Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΥΧΩΝ, ΝΑ ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ!

Ο Γέροντας Τύχωνας ήταν πολύ αγιασμένη ύπαρξη. 

Ασκήτευε στο Καλύβι "Τίμιος Σταυρός" της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα στο οποίο αργότερα ασκήτευσε ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης.

Ο Άγιος Παίσιος είχε για Γέροντά του τον π. Τύχωνα και τον τιμούσε βαθύτατα.

Η συμβουλή του π. Τύχωνα, στην επιγραφή της ανάρτησης, είναι άκρως διαφωτιστική της αγιότητάς του.

Να αρχίζουμε με προσευχή το κάθε τι στη ζωή μας και να τελειώνουμε με το "Δόξα σοι ο Θεός", μας συμβουλεύει.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το άρθρο της αμέσως προηγούμενης ανάρτησης είναι ένα εξαιρετικό και άκρως αποκαλυπτικό κείμενο για όσα απαράδεκτα συμβαίνουν στο Άγιον Όρος.

Χαρήκαμε να μάθουμε ότι η Ιερά Μονή Γρηγορίου και οι Μονές, που εξαρτώνται πνευματικά από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, διαφώνησαν με την πλαδαρή εγκύκλιο για τη Σύνοδο της Κρήτης, που εξέδωσε η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, με την οποία επισημαίνονται μεν τα τρωτά της Συνόδου, αλλά παράλληλα δίνεται η εσφαλμένη διαβεβαίωση ότι δεν τρέχει τίποτα και δεν πρέπει να ανησυχούμε.

Η στάση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ήταν από πολλών χρόνων γνωστή, αφού, εκτός από υμνητής του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, είναι και καρδιακός φίλος και υμνητής του υιού της Γεέννης του Οικουμενισμού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού Χαρκιανάκη. Γι' αυτό ακριβώς προσεκλήθη από τον Παναγιώτατο για να συμμετάσχει στην πατριαρχική αντιπροσωπεία στη Σύνοδο της Κρήτης.

Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν ότι ο Ηγούμενος της Βατοπαιδίου προαλείφεται για Μητροπολίτης του Αγίου Όρους ή ακόμη και για Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.!!!

Μείναμε εμβόντητοι από την παρατήρηση του επισκόπου Λαμψάκου όταν του έδειξαν στη Μονή Κουτλουμουσίου τις τοιχογραφίες που ιστορούσαν τα δεινά των Αγιορειτών που μαρτύρησαν επί Βέκκου που είπε: “Να τι παθαίνουν όσοι δεν υπακούουν στον Πατριάρχη.”!!!

Εκείνο, όμως, που μας άφησε με ανοιχτό το στόμα είναι η δήλωση του Σεβ. Καλαμαριάς Ιουστίνου “του χρόνου και στο Βατικανό”. Δηλαδή τι εννοούσε; Θα πραγματοποιήσει προσκύνημα στη Ρώμη για να φιλήσει την εμβάδα ή το δακτυλίδι του Πάπα Φραγκίσκου; Μήπως εκλιπαρεί τον Πατριάρχη για να τον συμπεριλάβει στην αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου που θα αποσταλεί για τη Θρονική εορτή του Βατικανού;

Έχει δώσει πολλά δείγματα κακής γραφής ο Σεβ. Καλαμαριάς. Κατέστησε τη Μητρόπολή του μετόχι της Μονής Βατοπαιδίου, διοργανώνει φεστιβάλ τραγουδιών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, περιάγει τη γη και τη θάλασσα όλη για να συμμετάσχει σε πολυαρχιερατικά συλλείτουργα κτλ.. 

Αν, όμως, έφτασε στο σημείο να θέλει να προσκυνήσει τον Πάπα, υπερέβη κάθε όριο. Θα τρίζουν, κυριολεκτικά, τα κόκκαλα του Καντιώτη.

Με θλίψη, τέλος, ακούσαμε -για μια ακόμη φορά- για τους διωγμούς, που εξαπέλυσε η Μονή της Μεγίστης Λαύρας και η Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, σε βάρος των ευλαβών μοναχών που αντιτάχθηκαν στη Σύνοδο της Κρήτης.

Πολύ καλό και πολύ αποκαλυπτικό το κείμενο του Σκανδαλισμένου Αγιορείτη Μοναχού.

Δεν μπορώ να αποφύγω, όμως, τον πειρασμό να αναφέρω ότι είμαι σκανδαλισμένος με τον σκανδαλισθέντα Αγιορείτη μοναχό επειδή δεν υπογράφει το άρθρο του.

Αν, επί Βέκκου, κρέμμασαν, έρριξαν στην πυρά, έπνιξαν στη θάλασσα και αποκεφάλισαν τους Αγιορείτες Ομολογητές μοναχούς, ο σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός γιατί δεν έχει το σθένος να υπογράψει ένα τόσο αποκαλυπτικό και ομολογιακό κείμενο;

ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΜΟΝΑΧΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ Β΄

ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΜΟΝΑΧΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Β΄

Τί λέγει ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης

Του Πρωτοπρεσβύτερου Άγγελου Αγγελακόπουλου

=====

Μέ ἄφατη καρδιακή θλίψη καί πόνο διαπιστώνει κανείς ὅτι, ὅσον ἀφορᾶ τό Ἅγιον Ὄρος, ἡ ὀρθόδοξη δογματική καθίζηση καί παράδοση στόν σατανοκίνητο Οἰκουμενισμό φανερώθηκε ἀπροκάλυπτα ἀπό τήν ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτη στάση τῆς Ἱερᾶς Κονότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τῶν Πανοσιολογιωτάτων Καθηγουμένων τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Ἁγιορειτικῶν Μονῶν ἔναντι τῆς ληστρικῆς, αἱρετικῆς, οὐνιτικῆς καί οἰκουμενιστικῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016). 

