ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Αναφέρει Ανακοίνωση του Ιερού Κοινοβίου του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου Πενταλόφου Γουμενίσσης:

“Ὁ πολυσέβαστος καί πολυαγαπημένος πατέρας μας Γέροντας Χρυσόστομος ἐκοιμήθη σήμερα, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας τῆς «Παραμυθίας», 21 Ἰανουαρίου 2021, κατά τίς ἀπογευματινές ὧρες, σέ ἡλικία 74 ἐτῶν, ὕστερα ἀπό πολυήμερη ἀναμέτρηση μέ βαριά ἀσθένεια μέσα στήν Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας τοῦ ΓΣΝΕ 424 Θεσσαλονίκης, ὅπου καί εἰσήχθη τό βράδυ τῶν Χριστουγέννων.”

Η απώλεια του αοιδίμου Ηγουμένου Χρυσόστομου είναι μεγάλη, επειδή συγκρότησε ένα παραδοσιακό ασκητικό κοινόβιο, αλλά και επειδή υπήρξε ένας μαχητικός γνήσια αντιοικουμενιστής κληρικός.

Γνωρίζουμε ότι ο όποιος νέος Ηγούμενος της αδελφότητας, θα βαδίσει στα χνάρια του μεταστάντος, επειδή είναι πνευματικό ανάστημα του παραδοσιακού και γνήσια αντιοικουμενιστή Ηγουμένου αοιδίμου Χρυσοστόμου, ο οποίος ανέδειξε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον Ομολογιακό χαρακτήρα του ορθόδοξου μοναχισμού.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του.

ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗ

 ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Σήμερα η Κύπρος απέκτησε ακόμη ένα πρεσβευτή στην Βασιλεία των Ουρανών.

Η Αγία ψυχή του Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου Σταυροβουνιώτη φτερούγισε στον Ουρανό.

Κοιμήθηκε την σημαδιακή ημέρα της εορτής του του Μεγάλου Αθανασίου.

Χιλιάδες τα πνευματικά του παιδιά, πολλές εκατοντάδες οι ιερείς, οι μοναχοί και οι μοναχές που εξομολογούντο κοντά του.

Σήμερα σηκώνουμε τον σταυρό, διότι χάσαμε τον πνευματικό μας πατέρα, τον Μεγάλο Γέροντα της Κύπρου Αθανάσιο Σταυροβουνιώτη.

Σήμερα νοιώθουμε ευλογημένοι, επειδή η ψυχή του αντιοικουμενιστή πνευματικού μας πατέρα αυλίζεται εν Χώρα Ζώντων και πρεσβεύει για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, τα πνευματικά του παιδιά, την Κύπρο και τον σύμπαντα κόσμο.

Σήμερα νοιώθουμε ότι φτωχύναμε και ταυτόχρονα ότι πλουτίσαμε πνευματικά.

Ο Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης ήταν το καύχημα της εν Κύπρω Ορθοδοξίας και το κλέος του μοναχισμού της Ελληνικής Κύπρου.

Σήμερα οι πατέρες της Ι. Μονής Σταυροβουνίου θρηνούν για την απώλεια του πνευματικού τους πατέρα και καθοδηγητή. 

Γνωρίζουμε ότι θα μείνουν πιστοί στο φρόνημα και στην διδασκαλία του Αγίου τους Καθηγουμένου και αυτή μας η ελπίδα και η προσδοκία είναι η μεγαλύτερή μας παρηγοριά.

ΧΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΑΡΧΙΜ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ

 ΑΡΧΙΜ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ

Του κ. Χριστόδουλου Βασιλειάδη

=====

Με βαθειά θλίψη πληροφορηθήκαμε την κοίμηση ενός αγίου ανδρός, του αρχιμανδρίτη Γρηγορίου Μουσουρούλη. 

Τον π. Γρηγόριο είχα την ευλογία να τον γνωρίσω όταν ήταν διευθυντής του οικοτροφείου της αδελφότητας του Σωτήρος στην Αθήνα. Εκεί διέμενα κατά περιόδους, όταν φοιτούσα στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τότε κρατήσαμε φιλικούς δεσμούς. 

Ακούραστος μαχητής σε όλους τους τομείς της ιεραποστολικής δράσης.

Αργότερα, όταν ήλθε στην Κύπρο, βρισκόμασταν κάθε Τετάρτη στον κύκλο Αγίας Γραφής στην ενορία Αγίου Βασιλείου στον Στρόβολο-Λευκωσία. Από εκεί είχαμε τις καλύτερες και ωραιότερες αναμνήσεις. Έτοιμος να τρέξει από σπίτι σε σπίτι για να μαζέψει τις συνδρομές των ιεραποστολικών περιοδικών της αδελφότητας του Σωτήρος. 

Αυτό που χαρακτήριζε τον π. Γρηγόριο ήταν η αγάπη του για την Εκκλησία και την πατρίδα. Μια φορά με είχε καλέσει στον κύκλο ανδρών στην κατασκήνωση στις Πλάτρες, όπου ανέπτυξα το θέμα «Η ειρήνη στις διαπροσωπικές μας σχέσεις».

Ότι και να πεις είναι λίγο μπροστά στην θερμότητα και αγωνιστικότητα που είχε ο π. Γρηγόριος. Ευχόμαστε ο άγιος Θεός, τον οποίο υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή να τον αναπαύσει εν σκηναίς δικαίων και εν κόλποις του Αβραάμ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΜΝΗΜΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

ΜΝΗΜΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Σε ηλικία 65 χρόνων, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, κάλεσε τον Χρήστο Δημητριάδη στα ουράνια σκηνώματα.

Πνευματικό παιδί του Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, του Γέροντα Αθανάσιου Σταυροβουνιώτη και του Ιερομόναχου Σάββα Σταυροβουνιώτη, ο αείμνηστος Χρήστος ήταν συνειδητό μέλος της Εκκλησίας και πολύτεκνος πατέρας μιας θαυμάσιας χριστιανικής οικογένειας.

Χρημάτισε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι φίλοι του Αγίου Όρους”.

Άνθρωπος μεγάλης και ακλόνητης πίστης, φύσει ταπεινός και σεμνός και πάνω από όλα άνθρωπος. Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που γνώρισα που μπορούσες να στηριχτείς απόλυτα στην ανθρωπιά του.

Λιγομίλητος, ευφυέστατος, ευρυμαθέστατος, ευγενής, πράος και ησύχιος. Ποτέ δεν κατέκρινε. Πάντα είχε ένα καλό λόγο να πει για τους όλους.

