Η ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ ΑΠΟ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Η ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ ΑΠΟ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Του Δρ. Αναστάσιου Βαβούσκου

=====

Η άποψη μου είναι, ότι είναι απαραίτητες οι εξής ενέργειες:

α) ανακοίνωση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη συγκλήσεως συνόδου Προκαθημένων με θέματα: 

i. «Εξέταση των ενστάσεων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών επί του κύρους της παραχωρήσεως αυτοκεφάλου καθεστώτος στην Εκκλησία της Ουκρανίας».

ii. «Κανονική αξιολόγηση της αδελφικής συνάξεως στο Αμμάν της Ιορδανίας».

iii. «Απόφαση για Σύνταξη Κανονισμού Λειτουργίας της συνόδου των Προκαθημένων».

β) πρόσκληση στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες για την υποβολή εγγράφως των ενστάσεων τους επί του πρώτου θέματος, με παράθεση και της κανονικής θεμελιώσεως των απόψεών τους και κοινοποίηση αυτών σε όλες τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

γ) σύγκληση συνόδου Προκαθημένων στην Κωνσταντινούπολη.

Θεωρώ, ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα δοθεί σε όλες τις Εκκλησίες η ευκαιρία, να εκφρασθούν «εν συνόδω» και ούτως θα υποχρεωθούν να πράξουν αυτό, που δεν έπραξαν έως τώρα.

Δηλαδή, αντί να αρκούνται σε δηλώσεις εκ του μακρόθεν και να συναθροίζονται εκτός πλαισίου του συνοδικού συστήματος, να καταθέσουν εγγράφως τις απόψεις τους και να αναλάβουν τις ευθύνες τους, καθόσον «verba volant scripta manent». Αλλά θα δοθεί και στον Οικουμενικό Πατριάρχη η δυνατότητα, να επεξηγήσει στους Προκαθημένους των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών τα αυτονόητα και μη επαρκώς κατανοηθέντα.

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΙΑΝ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ π. ΝΙΚΗΤΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΜΜΑΝ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΙΑΝ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ π. ΝΙΚΗΤΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΜΜΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πολύ αξιόλογη η ιστορικοκανονική μελέτη του Οσιολογιώτατου Ιερομόναχου Νικήτα Παντοκρατορινού για το Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν, που συγκάλεσε αντικανονικά, -τη υποκινήσει της πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας της Ρωσσίας- ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος.

Ο Οσιολογιώτατος κ. Νικήτας δίνει αποστομωτική απάντηση για όλα όσα αφορούν το Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν. 

Ελπίζουμε ότι θα δώσουν την δέουσα προσοχή στην επιχειρηματολογία του Οσιολογιώτατου 
1.) και το Διευθυντήριο της προώθησης Πανορθοδόξου Σχίσματος της Θεσσαλονίκης, 
2.) αλλά και οι θεολογικές μετριότητες (στην καλύτερη των περιπτώσεων) και ασημαντότητες (κατά το πλείστον), που κατέλαβαν τον “Ορθόδοξο Τύπο”, και τον εκτροχίασαν από την παραδοσιακή του γραμμή, για να τον καταστήσουν όργανο των μωροφιλοδοξιών, των εμμονών και των ιδεοληψιών τους.

Πολύ λίγο απασχόλησε το Ουκρανικό τους σχεδιαστές και διοργανωτές του Συνεδρίου του Αμμάν. 

Αυτό το οποίο τους ενδιέφερε πρωτίστως ήταν η διαμφισβήτηση του συντονιστικού ρόλου του Οικουμενικού Πατριάρχη παρόλον ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία για 16 αιώνες τον αναγνωρίζει ως πρώτο μεταξύ ίσων. 

Η αρχή primus inter pares ενοχλεί τον Ρωσσικό ηγεμονισμό και εθνοφυλετισμό και αυτήν πρωτίστως έθεσε ως στόχο το Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν που συγκάλεσε Έλληνας -δυστυχώς- Πατριάρχης: Ο ανάξιος εν παντί Οικουμενιστής Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος.

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση δημοσιεύουμε ορισμένα τμήματα της μελέτης του Οσιολογιώτατου. Παραπέμπουμε τον αναγνώστη, που θέλει να διαβάσει ολόκληρη την μελέτη, στο ιστολόγιο “Φως Φαναρίου”.