Συμμετεῖχαν στήν ψευδοσύνοδο μέ ἐκπρόσωπό τους τόν Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικητα π. Τύχωνα, ὁ ὁποῖος, ὡς μέλος-σύμβουλος τῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου[3], ὄχι μόνο δέν εἴχε δικαίωμα λόγου καί ψήφου κατά τή διάρκεια τῆς ψευδοσυνόδου, ἀλλά μέ τήν παρουσία του σ’ αὐτή καί τό ἐπακολουθῆσαν ἐξυμνητικό τῆς ψευδοσυνόδου κείμενό του[4], ἀποδέχθηκε καί ἐπεκύρωσε τήν ψευδοσύνοδο, μή ἐφαρμόζοντας προηγούμενες ὁδηγίες, πού κινοῦνταν πρός τήν ὀρθόδοξη κατεύθυνση, τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν δογματικῶν θεμάτων[5]. 

Τό τραγικώτερο ἦταν ἡ ἔκδοση τοῦ καθησυχαστικοῦ μηνύματος τῆς Ἔκτακτης Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους (30-6-2017)[6], στό ὁποῖο ἰσχυρίζονταν ἡγούμενοι καί ἀντιπρόσωποι ὅτι δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς καί οὐσιαστικά ἀπάλλασσαν καί ἀθώωναν τήν ψευδοσύνοδο ἀπό τά σοβαρά δογματικά ἀτοπήματά της. 

Εἶναι, βεβαίως, γνωστόν ὅτι τά ἀνωτέρω δέν ἔχουν γίνει ἀποδεκτά ἀπό τό σύνολο σχεδόν τῶν ἁγιορειτῶν μοναχῶν, κελλιωτῶν καί ἀσκητῶν καί ὅτι ὑπάρχουν σοβαρές ἀντιδράσεις καί ὀρθόδοξες φωνές, τίς ὁποῖες οἱ φιλοοικουμενιστές ἡγούμενοι προσπαθοῦν νά καταστείλουν μέ κάθε θεμιτό καί ἀθέμιτο μέσον. 

Ἡ κύρια καί βασική εὐθύνη, ὅμως, βαραίνει τούς ὤμους καί τίς πλάτες τῶν Πανοσιολογιωτάτων Καθηγουμένων, πού ἐν πολλοῖς συμπορεύονται μέ τήν ὁλέθρια γιά τήν Ἐκκλησία μας γραμμή τοῦ προεστῶτος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στόν Ὀρθόδοξο χῶρο Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.  

(Συνεχίζεται)            

ΓΙΑΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΤΥΧΩΝ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟΣ;

ΓΙΑΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΤΥΧΩΝ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟΣ;

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, Θεολόγου

=====

Σε κείμενό του (3.8.2017) αναφερόμενο στη Σύναξη του Κολυμβαρίου ο π. Τύχων, Καθηγούμενος της Ι. Μονής Σταυρονικήτα (Αγίου Όρους), σημειώνει και τα πιο κάτω: «Δεν σκοπεύουμε να απαντήσουμε εις τα επιχειρήματα των εναντιουμένων προς την Αγίαν Σύνοδον, αλλά θα επιχειρήσουμε να εμφανίσουμε και να προβάλουμε τα όσα δίδαξε και απεφάσισε η Σύνοδος αυτή διά μέσου των κειμένων της». 

Γιατί ο π. Τύχων αρνείται να απαντήσει τα επιχειρήματα των «εναντιουμένων»;    

Α) Είναι, άραγε, τόσο φτηνά, έωλα και ανάξια σχολιασμού, που κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν πρέπει να ασχολείται μαζί τους; ή 

Β) Επειδή βρίσκεται ο Πανοσιολογιώτατος σε δυσχερή θέση προτιμά την αιδήμονα σιωπήν επειδή δεν έχει στη φαρέτρα του βέλη για να αποκρούσει τα δίκην καταπέλτου κατά ριπάς και βροχηδόν ριπτόμενα κατά της Συνάξεως του Κολυμβαρίου βέλη.  

Η πρώτη περίπτωση αποκλείεται ασυζητητί, διότι κατά του Κολυμβαρίου τάχθηκαν τεκμηριωμένα οι Ιερές Σύνοδοι της Βουλγαρίας και της Γεωργίας, με επιχειρήματα που ήντλησαν από την εκκλησιαστική παράδοση της Ορθοδοξίας. Δύο άλλες, επίσης, Εκκλησίες η της Ρωσσίας και η της Αντιοχείας αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στην εν λόγω Σύναξη.

Από την άλλη επίσκοποι -ου τυχούσης μόρφωσης- είτε αρνήθηκαν εκ προοιμίου την πρόσκληση να συμμετάσχουν σ’ αυτήν, είτε προσελθόντες αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τα προβληματικά και απαράδεκτά της κείμενα. 

Αλλά και πλείστοι κληρικοί και λαϊκοί και Καθηγητές πανεπιστημίων με συντριπτικά επιχειρήματα αποδόμησαν, ως τα τείχη της Ιεριχούς, τις και δια γυμνού οφθαλμού ορατές αντορθόδοξες μεθοδεύσεις του Κολυμβαρίου. 