Η συνομιλία μαζί του για οποιονδήποτε θέμα ήταν ευκαιρία να μάθεις πράγματα που αγνοούσες. 

Απέφευγε την δημοσιότητα. Ένοιωθε πάντοτε πιο άνετα στην σκιά και στο περιθώριο.

Όταν πληροφορήθηκα την κοίμησή του λυπήθηκα, επειδή έχασα ένα πολύτιμο φίλο, αλλά ένοιωσα έντονη εσωτερική χαρά διότι αναπαύθηκε εν Κυρίω και διότι τώρα ευφραίνεται στην Βασιλεία των Ουρανών.

Καλή αντάμωση στον παράδεισο Χρήστο.!

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ή μάλλον ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΝΑΙΤΗ

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ή μάλλον Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΝΑΙΤΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο μ. Γέροντας Παύλος Σιναίτης ανήκει στην ευλογημένη ομάδα των ανθρώπων, οι οποίοι γαλουχήθηκαν παιδιόθεν με τα νάματα της πίστεως και διατήρησαν μέχρι το τέλος της ζωής τους την παιδική αθωότητα και αγνότητα που χαρίζει ο Κύριος στις υπέροχες ψυχές που τον ευαρέστησαν διά βίου.

Τον μακαριστό παραδοσιακό και αντιοικουμενιστή Γέροντα γνώρισα όταν το καλοκαίρι του 1974 έμεινα, επί δεκαπενθήμερο, στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά.

Δεν υπήρχε περίπτωση να τον συναντήσεις και να μην αντιληφθείς αμέσως ότι επρόκειτο για πολύ προχωρημένης αγιότητας άνθρωπο.

Είναι χαρακτηριστικό κάτι που μου είπε ένας μοναχός που ελεγχόταν από την αρετή του μακαριστού Γέροντα.

Αυτός ο Παύλος, μου είπε, είναι καλός, Άγιος, αλλά απορροφάται τόσο πολύ από την προσευχή, ώστε ακόμη και αν άρπαζε φωτιά η Αγία Τράπεζα θα συνέχιζε ατάραχος να προσεύχεται.!!! Το αστείο της υπόθεσης είναι ο ότι εν λόγω μοναχός (που τελικά αποσχηματίστηκε) δεν το είπε αυτό για να εξυψώσει την αρετή και την προσευχή του π. Παύλου, αλλά για να τον υποτιμήσει.!!! Αυτό που μετρά είναι ότι μόνον αυτή την "κατηγορία" μπορούσε να του αποδώσει.!!!

Πέραν της αοργησίας, της βαθείας πίστεως και πραότητας που χαρακτήριζαν τον μακαριστό Γέροντα είναι χαρακτηριστικό ότι, όχι μόνον ΠΟΤΕ δεν κατέκρινε, αλλά, αν βρισκόταν σε παρέα, που ακουγόταν κατάκριση, όχι μόνον δεν συμμετείχε στην συζήτηση, αλλά και σηκωνόταν διακριτικά και απομακρυνόταν αμέσως από την παρέα.

Καμμία θλίψη δεν δοκίμασα για την εκδημία του Γέροντα. Γιατί να στεναχωρηθώ; Κοιμήθηκε την Κυριακή της Τυρινής για να περάσει στον θρίαμβο της αιωνιότητας του Αναστηθέντος Κυρίου χωρίς να διανύσει την Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Έτσι κι αλλοιώς όλη του η ζωή ήταν μια ατέλειωτη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όχι μόνον επειδή ήταν πολύ ασκητικός, μεγάλος βιαστής της Βασιλείας των Ουρανών, αλλά και γιατί υπέμεινε αγόγγυστα επί μακράν σειρά ετών σοβαρές ασθένειες που κατέστησαν την ζωή του μαρτυρική.

Τώρα αυλίζεται ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Καλή αντάμωση στον παράδεισο Γέροντα!

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ

Καλή αντάμωση στον παράδεισο Γέροντα!

ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΒΙΘΑ

ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΒΙΘΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

«Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος» σημειώνει ο Ψαλμωδός. Και κάπου αλλού, το θεοκίνητο χέρι του, χαράσσει τις πιο κάτω γραμμές: «Μακάριος ανήρ ο ελεών όλην την ημέραν». 

Αυτά μου έρχονται στο νου σήμερα, αφού μόλις χτές, 26 Απριλίου, συνοδεύσαμε στο κοιμητήριο της Αγλαντζιάς, στη Λευκωσία, τη μακαριστή Ανδρεανή Βανέζη (το γένος Χαραλάμπους), που έπεσε θύμα της δολοφονικης μανίας κάποιου ληστή. 

Όντως δεν μπορεί να εννοήσει ο ανθρώπινος νους τον παντελώς αδόκητο και άδικο χαμό της, «κατ’ άνθρωπον λέγω». Γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Άλωνα μέσα στη φτώχεια και αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού. Απόφοιτη του Διδασκαλικού Κολλέγιου Κύπρου, υπηρέτησε ευσυνείδητα την παιδεία του τόπου σε διάφορα χωριά, αλλά και σε συνοικίες της Λευκωσίας και αφυπηρέτησε ως διευθύντρια δημοτικού. 

Αυτό που την διέκρινε σ’ ολόκληρή της τη ζωή ήταν η ανιδιοτελής προσφορά σε όλους, «τους εγγύς και τους μακράν». Αυτή της η προσφορά ήταν συνεχής, ποικιλότροπη και αδιάλειπτη, μαρτυρούμενη από όλους. 

Κινητήρια δύναμη που την ωθούσε και ασίγαστα την έσπρωχνε παιδιόθεν ήταν η χριστιανική της πίστη, που μετουσιωνόταν σε αγάπη και ενδιάφερον για τον κάθε άρρωστο και πονεμένο. 

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι δεν άλλαξε το πρόγραμμά της όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρότατο εγκεφαλικό, που καθήλωσε το σύζύγο της, εδώ και 12 και πλέον χρόνια, σε μια καρέκλα, άφωνο και ακίνητο. Περνούσε πολλές ώρες τη μέρα δίπλα στον άντρα της καθημερινά χειμώνα-καλοκαίρι, μα δεν περιοριζόταν στη φροντίδα και περιποίησή του. Όλοι οι τρόφιμοι του Ιδρύματος «Άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής», γνωστοί και άγνωστοι, ήταν το αντικείμενο της στοργής και του ενδιαφέροντός της. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας της και το επισφαλές της δικής της υγείας έβρισκε χρόνο να επισκέπτεται παράλληλα στην περιοχή της –και όχι μόνο- φτωχούς και αρρώστους. Μεγάλα ποσά της εμπιστεύονταν φίλοι και γνωστοί και αυτή τα διεμοίραζε όπου υπήρχε ανάγκη. Μέχρι και ιδιαίτερα μαθήματα παρέδιδε σε αλλοδαπό παιδί μέχρι τελευταία, διότι αυτό, λόγω της γλώσσας, είχε μείνει πίσω με τα μαθήματα. Το είδα χτες, κατά την εξόδιο ακολουθία, να κλαίει γοερά δίπλα στο φέρετρό της. 