Η ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Οσιολογ. Ιερομόναχου Νικήτα Παντοκρατορινού

=====

Στην συνάντηση του Αμμάν, έχουμε ένα πλήγμα στην Ιερά παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλοι οι διαλογισμοί των συντελεστών αυτής της αδελφικής σύναξης στο Αμμάν, γίνανε πλέον φανεροί. Σκοπός ήταν (και είναι) να υποβαθμιστεί ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Ορθοδοξία. Να μην έχει το δικαίωμα να είναι ρυθμιστής, να χορηγεί Αυτοκεφαλίες, να δέχεται έκκλητο προσφυγή από άλλες τοπικές Εκκλησίες κλπ. Να παραμείνει μόνο το πρωτείο τιμής τυπικά, χωρίς την ύπαρξη όλων των προνομίων που η Εκκλησία μέσω των Οικουμενικών Συνόδων του έδωσε. 

Ακούμε πολλές γνώμες που δεν έχουν σχέση με την παράδοση της Εκκλησίας. Ακόμα και «ότι στο Αμμάν όλοι ήταν ίσοι, καθισμένοι σε στρογγυλό τραπέζι, και ότι έτσι είναι το σωστό και ότι έτσι πρέπει να γίνονται οι Πανορθόδοξες συνάξεις». 

Ποτέ δεν έκανε έτσι η Εκκλησία. Πάντοτε υπήρχε κάποιος ο οποίος ήταν πρώτος, εις τύπον και τόπον Χριστού. Βλέπουμε π.χ στην Θεία Λειτουργία πάντα ένας είναι που προεξάρχει και τελεί το μυστήριο. Ακόμη και στην Αποστολική Σύνοδο, υπήρχε κάποιος επικεφαλής. Ήταν ο Άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Απόστολοι ήταν όλοι, κι όμως κάποιος προήδρευσε και κατεύθυνε την συζήτηση και την Σύνοδο. Δεν μπορεί λοιπόν να είναι ακέφαλη μια Σύνοδος. 

Στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας βλέπουμε ποιος ήταν ο ρόλος του Πάπα Ρώμης (προ του σχίσματος). Επενέβαινε δυναμικά στις υποθέσεις άλλων τοπικών Εκκλησιών, ακόμα και της Κωνσταντινουπόλεως. 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βλέπουμε στον βίο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όπου ο Πάπας Ρώμης, Άγιος Ιννοκέντιος, έβαλε επιτίμιο στον αυτοκράτορα, αλλά και σε όποιον κληρικό θα μεταδώσει την Θεία Κοινωνία σε αυτόν. Δηλαδή σε κληρικούς της Κωνσταντινουπόλεως κυρίως, αλλά και γενικότερα σε όλους τους κληρικούς όλων των Πατριαρχείων που θα έκαναν κάτι τέτοιο. 

Αλλά και σε βίους πολλών άλλων Αγίων βλέπουμε τις επεμβάσεις του Πάπα Ρώμης (που είχε τα πρωτεία τιμής), σε άλλες κατά τόπους Εκκλησίες όταν του το ζητούσαν. Πάντοτε συμμετείχε στις αποφάσεις όλων των σημαντικών ζητημάτων και ρύθμιζε όλα τα θέματα της Εκκλησίας επειδή είχε τα πρωτεία τιμής. Ως πρώτος μεταξύ ίσων. 

Τα πρεσβεία τιμής του Οικουμενικού Πατριάρχου, έχουν κατοχυρωθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους. Με αποφάσεις των Δ΄ και ΣΤ΄ Οικουμενικών Συνόδων, στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως απονέμονται τα ίσα πρεσβεία τιμής με αυτά του Πάπα Ρώμης. Έτσι μετά το σχίσμα των Εκκλησιών παρέμεινε ο μόνος έχων αυτά τα πρεσβεία. 

Η ιστορία και οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων μας δείχνουν τον πρωτεύοντα ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του ρόλου. 

Τα πρεσβεία τιμής δεν είναι απλώς ένα τυπικό προβάδισμα, αλλά έχουν και κανονικές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων είναι η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας. Όλες οι Αυτοκεφαλίες και οι Πατριαρχικές αξίες των νεωτέρων τοπικών Εκκλησιών δόθηκαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η παράδοση και η ιστορία της Εκκλησίας, ορίζει για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την αποδοχή εφέσεων από οποιαδήποτε τοπική Εκκλησία, με την χρήση του «εκκλήτου». Δεν επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλων τοπικών Εκκλησιών, αλλά έχει το δικαίωμα να κρίνει τις υποθέσεις τους, όταν αυτό ζητηθεί. Σαν ανώτατο δικαστήριο δηλαδή. Και αυτό το προνόμιο υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν ο Πάπας Ρώμης δίκαζε υποθέσεις που αφορούσαν, άλλα Πατριαρχεία. 