Άλλωστε τι θα προβάλει ο Πανοσιολογιώτατος; Μήπως την κακοδιδασκαλία περί «ετεροδόξων Εκκλησιών και Ομολογιών»; Ο Χριστός είναι ΕΝΑΣ και μοναδικός έτσι και ΜΙΑ είναι η Εκκλησία του. Όπως και αν μαγειρέψουμε τις πέτρες, όποια συνταγή και χρησιμοποιήσουμε, όποια σάλτσα και αν τους βάλουμε, όση ώρα και αν τις ψήσουμε, απλούστατα ΔΕΝ τρώγονται με τίποτα!!! 

Ο Πανοσιολογιώτατος ας κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά στη μακραίωνη Αγιορειτική Παράδοση. Τότε θα εννοήσει και αυτός και οι ομόφρονες του (Καθηγούμενοι Βατοπεδίου, Μεγίστης Λαύρας και όχι μόνο) που είναι η πραγματικά η θέση του.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ

Του Μοναχού Νικόλαου Αγιορείτη

=====

Με τις δηλώσεις του Καθηγουμένου της Βατοπαιδίου Μονής στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, που έβαλε συλλήβδην κατά των παλαιών πατέρων ως προκατειλημμένων, που μέσα στην χορεία των πατέρων αυτών είναι και ο Άγιος Παΐσιος, και κατά των νεωτέρων ως ανταρτών και αναρχικών, εδόθη στους οικουμενιστάς άφεσις των παρανομιών αυτών και λευκή επιταγή, για να συνεχίσουν, κατά τον π. Εφραίμ το «θεάρεστον» έργο των!!! 

Ώστε και ο Άγιος Παΐσιος ήταν προκατειλημμένος; Αυτό ονομάζεται οίστρος υπερηφανείας. Πως γίνεται μετά την αθώωσή σας, ενώ κάνετε περιοδεία στο Πατριαρχείο ευχαριστιακή και προσευχής, να επιτίθεσθε κατά των συνασκητών σας πατέρων; Μήπως σας εδόθη το διακόνημα να ρίχνετε νερό στον μύλο των οικουμενιστών; Πως άραγε είδατε μόνο τις προσχώσεις της λίμνης Βιστωνίδος, που κατά συγκυρία την εποχή εκείνη με μεγάλη ευκολία τις κατοχυρώσατε, και δεν βλέπετε το μεγάλο θηρίο της Αποκαλύψεως, την πανούκλα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, όπου ένα αιώνα τώρα έρποντας ισοπεδώνει τις αιώνιες αλήθειες της Ορθοδοξίας μας; 

Τους αντιδρώντας τελευταία μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης ορθοδόξους πιστούς και τους αγιορείτας Πατέρας, που τους κατακρίνατε με μεγάλη σφοδρότητα, δεν τους εγέννησε έτσι η μάνα τους, αλλά ο γεννήτωρ όλων αυτών των αντιδράσεων, είναι η πανούκλα της παναιρέσεως του οικουμενισμού, που εσείς την προσπερνάτε ως αδιάφορος λευΐτης τηρώντας σιγή ιχθύος και πλέκοντας μεγάλα εγκώμια στους πρωτεργάτας του οικουμενισμού. Η μονομερής κρίση σας αυτή είναι λίαν επιεικώς τα μέγιστα νοσηρή! Τον υπερβολικό ζήλο των αντιδρώντων πιστών να ψέξετε, αλλά πατερικό και λογικό είναι να καυτηριάσετε και τους αίτιους, που με τις παράνομες και προδοτικές ενέργειές τους σκανδαλίζουν το ορθόδοξο πλήρωμα δημιουργώντας μεγάλη σύγχυση με αποτέλεσμα να υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις και σχίσματα στην Εκκλησία του Χριστού. 

Η πρόσφατος συνελθούσα με το βαρύ τίτλο «ΑΚΜΣ», γιατί συνήλθε; Μήπως θεράπευσε πληγές και σχίσματα;Μήπως κατέκρινε και κατεδίκασε αιρέσεις; Μήπως ήταν επιτακτική ανάγκη της Ν. Εποχής; Και γιατί συνήλθε χωρίς την προσέλευση πολλών Πατριαρχείων; Γιατί δήλωσε ο εκπρόσωπος του Αγ. Όρους Καθηγούμενος της Ι. Μονής Σταυρονικήτα Τύχων ότι η συνελθούσα «Σύνοδος» της Κρήτης ήταν «ορθοδοξότατη»; Και μετά η πενταμελής επιτροπή της κοινότητος που συμμετείχε και ο Τύχων διέγνωσαν πολλές ατέλειες και λάθη και εύχονται να θεραπευτούν από μία μελλοντική Σύνοδο. Γι’ αυτό μέχρι να θεραπευτούν τα κακώς ψηφισθέντα κείμενα, που επισημαίνει η επιτροπή της Κοινότητος, επειδή δεν είναι για τις πανελλήνιες εξετάσεις των μαθητών, αλλά άπτονται στα της ορθοδόξου πίστεώς μας, ένα μέρος του ορθοδόξου ποιμνίου αντέδρασε προσωρινά με αυτό τον τρόπο.