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Αγλαντζιάς ήταν κατάμεστη και όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο γι’ αυτήν. Εύχεσθε να την κατατάξει ο καλός Θεός «ένθα επισκοπεί το φως του προσώπου του», «ίνα αναπαύσηται εκ των κόπων αυτής».

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΟΝ π. ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙΤΑΛΗ

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΟΝ π. ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙΤΑΛΗ

Του Σεβ. Μεσογαίας Νικόλαου

=====

Ὁ πολυσέβαστος Γέροντας Νεκτάριος ἔζησε σχεδὸν ἐννέα δεκαετίες, ξεδιψῶντας καθημερινὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό, καὶ εἰσερχόμενος καὶ ἐξερχόμενος ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν διὰ τῆς θύρας τοῦ παραδείσου καὶ συνεπῶς «εἰς κρίσιν οὒκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν». Ἡ ζωή του ταυτισμένη ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας μὲ τὴ βαθειὰ θλίψη, συνυφασμένη μὲ τὴν συνεχῆ θυσία, γεμάτη δάκρυα, κόπο καὶ ἀναστεναγμὸ ἦταν ἕνας καθ’ ἡμέραν θάνατος. Ταυτόχρονα ὅμως ἡ πίστη του, ἡ ἀγάπη του, ἡ ἐλπίδα του, ἡ σχέση μὲ τὸν Ἅγιό του, τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ἦταν ἀείροη πηγὴ ζωῆς. Ἡ ζωὴ του, τὸ χαμόγελό του, ἡ ψυχή του, ἡ τεράστια καρδιά του ἕνας παράδεισος, ἕνα «σημεῖον», μιὰ σταθερὴ ἀναφορά. Οὔτε εἰς κρίσιν ἔρχεται οὔτε εἰς θάνατον, ἀλλὰ μεταβαίνει αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἐκ τοῦ θανάτου τῆς ἐπίγειας ζωῆς εἰς τὴν ζωὴν τῆς αἰώνιας βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ νεκρὸς ποὺ ἔχουμε μπροστά μας εἶναι ἄπνους, ἀλλὰ ζεῖ• εἶναι ἀκίνητος, ἀλλὰ πορεύεται τὴν μακαρίαν ζωήν• εἶναι ἀμίλητος, ἀλλὰ ἡ φωνή του συνεχίζει νὰ ἀκούγεται• εἶναι ὡσεὶ ὑπνῶν, ἀλλὰ γρηγορεῖ• ἐπέλεξε τὸν μονήρη βίον, ἀλλὰ ἀγκάλιασε ὅλον τὸν κόσμο• σύντομα θὰ τοποθετηθεῖ ὑπὸ τὴν γῆν, ἀλλὰ ἐκ κοιλίας μητρὸς του «ἐν οὐρανοῖς πολιτεύεται». Πολὺ ἀνθρώπινος στὸν τρόπο, διαχειριζόταν οὐράνιες δυνάμεις.

Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἔζησε τὸν πόνο, τὴν περιφρόνηση, τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεως. Στὴν πρόκληση ὅλων αὐτῶν ἀπάντησε μὲ μιὰ ἀδιάκριτη καὶ ἀδιάπτωτη συμπόνοια πρὸς πάντας. Ἡ κραυγὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «τίς ἀσθενεῖ καὶ οὐκ ἐγὼ ἀσθενῶ, τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;» (Β΄ Κορ. ια΄ 29) καθημερινὸ βίωμά του. Ποιός τὸν πλησίασε καὶ βρῆκε τὴν πόρτα του κλειστή; Ποιός τοῦ ζήτησε κάτι καὶ δὲν ἔφυγε μὲ γεμάτα τὰ χέρια καὶ πεπληρωμένη τὴν καρδιά; Ποιός ἀκούμπησε πάνω του καὶ δὲν βρῆκε κατανόηση; Ποιός τὸν ἄγγιξε μὲ θλίψη καὶ δὲν ξεχείλισε ἀπὸ παρηγοριά;

Ἡ ἐλεημοσύνη του ἀπαράμιλλη. Δὲν ἔδινε σὲ λίγους, οὔτε μόνο κάποιες φορές, οὔτε λίγα. Ἔδινε σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως, πάντοτε καὶ ὅ,τι εἶχε. Καὶ τὸ ἔδινε μὲ ὅλη τὴν μεγάλη του καρδιά. Δὲν κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του τίποτα. Ράσα παλιά, τριμμένα, φτωχικά, πολυκαιρισμένα, παρατημένα. Ὑγεία σπασμένη, σκόπιμα σὲ αὐτοεγκατάλειψη. Ἔφτιαξε θαυμάσιο οἴκημα καὶ ὁ ἴδιος ἔμεινε στὸ ἐνοίκιο. Τὸ δωμάτιό του σὰν ἀποθήκη, ἀκατάσταστο, γεμᾶτο ἀπὸ ὅσα τοῦ ἔφερναν καὶ τὰ ὁποῖα δεχόταν, μὲ μόνο σκοπὸ νὰ τὰ προσφέρει. Δὲν δέχθηκε ποτὲ νὰ τοῦ τὸ τακτοποιήσουμε. Ἐπίμονα ἀρνήθηκε νὰ τοῦ τὸ βάψουμε ἢ κάπως νὰ τοῦ τὸ κάνουμε πιὸ εὐχάριστο. Τοῦ εἴπαμε• ἄφησέ μας νὰ σὲ περιποιηθοῦμε, Γέροντα. Ἔτσι ποὺ ζεῖς ἐσένα θὰ σὲ ἐπαινοῦν γιὰ τὴν αὐταπάρνηση κι ἐμᾶς θὰ μᾶς κατηγοροῦν γιὰ τὴν περιφρόνηση σὲ σένα. Οὔτε ἔτσι ὑπεχώρησε. Ἡ φιλοπτωχία καὶ ἡ ἀμεριμνία ἦταν βαθιὰ ριζωμένες μέσα του.