Και ήταν τόσο εδραιωμένο αυτό, που στην ερώτηση του Ρωσικού κλήρου προς τους Πατριάρχες το 1663, αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει το δικαίωμα να κρίνει υποθέσεις άλλων τοπικών Εκκλησιών, όλοι οι Πατριάρχες ομοφώνως απάντησαν ΝΑΙ και ότι μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει αυτό το δικαίωμα. 

Αυτά όλα είναι πράγματα τα οποία είναι καθιερωμένα μέσα στην παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία βαδίζει έτσι πολλούς αιώνες. 

Είναι πλέον φανερό, ότι κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν την πεπατημένη και ασφαλή οδό της παραδόσεως και της ιστορίας της Εκκλησίας, και ψάχνουν να βρουν νέες «πλατφόρμες», για την πραγματοποίηση Συνόδων.

Το σπουδαίο λοιπόν της συναντήσεως αυτής στο Αμμάν, είναι το ότι εμφανίστηκε ο πραγματικός σκοπός της, (η υποβάθμιση του ρόλου του Οικουμενικού Πατριαρχείου), με την πρόφαση της συζητήσεως των προβλημάτων που ταλανίζουν την Ορθοδοξία. 

Αξιοσημείωτο είναι ότι στην αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρωσίας ήταν και ο εν Κιέβω Μητροπολίτης της Ρωσικής Εκκλησίας κ. Ονούφριος, ο οποίος δήλωσε ότι η Εκκλησία τους στην Ουκρανία, δεν διαφέρει ουσιαστικά από το καθεστώς της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας. 

Βρισκόμενος όμως ως μέλος της συνοδείας του Πατριάρχη Μόσχας και με δεδομένο ότι είναι μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας, πώς μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ενεργεί αυτοκέφαλα η Εκκλησία αυτή;

ΠΗΓΗ:

 Ιστολόγιο “Φως Φαναρίου”

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. κ. ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. κ. ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα “Ρομφαία”: 

“Το Ενημερωτικό - Διαφωτιστικό Τμήμα της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δημοσίευσε συνέντευξη του Μακαριωτάτου Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονουφρίου σε ΜΜΕ του Μαυροβουνίου, η οποία μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Svetigora» στις 28 Φεβρουαρίου 2020.”

Στην συνέντευξή του -μεταξύ άλλων- ο Σεβ. Μητροπολίτης Ουκρανίας κ. Ονούφριος δήλωσε:

“Η κρίση στην Ουκρανία προκλήθηκε από τη νομιμοποίηση της ανομίας, δηλαδή από την παρέμβαση της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως στα εσωτερικά της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με αποτέλεσμα την αντικανονική άρση των επιτιμίων από όσους προσχώρησαν σε σχίσμα, τους οποίους η Κωνσταντινούπολη δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία.”

Ο Σεβασμιώτατος Ουκρανίας ισχυρίζεται ότι η παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν έλυσε το Ουκρανικό. 

Αυτό, όμως, που δεν μπορεί να γίνει δεκτό είναι ο ισχυρισμός του ότι πριν την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη τα πράγματα στην Ουκρανία ήταν μέλι γάλα μέχρι που τα χάλασε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.!!!

Ποια είναι η αλήθεια; 

Πριν την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπήρχαν 18 περίπου εκατομμύρια Ουκρανοί στο Σχίσμα, δηλαδή εκτός Εκκλησίας, στις ομάδες του Φιλάρετου και του Μάλετιτς. 

Επομένως βάσει ποιας λογικής όλα ήταν καλά και άγια στην Ουκρανία πριν την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου;

Αν η περί τον Μητροπολίτη Ονούφριο Ορθόδοξη Εκκλησία αναμένει ότι οι πρώην σχισματικοί θα επιστρέψουν εν μετανοία στις αγκάλες της πλανάται πλάνην οικτράν.

Οι εκτός της Εκκλησίας της Ουκρανίας πρώην Σχισματικοί αποστασιοποιήθηκαν για λόγους εθνικούς και όχι εκκλησιαστικούς. 

Η προσπάθεια της Ρωσσικής Ομοσπονδίας να κρατήσει την Ουκρανία υπό την σφαίρα της επιρροής της είναι η γενεσιουργός αιτία των Σχισμάτων.

Με δεδομένο, μάλιστα, ότι η επιθετικότητα της Ρωσσικής Ομοσπονδίας έναντι της Ουκρανίας κλιμακώνεται αντί να ατονεί, είναι αδύνατον να πείσουμε τους Ουκρανούς ότι είναι καλή ιδέα να είναι μέλη μιας Εκκλησίας που ανήκει στην χώρα που επιβουλεύεται θανάσιμα την πατρίδα τους.