Οι προ ημών πατέρες και ο Άγιος των ημερών μας Παΐσιος για το ένα δέκατο των προδοτικών οικουμενιστικών βημάτων του μασώνου Πατριάρχου Αθηναγόρα, αντέδρασαν διακόπτοντας το μνημόσυνό του για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Σήμερα που έχουν ξεπεράσει κάθε φραγμό και όριο ποιά πρέπει να είναι η εύλογη αντίδρασή μας; Πως γίνεται μετά την πολυχρόνιο περιπέτειά σας και την αθώωσή σας, σήμερα να επιτίθεσθε συλλήβδην κατά των παλαιών και νεωτέρων αγιορειτών πατέρων, που αντιδρούν κατά της μάστιγος της παναιρέσεως του οικουμενισμού; Χθες βγήκατε από το προσκήνιο με την αθώωσή σας, και σήμερα βάλλοντας κατά αγιορειτών πατέρων, εισήλθατε πάλι στο προσκήνιο! 

Γιατί δεν διαμαρτυρηθήκατε στον Πατριάρχη για την πλαστογράφηση της υπογραφής του παραδελφού σας Λεμεσού Αθανασίου, και κάνατε μονομερή διάγνωση κατά αγιορειτών πατέρων με υβριστικές δηλώσεις; Τον περασμένο Αύγουστο μήνα ευρισκόμενος σε ιερό Κελλίο με αγιορείτες Πατέρες κατακρίνατε την Σύνοδο της Κρήτης, και ευρισκόμενος στο Πατριαρχείο και στην Κόρινθο και σε άλλες πόλεις πλέξατε μεγάλα εγκώμια για την Σύνοδο της Κρήτης. Αυτό ονομάζεται μεγάλη ασυνέπεια!

Και τέλος μετά την παρουσία του Καθηγουμένου Εφραίμ στο πατριαρχείο, και τα όσα εκεί εδήλωσε, κατανοήσαμε πλήρως, γιατί οι προκλήσεις των οικουμενιστών συνεχίζονται τα τελευταία χρόνια με ένταση, διότι αυτοί που μπορούν να βάλουν φρένο στην παναίρεση του οικουμενισμού σιωπούν ένοχα, και άλλοι όπως ο καθηγούμενος επαινούν τους πρωτεργάτας του οικουμενισμού!!! Εφ’ όσον συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι προκλήσεις των οικουμενιστών, που κάνουν τυφλή υπακοή στα αφεντικά και στους εντολοδόχους της παγκοσμιοποίησης, πρέπει και εμείς εάν καίη στην καρδιά μας η αμείωτη φλόγα της Ορθοδόξου Πίστεως, και είμαστε επόμενοι των αγίων Πατέρων, να αντιδράσουμε με τον ανάλογο αγώνα.

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Πανοσιολογιότατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Τύχων, έστειλε εκτενή αναφορά στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους με την οποία περιγράφει τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο της Κρήτης και εισηγείται δράση για τα περαιτέρω.

Η Έκθεση του Αγίου Καθηγουμένου είναι ελλειματική, μονομερής, και εν πολλοίς άδικη και παραγνωρίζει -σχεδόν στο σύνολό τους- τα επιλήψιμα στοιχεία της Συνόδου της Κρήτης.

Το σημαντικώτερο αποσκοπεί στη φίμωση της Ιεράς Κοινότητας και στην ακύρωση κάθε ενέργειας εκ μέρους της που θα στρίμωχνε το Φανάρι.

Ουδείς φυσικά εκπλήττεται από τη στάση του Πανοσιολογιότατου Καθηγουμένου, ο οποίος δεν εστάλη από την Ιερά Κοινότητα ως εκπρόσωπος τους Αγίου Όρους αλλά επελέγη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως μέλος της αντιπροσωπείας του στη Σύνοδο της Κρήτης.

Ο π. Τύχων -όπως είναι φυσικό- έγραψε αναφορά σύμφωνη με το θέλημα του Παναγιότατου που τον επέλεξε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο να συμμετάσχει στην αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τι έγραψε στην αναφορά του ο Άγιος Καθηγούμενος -ήταν αναμενόμενο το τι θα έγραφε- αλλά πώς θα αντιδράσει η Ιερά Κοινότητα. 

Ελπίζουμε και προσευχόμαστε ότι η εισήγηση του Αρχιμανδρίτου Τύχωνος δεν θα εισακουστεί από την Ιερά Κοινότητα η οποία θα τολμήσει να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και δεν θα δειλιάσει να επισημάνει τα αρνητικά στοιχεία της Συνόδου της Κρήτης.

Θα είναι πραγματικά κρίμα αν το Άγιον Όρος υποκύψει στον εκβιασμό και σιωπήσει για τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο της Κρήτης. Αλίμονον αν οι μοναχοί -και μάλιστα οι Αγιορείτες μοναχοί- καταντήσουν ο ουραγός και όχι η εμπροσθοφυλακή των αγώνων της Ορθοδοξίας.

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

=====

Η έκθεσις του Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου αποτελεί κειμήλιον δια την εκκλησιαστικήν ιστορίαν του μέλλοντος όχι μόνον διότι αναφέρεται εις λεπτομερείας των εσωτερικών διεργασιών της Συνόδου της Κρήτης, αλλά πολύ περισσότερον επειδή εγράφη υπό ευλαβούς Ηγουμένου ενός εκ των 20 ιστορικών Ι. Μονών του Αγίου Όρους, αι οποίαι και σήμερον δίδουν εις τους Ορθοδόξους απανταχού της οικουμένης και οδοδείκτας της ορθής πνευματικής πορείας της Εκκλησίας, αναβλύζοντες τους ποταμούς της Παραδόσεως καθ’ ον μέτρον όμως στοιχούνται προς την αδιάκοπον υπερχιλιετή άσκησιν και βίωσιν της αληθείας του Κυρίου φανερουμένη εις τα πρόσωπα, τας πράξεις και τους λόγους των αγιασάντων Αθωνιτών Πατέρων. Δια τούτο με μεγάλην προσοχήν οφείλει κανείς να μελετήση αυτήν.