Τὰ χρήματα ποὺ τοῦ ἔδιναν δὲν πρόφθαινε νὰ τὰ σκορπάει. Τὰ φύλαγε γιὰ νὰ τὰ δώσει. Ὅλα τὰ εἴδη τῶν νομισμάτων, ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ, τὴν Αὐστραλία, τὴν Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὴ Σερβία, τὴ Ρουμανία, ἀπὸ ὅπου κανεὶς μπορεῖ νὰ φανταστεῖ, κυκλοφοροῦσαν στὸ δωμάτιό του. Εἶχε χρήματα μέσα σὲ ντουλάπια, στὸν κόρφο του, κάτω ἀπὸ τὰ σεντόνια του, μέσα στὴ μαξιλαροθήκη του γιὰ νὰ τὰ προσφέρει τὴν κατάλληλη ὥρα καὶ σὲ ὅποιον τὰ χρειαζόταν. Τὶς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, τὰ τρόφιμα ποὺ συγκέντρωνε καὶ συσκεύαζε ἦταν περισσότερα ἀπὸ ὅσα μάζευαν ὅλοι μαζὶ οἱ ὑπόλοιποι ναοὶ τῆς Μητροπόλεώς μας. Περίπου 7 τόνους λάδι μοίραζε τὸν χρόνο μόνο στὶς ἐνορίες καὶ ἄγνωστο πόσο σὲ συλλόγους, φτωχοὺς καὶ πεινασμένους. Ἡ ἀποθήκη τοῦ Προσκυνήματος εἶχε τρόφιμα, ροῦχα, παιγνίδια, εἴδη οἰκιακῆς χρήσεως, παπούτσια, εἶχε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ νυφικά. Ἔδινε καὶ ποτὲ τὰ χέρια του δὲν ἦταν ἄδεια. Σκόρπιζε καὶ οἱ ἀποθῆκες του γέμιζαν.

Ἁπλὸς καὶ σοφός, ἀσθενικὸς στὴ φύση του καὶ δυνατὸς στὸ πνεῦμα. Εὔκολα τὸν κατατάσσεις στὰ «μωρὰ τοῦ κόσμου καὶ στὰ ἀσθενῆ καὶ ἐξουθενημένα», ποὺ ὅμως καταισχύνουν τοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς ἰσχυρούς. Ἕνα φαινομενικὸ τίποτα, ποὺ ὅμως «οὐκ ἦν ἄξιος αὐτοῦ ὁ κόσμος». 

Ἕνας ποταμὸς ἀγάπης καὶ παρηγορίας, μία πηγὴ δυνάμεως καὶ πίστης. Ἀγάπησε ἀδιακρίτως τοὺς πάντας, γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν ἀγαπητὸς ἀπὸ ὅλους, πραγματικὰ λατρευτός. Συνήρπαζε τὸν λαὸ καὶ ἔκλεβε τὶς καρδιὲς μὲ ἐξαιρετικὴ εὐκολία. 

Ἐξουδενώθηκε καὶ ἐλαττώθηκε ὑπερβολικά, γι’ αὐτὸ καὶ τιμήθηκε ὑπερβαλλόντως. Ἕνας ἱερομόναχος Δ΄ κατηγορίας, ἔγινε Μέγας Ἡγούμενος∙ ἕνας ἄσημος ὀλιγογράμματος παππούλης τράβηξε τὴν προσοχὴ Πατριαρχῶν καὶ Ἀρχιεπισκόπων καὶ κέρδισε τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ δύσπιστου καὶ ἀπαιτητικοῦ λαοῦ. Ἔπεισε γιὰ τὴν αὐθεντικότητά του, γιατὶ ἦταν γνήσιος στὴν πίστη του. Πετάχθηκε στὴν ἄκρη τῆς Ἀττικῆς, στὴν Καμάριζα, καὶ ἐκεῖ μέσα σὲ λίγα χρόνια ἔφτιαξε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προσκυνήματα στὴν Ἑλλάδα, μὲ πανορθόδοξη ἀκτινοβολία. Ὅλη τὴ μέρα στὸν ναό, ὅλος ὁ χρόνος του στὴ διακονία, ὅλη του ἡ καρδιά στοὺς ἐλαχίστους ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ποὺ δὲν γνώριζε πολλὰ γράμματα, γνώριζε ὁ ἴδιος τὰ ὀνόματα καὶ τὴν καρδιὰ χιλιάδων ἀνθρώπων καὶ ἔγινε γνωστὸς σὲ ὅλον τὸν κόσμο.

Ὁ λόγος του «ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος», ζωντανός, μαγευτικός, ἀληθινός συναρπαστικός. Ἔξυπνος, χαριτωμένος, εὐχάριστος στὰ δύσκολα. Δὲν εἶχε χάρη μόνον ὁ λόγος του καὶ ἡ ὅλη πολιτεία του• ἦταν ὁ ἴδιος γεμᾶτος ἀπὸ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀναπαύθηκε ἐπάνω του.

Ἡ ζωή του, ἡ πορεία του, ἡ ὅλη ὕπαρξή του, ὅλα ἕνα θαυμαστὸ σημεῖο. Ἡ εὐαρέσκεια, ἡ ἐμπιστοσύνη, ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἐμφανὴς στὸ ταπεινό του πρόσωπο. Σὰν νὰ ἀντλοῦσε τὴν ἀναπνοή του ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἐπέκεινα πραγματικότητος, σὰν νὰ ρουφοῦσε ἀέρα ἀπὸ τὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸν ἀπέπνεε στὴν καθημερινότητα τοῦ καθενὸς ποὺ τὸν πλησίαζε. Ὄντως «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ». Τὰ χνῶτα του, ἡ μυρωδιά του, ἡ ζωή του μᾶς προετοίμασαν γι’ αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ τώρα βρίσκεται καὶ ὄχι γι’ αὐτὸν ποὺ ὣς τώρα ζοῦσε• μᾶς ὑποψίασαν γιὰ τὸν Γέροντά μας, ὅπως τώρα εἶναι, καὶ ὄχι γι’ αὐτὸν ποὺ μέχρι τώρα γνωρίζαμε.

Ἴσως κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ παρατηρήσει λίγα ἐλαττώματα στὴ συμπεριφορά του, ποὺ ὅμως δὲν ἐνοχλοῦσαν. Ἡ χάρι του καὶ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ ἐπάνω του ἦταν κρυμμένα κάτω ἀπὸ τὰ λάθη καὶ τὶς τυχὸν ἀδυναμίες του. Ἔτσι τὸν ἀσφάλισε ὁ Θεός, ἔτσι προστάτευσε τὸν θησαυρό Του, ἔτσι διεφύλαξε τὸν ἄνθρωπό Του, ἔτσι μᾶς βεβαίωσε γιὰ τὸ μυστήριό του.

