ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ,Η ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

 Η ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

«Μύρον ἐκκενωθὲν τὸ Ὄνομά σου!» 

(ᾎσμα ᾈσμάτων α´, 3)

Λόγος τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου μὲ ἀφορμὴν τὴν ποιητικήν του σύνθεσιν, ἔχουσαν ὡς τίτλον: «Χαιρετιστήριοι Οἶκοι εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν»

=====

Γ Ὁ ἔνθεος Λαργάτης, ἔνθερμος ἐργάτης
τῆς ἀκαταπαύστου προσευχῆς!

«Ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος Ἀγάπη» (ᾎσμα ᾎσμ. η´, 6)

Τρίτον παράδειγμα ἂς εἶναι ὁ χαριτωμένος καὶ θεοφιλὴς Χριστιανός, ὁ ὀνομαζόμενος Λαργάτης. Διὰ τὸν ὁποῖον ἀναγινώσκομεν εἰς τὰς ἐκκλησιαστικὰς ἱστορίας, ὅτι εἶχε ἀμέτρητον ἀγάπην εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ πάντοτε δὲν ἔπαυεν ἀπὸ τὸ νὰ μελετᾷ μὲ ὑπερβολικὸν πόθον τὸ γλυκύτατον καὶ πολυτιμολιθομαργαρόχρυσον Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέσα εἰς τὴν καρδίαν του.

Οὗτος λοιπὸν ὁ τρισμακάριστος ἄνθρωπος, παρακινούμενος ἀπὸ τὴν ἄσβεστον φλόγα τῆς πρὸς τὸν Χριστὸν ἀγάπης, ἀποφάσισε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ προσκυνήσῃ μὲ ἄκραν εὐλάβειαν τὸν ἅγιον καὶ ζωοποιὸν Τάφον τοῦ ἠγαπημένου του Ἰησοῦ, καὶ μὲ τὴν προσκύνησιν αὐτὴν νὰ δροσίσῃ ὀλίγόν τι τὴν κάμινον τῆς εἰς Αὐτὸν ἀγάπης του. Ὅθεν ἔφθασεν ἐκεῖ μὲ πολλὴν δίψαν, καὶ ἀγκαλιάζοντας τὸν Θεοδόχον Τάφον τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ καταφιλῶντας αὐτὸν πυκνὰ-πυκνὰ, μὲ δάκρυα πολλὰ καὶ ἀναστεναγμούς, τόσον ἐχάρη, ὁποὺ ἀπὸ τὴν ὑπερβολικήν του χαρὰν ἔμεινε ξεψυχισμένος! Οἱ δὲ σύντροφοί του, βλέποντες τοιοῦτον θαυμαστὸν καὶ παράδοξον θέαμα, καὶ θέλοντες νὰ μάθουν διὰ ποίαν ἀφορμὴν ἴσως νὰ ἀπέθανε, τὸν ἔσχισαν καί, ὢ τοῦ θαύματος! Εὑρῆκαν γεγραμμένα εἰς τὴν καρδίαν του ταῦτα τὰ ἐρωτικὰ καὶ θεῖα λόγια: «ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΓΛΥΚΕΙΑ ΑΓΑΠΗ».

