραίτητη προϋπόθεση ότι ο προσερχόμενος στον παμμέγιστον βαθμόν της ιερωσύνης έχει «ένδυμα γάμου». «Ένδυμα γάμου» δεν είναι εν προκειμένω ούτε τα πτυχία, μήτε τα διδακτορικά σε ξένα κι ετερόδοξα πανεπιστήμια, πολλώ μάλλον η φωνή κι η εμφάνιση. Αν ο κληρικός έχει το μέγιστο των προσόντων ήτοι τον «φόβον Κυρίου» κι είναι αλλότριος και ξένος των κωλυμάτων, που προβλέπονται από τους Ιερούς Κανόνες, οίτινες απαγορεύουν την είσοδό του εις τα ενδοτερα του καταπετάσματος, αναμφιβόλως δέχεται δαψιλή την χάριν του Θεού, η οποία τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί. Παραδείγματα συγκλονιστικά ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και τόσοι άγιοι κληρικοί των ημερών μας.

Ευχαριστούμε τον καλό συγγραφέα που μας παράθεσε, εν συντομία και με σαφήνεια, τη διδασκαλία των θείων Γραφών, των Ιερών Κανόνων, των Αγίων Πατέρων αλλά και συγχρόνων Αγίων στο περί ιερωσύνης κεφάλαιο. Γνωρίζετε τι συνέβη, κατά το ιερόν Ευαγγέλιο, όταν ο οικοδεσπότης συναπαντήθηκε, κατά το δείπνο, με τον άνθρωπο που δεν είχε «ένδυμα γάμου». Μόλις του απηύθυνε το λόγο  με το φοβερό εκείνο:- «εταίρε εφ’ ω πάρει» η τιμωρία ήλθε πάραυτα.

Το συμπέρασμα του συγγραφέως μεσά από τις σελίδες του παρόντος είναι διαυγέστατο: Όσοι επιθυμούν να εισέλθουν στις τάξεις του κλήρου, ας φροντίσουν να εκπληρούν και τις προϋποθέσεις εισόδου εις αυτόν, για να είναι η διακονία των κατά Θεόν.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΟΤΣΗ, ΟΣΙΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΥΜΕΩΝ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΠΣΚΩΦ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_______

Πέτρου Μπότση, Όσιος στάρετς Συμεών των Σπηλαίων του Πσκώφ, Αθήνα 2016, σσ. 114.

Του κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Με το παρόν βιβλίο του ο κ. Πέτρος Μπότσης μας μεταφέρει στη δυτική εσχατιά της αχανούς Ρωσίας, ειδικότερα στην πόλη του Πσκώφ. Μετροφυλλώντας το ο αναγνώστης διαπιστώνει ότι δεν έχει να κάνει με τις ματαιότητες του κόσμου τούτου, ούτε με κάποιο φελλό ή ντενεκέ, αλλά με κάποιο άνθρωπο που πάλαιψε διά βίου να διέλθει την στενήν και τεθλιμμένην οδόν του Κυρίου, την απάγουσαν εις την ζωήν, σε περιόδο δυσκολότατη, διότι τότε κυριαρχούσε το αθεϊστικό καθεστώς των μπολσεβίκων. 

Όντως ο ταπεινός ιερομόναχος Συμεών αποδείχθηκε αστέρι του βοριά, που με τις νουθεσίες του καθοδηγούσε πνευματικά αναρίθμητες ψυχές, που κατάφευγαν κοντά του, φέρνοντάς τους πνευματική ξεστεριά. Δεν ήταν τυχαίο ότι άνθρωποι που ζούσαν χιλιάδες χιλιόμετρα από το εξομολογητήριό του, λ.χ. από το Μούρμανσκ που βρίσκεται στη θάλασσα του Μπάρεντς πάνω από τον Αρκτικό κύκλο, έφταναν κοντά του, στη Μονή των Σπηλαίων του Πσκώφ, για να βρουν ανάπαυση. Από την άλλη με το προορατικό του χάρισμα, που μαρτυρείται από πλείστα όσα γεγονότα, προφύλασσε όποιον έδειχνε αταλάντευτη υπακοή από τις παγίδες του εχθρού. 