Πολυσέβαστε καὶ μακαριστέ μας, Γέροντα Νεκτάριε, ὄντως «μακαρία ἡ ὁδὸς ᾗ πορεύῃ σήμερον», ἀλλὰ καὶ μακαρία ἡ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός, τὴν ὁποία ἀκολούθησες στὴ ζωή σου αἴρων τοὺς σταυροὺς πλήθους πιστῶν τέκνων σου μαζὶ μὲ τὸν δικό σου. Γιατὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή, μιμούμενος στοὺς τρόπους τὸν Ἅγιό σου Νεκτάριο, τὸν μιμήθηκες καὶ στὴ δόξα.

Συγχώρεσέ με ποὺ θὰ πῶ δυὸ λόγια πιὸ προσωπικά. Μοῦ ἐμπιστεύθηκες, ἴσως τὴν τελευταία σου γενικὴ ἐξομολόγηση. Ταξείδευσες μαζί μου στὶς γωνιὲς τῆς πολυτάραχης ζωῆς σου, ἀναμειγνύοντας τὶς λεπτομέρειες τῆς μνήμης σου μὲ τὸ ἄρωμα τῆς πηγαίας δοξολογίας σου. Φανέρωσες τοὺς μυστικοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς σου καὶ μίλησες γιὰ τοὺς βαθεῖς πόθους σου. Περιέγραψες ὁλοζώντανα τὶς λεπτὲς πινελιὲς τῆς ἀγάπης σου καὶ μὲ παιδικὴ ἀθωότητα ἐξέφρασες τὴν πολιὰ καὶ τὴ σοφία σου.

Τὸ χαμόγελό σου ἕνας ἀτέλειωτος παράδεισος.

Ἡ καρδιά σου μιὰ τεράστια ἀγκαλιά.

Ἡ πίστη σου ἕνας ἀκλόνητος βράχος. 

Ἡ ζωή σου ἕνα διαρκὲς σημεῖο.

Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀναμεμειγμένα μὲ δοξολογικὸ πόνο σὲ ἀποχαιρετοῦμε, ὄχι γιατὶ ἐσὺ φεύγεις ἢ πηγαίνεις κάπου ἀλλοῦ, ἀλλὰ γιατὶ θὰ μᾶς λείψει ἡ ζεστὴ εἰκόνα σου, τὸ ἀντίκρυσμα τῆς μορφῆς σου, τὸ ἄκουσμα τῆς γλυκιᾶς φωνῆς σου. Ἐσὺ μένεις ἐκεῖ ποὺ πάντοτε ἤσουν, στὸν χῶρο τῶν ἁγίων καὶ πορεύεσαι στὴ γνωστή σου χώρα, αὐτὴν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὑποδέχεται ὁ Ἅγιός σου, αὐτὸς ποὺ πάντοτε ἦταν κοντά σου• σὲ περιμένει ὁ Κύριός σου καὶ ἡ Παναγία μητέρα Του, αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐσὺ ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκες• σοῦ ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά της ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία μας σὲ ἀποχαιρετᾶ, χωρὶς ὅμως νὰ αἰσθάνεται τὸν χωρισμό σου. Ἡ ἴδια καὶ σὲ ὑποδέχεται, χωρὶς πάλι νὰ νοιώθει πὼς τῆς ἔλειπες.

Μᾶς χάρισες τὴ χαρὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς σου. Τώρα μᾶς προσφέρεις καὶ τὴ μυστικὴ χαρὰ τοῦ μυστηρίου τῆς κοιμήσεώς σου. Γόνυ κλίνουμε στὸ ἱερὸ σκήνωμά σου καὶ ταπεινὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο τὴν ἀνάπαυσή σου καὶ ἀπὸ σένα τὶς αἰώνιες προσευχές σου.

Ἐμεῖς, ἡ ἐκκλησιαστική σου οἰκογένεια «ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως σὲ προσφέρουμε στὸν Φυτουργὸ τῆς κτίσεως». Αἰωνία νὰ εἶναι ἡ μνήμη σου, ἀξιομακάριστε καὶ ἀοίδιμε, Γέροντά μας, προσφιλέστατε παππούλη μας, πολυσέβαστε πατέρα μας Νεκτάριε.

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

Της Αδελφότητας θεολόγων “Ο ΣΩΤΗΡ”

=====

Καθώς ξημέρωνε ἡ Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου, πέταξε γιά τόν οὐρανό ἡ ψυχή τοῦ ἐκλεκτοῦ θεολόγου καί πολυγραφότατου συγγραφέα Νικολάου Π. Βασιλειάδη.

Ὁ Νικόλαος Π. Βασιλειάδης (1927-2016) καταγόταν ἀπό τήν κατεχόμενη Κύπρο — τό χωριό Ἄχνα τῆς ἐπαρχίας Ἀμμοχώστου — καί ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά ἱδρυτικά μέλη τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ».

Ἀσχολήθηκε κυρίως μέ τό κήρυγμα καί τό συγγραφικό ἔργο καί ὑπῆρξε τακτικός συντάκτης τῶν περιοδικῶν «Ο ΣΩΤΗΡ», «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ» καί «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ» ἀπό τήν ἀρχή τῆς κυκλοφορίας τους, ἐνῶ ἐπί σειράν ἐτῶν καί μέχρι σήμερα ἦταν ὁ Διευθυντής Συντάξεώς τους.

Ἀναδείχθηκε πράγματι «δυνατός ἐν ἔργῳ καί λόγῳ». Ἐργάσθηκε μέ ἐνθουσιασμό καί ζῆλο μεταξύ τῶν φοιτητῶν στίς ἐκδηλώσεις τῆς «Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσεως», στόν τομέα τῶν Ἐπιστημόνων καί στήν ὀργάνωση τῶν Παιδαγωγικῶν Συνεδρίων τοῦ Συλλόγου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Δράσεως «Ὁ Μέγας Βασίλειος». Συνέγραψε πολλά θεολογικά, δογματικά, ἑρμηνευτικά καί ἀπολογητικά ἔργα, καθώς καί βιβλία μέ νεανικά καί κοινωνικά θέματα. Σημαντική ἦταν ἡ συμβολή του στήν ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού ἐκδόθηκε ἀπό τήν Ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» σέ 20 τόμους καί βραβεύθηκε ἀπό τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.