Επομένως;

Επομένως, με την λογική του Σεβ. κ. Ονούφριου, το Σχίσμα θα διαιωνιζόταν. 

Έχουμε πέντε ερωτήσεις προς τον Σεβασμιώτατο Ουκρανίας:

1.) Γιατί δεν ζητά ο ίδιος και η περί αυτόν Σύνοδος των Ουκρανών επισκόπων Αυτοκεφαλία από το Πατριαρχείο της Ρωσσίας οπότε οι λόγοι που προκάλεσαν τα Σχίσματα θα εξαλείφονταν αμέσως;

2.) Γιατί παρόλες τις αντιρρήσεις του τελικά δεν πήγε στην Ενωτική Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αφού είχε την πλειοψηφία των επισκόπων υπέρ του και θα αναδεικνυόταν ο Προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, οπότε και πάλιν τα Σχίσματα θα είχαν επουλωθεί;

3.) Γιατί συμμετείχε στο Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν; 

Δεν γνωρίζει ότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων δεν έχει κανένα δικαίωμα να συγκαλεί Συνάξεις Προκαθημένων και Πανορθόδοξες Συνόδους;

4.) Για ποιο λόγο ο Σεβασμιώτατος, στην συνέντευξή του, ανέφερε ότι αυτό που τον απασχολεί πρωταρχικά δεν είναι η λύση του Ουκρανικού, αλλά ο επανακαθορισμός του ρόλου του Οικουμενικού Πατριαρχείου; 

Πώς σχετίζεται η διαμφισβήτηση των Διπτύχων με το Ουκρανικό; 

Γιατί χρειάζεται να συζητήσουμε τον συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αφού είναι καθορισμένος με αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων καθώς και με την πράξη της Εκκλησίας για 1700 χρόνια τώρα;

5.) Για ποιο λόγο ο Σεβ. κ. Ονούφριος έγινε όργανο του Ρωσσικού εθνοφυλετισμού; 

Δεν είναι Ουκρανός; 

Δεν τον ενοχλεί η κατοχή της Ανατολικής και Νότιας Ουκρανίας από Ρώσσους παραστρατιωτικούς; 

Δεν τον πνίγει η αγανάκτηση για την εισβολή της Ρωσσίας στην Κριμαία, για την διεξαγωγή παράνομου Δημοψηφίσματος και για την προσάρτησή της στην Ρωσσική Ομοσπονδία;

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Κ. ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Κ. ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Εντελώς απροσδόκητη η παρέμβαση του Καθηγητή του Εκκλησιαστικού Δικαίου κ. Κ. Κυριαζόπουλου για το Ρωσσοκίνητο Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν.

Βεβαίως ο κ. Καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου, ως εκ της φύσεως του αντικειμένου του, είναι άριστος γνώστης των Ιερών Κανόνων, σε αντίθεση με τους Ρωσσολάγνους Ουκρανομάχους σχισματίκλες, οι οποίοι θέλουν να πείσουν για τις έωλες θέσεις τους, ενώ αγνοούν σε βαθμό κακουργήματος το Κανονικό Δίκαιο.

Η μεγάλη έκπληξη της παρέμβασης αφορά το γεγονός ότι ο κ. Κυριαζόπουλος δεν μπορεί να θεωρηθεί κατά καμμία έννοια φίλος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ή των άλλων Φαναριωτών.

Το ακριβώς αντίθετο είναι τοις πάσιν γνωστό! Είναι σφορδρός αντιοικουμενιστής και έχει καταστήσει τις θέσεις του ευρέως γνωστές κατ’ επανάληψη πάλαι τε και επ' εσχάτων.

Η συνείδησή του, όμως, ως ορθόδοξου χριστιανού, αλλά και ως ειδικού Καθηγητού του Εκκλησιαστικού Δικαίου, δεν του επιτρέπει να σιωπήσει για όσα αντικανονικά και απαράδεκτα συνέβησαν στο Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν, το οποίο κατ’ επίφαση μεν συνεκλήθη για να συζητήσει το Ουκρανικό. 

Στην πραγματικότητα, όμως, σε ένα και μόνο αποσκοπούσε: Στην υφαρπαγή της πρωτοκαθεδρίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Πατριαρχείο της Ρωσσίας είτε αμέσως, είτε έμμεσα, με την απόδοση της πρωτοκαθεδρίας στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, η οποία τώρα ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από την Ρωσσία και η οποία στο εγγύς μέλλον μπορεί να ελεγχθεί σε απόλυτο βαθμό.