Για την εκεί ευεργετική παρουσία του είχε μιλήσει προφητικά ο μεγάλος Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης. Ο Όσιος, σαν τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, μνημόνευε ακατάπαυστα ένα πλήθος κεκοιμημένων. Θεράπευε  με την προσευχή του ασθένειες ανίατες, έδιωχνε δαιμόνια κι έφερνε στην Εκκλησία ανθρώπους που βρίσκονταν έξω από τον ιερό περίβολό Της. Ακόμη κι οι αγροί της Μονής καρποφορούσαν πλούσια με την προσευχή του. 

Ο φιλόπονος συγγραφέας συγκέντρωσε πλείστες όσες διηγήσεις για τον Όσιο στον παρόντα ευανάγνωστο τόμο, που ο αναγνώστης  δεν λέει να τον αφήσει από τα χέρια του πριν φτάσει στην τελευταία σελίδα. Ως καλός τη γεύσει ο καρπός του κόπου του. Να είναι βεβαιος ότι δεν εκοπίασεν εις κενόν. Δεν θα του ευχηθώ καλή συνέχεια επειδή είμαι απολύτως πεπεισμένος περί τούτου.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ (ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ)

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ (ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ)

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω ονομάζεται Ψυχοσάββατο, διότι, κατά το Τριώδιο, τη μέρα αυτή μνημονεύομε όλους όσους έχουν κοιμηθεί ευσεβώς (δηλαδή όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς) με την ελπίδα της αναστάσεως για την αιώνια ζωή.

Βρισκόμαστε ενώπιον του φοβερού μυστηρίου του θανάτου. Η Μητέρα μας Εκκλησία δεν λησμονεί, ούτε διαγράφει από τις προσευχές της κανένα από τα τέκνα της που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή, ανεξάρτητα από το πότε έγινε αυτό. 

Κατά τα Ψυχοσάββατα βλέπει κανείς πλήθος χαρτάκια, παντός σχήματος και μεγέθους, με καταλόγους από ονόματα, ανορθόγραφα και κακογραμμένα πολλές φορές, που δείχνουν την έγνοια των χριστιανών για τους προσφιλείς τους που έχουν αποδημήσει εις Κύριον. 

Ενας μεγάλος Άγιος του 20ου αιώνος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, κρατούσε για πολύ καιρό τα σημειώματα με τα ατέλειωτα ονόματα των χριστιανών, που τους μνημόνευε κατά την Προσκομιδή σαν λειτουργός. 

Κάτι ήξερε ο Άγιος και μνημόνευε ακατάπαυστα, μέχρι να καταστραφούν τα χαρτάκια. 

Η Εκκλησία είναι σαφής εν προκειμένω: Όταν ο άνθρωπος αναχωρήσει από τον κόσμο αυτό βρίσκεται πλέον στο έλεος του Θεού. Τότε η Μητέρα του, δηλαδή η Εκκλησία, αλλά  κι οι συγγενείς του, δηλαδή οι πιστοί, επικαλούνται συνεχώς τη χάρη του Θεού γι’ αυτόν. Εφόσον η Δευτέρα Παρουσία δεν έγινε ακόμα η Εκκλησία και οι προσφιλείς των νεκρών έχουν δικαίωμα να ζητούν από τον φιλάνθρωπο Θεό να τους συγχωρήσει. 

Στο Βίο του Αγίου Θεοδοσίου του Τσερνίκωφ,που έζησε στη Ρωσία, αναφέρεται ότι κάποτε παρουσιάστηκε στον ύπνο ενός ιερέως ο Άγιος και του ζήτησε να μνημονεύει τους γονείς του, λέγοντάς του συνάμα τα ονόματά τους Μιχαήλ και Μαρία. Ο ταπεινός ιερέας εξεπλάγη από το αίτημα και ρώτησε: Μα γιατί εσύ, Άγιε του Θεού, που έχεις τόση παρρησία στο Θεό, χρειάζεσαι εμένα τον αμαρτωλό και τις προσευχές μου; Τότε ο Άγιος του εξήγησε πόση δύναμη έχουν οι προσευχές των ιερέων. 