Εις την αρχήν της εκθέσεως αναφέρεται ότι η πρόσκλησις του Πανοσ. Καθηγουμένου ήτο «τιμητική-συμβολική» καθώς δεν ανετέθη εις αυτόν κάποια αρμοδιότης. Μας λυπεί αυτό ιδιαιτέρως, διότι το πλήρωμα της Εκκλησίας ανέμενε το Άγιον Όρος να έχη βαρύνοντα ρόλον και ευθύνην δια το γεγονός της Συνόδου, η οποία διεκδικεί κατά τους συγκαλέσαντας αυτήν οικουμενικόν κύρος. Επομένως, η πρόσκλησις και εν συνεχεία ο παροπλισμός του Ηγουμένου μάλλον εντάσσεται εις το γενικόν πλαίσιον της Συνόδου, όπου υπήρχαν αντιπρόσωποι, όμως απεφάσισαν οι Προκαθήμενοι. Αν συνυπολογίση κανείς ότι την ιδιότητα του συμβούλου είχε και η Πανοσ. Καθηγουμένη της Ι. Μ. Χρυσοπηγής καθώς και η συνεργασθείσα με την CIA Καθηγ. κ. Ελισάβετ Προδρόμου, μάλλον συμπεραίνει ότι κάθε άλλο παρά τιμητική ήτο η προσκλησις εις το Άγιον Όρος, το οποίον δι’ αυτής υπεβιβάσθη εις ένα φορέα ως κάθε άλλος. Ο π. Τύχων μετέβη μεν ως Ηγούμενος του ζώντος φρονήματος του Αγίου Όρους επέστρεψε δε ως υποτακτικός των κελευσμάτων προσαρμογής της Ορθοδόξου ζωής εις τα μέτρα των σημερινών Επισκόπων. Η αβρότης των Επισκόπων έναντι του Αγίου Όρους, την οποία διεπίστωσεν, εις τας συνομιλίας του, εμάλαξε την Αγιορειτικήν ακρίβειαν. Τοσούτον μάλιστα, ώστε να παραβλέπεται το γεγονός ότι ήτο φανερή «η αδυναμία τινών εξ αυτών να συλλάβουν και να εκφράσουν διακριτικά και επίκαιρα τον θεολογικόν λόγον, καθώς και η έντονη επήρεια τινών εκ του κοσμικού φρονήματος»! Διερωτώμεθα αν η σχετικοποίησις της Ορθοδόξου Πίστεως τυγχάνει πάντοτε εμπρόθετος η μήπως πολλάκις προέρχεται εκ της αλλοτριώσεως από το κοσμικόν φρόνημα; Αν κάποιος Επίσκοπος αρνείται εις τα λόγια την σχετικοποίησιν είναι ασύνηθες εις την πράξιν να πορεύεται διαφορετικώς; Δεν είμεθα της γνώμης ότι τα εχέγγυα παρέχει εις αυτό η ομόφωνος καταδίκη της ουνίας, καθώς αυτή ευρίσκεται ήδη από παλαιοτέραν Σύνοδον καταδεδικασμένη.

Αναγινώσκομεν εις την έκθεσιν ότι «η όλη πολεμική» εναντίον της Συνόδου είναι «απαράδεκτος και άνευ ουδενός ερείσματος» διότι τα επιχειρήματα στηρίζονται εις «υπόνοιες και στις υποψίες». Άγιοι ως ο Ιουστίνος Πόποβιτς κ.α. έπεφταν τόσον έξω; Οι ένδεκα Μητροπολίται που ηρνήθησαν να συμμετάσχουν εις την Σύνοδον παρεσύρθησαν; Οι Ιεράρχαι που δεν υπέγραψαν κάποια εκ των κειμένων είναι ανίδεοι; Καθηγηταί ως ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ο κ. Δ. Τσελεγγίδης κ.α. τυγχάνουν απαίδευτοι; Ποία επιχειρήματα δεν ευσταθούν; Μήπως ότι είναι η πρώτη φορά εις την δισχιλιετή πορείαν της Εκκλησίας κατά την οποίαν αφηρέθη η ψήφος από τους Επισκόπους, είναι συκοφαντία; Μήπως είναι συκοφαντία ότι οι παρόντες Επίσκοποι παρεβίασαν την εντολήν που έλαβαν από το σύνολο της τοπικής τους Ιεραρχίας; Μήπως δεν ισχύει ότι αι Αυτόνομαι Εκκλησίαι εξεπροσωπήθησαν μόνον εκ των Προκαθημένων τους αντιθέτως προς την εκκλησιολογίαν; Μήπως ο ίδιος ο Παν­οσιολογιώτατος δεν γράφει ότι δια του κειμένου περί του γάμου ηνοίχθη δυνατότης δια δεύτερον γάμον εις τους κληρικούς; Αυτά όλα και άλλα πολλά «άτινα εάν γράφηται καθ’ εν, ουδέ αυτόν οίμαι χωρή­σαι» εις δεκάδας τόμους χαρακτηρίζονται ως συκοφαντικαί κατηγορίαι; Εις την έκθεσιν όμως γίνεται εμμέσως επίκλησις των «τόσων Ορθοδόξων Αρχιερέων» οι οποίοι μετείχαν. Να υπενθυμίσωμεν ότι αυτοί έφθασαν μόλις τους 160, ολιγώτεροι και από αυτούς της Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, η οποία είχε συγκληθή ως τοπική και όχι «Μεγάλη», αποτελούν δε μόλις το 1/6 των Ορθοδόξων Επισκόπων!