Προσυπογράφω δι’ αμφοτέρων των χειρών τις θέσεις του κ. Κυριαζόπουλου, οι οποίες ελπίζω να ήγειραν εκ του βαθέος ύπνου το Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο τυρβάζει και μεριμνά, επί καθημερινής βάσεως, για την εμπέδωση της παναίρεσης του Οικουμενισμού και όχι για την ενότητα και την αλήθεια της Εκκλησίας.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ

Του κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου
Καθηγητή του Εκκλησιαστικού Δικαίου

=====

Το κοινό ανακοινωθέν της δήθεν «Αδελφικής Συνάντησης του Αμμάν» δεν έχει καμία σημασία, ούτε η φαινομενική αναγνώριση των προνομίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τη δεύτερη επιστολή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, η παραδόθηκε από αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στον Οικουμενικό Πατριάρχη και τα μέλη της Πατριαρχικής Συνόδου λίγες ημέρες πριν την έναρξη αυτής της «Συνάντησης».

Σημασία έχει η δήλωση της 26-2-2020 του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας ("https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-mosxas/35490-bolokolamsk-uparxoun-polla-zitimata-pou-den-exoun-epiluthei") γι’ αυτήν την Συνάντηση.

Από τη δήλωσή του αυτή του Βολοκολάμσκ προκύπτουν οι ακόλουθες κατευθύνσεις πολιτικής διορθόδοξων σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και γεωστρατηγικής της Ρωσικής Ομοσπονδίας:

1.) Να παραμεριστεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τη πρώτη θέση στα δίπτυχα των Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών.

Αυτή η πρώτη κατεύθυνση πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας αναδύεται σαφώς από τη δήλωση του Βολοκολάμσκ κατά την οποία «υπάρχουν πολλά ζητήματα στην ημερήσια διάταξη τα οποία δεν έχουν λυθεί, λόγω του ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει περάσει στην αυτοαπομόνωση».

Το απόσπασμα αυτό της δήλωσής του δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Διότι στη Συνάντηση του Αμμάν συμμετείχαν μόνον οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών των Ιεροσολύμων, της Ρωσίας, της Σερβίας, της Τσεχίας – Σλοβακίας, και αντιπροσωπείες των Εκκλησιών της Ρουμανίας και της Πολωνίας.

Τούτο σημαίνει ότι με το Πατριαρχείο Μόσχας συντάσσονται μόνον το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το Πατριαρχείο της Σερβίας και η Εκκλησία Τσεχίας – Σλοβακίας, δεδομένου ότι εκπροσωπήθηκαν σε επίπεδο Προκαθημένων τους.

Το Πατριαρχείο Ρουμανίας και η Εκκλησία Πολωνίας παρουσιάζουν μια διψυχία, έχοντας το ένα μέρος της διάθεσής τους προσανατολισμένο στο Πατριαρχείο Μόσχας και το άλλο μέρος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεδομένου ότι εκπροσωπήθηκαν μόνο σε επίπεδο μητροπολιτικό.

Οι λοιπές επτά Αυτοκέφαλες Εκκλησίες συντάσσονται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπως και η μέχρι τώρα αναγνωριζόμενη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και την Εκκλησία της Ελλάδος Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

2.) Να ηγείται τυπικά των Πανορθόδοξων Συνόδων ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και ουσιαστικά ο Πατριάρχης Μόσχας.

Αυτή η δεύτερη κατεύθυνση πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας αναδύεται σαφώς από τη δήλωση του Βολοκολάμσκ κατά την οποία «ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων συγκέντρωσε εδώ τους Προκαθημένους και τους αντιπροσώπους των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών».

Μετά τη συνεννόησή του με το Πατριαρχείο Μόσχας και τον Πρόεδρο της Ρωσίας στη Μόσχα το Νοέμβριο 2019, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων προσκάλεσε τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες στο Αμμάν, με παράκαμψη και χωρίς συνεννόηση με του πρωτόθρονου Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η δήλωση αυτή του Βολοκολάμσκ είναι ανακριβής, διότι στην πρόσκληση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων δεν ανταποκρίθηκαν όλοι, αλλά μόνον μια μειοψηφία των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών.

3.) Σταδιακή προσέλκυση και άλλων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών στην σχεδιαζόμενη Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την τυπική ηγεσία του Πατριαρχείου Ιεοσολύμων και υπό την ουσιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Αυτή η τρίτη κατεύθυνση πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας αναδύεται σαφώς από τη δήλωση του Βολοκολάμσκ κατά την οποία «αν συνεχιστεί η διαδικασία των διο-ορθόδοξων διαβουλεύσεων, τότε και άλλες Εκκλησίες θα συμμετάσχουν, καθώς δεν υπάρχει πλέον εναλλακτική διαδικασία».