Καὶ ἐκ τούτου ἔγινεν εἰς αὐτοὺς φανερόν, πόσην σφιγκτὴν ἀγάπην καὶ ἕνωσιν εἶχε μὲ τὸν Χριστὸν ἡ τετρωμένη ἐκείνη καὶ μακαρία ψυχή του, ὁποὺ κάλλιον ἐπρόκρινε νὰ τὴν χωρήσῃ βιαίως ἀπὸ τὸ σῶμα ὁ θάνατος, παρὰ νὰ χωρισθῇ πλέον αὐτὴ θεληματικῶς ἀπὸ τὸν πανάγιον Τάφον τοῦ τόσον ἐρωμένου της Νυμφίου Χριστοῦ! Καὶ πὼς τόσον ἐχάρη, καὶ τόσον εὐχαριστήθη, διότι ἠξιώθη νὰ ἀπολαύσῃ τὸ πανίερον Μνῆμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἐδέχθη μέσα του τὸν ἠγαπημένον Ἰησοῦν, εἰς τρόπον ὥστε ἡ φύσις καὶ ἡ καρδία μὴ δυναμένη νὰ χωρέσῃ τὴν τόσην ὑπερβολικὴν εὐχαρίστησιν καὶ χαράν, ἔκαμε ὥστε νὰ πετάξῃ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, καὶ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὰ Οὐράνια, διὰ νὰ ἀπολαύσῃ ἐκεῖ τὴν τελείαν ἀγάπην καὶ χαρὰν μὲ τὴν ἄμεσον ἕνωσιν μετὰ τοῦ ἠγαπημένου Χριστοῦ της.

(Διασκευὴ ὑπὸ τῆς Μονῆς μας, ἀπὸ τὸ βιβλίο· «Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος», ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 1965, σσ. 263-265).

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

O ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, Περιοδικὴ ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου,

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ chrvassiliades.blogspot.com

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

=====

1.) Ας θυμηθούμε τους ενόχους που παραδίδονται στα χέρια των δικαστών, για να τιμωρηθούν για τα κακά τους έργα. Αυτοί, όταν αρχίσουν να τους βασανίζουν, άμα ταπεινώσουν τον εαυτό τους και, χωρίς καθυστέρηση, ομολογήσουν την αδικία τους, τιμωρούνται λιγότερο και με λίγους πόνους γλιτώνουν. 

2.) Εάν όμως είναι άκαμπτοι και δεν ομολογούν, τα βασανιστήριά τους πληθαίνουν, και στο τέλος, ύστερα από πολλά βάσανα που τραβούν και αφού τα πλευρά τους καταπληγωθούν, αναγκάζονται και, χωρίς να το θέλουν, ομολογούν, αλλά δεν ωφελούνται καθόλου, γιατί τράβηξαν όλο τον πόνο.

3.) Έτσι λοιπόν συμβαίνει και με μας. Διότι και εμείς για τα ανόητα αμαρτήματά μας παραδινόμαστε, για να ελεηθούμε, στα χέρια του δίκαιου κριτή όλων των ανθρώπων και δεχόμαστε τα χτυπήματα των θλίψεων, μέχρι να ομολογήσουμε, οπότε μαλακώνει η τιμωρία. 

4.) Εάν λοιπόν, την ώρα που έρχεται κατεπάνω μας το ραβδί του δικαστή, ταπεινωθούμε και θυμηθούμε τα αδικήματά μας και ομολογήσουμε ενώπιον του δικαστή, με λίγους πειρασμούς και θλίψεις γρήγορα γλιτώνουμε· όμως, πάνω στο μαστίγωμα, μπορεί να μας πιάσει το πείσμα, οπότε δεν ομολογούμε ότι εμείς φταίμε και ότι αξίζουμε να πάθουμε ακόμη περισσότερα, αλλά ρίχνουμε το φταίξιμο για τα δικά μας αμαρτήματα στους ανθρώπους, ή ακόμη και στους δαίμονες και, καμιά φορά, και στη δικαιοσύνη του Θεού και, έτσι, βγάζουμε αθώο τον εαυτό 

μας για τις ανομίες μας.

5.) Και πεισματώνουμε και δε μετανοούμε, ενώ γνωρίζουμε ότι ο Θεός ξέρει καλύτερα ποιο είναι το συμφέρον μας, και ότι η δικαιοσύνη του απλώνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο και ότι χωρίς να δώσει εντολή ο Θεός δεν τιμωρείται κανένας άνθρωπος. 