Ἦταν θερμός πατριώτης μέ ἰδιαίτερη ἀγάπη πρός τή μαρτυρική πατρίδα του, τήν Κύπρο, καί βραβεύθηκε μέ ἔπαινο ἀπό τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν γιά τό βιβλίο «Ἐθνομάρτυρες τοῦ Κυπριακοῦ Ἔπους 1955-59». 

Ἐπίσης, τιμήθηκε γιά τήν ὅλη θεολογική προσφορά του ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τό Χρυσό Σταυρό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί ἀπό τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου μέ τό Μετάλλιο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία του θά ψαλεῖ τήν Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου, 12μ., στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Νικολάου Πευκακίων (ὁδ. Ἀσκληπιοῦ).

Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΩΜΑ ΜΙΚΡΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΩΜΑ ΜΙΚΡΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Προχθές κοιμήθηκε ο Γέροντας Θωμάς ο Μικραγιαννανίτης, της Συνοδείας του Κελίου των Θωμάδων. Ο Γέροντας Θωμάς καταγόταν από το Στεφανοβίκειο Βελεστίνου και ήρθε πολύ μικρός στο Άγιο Όρος, στην ηλικία των έντεκα χρόνων. Ο Γέροντας Θωμάς είχε το διακόνημα του αργυροχρυσοχόου. Ασχολείτο επίσης και με το ψάρεμα όταν μπορούσε.

Τον Γέροντα Θωμά τον γνώρισα στα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής, κοντά στο έτος 1980. Τον συναντήσαμε μαζί με τους άλλους δύο συνοδοιπόρους μου, κοντά στο Κυριακό της Σκήτης της Αγίας Άννας. Προθυμοποιήθηκε να μας δείξει το μονοπάτι για το Κελί του Γέροντα Εφραίμ του Κατουνακιώτη, τον οποίον θα επισκεπτόμασταν. Προπορευόταν ο π. Θωμάς καβάλα στο άλογο ή στο μουλάρι και εμείς ακολουθούσαμε πεζοί. Το μονοπάτι ήταν αρκετά στενό και από κάτω υπήρχε μεγάλος γκρεμός, καθότι η περιοχή έχει αρκετούς γκρεμούς. Μετά από κοπιαστική ανάβαση στο γκρημνώδες περιβάλλον φθάσαμε στο Κελί των Θωμάδων. 

Ήταν κοντά μεσημέρι. Μετά το κέρασμα και την ολιγόωρη ξεκούραση, μας οδήγησαν στην Τράπεζα του Κελίου, όπου μας φίλεψαν με φαγητό. Το μεσημεριανό περιελάμβανε σουπιές. Κανείς όμως από τους μοναχούς της Συνοδείας δεν παρακάθισε μαζί μας στην Τράπεζα που παρατέθηκε. Στην αρχή απόρησα, αλλά μετά που φύγαμε κατάλαβα ότι πιθανότατα δεν υπήρχε άλλο φαγητό. Προς τούτο συνηγορούσε και η υπερβολική ποσότητα φαγητού με την οποία μας φίλεψαν. Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα ότι ήταν ακόμα μια χαρακτηριστική περίπτωση, της άκρας αγιορείτικης φιλοξενίας. Μου έκανε εντύπωση η απλότητα του π. Θωμά και των άλλων μοναχών, αλλά και του Γέροντα της Συνοδείας. 

Ο Γέροντας Θωμάς ήταν άριστος γνώστης της παραδοσιακής Εκκλησιαστικής μουσικής. Συνέχισε την Αγιορείτικη ψαλτική παράδοση. Για τούτο και τον καλούσαν σε Αγιορείτικες πανηγύρεις σε Κελιά και Μοναστήρια του Αγίου όρους. Το ύφος που έψαλλε ο γέροντας Θωμάς, θύμιζε το ανεπιτήδευτο ύφος που έψαλλε ο διακο-Διονύσης (Φιρφιρής),  της Αγιορείτικης πολίχνης των Καρυών. Εξάλλου ο Γέροντας Θωμάς συνέψαλλε κάποτε με τον διακο-Διονύση (Φιρφιρή), αλλά και με τους ξακουστούς Αγιορείτες ψάλτες, όπως τον  π. Παντελεήμονα (Κάρτσωνα), τον παπα-Χρυσόστομο, τον π. Ιωσήφ, τους πατέρες του Κελίου των Δανιηλέων κλπ. Αποτελούσε χαρακτηριστική περίπτωση, όπου το κάλλος της ταπείνωσης, συναντούσε τον πλούτο της παραδοσιακής Εκκλησιαστικής μας μουσικής, το καλοταίριασμα που ‘’τονίζει τα  θεία νοήματα’’ της Εκκλησιαστικής μας Υμνογραφίας, που έλεγε ο Όσιος Παΐσιος. 

‘’Καλό Παράδεισο γέροντα Θωμά.’’

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΕΒΑΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟ ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΕΒΑΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟ ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Του κ. Στέλιου Θεοφάνους, Θεολόγου

=====

«Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες

απ΄άρτι… ότι τα έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών»

Ένας νόμος σκληρός και αδυσώπητος, λόγω της παρακοής, αλλά και φιλάνθρωπος, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται» διέπει τα ανθρώπινα πράγματα. Είναι ο νόμος της φθοράς και του θανάτου, στον οποίο υπέκυψε χθες το πρωί και ο σεβαστός αδελφός και πνευματικός μας πατέρας Μιχαήλ Μιχαηλίδης, πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών.

Με ανέκφραστο ψυχικό πόνο δεχθήκαμε όλοι, μαθητές, κατηχητόπουλα, ομαδόπουλα, μέλη του Κύκλου μελέτης Αγίας Γραφής, συνεργάτες, γνωστοί και φίλοι, το θλιβερό άγγελμα της εκδημίας σου. Ο πόνος μας όμως αυτός μαλακώνει με τη βέβαιη ελπίδα, ότι έφυγες από την  αγκάλη των παιδιών και εγγονιών σου και πήγες στην αγκάλη του Θεού. Εκεί σε οδήγησαν η καθαρότητα του βίου σου και τα πολλά καλά σου έργα, τα οποία ακολουθούν τον ακάματο Εργάτη του Ευαγγελίου μετά την εκδημία του.

Σεβαστέ πνευματικέ μας πατέρα,

Εργάστηκες στον αμπελώνα του Κυρίου ενάρετα και αποδοτικά από διάφορα πόστα, ως Καθηγητής, Κατηχητής, Ομαδάρχης, Κυκλάρχης, Ιεροκήρυκας, Εθνικός Αγωνιστής, Συγγραφέας, οικογενειάρχης.

