Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

Ένα φαινόμενο θρησκευτικής παρακμής

Του Πρωτοπρ. Βασίλειου Γεωργόπουλου, 

Επίκ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

=====

Βασικό γνώρισμα του αρχαίου παγανιστικού κόσμου υπήρξε η λατρεία ζώντων ή νεκρών ανθρώπων, ως θεών. Αναμφιβόλως, η πρακτική αυτή ήταν ένα φαινόμενο ακραίας θρησκευτικής παρακμής του μεταπτωτικού ανθρώπου, που δεν είχε γνωρίσει το φως του Χριστού.

Το θλιβερό και παρακμιακό αυτό φαινόμενο δυστυχώς επανεμφανίστηκε και στα τέλη του εικοστού αιώνα με τη λατρεία και τη δημιουργία «Εκκλησίας» ως λατρευτικής κοινότητας για τη λατρεία ενός μεγάλου Αργεντινού ποδοσφαιριστή, του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Φανατικοί θαυμαστές του δημιούργησαν το 1998 τη λεγόμενη «Εκκλησία του Μαραντόνα» (Iglesia Maradoniana) κτίζοντάς του και ναό στην πόλη Ροσάριο της Αργεντινής, αφιερωμένο σ᾽ αυτόν.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία υπολογίζεται, ότι η παρακμιακού θρησκευτικού χαρακτήρα λεγόμενη «Εκκλησία του Μαραντόνα» αριθμεί περίπου 100.000 μέλη με παρουσία και στις ευρωπαικές χώρες Ιταλία και Ισπανία. Οι οπαδοί του εν λόγω μορφώματος έχουν αντικαστήσει το χριστιανικό ημερολόγιο, με δικό τους σύστημα χρονολογήσεως, γνωστό ως π. Ντ. – μ. Ντ. δηλαδή προ και μετά Ντιέγκο.

Έχουν συγκροτήσει δικό τους δεκάλογο, μία εκ των εντολών του οποίου είναι το να δίνουν στα άρρενα παιδιά τους, το όνομα Ντιέγκο. Έχουν επίσης δημιουργήσει δικό τους «Τετραγράμματο» για το όνομα του «θεού», το οποίο συνδυάζει το λατινικό αρχικό όνομα της λέξεως θεός και τον αριθμό της φανέλλας του Μαραντόνα και είναι γνωστό ως «D10 S». Είναι σαφές ότι πρόκειται για κακόγουστη ανάμειξη διαφορετικών στοιχείων θρησκευτικών και μη.

Αντικατέστησαν την χριστιανική εορτή του Πάσχα με τον εορτασμό της 22ας Ιουνίου, ημερομηνία κατά την οποία ο Μαραντόνα το 1986 είχε πετύχει νίκη στο Μουντιάλ εναντίον της εθνικής ομάδας της Αγγλίας. Στις εορτές του εν λόγω μορφώματος περιλαμβάνονται τα γενέθλια του Μαραντόνα, όπως και η ημερομηνία αναλήψεως καθηκόντων του ως προπονητή της εθνικής ομάδας της Αργεντινής.

Το δικό μας τελικό σχόλιο γι᾽ αυτή τη σύγχρονη μορφή θρησκευτικής παρακμής: «και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης» (Ματθ. 27, 64).

https://www.pemptousia.gr

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Τοῦ Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, 

Ἐπίκουρου Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

=====

Διαβάζοντας σέ διάφορα αἱρετικά ἔντυπα τόν τρόπο, δυστυχῶς, πού κάποιοι συνάνθρωποί μας ἐγκατέλειψαν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ γιά νά ἐνταχθοῦν σέ μιά αἱρετική κίνηση, πολλές φορές διαπιστώνουμε, ἐκτός ἀπό τήν ἀπουσία γνώσης τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, νά γίνεται λόγος καί γιά ἕνα ἄλλο φαινόμενο. Γιά τά ὄνειρα.

    

Στά πλαίσια τῆς διαδικασίας ἔνταξής τους στόν αἱρετικό χῶρο, συχνά κάνουν λόγο γιά μιά ξεχωριστή ἐμπειρία πού εἶχαν, ὅπως τή φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στό ὄνειρό τους, τήν περιγραφή εἰδυλλιακῶν πνευματικῶν καταστάσεων καί ἄλλοτε τήν ἀποκάλυψη γεγονότων, πού προκαλοῦν φόβο καί ἀγωνία σέ ὄνειρα πού εἶδαν στόν ὕπνο τους. Τά ὄνειρα αὐτά ὅλοι τους τά θεώρησαν ὡς ἐμπειρική ἀπόδειξη τῆς θείας παρουσίας, ὡς ἐπιβράβευση καί ἐνίσχυση στό νέο τρόπο ζωῆς τους, στόν αἱρετικό δηλαδή χῶρο, σέ συνδυασμό μέ τή μόνιμη ψευδαίσθηση, ὅτι ἐκεῖ γνώρισαν τόν Χριστό ἀληθινά.