6.) Εάν λοιπόν αντιμετωπίζουμε με τέτοιο πείσμα τις θλίψεις μας, ό,τι έρχεται στο κεφάλι μας μας φέρνει ασταμάτητη λύπη, και οι θλίψεις μας γίνονται οδυνηρές, και διαδέχονται η μια την άλλη, μέχρι να αποκτήσουμε αληθινή αυτογνωσία και να ταπεινωθούμε και να καταλάβουμε καλά ότι ανομήσαμε.

 

7.) Έτσι όμως, αν εμείς επιμένουμε και αναγκασθούμε στο τέλος να ομολογήσουμε, η ομολογία μας αυτή δε μας ωφελεί ως προς τους πόνους, αφού ήδη έχουμε υποφέρει όλες τις θλίψεις και τους πειρασμούς και έχουμε στερηθεί την παρηγοριά που φέρνει η μετάνοια. 

8.) Εάν κάποιος με την θέλησή του στερηθεί τα αγαθά του κόσμου, όσο τα στερείται, τόσο το έλεος του Θεού τον ακολουθεί, και τον βαστάζει και 

τον συντηρεί η φιλανθρωπία του Θεού.

9.) Όσοι όμως έχουν αδύνατη θέληση και, γι’ αυτό, δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν την αιώνια ζωή, καθοδηγεί ο Θεός τις ψυχές τους με ακούσιες θλίψεις στην αρετή. 

10.) Γιατί και εκείνος ο φτωχός Λάζαρος δε στερούνταν με τη θέλησή του τα αγαθά τούτου του κόσμου, αλλά και το σώμα του είχε πληγές, και έτσι δύο πικρά παθήματα είχε (τη στέρηση των αγαθών και τις πληγές), που το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο. Όμως στο τέλος τιμήθηκε στους κόλπους του Αβραάμ.

11.) Ο Θεός είναι πολύ κοντά στη λυπημένη καρδιά του ανθρώπου, που με θλίψη φωνάζει προς αυτόν. Και μπορεί να στερήσει τον άνθρωπο στα σωματικά αγαθά, ή με άλλον τρόπο να τον στενοχωρήσει. Όλα αυτά όμως τα κάνει, μέχρι να μάθουμε την υπομονή· σαν το γιατρό που χειρουργεί ένα βαριά ασθενή, 

για να τον κάνει υγιή. 

12.) Ωστόσο, στην ψυχή του θλιβομένου ο Κύριος δείχνει μεγάλη φιλανθρωπία, ανάλογη με τη σκληρότητα των πόνων που τη στενοχωρούν.

13.) Ούτε οι δαίμονες, ούτε τα θηρία που βλάπτουν τους ανθρώπους, ούτε οι κακοί άνθρωποι μπορούν να εκπληρώσουν το θέλημά τους, ώστε να αφανίσουν και να καταστρέψουν τους άλλους, αν δεν το επιτρέψει ο Θεός, που κυβερνά τον κόσμο, και αν δεν ορίσει μέχρι ποιο σημείο μπορούν να βλάψουν. Γιατί ο Θεός δεν επιτρέπει να ενεργούν με απεριόριστη ελευθερία· γιατί αν γινόταν αυτό, δε θα μπορούσε να επιβιώσει κανένα ζωντανό πλάσμα. Ο Κύριος δεν αφήνει τα κτίσματά Του να τα πλησιάσει η δύναμη των δαιμόνων και των κακών 

ανθρώπων και να τα βλάψουν 

κατά το θέλημά τους.

14.) Για τούτο να λες πάντα στην ψυχή σου: Έχω φύλακα το Θεό, που με φυλάει, και κανένα φθοροποιό κτίσμα δεν μπορεί να παρουσιασθεί μπροστά μου, παρά μόνο αν έχει την άδεια του Θεού. Πίστεψε ακόμη πως δεν τολμούν ούτε να φανούν στα μάτια σου, ούτε να σε κάνουν να ακούσεις με τ’ αυτιά σου τις απειλές τους. 