Εις την συνέχειαν της εκθέσεως δίδεται αναφορά περί ενός εκάστου των κειμένων. Δια το κείμενον περί της «αποστολής της Εκκλησίας εις τον σύγχρονον κόσμον» αναφέρονται απλώς άνευ ιδιαιτέρων σχολίων αι προσθαφαιρέσεις. Δια το κείμενον αυτό όπως και δια τα υπόλοιπα υπάρχουν εξαντλητικαί μελέται, τας οποίας δεν προτιθέμεθα να επαναλάβωμεν. Θα αρκεσθώμεν μόνον να θέσωμεν το ερώτημα, το οποίον αν και διαλανθάνη της προσοχής είναι θεμελιώδες: Υπήρχεν ανάγκη, ώστε η Εκκλησία να συναχθή δια να καθορίση εκ νέου την «αποστολήν της εις τον σύγχρονον κόσμον»; Οφείλει να μεταβληθή η αποστολή της Εκκλησίας εις το παραμικρόν μετά από δύο χιλιάδας έτη; Ήτο ασυγχρόνιστος με την εποχή της; Δια πόσα έτη συνέβαινε αυτό;! Μήπως αυτό δεν ήτο και το σύνθημα της Β΄ Βατικανῆς; Αν το κείμενον διετύπωσε νέα πράγματα, τότε έως τώρα ήτο παρωχημένη η Εκκλησία, αν επανέλαβε τα ίδια τότε προς τι η επαναβεβαίωσις; Δια πρόκλησιν εντυπώσεων; Δια να γραφή ένα κείμενον «εκθέσεως ιδεών»; Η μήπως ήτο επιτακτική ανάγκη Συνοδος να συμπεριλάβη, ως και έπραξε, τας «γενετικάς αλλαγάς», τον ρατσισμόν «των φύλων» και τα «μέσα ενημερώσεως» εις την αποστολήν της;

Δια το κείμενον δια την «Διασποράν» τα πράγματα ομιλούν από μόνα τους. Ενημερωνόμεθα ότι ελέχθη ποίον είναι το «κανονικώς ορθόν», όμως  η Σύνοδος κατέληξεν εις «ενδιάμεσον λύσιν». Τι τελικώς είναι η λύσις αυτή; Οικονομία η αντικανονικότης; Υπάρχει οικονομία εις δογματικά ζητήματα η πρόκειται απλώς δια διοικητικόν θέμα; Θα ηδύνατο δηλαδή η δομή της στρατευομένης Εκκλησίας να έχη και ετέραν μορφήν; Εις ποίον ιστορικόν προηγούμενον εστηρίχθη η Σύνοδος δια την απόφασιν; Εις αυτά τα ερωτήματα τα οποία είναι ουσιώδη οφείλουν να δώσουν όσοι συμμετείχαν εις την Σύνοδον –και οι σύμβουλοι- κρυσταλλίνην απάντησιν. Δυστυχώς, η Σύνοδος αδυνατούσα να δώση λύσιν εποίησε δύο και πονηρά: επεκύρωσε συνοδικώς την ανωμαλίαν (δηλ. εσχετικοποίησε την Κανονικήν παράδοσιν) και προέτεινεν αυτήν δια καθολικήν αποδοχήν, διότι «πρέπει να είμεθα πραγματισταί», ως εδήλωσεν Ιεράρχης (δηλ. εισήγαγε την εκκοσμίκευσιν: ότι το κριτήριον της αναγκαιότητος υπερβαίνει το κριτήριον της φύσεως της Εκκλησίας).

Εις το ζήτημα του «Αυτονόμου» αφιερώνονται μόλις τρεις γραμμαί! Αγνοείται τελείως, ώστε να επισημανθή, ότι εις την Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν δεν υπήρξαν Αυτόνομοι Εκκλησίαι. Ο «θεσμός» εδημιουργήθη εις τα νεώτερα έτη λόγω δυσλειτουργίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις το διοικητικόν πεδίον και κατ’ επίδρασιν οθνείων αντιλήψεων. Δεν υπήρχον ουδέποτε υπάλληλοι σχέσεις μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών! Όμως και αυτό το επεκύρωσεν η Σύνοδος αποδούσα μάλιστα προσωπικώς και όχι συνοδικώς εις τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως το δικαίωμα, που ποτέ προηγουμένως δεν κατείχε, να αποφαίνεται εις διενέξεις Αυτοκεφάλων Εκκλησιών δια μίαν Αυτόνομον Εκκλησίαν!