Σε μια ταφόπλακα στις κατακόμβες της Ρώμης βρέθηκε μια επιγραφή στα λατινικά που έγραφε: Paule et Petre petite pro Victore, δηλαδή Παύλε και Πέτρε (αναφέρεται στους κορυφαίους Αποστόλους) ικετεύσετε για το Βίκτωρα (ο τελευταίος ήταν ο ένοικος του τάφου). Οι αρχαίοι Χριστιανοί γνώριζαν τα μνημόσυνα και  ζητούσαν τις μεσιτείες των Αποστόλων. 

Μια φορά που βρέθηκα στο Σινά, στο καθολικό της Μονής, άκουσα το λειτουργό να μνημονεύει τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τη γυναίκα του. Στις μονές του Αγίου Όρους μνημονεύονται οι αυτοκράτορες Νικηφορός Φωκάς κι Ιωάννης Τσιμισκής. 

Το Ψυχοσάββατο θυμίζει και σε μας το γεγονός ότι είμαστε προσωρινοί και παρεπίδημοι στον κόσμο αυτό. Μας κτυπά καμπανάκι για να κανονίσουμε τους λογαριασμούς μας με το Θεό.

Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

====

Γράφει o κ. Θ. Ι. Ρηγινιώτης, στο Amen.gr, σε άρθρο του που επιγράφει “Το ανάθεμα του Βενιζέλου και ο άγιος Νεκτάριος”:

“Οι Βενιζελικοί αρχιερείς Μελέτιος Μεταξάκης και Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ήταν φιλικά διακείμενοι προς τον άγιο Νεκτάριο.”

Τα ακριβώς αντίθετα, όμως, μαθαίνουμε όταν διαβάζουμε, στη Romfea.gr., άρθρο του κ. Παναγιώτη Σ. Παναγιωτόπουλου, Αντεισαγγελέως Εφετών Αθηνών:

“Δεν περνά πολύς καιρός, και αντιμετωπίζει νέα δοκιμασία. Όταν δηλαδή αφικνείται στην Αίγινα ο εισαγγελέας Πειραιώς, για να ερευνήσει εκ του σύνεγγυς την καταγγελία της «κερούς» (μιας γυναίκας που διέβαλε τον Άγιο Νεκτάριο στη Σύνοδο και στις Εισαγγελικές αρχές για … ηθικά παραπτώματα στη Μονή της Αίγινας).

Όταν δηλαδή το ανοίκειο και βέβηλο χέρι του (συναδέλφου, φευ!) εισαγγελέα Πειραιώς, με πρωτοφανή βαναυσότητα και χωρίς να σεβαστεί τα επισκοπικό του αξίωμα, τον «ταρακουνά» από το αγιασμένο ράσο του για να του αποκαλύψει που κρύβει τα κατά την καταγγελία της «κερούς» εξώγαμα και που είναι το «χαρέμι» του.

Για εξέταση της ίδιας καταγγελίας, καταφθάνει στην Αίγινα ο εν τω μεταξύ ανελθών στο θρόνο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών Μελέτιος, ο οποίος, οξύθυμος ων, με τη σειρά του, φέρθηκε με περισσή σκληρότητα στον Άγιο Νεκτάριο.”

Στο άρθρο του κ. Βασίλη Χαραλάμπους “Η εκκοσμικευμένη υπόδειξη του Πατριάρχη Μελέτιου Μεταξάκη προς τον Αγιο Νεκτάριο” μαθαίνουμε, επίσης, ότι στο βίο του Αγίου Νεκταρίου που συνέγραψε ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος αναφέρεται ότι:

“Ο Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, είχε μεταβεί στην Αίγινα για αποτρέψει τον Άγιο Νεκτάριο, να ολοκληρώσει το κτίσιμο του Μοναστηριού. Χαρακτηριστική ήταν και παρατήρηση υπόδειξή του, για να σταματήσει το κτίσιμο: «Τι κάνεις εδώ; Μοναστήρι κτίζεις τώρα; Δεν βλέπεις ότι τόσα εξωκκλήσια γύρω εδώ ερήμωσαν; Δεν είναι για Μοναστήρια στην σημερινή εποχή».

Ο Άγιος Νεκτάριος, ο «ένθεος θεράπων Χριστού», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το Απολυτίκιόν του, την εκκοσμικευμένη υπόδειξη αγνόησε και συνέχισε την ολοκλήρωση του Μοναστηριού.