Από τη δήλωση αυτή του Βολοκολάμσκ προκύπτει, εκτός από την πρόθεση του Πατριαρχείου Μόσχας για προσέλκυση και άλλων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών σε μια σχεδιαζόμενη από το Πατριαρχείο Μόσχας Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την τυπική ηγεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και υπό την ουσιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας, και η απαξίωση του ίδιου Πατριαρχείου Μόσχας στις Πανορθόδοξες Συνόδους υπό την ηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο έχει πρεσβεία τιμής στα δίπτυχα των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών.

4.) Θεσμοθέτηση της Πανορθόδοξης Συνόδου υπό την τυπική ηγεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και υπό την ουσιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Αυτή η τέταρτη κατεύθυνση πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας αναδύεται σαφώς από τη δήλωση του Βολοκολάμσκ κατά την οποία «Αυτή είναι η πρώτη συνάντηση και θα ακολουθήσουν κι άλλες, όπου θα συζητήσουμε αυτά τα θέματα μέχρι να τα λύσουμε… Υπάρχει μία γενική αίσθηση ότι οι Εκκλησίες θέλουν να έχουν κάποια πλατφόρμα για να συζητήσουν ζητήματα ζωτικής σημασίας, καθώς η πρώην πλατφόρμα, υπό την ηγεσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, έχει χάσει το νόημά της». 

Από τη δήλωση αυτή του Βολοκολάμσκ προκύπτει ότι ο σκοπός των δήθεν «Αδελφικών Συναντήσεων» τύπου Αμμάν είναι η θεσμοθέτηση μιας Πανορθόδοξης Συνόδου υπό την τυπική ηγεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ως δήθεν «Μητέρας Εκκλησίας» - την ιδιότητα αυτή του οποίου οψίμως, δηλαδή ύστερα από 2.000 χρόνια, θυμήθηκαν - η οποία έχει την τέταρτη θέση στα πρεσβεία τιμής, αλλά υπό την ουσιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Η σκοπιμότητα αυτή του Πατριαρχείου Μόσχας εμφανίζεται από τον Βολοκολάμσκ ως δήθεν «γενική αίσθηση ότι οι Εκκλησίες θέλουν να έχουν κάποια πλατφόρμα για να συζητήσουν ζητήματα ζωτικής σημασίας».

Η ίδια σκοπιμότητα αιτιολογείται από τη στοχοθεσία του ίδιου Πατριαρχείου Μόσχας για την αντικατάσταση της ηγεσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου την οποία έχει με βάση τους Ιερούς Κανόνες στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από την τυπική ηγεσία της δήθεν «Μητέρας Εκκλησίας», δηλαδή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, και από την ουσιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας, με τη φράση του Βολοκολάμσκ «η πρώην πλατφόρμα, υπό την ηγεσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, έχει χάσει το νόημά της».

Ως γνωστόν, το Πατριαρχείο Μόσχας διαθέτει πακτωλό χρημάτων και την υποστήριξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, για την επιδίωξη των σκοπών της θρησκευτικής και πολιτικής γεωστρατηγικής τους.

Η Ρωσική Ομοσπονδία χρησιμοποιεί το Πατριαρχείο Μόσχας ως μέσο άσκησης γεωστρατηγικής επιρροής στις χώρες με επικρατούσα Ορθόδοξη πληθυσμιακή πλειονότητα.

Και το Πατριαρχείο Μόσχας επιχειρεί τη διάσπαση των εσωτερικών μετώπων των ποιμένων και των πιστών των λοιπών Αυτοκέφαλων Εκκλησιών με τη χρήση της ψευδο-θεολογικής και ψευδο-κανονικής προπαγάνδας 

α.) του δήθεν εξακολουθούντος «σχίσματος των σχισματικών αναθεματισμένων (του Φιλαρέτου) και αχειροτόνητων (του Μακαρίου)», το οποίο εκείνο προκάλεσε και διαιωνίζει με τη διαχρονική θρησκευτική και πολιτική γεωστρατηγική του, και

β.) της δήθεν κοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το δήθεν εξακολουθούν «σχίσμα» αυτό.

Σημειωτέον ότι το Πατριαρχείο Μόσχας, μέσω αρθρογράφων του ή απευθείας, δεν μπόρεσε να απαντήσει επαρκώς στα επιχειρήματά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μέσω αρθρογράφων του ή απευθείας, για τη δικαιοδοσία του πρωτόθρονου Πατριαρχείου στην Ουκρανία, με βάση τα έγγραφα του 1686 από το Ιστορικό Αρχείο της Ρωσίας και με βάση τους Ιερούς Κανόνες οι οποίοι δεν προβλέπουν την παραγραφή πατριαρχικών δικαιοδοσιών, αλλά μόνον επισκοπικών δικαιοδοσιών σε ενορίες χωριών που βρίσκονται στα όριά τους, όταν συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από την αυθαίρετη κατάληψή τους από πλησιόχωρο επίσκοπο.