15.) Γιατί, αν είχαν άδεια από το Θεό να ενεργούν απεριόριστα το κακό, δε θα χρειάζονταν τα λόγια τους για να σε φοβίσουν, αλλά θα εκπλήρωναν κατ’ ευθείαν το έργο τους σύμφωνα 

με το θέλημά τους.

16.) Και πάλι να λες στον εαυτό σου: Εάν είναι θέλημα του Κυρίου μου να εξουσιάσουν το πλάσμα του οι πονηροί δαίμονες και άνθρωποι, κι αυτό το δέχομαι με χαρά, σαν τον άνθρωπο που δε θέλει να καταργήσει το θέλημα του Κυρίου του. Και έτσι στους πειρασμούς σου θα γεμίσεις από χαρά, γνωρίζοντας με βεβαιότητα ότι σε κυβερνά και σε κατευθύνει μέσα στους πειρασμούς το νεύμα του Κυρίου. Λοιπόν, στήριξε την καρδιά σου έχοντας εμπιστοσύνη στον Κύριο, και μη φοβηθείς ούτε από φόβο νυχτερινό, ούτε από βέλος που εκτοξεύεται την ημέρα· γιατί λέει η Γραφή πως η πίστη του δικαίου στο Θεό εξημερώνει τα άγρια θηρία και τα κάνει σαν τα πρόβατα.

 

 ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 99.),

Ιστολόγιο “Κοινωνία Ορθοδοξίας”

ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ:Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΝΟΥΘΕΤΟΥΝ ΣΩΣΤΑ

 

Μέγας Φώτιος: 

“Ο εγωισμός πείθει τον νέο να βλέπει εκείνους που προσπαθούν να τον τραβήξουν από την πλάνη και να τον βοηθήσουν, σαν εχθρούς.”

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ,ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΤΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΟΥΝ

 Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: 

“Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό. 

Πάντα να φροντίζετε ν' αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους. 

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.” 

ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ,Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Όσιος Άνθιμος της Χίου: 

“Είναι τόσο αποτελεσματική η νηστεία ώστε καταπραύνει τα νεύρα, αποθηκεύει την υπομονή μέσα στην καρδιά, καθαρίζει και λεπταίνει τον νου, καταπαύει τα πάθη. 

Διώκει την λογομαχία, φυγαδεύει την πολυλογία και κάνει τον άνθρωπο κατανυκτικό, πράο, σιωπηλό και δυσκολοκίνητο στο να λέει λόγια.” 

ΑΓΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

 Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: 

Η νηστεία για τον Χριστιανό είναι μία εκούσια στέρηση της τροφής, που αποβλέπει στο να τον βοηθήσει να επιβληθεί πάνω στον εαυτό του. 

Γιατί αυτός που ελέγχει τον εαυτό του στο φαγητό, μπορεί εύκολα να επιβληθεί και σε οποιαδήποτε επιθυμία του. 

Η στέρηση αυτή, είναι φυσικό να προξενεί κάποιο πόνο. 

Ωστόσο ο πόνος μεταβάλλεται σε χαρά, με την σκέψη ότι κατεργάζεται την λύτρωσή του από τα πάθη και οδηγεί στην αθάνατη ζωή στους Ουρανούς. 

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ,Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Μέγας Αντώνιος: 

Ο θάνατος όταν κατανοηθεί από τους ανθρώπους, είναι αθανασία. 

Δεν τον κατανοούν όμως οι αμαθείς. 

Γι' αυτούς είναι θάνατος. 

Και οπωσδήποτε δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτό τον θάνατο, αλλά την απώλεια της ψυχής (ψυχικός θάνατος), που είναι η άγνοια του Θεού. 

Αυτό είναι το φοβερό για την ψυχή.

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ,ΦΕΥΓΕΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

π. Ιωάννης Καλαίδης:

“Αν ήξερες, παιδάκι μου, πόσες φορές φεύγει λυπημένος ο φύλακας άγγελός μας, με το στεφάνι στα χέρια, θα έκανες περισσότερη υπομονή με ότι περνάς στην ζωή σου.”