Η επίσημη αναγνώριση της Μονής έγινε μετά την κοίμηση του Αγίου στις 15 Μαΐου 1924.”

Αφήνω στην κρίση του κάθε νοήμονα αναγνώστη πόσο φιλικά διακείμενος προς τον Αγιο Νεκτάριο ήταν ο νεωτεριστής και οικουμενιστής Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης.

Να προσθέσουμε μάλιστα ότι ο νεωτεριστής Πατριάρχης δεν είναι μόνον στον Αγιο Νεκτάριο που προκάλεσε σοβαρά προβλήματα αλλά και στον Αγιο Νικόλαο Πλανά, επειδή δεν είναι μόνο τα μοναστήρια που δεν του άρεσαν. 

Υπείκων στου διαβόλου τα κελεύσματα απαγόρευσε και την τέλεση αγρυπνιών! Κι αυτές τον ενόχλησαν!

Γεγονός που προκάλεσε άφατη θλίψη στον Αγιο Νικόλαο Πλανά ένα πρόβλημα που ξεπέρασε με πολλή προσευχή.

Αυτός ήταν ο Μελέτιος Μεταξάκης! 

Πλην όμως ο π. Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, όργανο του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιου στην Ιερά Μητρόπολη Κιτίου, όχι μόνον έγραψε στην Ιστορία των Μητροπόλεων Κιτίου και Λεμεσού λίαν εγκωμιαστικά λόγια για τον νεωτεριστή Πατριάρχη, αλλά και διοργάνωσε Συνέδριο για να τιμήσει τον οικουμενιστή Πρωθιεράρχη.

Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ!

Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Για μια ακόμη φορά, ο π. Βασίλειος Θερμός -ένας συνειδητός με την όλη σημασία του όρου Νεοβαρλααμίτης- επιβεβαιώνει την καθολική πεποίθηση ότι είναι ξένος προς την ορθόδοξη παράδοση και πλήρως εξαρτημένος από την οθνεία θεολογική σκέψη του π. Αλέξανδρου Σμέμαν και των ομοφρόνων του.

Σε πρόσφατο άρθρο του “Η παράσταση τέλειωσε! Του χρόνου πάλιν”!, που αναφέρεται στη λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, ζητά την επιστροφή στο πνεύμα της λατρείας της αρχαίας Εκκλησίας. 

Aγνοεί, άραγε, ότι το αίτημα επιστροφής στην αρχαία Εκκλησία συνιστά την πεμπτουσία του Προτεσταντισμού, αφού προυποθέτει ότι η Ιερά Παράδοση διέστρεψε το πνεύμα της αρχαίας Εκκλησίας;

Τι διαφορετικό λέγει ο Λούθηρος από τον π. Βασίλειο Θερμό;

Τα τέμπλα τον ενοχλούν, το ίδιο και η μυστική ανάγνωση των ευχών, θέλει οι λαικοί να συμψάλλουν στη Θεία Λειτουργία χωρίς να μας εξηγεί φυσικά για ποιο λόγο η Εκκλησία καθιέρωσε με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου ειδικούς ψάλτες -προσοχή π. Βασίλειε και Σεβ. Λεμεσού ψάλτες όχι ψάλτριες- να ψάλλουν στη Θεία Λατρεία και πολλά άλλα “ορθοδοξότατα” που έλκουν την καταγωγή τους στον π. Αλέξανδρο Σμέμαν και στη Β΄Βατικάνεια Σύνοδο.

Ο Αγιος Νικόλαος Πλανάς -παρόλον ότι ήταν σχεδόν παντελώς αγράμματος- διάβαζε μυστικώς τις ευχές της Θείας Λειτουργίας, λειτουργούσε σε εκκλησίες με τέμπλα με ψάλτες τον Παπαδιαμάντη και τον Μωραιτίδη χωρίς να συμψάλλει ο λαός. Και όμως! Ζούσε το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας σε ανυπέρβλητα μεγαλύτερο βαθμό από ότι όλοι οι λειτουργιολόγοι συμπεριλαμβανομένων του π. Αλέξανδρου Σμέμαν και του π. Βασίλειου Θερμού.