Το κείμενον περί «γάμου» κρύβει ένα από τα πιο προκλητικά γεγονότα της Συνόδου. Ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Σταυρονικήτα αποδέχεται με τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον ότι αι μεταβολαί εις το κείμενον «δίδουν το δικαίωμα δια υποψίαν τινά αλλαγής της στάσεως της Εκκλησίας»! Τελικώς μετετοπίσθη εν δυνάμει έστω και ελαχίστως η παράδοσις της Εκκλησίας; Μήπως επιβεβαιούνται τώρα αι «συκοφαντίαι»; Ακατανόητη τυγχάνει η φράσις «ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρησιμοποιηθή η διατύπωσις αυτή από οποιονδήποτε δια την καταστρατήγησιν» των Ι. Κανόνων! Επαφίεται πλέον εις τον καθένα η ερμηνεία της και εμείς θα ελπίζωμεν ότι δεν θα το πράξη; Ευρίσκουν ισχυρόν έρεισμα, συνοδικά επικυρωμένον, όσοι κληρικοί επιθυμούν να τελέσουν δεύτερον γάμον; Όποιος επικαλεσθή το κείμενον αυτό η απάντησις θα είναι ότι πρέπει να συνέλθη επομένη Σύνοδος, δια να το διευκρινίση; Ανοίγωμεν με ελαφράν την καρδίαν περιπετείας δια την Εκκλησίαν… Ούτε όμως δια τους μεικτούς γάμους λαμβάνει θέσιν ο π. Τύχων. Τους αποδέχεται; Συμφωνεί η παράδοσις του Αγίου Όρους εις αυτό; Παρακαλούμεν δι’ απάντησιν!

Δια το κείμενον περί «νηστείας» το πρόβλημα επισημαίνεται εις την «επιπολαιότητα», ως αναφέρεται, ελαχίστων Επισκόπων. Δι’ εν τόσον «μεγάλο» γεγονός επιτρέπεται η επιπολαιότης και μάλιστα από Επισκόπους; Δια τας ενστάσεις έναντι της Συνόδου οι προσδιορισμοί ήσαν βαρύτατοι εις την έκθεσιν, όμως δια την επιπολαιότητα των Επισκόπων ευρέθησαν ευκόλως αι απαλύνουσαι αυτήν χαρακτηρισμοί (ρητορική δεινότητα, άγνοια, αγαθότητα κ.λπ.). Ποίον είναι δεινότερον η αυστηρά κριτική, η επισκοπική επιπολαιότης η μήπως η υστερόβουλος κολακεία; Δύο εκ των Επισκόπων, οι οποίοι δι’ άγνωστον λόγον(;) δεν κατονομάζονται, εζήτησαν την μείωσιν της νηστείας. Ποίος νους θα ηδύνατο να διανοηθή ότι υπάρχουν ακόμη υπολείμματα υποστηρικτών των θέσεων του Μ. Μεταξάκη, ο οποίος όταν εσχεδίαζε την Συνοδον αυτήν, επεθύμει την τροποποίησιν της νηστείας. Αν ευρέθησαν έστω και δύο να υποστηρίζουν αυτάς τας θέσεις παρά το γεγονός ότι είχον μεσολαβήσει προ ετών αι αντιδράσεις του Αγίου Όρους δια το κείμενον της νηστείας, ώστε να ευρεθή εις την σημερινήν του μορφήν, τι θα είχε συμβή αν δεν είχαν λάβει χώραν ποτέ; Μήπως και «οι υπόνοιες και υποψίες», ως αρνητικώς εχαρακτηρίσθησαν αι αντιδράσεις των συγχρόνων, μήπως δεν συνεκράτησαν την Σύνοδον από τα χειρότερα;

Αλγεινήν εντύπωσιν προκαλεί η στάσις του Σεβ. Περγάμου, ο οποίος κατεφέρθη «με άκρως υποτιμητικόν και περιφρονητικόν τρόπον» κατά του Αγίου Όρους. Πως ανέχεται η Ι. Κοινότης να υβρίζεται η χιλιετής πορεία των Αγίων του μοναδικού εις τον κόσμον περιβολίου της Υπεραγίας Θεοτόκου; Υπήρξεν όμως μεγαλυτέρα προσβολή από την λεκτικήν: συμφώνως με μαρτυρίαν του Σεβ. Ναυπάκτου τελικός κριτής των κειμένων ήτο ο Σεβ. Περγάμου, εκμαγείον της θεολογίας του οποίου κατέστησε τας αποφάσεις. Η Ι. Κοινότης ανέχεται την προσβολήν του Άθωνα, θα ανεχθή και την διαβολήν της Ορθοδόξου θεολογίας από την αποκλίνουσαν «ζηζιούλιαν» θεολογίαν; Όμως δεν εξέπληξε κανένα η στάσις του, διότι όπως μετέδωσεν από τας στήλας του ο Ο.Τ., δις κατά συνέντευξιν τύπου αι τοποθετήσεις του εκπροσώπου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως π. Ιωάννου Χρυσαυγή ήσαν εξίσου υποτιμητικαί δια το Άγιον Όρος. Το ίδιον επίσης υποτιμητική ήτο και η στάσις του Πατριάρχου ότε εζητήθη ο λόγος υπό του Ηγουμένου της Σταυρονικήτα. Η δικαιολογία ότι δεσμεύεται από τον κανονισμόν είναι ανήκουστος. Δεν ενεθυμήθη ότι εις Οικουμενικήν Σύνοδον, την Έκτην, ικανοποιήθη παράλογον αίτημα μοναχού, διότι οι Πατέρες όντως Πνευματοκίνητοι έπραξαν κατά το Αποστολικόν ότι εξ ανάγκης «και μετάθεσις νόμου γίνεται»!