Από τη σύγκριση των εκατέρωθεν επιχειρημάτων προέκυψε ότι το Πατριαρχείο Μόσχας διέπραξε το κανονικό αδίκημα της εισπήδησης στην Ουκρανία, η οποία αποτελεί κανονικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μέσω της παραβίασης των όρων της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης του 1686 του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

5.) Εκτός ορίων εκκλησιαστικής και κοσμικής ηθικής προπαγάνδα του Πατριαρχείου Μόσχας για την αμφισβήτηση της ηγεσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου την οποία έχει με βάση του Ιερούς Κανόνες, εμφανίζοντάς το παραπλανητικά ως δήθεν πηγή δημιουργίας προβλημάτων στις διορθόδοξες σχέσεις και ειδικότερα ότι δήθεν κοινωνεί με «ακοινώνητους σχισματικούς της Ουκρανίας», δηλαδή τα μέλη της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία μέχρι στιγμής αναγνωρίζουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το δευτερόθρονο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και τη Εκκλησία της Ελλάδος.

Αυτή η πέμπτη κατεύθυνση πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας αναδύεται σαφώς από τη δήλωση του Βολοκολάμσκ κατά την οποία «(ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, αφού η Ιεραρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στη διαχρονική της πολιτική της αμφισβήτησης της ιεραρχικής τάξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποφεύγει να αποκαλεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη ως Οικουμενικό Πατριάρχη, αλλά τον αποκαλεί ως Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, και μάλιστα μερικοί αρθρογράφοι του περιφρονητικά ως Πατριάρχη της Ινστανμπούλ) δεν μπορεί πλέον να βοηθήσει στην επίλυση της σύγκρουσης που δημιούργησε ο ίδιος. Είναι κομμάτι της διαμάχης. Έτσι, είναι απαραίτητο για όλους μας να λύσουμε τα προβλήματα που δημιουργούνται από εκείνον».

Τα μέλη της Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας θεωρούνται από το Πατριαρχείο Μόσχας ως δήθεν «σχισματικοί», υπό το πρίσμα και για την πραγμάτωση της πολιτικο-θρησκευτικής του θεωρίας και ιδεολογίας της ενότητας τριπλής Ρωσίας, της Μεγάλης Ρωσίας (Ρωσικής Ομοσπονδίας), της Μικρής Ρωσίας (Ουκρανίας) και της Λευκής Ρωσίας (Λευκορωσίας), δεδομένου ότι η ίδια Αυτοκέφαλη Εκκλησία δεν είναι φιλορωσική, αλλά φιλοδυτική από πλευράς προσανατολισμού της Ουκρανίας στον πολιτικό, γεωστρατηγικό και στρατιωτικό τομέα.

Η θεωρία και ιδεολογία αυτή έχει κατ’ επέκταση ως σκοπούς την ανάληψη της ηγεσίας του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τη δημιουργία γεωστρατηγικού τόξου ορθόδοξων χωρών υπό την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Κατόπιν των ανωτέρω, και προς ανάσχεση της φατρίας των τεσσάρων (4) Προκαθημένων, Ιεροσολύμων, Μόσχας, Σερβίας και Τσεχίας-Σλοβακίας και της πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας, την οποία, όπως φαίνεται από το αρχικό της στάδιο, εκτελεί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων για αντικατάσταση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από την ηγεσία Πανορθόδοξης Συνόδου την οποία έχει με βάση τους Ιερούς Κανόνες, απαιτείται η άμεση σύγκληση είτε της κανονικής Πανορθόδοξης Συνόδου είτε της κανονικής Συνόδου των Προκαθημένων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με ημερήσια διάταξη την οποία εκείνο, με τη σοφή του κρίση, μπορεί να καθορίσει.

Στην ημερήσια αυτή διάταξη, πάντως, πρέπει ενημερωτικά να αντιπαραβληθούν τα κανονικά επιχειρήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εκείνα του Πατριαρχείου Μόσχας, όπως αυτά διατυπώθηκαν από εκατέρωθεν συνοδικές αποφάσεις και δηλώσεις και από κείμενα αρθρογράφων τους.