·         Καθηγητής: Με τους συναδέλφους σου καθηγητές ήσουν ευγενής και καταδεκτικός. Με τους μαθητές σου δίκαιος και προσιτός.

·       Κατηχητής: Παρέλαβες το Ανώτερο Κατηχητικό Αγίας Τριάδος Λεμεσού από τον σεβαστό πατέρα Σολομώντα Παναγίδη το Φθινόπωρο του 1954 και το συνέχισες επάξια με πολύ πλούσια καρποφορία, αφού αριθμούσε μέχρι και 200 κατηχητόπουλα.

·         Ομαδάρχης: Βαθύς γνώστης της ψυχολογίας των νέων, πλησίαζες τον κάθε Χαρούμενο Αγωνιστή με ιδιαίτερη, ατομική προσέγγιση, σεβόμενος τη μοναδική προσωπικότητά του.

·         Κυκλάρχης: Για δεκατέσσερα χρόνια, από το 1965-1979, διηύθυνες στο σπίτι σου στη Λεμεσό Κύκλο μελέτης Αγίας Γραφής Επιστημόνων και Αποφοίτων. Η γραμμή σου πάντοτε Αγιογραφική, Χριστοκεντρική, οδηγούσε προς τον Χριστόν που είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή».

·         Ιεροκήρυκας: Έχοντας βαθιά επίγνωση της υψηλής αποστολής σου ως ιεροκήρυκα, «ηλεημένου» από τον Θεόν για να εξαγγέλλει τον λόγο Του γνήσιο και αληθινό, όργωσες την πόλη και επαρχία Λεμεσού, και αργότερα όλης της Ελλάδος. «Εις πάσαν την γην της Κύπρου και της Ελλάδος εξήλθεν ο φθόγγος σου». Ο λόγος σου μεστός και λυτρωτικός, ενίσχυε, παρηγορούσε, στήριζε τον πονεμένο Ελληνορθόδοξο λαό.

·         Εθνικός αγωνιστής:  Μυήθηκες από τους πρώτους στην Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, Ε.Ο.Κ.Α. Συνελήφθης και κρατήθηκες για 20 μήνες στα Κρατητήρια Πύλας και Κοκκινοτριμιθιάς. Όμως «ο λόγος του Θεού ου δέδεται». Στις μπαράγκες των κρατητηρίων οργάνωσες Κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής. Πολλοί κρατούμενοι οικοδομήθηκαν εις Χριστόν.

·         Συγγραφέας: Έγραψες συνολικά 35 βιβλία θρησκευτικού και εθνικού περιεχομένου. Με πολλή γλαφυρότητα εξέθεσες τις απόψεις σου και κατηύθυνες τους αναγνώστες σου στις σωστές γραμμές του Χριστού και της Ελλάδας.

·         Οικογενειάρχης: Το άοκνο και συνεχές ενδιαφέρον σου για την ευρύτερη οικογένεια, την Εκκλησία, δεν στέρησε ποσώς την προσωπική σου οικογένεια. Υπήρξες πιστός σύζυγος, καλός πατέρας, φιλόστοργος παππούς.

Δοκιμάστηκες από τον Πάνσοφο και Πανάγαθο Θεό  όσο κανένας άλλος Θεολόγος της Κύπρου. Στην ηλικία των 40 ετών, τον Ιούνιο του 1968, έχασες τη λατρευτή σου γυναίκα, την αείμνηστη Ειρηνούλα, η οποία πέθανε στη γέννα της. Έμεινες χήρος με δυο ορφανά παιδιά, τον Ανδρέα 5 χρόνων τότε και τον Μάριο βρέφος. Ήσουν και για τους δυο πατέρας και μητέρα. Αντιμετώπισες τη χηρεία σου και την ορφάνια των παιδιών σου με ζηλευτή αξιοπρέπεια.

Ανέθρεψες τα παιδιά σου «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Τα μεγάλωσες, τα σπούδασες, τα αποκατέστησες με τη βοήθεια του Πανάγαθου Θεού, επαγγελματικά και οικογενειακά, χαιρόμενος δίκαια τις νύμφες και τα εγγονάκια σου.

Εκτός της δοκιμασίας της χηρείας σου, δοκιμάστηκες απάνθρωπα και από την Κυπριακή Πολιτεία, η οποία το 1979, για λόγους τάχα δημοσίου συμφέροντος, σε σταμάτησε από καθηγητή σχολείων δημόσιας εκπαίδευσης. Τότε, για να ζήσεις τα δυο σου παιδιά, αναγκάστηκες να φύγεις από την Κύπρο και να έλθεις στην Ελλάδα.

Η Κυπριακή Πολιτεία σου έκλεισε μια πόρτα,  αλλά η αγαθότητα του Θεού σού άνοιξε μια πιο μεγάλη πόρτα. Εργάστηκες ως Καθηγητής-Θεολόγος στην Ελληνική Παιδεία και ως ιεροκήρυκας, ιεραπόστολος σε όλα τα μέρη της Ελλάδας.

Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εξόδιας ακολουθίας ακούσαμε, ότι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί «ουκ εσμέν ώσπερ οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα». Πιστεύουμε ακράδαντα σε δυο δογματικές αλήθειες της Αγίας μας Εκκλησίας, που μας δίδουν μεγάλη παρηγοριά. Η πρώτη είναι ότι η ψυχή, ως πνοή του Θεού μέσα μας, είναι όχι φιλοσοφικά ή λογοτεχνικά, αλλά οντολογικά αθάνατη. Μετά τον θάνατο, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, η αθάνατη ψυχή πηγαίνει στον ουρανό και περιμένει την τελική κρίση και την αιώνια ζωή.

Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι το σώμα επιστρέφει στη γή «εξ ης ελήφθη», αλλά δεν χάνεται. Κοιμάται έναν ύπνο μακράς διάρκειας, γι΄ αυτό και στην εκκλησιαστική γλώσσα τα νεκροταφεία λέγονται κοιμητήρια, και ο μακρύς  αυτός ύπνος θα τελειώσει με την κοινή ανάσταση των νεκρών, μετά τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου, όταν θα ηχήσουν οι αγγελικές σάλπιγγες.