Δια το κείμενον περί των διαχριστιανικών σχέσεων καιρία κατά την έκθεσιν ήτο η συμβολή του Πατριάρχου Ρουμανίας, ο οποίος είναι γνωστός «εν τη Ιουδαία»… Το ενδιαφέρον έλκει περισσότερον ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος επαινείται τελευταία δια την υποδειγματικήν προεδρίαν της Συνόδου, υπεχώρησε και συνετάχθη πλήρως με τον Σεβ. Περγάμου παρά τας διαφωνίας των Εκκλησιών! Δεν επιθυμούμε να εικάσωμεν τι θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχαν ισχυραί αντιδράσεις (ιδού δι’ άλλην μία φοράν ωφελούν). Όμως παρά το γεγονός ότι υπήρχαν τρεις λύσεις (ονομασία των ετεροδόξων ως Εκκλησιών, απάλειψις του όρου Εκκλησίαι και αναβολή του ζητήματος δι’ επομένην Σύνοδον) επελέγη η πρώτη! Ενώ είχε την δυνατότητα η Σύνοδος με τας δύο λύσεις να οικοδομήση γεφύρας με τους αντιοικουμενιστάς επελέγη η πρώτη, η οποία προφανώς μοναδικόν σκοπόν είχε να ικανοποιήση τους ετεροδόξους! Η τελική διατύπωσις, παρά την άποψιν της εκθέσεως ότι είναι ιστορική και κοινωνιολογική (ως η Σύνοδος να είναι επιστημονικόν όργανον) έχει επιβεβαιωθή από συγγραφάς οικουμενιστών ότι αναγνωρίζει τους ετεροδόξους ως Εκκλησίας. Άλλωστε, είναι δυνατόν θεολογικώς να υπάρξη διάστασις μεταξύ ιστορίας και πραγματικότητος; Επιπλέον θα ηδύνατο η Σύνοδος να συμπληρώση απλώς έξι λέξεις, αλλά δεν το έκανε: «οι ετερόδοξοι δογματικώς δεν είναι Εκκλησίαι».

Ο π. Τύχων ισχυρίζεται ότι με την αλλαγήν κάποιων διατυπώσεων δεν αποδίδεται το έργον ενότητος των Χριστιανών εις το ΠΣΕ, αλλά μόνον η προώθησις της ειρήνης και η αντιμετώπισις των κοινωνικών προκλήσεων. Πέραν από το γεγονός ότι ακόμη και αυτά τα ζητήματα άπτονται της πνευματικότητος, η οποία διαφέρει εις την Ορθοδοξίαν και εις τας αιρέσεις, το ότι η Σύνοδος προσδιώρισεν έτσι το ΠΣΕ δεν σημαίνει ότι εις το εξής το ΠΣΕ θα παύση να αυτοπροσδιορίζεται ως θεσμός προωθήσεως της «ενότητας» και οι μετέχοντες εις αυτό θα το αποδέχωνται. Επομένως, αντί να διορθωθή η ρίζα του προβλήματος, δηλ. να απορριφθή η συμμετοχή εις το ΠΣΕ, θέτομεν την κεφαλήν μας εις το χώμα, ως ποιεί η στρουθοκάμηλος.

Το περιστατικόν Αρχιερέως που κατεφέρθη εναντίον της αδιαψεύστου αρχής ότι και πρόσωπον και όχι μόνον Σύνοδος δύναται να ορθοτομή, αποτελεί την επιβεβαίωσιν ότι πολλοί εκ των συμμετεχόντων Επισκόπων έχουν αλλοτριωθή εκ του κοσμικού φρονήματος, αποφασίζουν όμως δι’ όλην την Εκκλησίαν! Ο Ο.Τ. είχε γράψει ότι ένας από τους λόγους, δια τους οποίους δεν έπρεπε να συγκληθή η Σύνοδος αυτή είναι ότι κανείς εκ των συμμετεχόντων δεν διεκρίνετο δια την αγιότητά του.

Όσον αφορά την προσθήκην με αναφοράν περί της «καθολικού κύρους Συνόδου», η έκθεσις υπονοεί ότι επρόκειτο δια διασφάλισιν της Παραδόσεως. Η άλλη ανάγνωσις όμως, η χρήσιμος δια τους οικουμενιστάς, είναι η διασφάλισις ότι η παρούσα Σύνοδος είναι και αυτή μέρος των «καθολικού κύρους Συνόδων». Δεν είναι τυχαίον ότι οι εκπρόσωποι τύπου και άλλοι Ιεράρχαι επανελάμβαναν συνεχώς περί της Συνόδου της Κρήτης ότι «οι Πατέρες της Συνόδου» και άλλας παρομοίους εκφράσεις, δια να υποβάλουν παντού την ιδέαν ότι πρόκειται δια μίαν Σύνοδον, ως εκείναι εις τας οποίας μετείχον Άγιοι και ωρθοτόμησαν δια δογματικά ζητήματα, παρά το γεγονός ότι η παρούσα Σύνοδος εις ουδέν δεν ωμοίαζε προς αυτάς.

Ο Άγιος Καθηγούμενος κατακλείει την έκθεσιν με την βεβαιότητα της επιτυχίας αυτής της Συνόδου. Δεν τον στενοχωρούν αι αποτειχίσεις; Δεν τον προβληματίζουν αι διακοπαί μνημοσύνων; Δεν αγωνιά δια την στάσιν των Πατριαρχείων που απουσίασαν; Μέλημα όλων θα έπρεπε να είναι η ενότης της Εκκλησίας και όχι η ρήξις με όσους διαφωνούν δια των προκλητικών εκφράσεων περί «προσυνοδικών ψευδολογιών και ανυποστάτων φόβων». Αλλά όταν μέλημα καθίσταται το πως θα είμεθα ευάρεστοι εις την προϊσταμένην μας αρχήν, τότε λησμονούμεν ότι εικών του Θεού είναι κάθε αδελφός.