Στην Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την κανονική ηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν πρέπει να κληθούν οι παραπάνω τέσσερις Προκαθήμενοι, οι οποίοι είναι σαφές ότι διέπραξαν απόπειρα φατρίας σε βάρος της ιεραρχικής τάξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκτός αν προβούν σε δημόσιες δηλώσεις ειλικρινούς μετάνοιάς τους.

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΜΜΑΝ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΜΜΑΝ

=====

Από την ιστοσελίδα “Ρομφαία” αλιεύσαμε αποκαλυπτικές δηλώσεις από ρεπορτάζ που αναφέρονται στο Συνέδριο της ανομίας του Αμμάν.

1.) ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ

"Η συνάντηση αυτή δεν έγινε για λήψη αποφάσεων, αλλά για μια αδελφική συζήτηση για αναφύοντα προβλήματα και τρόπους εξόδου από την εκκλησιαστική κρίση".

Ο Πρόεδρος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, ξεκαθάρισε ότι η συνάντηση του Αμμάν δεν πρόκειται να λάβει κάποιες αποφάσεις.

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι "η απουσία πολλών Εκκλησιών από το Αμμάν δεν καθιστά λιγότερο σημαντική την συνάντηση αυτή".

2.) ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΕΒΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ

Τις εντυπώσεις του από την συνάντηση των Προκαθημένων και αντιπροσωπειών των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Αμμάν εξέφρασε ο Μητροπολίτης Κιέβου κ. Ονούφριος.

"Η απόφαση δεν έχει διαμορφωθεί, - αυτό θα γίνει αργότερα, - αλλά το γεγονός, ότι συναντηθήκαμε, μιλήσαμε, είδαμε ο ένας τον άλλον, συζητήσαμε όλα τα προβλήματα, αποτελεί ήδη ένα καλό βήμα προς την κατεύθυνση, η οποία θα έχει ένα καλό τέλος".

3.) ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ

«Η συνάντηση των Προκαθημένων στο Αμμάν είναι μόνο η πρώτη συνάντηση από μια σειρά συναντήσεων».

Σύμφωνα με το "spzh" ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας ανέφερε ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα στην ημερήσια διάταξη τα οποία δεν έχουν λυθεί, λόγω του ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει περάσει στην αυτοαπομόνωση.

«Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων ως επικεφαλής συγκέντρωσε εδώ τους Προκαθημένους και τους αντιπροσώπους των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Αυτή είναι η πρώτη συνάντηση και θα ακολουθήσουν κι άλλες, όπου θα συζητήσουμε αυτά τα θέματα μέχρι να τα λύσουμε».

Επίσης ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ εξέφρασε την ελπίδα ότι, "αν συνεχιστεί η διαδικασία των διο-ορθόδοξων διαβουλεύσεων, τότε και άλλες Εκκλησίες θα συμμετάσχουν, καθώς δεν υπάρχει πλέον εναλλακτική διαδικασία.

Υπάρχει μία γενική αίσθηση ότι οι Εκκλησίες θέλουν να έχουν κάποια πλατφόρμα για να συζητήσουν ζητήματα ζωτικής σημασίας, καθώς η πρώην πλατφόρμα, υπό την ηγεσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, έχει χάσει το νόημά της.

Δεν μπορεί πλέον να βοηθήσει στην επίλυση της σύγκρουσης που δημιούργησε ο ίδιος. Είναι κομμάτι της διαμάχης. Έτσι, είναι απαραίτητο για όλους μας να λύσουμε τα προβλήματα που δημιουργούνται από εκείνον».

4.) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΣΕΧΙΑΣ ΚΑΙ ΣΛΟΒΑΚΙΑΣ ΡΑΣΤΙΣΛΑΒ

Την ελπίδα ότι συναντήσεις όπως η σημερινή στο Αμμάν θα συνεχιστούν εξέφρασε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Πρέσοβ και Αρχιεπίσκοπος πασών χωρών Τσεχίας και Σλοβακίας κ. Ραστισλάβος

«Είναι θλιβερό που δεν ανταποκρίθηκαν όλες οι κατά Τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες στην πρόσκληση του Πατριάρχη Θεοφίλου για να συμμετάσχουν στην συνάντηση, ώστε να συζητήσουμε διάφορα ζητήματα και προβλήματα που επηρεάζουν την εκκλησιαστική ζωή και την εσωτερική ζωή της Ορθοδοξίας».

Επίσης ο Μητροπολίτης Πρέσοβ κ. Ραστισλάβ μιλώντας για την σύναξη στο Αμμάν πρόσθεσε «Αυτή είναι μία πρώτη σύνοδος, και ελπίζουμε στο μέλλον να υπάρξουν κι άλλες σαν αυτή, ώστε να υπάρξει διάλογος».