Σεβαστέ πνευματικέ μας πατέρα και πεφιλημένε Διδάσκαλε, εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Μεγάλου Βασιλείου Κύπρου καταθέτω το στεφάνι αυτό, ως ελάχιστο δείγμα βαθύτατου σεβασμού, απέραντης ευγνωμοσύνης και πλείστης χριστιανικής αγάπης και λίγο χώμα από την φίλτατή σου Κύπρο,  και εύχομαι ολόψυχα ο Πανάγαθος Θεός να κατατάξει την μακαρία ψυχή σου «εν σκηναίς δικαίων και εν χώρα ζώντων». Στους δε δυο λατρευτούς σου γιούς, τον Ανδρέα και τον Μάριο, στις νύμφες, τα εγγόνια, τους λοιπούς συγγενείς και φίλους να χαρίσει την «εξ ύψους παραμυθίαν».

Αείμνηστε σεβαστέ μας πατέρα και εν Χριστώ μεγάλε αδελφέ Μιχαήλ, αιωνία σου η μνήμη.

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΚΑΨΑΝΗ)

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΚΑΨΑΝΗ)

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

Με συναισθήματα βαθύτατης συγκίνησης πληροφορήθηκα από το “Αγιορειτικό Βήμα” ότι:

“Εκοιμήθη πριν λίγο ο προηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου του Αγίου Ορους, Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, σύμφωνα με πληροφορίες του “Αγιορείτικου Βήματος”. 

Τα τελευταία χρόνια ο Γέροντας Γεώργιος ταλαιπωρείτο με σοβαρά προβλήματα υγείας και για το λόγο αυτό τον περασμένο Μάρτιο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα καθήκοντα της ηγουμενίας του.

Ο π. Γεώργιος με παρελθόν στον κόσμο αξιοσημειώτης ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας επί τριάντα και πλέον έτη καθηγούσε την εξαίρετη αδελφότητα μια οικογένεια-κυψέλη με αδελφούς -πνευματικές μέλισσες, εμπνέοντας αυτούς σε κάθε λειτούργημα, έργο και διακόνημα και στον ατέρμονο αγώνα της μοναχικής Αθωνικής Πολιτείας.

Η κηδεία του μακαριστού Γέροντα θα γίνει αύριο Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος στις 14.00 το μεσημέρι στην Ιερά Μονή Γρηγορίου.”

Καθόλου παράξενο ότι ο ενάρετος και σοφός Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης -κατά κόσμον Καψάνης- κοιμήθηκε σημαδιακά την Πεντηκοστή. 

Η Εξόδιος Ακολουθία του θα διαβαστεί στο μετόχι της Ιεράς Μονής Γρηγορίου στη Σταυρούπολη την Κυριακή και θα ενταφιαστεί στο Αγιον Ορος τη Δευτέρα, ημέρα που η Εκκλησία μας γιορτάζει το Αγιο Πνεύμα.

Ο π. Γεώργιος σφράγισε με την παρουσία του την άνθηση του Αγίου Ορους και κατέστη φωτεινός λύχνος που έφεγγε, όχι μόνον τους πατέρες της Ιεράς Μονής Γρηγορίου και του Αγίου Ορους, αλλά το σύνολον της Ελληνόφωνης -και όχι μόνον- Ορθοδοξίας.

Πνευματικός πατέρας χιλιάδων -αν όχι δεκάδων χιλιάδων- ψυχών, εξαίρετος ποιμένας από τα φοιτητικά του χρόνια, επιτέλεσε αξιόλογο έργο με τους φυλακισμένους και με τα νέα παιδιά στο Παλαιό Φάληρο όπου ίδρυσε το ΧΙΝ “Ο Παντοκράτωρ” με οικοτροφείο, αίθουσα ομιλιών, γήπεδο καλαθόσφαιρας και παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Ανάληψη του Κυρίου.

Ως ηγούμενος στήριξε παντοιοτρόπως το έργο της ιεραποστολής, και δη της Κατάγκας, όπου ο επικεφαλής του κλιμακίου Θεοφιλέστατος επίσκοπος Κατάγκας κ. Μελέτιος είναι πνευματικό του παιδί και Γρηγοριάτης ιερομόναχος.

Συγγραφέας περισπούδαστων θεολογικών έργων -μεταξύ των οποίων "Η ποιμαντική διακονία κατά τους Ιερούς Κανόνας", πατερικής πνοής σύγγραμμα και ένα από τα σπουδαιότερα θεολογικά έργα του 20ού αιώνα- και εξαίρετος αντιαιρετικός και αντι-οικουμενιστής θεολόγος, ηγήθηκε του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού για πολλές δεκαετίες στο Αγιον Ορος. 

Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η προδοτική για την Ορθοδοξία συμφωνία του Σαμπεζύ με τους μονοφυσίτες ακυρώθηκε εξαιτίας της Ιεράς Μονής Γρηγορίου που ηγήθηκε του αγώνα του Αγίου Ορους εναντίον της, ενώ η αξιόλογη θεολογική και νηφάλια πένα του άσκησε τη σοβαρότερη κριτική ανάλυση εναντίον του κακόδοξου κειμένου της Ραβέννας και του κυριολεκτικά αιρετικού κειμένου της Γενικής Συνέλευσης του ΠΣΕ στο Πόρτο Αλέγκρε.

Ηταν άνθρωπος μεγάλης αγάπης και θυσίας, βαθειά ταπεινός και σεμνός, αδιάβλητος και πράος. Κατόρθωσε να προσελκύσει δεκάδες μοναχούς στη Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου. Παράλληλα καθοδηγούσε χιλιάδες -αν όχι δεκάδες χιλιάδες- πνευματικά παιδιά στον κόσμο.

Πολύ φιλάσθενος, ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα με την υγεία του για δεκαετίες και όταν ένιωσε ότι οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν ολότελα παρέδωσε την ηγουμενία στο άξιο πνευματικό του τέκνο Αρχιμανδρίτη Χριστοφόρο Γρηγοριάτη για να συνεχίσει το πολυσχιδές και πολυσήμαντο έργο του.

Ολα τα κανονίζει κατ' ευχήν ο καλός Θεός!

Τη μέρα που η Εκκλησία αλγεί αφάνταστα για το νέο ολίσθημα του Παναγιότατου Οικουμενικού Πατριάρχη μας που θα συμπροσευχηθεί σήμερα με τον αιρεσιάρχη του Βατικανού Πάπα Φραγκίσκο και με τους αλλόθρησκους στη Ρώμη, η Ανω Ιερουσαλήμ υποδέχεται την αγία ψυχή του π. Γεωργίου και οι πιστοί έχουν τη βεβαιότητα ότι ένας άγιος ιερομόναχος και ένας δεινός αντι-οικουμενιστής ευαρέστησε τον Κύριο.

Την ευχή του να έχουμε.