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ,ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ,ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΣΕΙ

 

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: 

“Όσο είναι ακόμη πρόσφατο και ζεστό το τραύμα, τόσο ευκολότερα θεραπεύεται. 

Ενώ τα τραύματα που εχρόνισαν, σαν παραμελημένα και αποσκληρυμένα, δύσκολα θεραπεύονται και χρειάζονται για να ιατρευθούν πολύ κόπο και νυστέρι και ξυράφι και το εδώ πυρ των καυτηριασμών (δηλαδή το πυρ των εδώ θλίψεων).”

ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΕΕΙ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ,ΠΟΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: 

“Πονώ στην αρρώστια μου, αλλά χαίρομαι.

 Η χαρά αυτή είναι η χαρά του Χριστού, που γεμίζει την ψυχή του δοκιμαζόμενου πιστού. 

Γι’ αυτό και είναι ανεξήγητη για τον άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χριστό.”

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ,Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

 Μέγας Βασίλειος 

Η θρασύτητα και η αναίδεια είναι μίμηση του διαβόλου.

Α΄ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΠΕΡΙΝΟΣ,ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ,Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Α΄ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΠΕΡΙΝΟΣ

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

=====

Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου,

πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας,

καί ἀργολογίας μή μοι δῷς.

Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,

ὑπομονής καί ἀγάπης

χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ.

Ναί, Κύριε Βασιλεῦ,

δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα,

καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου,

ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ναί, Κύριε Βασιλεῦ,

δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα,

καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου,

ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν

ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΗΤΑ ΣΤΗΘΑΤΟΥ,ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΝΗΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΚΑΤΑΠΟΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΖΩΗ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΝΗΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΚΑΤΑΠΟΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΖΩΗ

Του Οσίου Νικήτα του Στηθάτου

=====

Οι κόποι φαίνονται στην αρχή ότι προξενούν οδύνη σ’ όλους τους αρχαρίους στους πνευματικούς αγώνες. 

Όταν όμως αυτοί αγωνιστούν να προκόψουν στην αρετή και φτάσουν στο μέσο της, τότε οι κόποι αποδεικνύονται ότι προξενούν κάποια ηδονή και παράδοξη ανάπαυση. 

Όταν τέλος το θνητό αυτό φρόνημα της σάρκας καταποθεί από την αθάνατη ζωή, την οποία προξενεί με τον ερχομό Του το Πνεύμα σ’ εκείνους που πράγματι επεκτείνονται για να φτάσουν με κόπους στα άκρα των αρετών, τότε αυτοί γεμίζουν από ανείπωτη χαρά και ευφροσύνη, επειδή αποφράχθηκε γι’ αυτούς η καθαρή πηγή των δακρύων και έβρεξε άνωθεν επάνω τους το γλυκό νάμα της κατανύξεως...

ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ,ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ;

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ;

Του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

====

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχουν και άθεοι καλοί άνθρωποι; 

ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΤΣ: Ναι, οι άθεοι μπορούν να είναι προσωρινά καλοί, επιφανειακά καλοί, φαρισαϊκά καλοί.

Αλλά ο άθεος δεν μπορεί να είναι αληθινά καλός, διαρκώς καλός, βαθειά καλός, αθάνατα καλός, επειδή γι’ αυτό χρειάζεται να είσαι σε πνευματική σχέση, σε πνευματική συγγένεια με τον πραγματικά Μοναδικό Αγαθό και Αιώνια Αγαθό: 

Με τον Θεό και Κύριο Χριστό. 

Είναι αληθινός δι’ όλων των αιώνων 

ο θείος λόγος του Σωτήρος: 

“χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν” 

(Ιωάν. ιε´ 5)».

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

=====

Στόν σύγχρονο Οἰκουμενισμό, ὅλα βασίζονται στὴν ἀκόλουθη θέση, στὸ οὐμανιστικὸ ἀξίωμα: 
ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μία ἀλλὰ πολλές. Εἶναι σὰν ἡ Ἐκκλησία νὰ κομματιάστηκε.

Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ διαιρεθεῖ. Ἀπὸ αὐτὴν μπορεῖ κανεὶς μονάχα νὰ ἐκπέσει καὶ ὄχι νὰ ἀποκοπεῖ. Στὴν οὐσία της ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεανθρώπινος ὀργανισμός, θεανθρώπινο σῶμα, τὸ Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καὶ γιὰ αὐτὸ εἶναι πάντοτε μία, σὲ ὅλους τοὺς κόσμους μία.

Σὲ αὐτὸ ἔγκειται ἡ οἰκουμενικότητά της, ἡ καθολικότητα.

Ὁ σύγχρονος Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ ψεύτικους χριστούς, ψεύτικους μεσσίες, ψεύτικους προφῆτες, γεμάτος ἀπὸ ποικιλότητα πίστεων, ὀλιγοπιστίας καὶ τέλος παντελοῦς ἀπουσίας πίστεως.

Ἡ προβληματικὴ τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καθαρὰ κοσμική, πολιτικάντικη καὶ στὴν οὐσία της κομμουνιστικὴ – παπιστική.

Τὰ πάντα ἀνάγονται σὲ «κοινωνικές» ἀξίες καὶ μάλιστα γήινες καὶ παροδικές. Δὲν ὑπάρχει τὸ Θεανθρώπινο ἐπίκεντρο, ἡ προβληματικὴ τοῦ Εὐαγγελίου: δὲν ἐπιζητεῖται τό: «πρῶτον ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δικαιοσύνη Του» ἀλλὰ τὸ βασίλειο τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ ὅλα ὅσα εἶναι ἐξ αὐτοῦ (σημ. δική μας: δηλαδή ἐπιζητοῦνται “τά τοῦ κόσμου τούτου”).

ΠΗΓΗ: 

Ιστολόγιο “Κατάνυξις”

ΓΕΡ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ,ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Του Γέροντος π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου

=====

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον.

Δεν μένει λοιπόν άλλη λύση, από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους. 

 

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. 

Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε...

Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι. 

Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν. 

 

Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Και αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…” και σου δίνει δύο – τρεις σταγόνες αγάπης!  

Τι, να κάνουμε;! Δεκτό και αυτό!

 

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...

ΠΗΓΗ:

Υποθήκες Ζωής, Έκδοση Ι. Μ. Κεχαριτωμένης Τροιζήνας

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ, ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Οσίου Γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου

=====

Καί εἰς τάς ἐσχάτας καί πονηράς αὐτάς ἡμέρας, κατά τάς ὁποίας πάντες ἐξέκλιναν ἄμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἀφῆκεν τήν Ἐκκλησίαν Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, τήν ὁποίαν Αὐτός μόνος ἵδρυσε καί ἐστερέωσε, ἵνα μένη ἀσάλευτος εἰς 

τόν ἅπαντα αἰῶνα…

Ἀλλά καθώς εἰς πάσας τάς γενάς, πολεμουμένη καί κινδυνεύουσα ὑπό ἀοράτων καί ὁρατῶν ἐχθρῶν, ζητούντων ἀφανίσαι Αὐτή, ἀνέδειξεν ἄνδρας πλήρεις πίστεως καί ἀγάπης, πλήρεις ζήλου, ἀνδρείας, σοφίας, χάριτος, συνέσεως καί λόγου Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ὡς λέοντες κατεδίωξαν μακράν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πάντα ἐχθρόν καί πολέμιον, οὔτω καί νῦν καί εἰς τούς αἰῶνας δέν θά παύση νά ἀναδεικνύη τοιούτους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι δέν θά κλίνουν γόνυ τῷ νέῳ Βάαλ Πάπα καί τούς δούλους 

αὐτοῦ.

Καί ἄν πάντα τά ἔθνη καί πάντες οἱ λαοί προσκυνήσουν τό θηρίον τό ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου, διά νά διαφθείρη τούς κατοικοῦντας τήν γῆν, οἱ δίκαιοι, οἱ στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου θά ψάλωσιν· “Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καί ἠττᾶσθε, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός…”..

Ἐπειδή, ἀγαπητόν πνευματικόν μοι τέκνον, ἔφθασα εἰς βαθύ γῆρας καί μετ’ ὀλίγον ἀναχωρῶ ἐκ τῆς γηΐνου καί ξένης πατρίδος καί μεταβαίνω εἰς τήν ἀληθινήν, τήν οὐράνιον πατρίδα, σοῦ ἀφήνω τήν πατρικήν μου συμβουλήν. 

Μεῖνον στερεός εἰς τήν ἀληθινήν πίστιν τήν Ὀρθόδοξον, τήν ὁποίαν νηπιόθεν ἐδιδάχθης φυλάσσων πάντα ἀκριβῶς, ὅσα μᾶς διδάσκει ἐν Εὐαγγελίοις ὁ Κύριος καί ἐν ταῖς Γραφαῖς οἱ Ἅγιοι Προφῆται, Ἀπόστολοι καί Θεοφόροι Πατέρες οἱ συγκροτήσαντες τάς 7 ἁγίας οἰκουμενικάς Συνόδους, καθώς καί πᾶσαν παράδοσιν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον, Ἀποστολικήν καί Πατερικήν. 

Μίσησον δέ πᾶσαν πλάνην, αἵρεσιν καί διδασκαλίαν ἐναντιουμένην εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. 

Ἀγωνίσου ὡς καλός στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἵνα λάβης τόν ἄφθαρτον στέφανον ἐν οὐρανοῖς.

Ἐδόξασα τόν πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁποῖος εὐδόκησε νά ὑπάρχουν καί στήν ἁμαρτωλή γενεά μας καί λίγοι ἐκλεκτοί, γιά νά παρηγοροῦνται καί ἀλληλοστηρίζονται στήν πίστη, στόν φόβο τοῦ Θεοῦ, στήν ἀγάπη καί τίς λοιπές ἀρετές καί ἄλλοι πιστοί.

ΠΗΓΗ:

Ἐκδόσεις: “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

Ιστολόγιο “Κατήχηση”,

Ιστολόγιο “Κατάνυξις”

ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ Ο Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ Ο Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

=====

Με εμπόδισαν να σου γράψω οι πολλές μου ασχολίες. 

Αλλά εκτός αυτού πυρετοί συνεχείς και λάβροι εξασθένησαν τόσο το σώμα μου και το αδυνάτησαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να νομίζω ότι εγώ ο ίδιος είμαι λεπτότερος  από τον εαυτό μου. 

Έπειτα με βρήκαν άλλοι πυρετοί, περιοδικοί, που επανελήφθησαν είκοσι φορές. 

Έτσι τώρα που γλύτωσα πλέον από όλα αυτά, αισθάνομαι τόσο εξαντλημένος και αδύναμος, όπως ένας ιστός αράχνης. 

Γι’ αυτό και δεν μπορώ να περπατήσω. 

Το παραμικρό ρεύμα αέρος μου προκαλεί περισσότερη ανωμαλία από ό, τι η τρικυμία στους πλέοντας. 

Είμαι αναγκασμένος να μένω συνεχώς στο δωμάτιο,  κλεισμένος. 

Και να περιμένω την άνοιξη, αν φυσικά μπορέσω να ζήσω ως την άνοιξη και δεν με συντρίψει η αρρώστια που φωλιάζει στα σπλάχνα μου. 

Εάν με διασώσει ο Κύριος, θα σπεύσω να σε συναντήσω και να σε αγκαλιάσω με όλη μου την καρδιά. 

Μόνο προσευχήσου η ζωή μου να τακτοποιηθεί σύμφωνα με εκείνο, που είναι καλύτερο για την ψυχή μου”.

(επιστολή προς τον φίλο του αρχίατρο Μελέτιο)