    

Δέν θά σταθοῦμε στήν ἐπιστημονική ἑρμηνεία τῶν ὀνείρων. Θά σταθοῦμε σ’ ἕνα ἄλλο βασικό καί θεμελιώδη παράγοντα. Στό ὅτι στίς αἱρετικές κινήσεις δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα, πού νά μπορεῖ κάποιος νά διακρίνει τίς νόθες ἐμπειρίες ἀπό τίς γνήσιες καί τοῦτο γιατί ἡ αἵρεση δέν ἔχει ὑγιῆ πνευματικά κριτήρια.

   

Ἀκατήχητοι, δυστυχῶς, προηγουμένως, ἄγευστοι πείρας καί ἀγῶνα πνευματικῆς ζωῆς, χωρίς ἔμπειρο πνευματικό ὁδηγό, οἱ πρώην Ὀρθόδοξοι δέν μποροῦν νά συνειδητοποιήσουν, ὅτι αὐτό τό ὁποῖο περιγράφουν ὡς μοναδική ἐμπειρία, τήν ὁποία ὁ Κύριος, ὑποτίθεται τούς ἔδειξε διά μέσου τῶν ὀνείρων, εἶναι κάτι τό πνευματικά ἐπικίνδυνο.

    

Ποῦ ἔγκειται αὐτός ὁ κίνδυνος;

  

Στό ὅτι σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή (Β΄ Κορ. 11, 14) καί σύμφωνα μέ τήν ἐμπειρία καί τήν πείρα τῶν ἁγίων Νηπτικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν διαχρονικῶς ἀναντικατάστατων ἀπλανῶν ὁδηγῶν μας, τά ὄνειρα εἶναι χῶρος δράσης μεταμφιεζόμενης δαιμονικῆς παρουσίας.

    

Τό νά μή πλανηθεῖ δηλαδή ὁ ἄνθρωπος μέσω τῶν ὀνείρων, τό ἐπισημαίνει ἡ Ἁγία Γραφή ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Διαβάζουμε στή Σοφία Σειράχ: «Τά ὄνειρα δίνουν φτερά στούς ἀνόητους. (…) Ἀπό τό ἀκάθαρτο τί μπορεῖ νά καθαριστεῖ; Καί ἀπό τό ψέμα νά ἀληθέψει; Πολλούς τά ὄνειρα τούς παραπλάνησαν κι ὅσοι ἐλπίσανε σ’ αὐτά διαψεύσθηκαν» (Σοφ. Σειράχ 34, 1-7).

    

Γι’ αὐτό τό λόγο οἱ ἱεροί Πατέρες, γνωρίζοντας τόν κίνδυνο τῆς πλάνης, ὄχι μόνο συνιστοῦν νά μή δίνουμε προσοχή στά ὄνειρα, ἀλλά θεωροῦν καί ὡς ἄξιο ἐπαίνου τόν Χριστιανό πού θά ἀρνηθεῖ νά ἀποδεχθεῖ τυχόν ὄνειρο μέ θεϊκή προέλευση. Ἡ ἄρνησή του νά τό ἐμπιστευθεῖ, δείχνει ἄνθρωπο πνευματικά ὥριμο πού εἶχε τήν προσοχή νά μή πλανηθεῖ.

    

Τήν ἁγιοπατερική Ὀρθόδοξη διδασκαλία τήν συνοψίζει ἄριστα, ἐπικαλούμενος μάλιστα τήν ἐμπειρία τῶν πνευματικῶς πεπειραμένων (ὡς παρά τῶν ἐν πεῖρᾳ γεγονότων ἠκούσαμεν) ὁ ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς. Ἀναφέρει στό 38^ο κεφάλαιο τῶν Ἑκατό Γνωστικῶν Κεφαλαίων του: «Ὅμως δύναται νά θεωρηθῇ μεγάλη ἀρετή τό νά μή δίδῃ σημασία κανείς στά ὄνειρα. Διότι τά ὄνειρα δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, τοὐλάχιστον τά περισσότερα, ἀπό εἴδωλα τῶν λογισμῶν πού περιφέρονται ἐδῶ κι ἐκεῖ ἤ ὅπως εἶπα, φαντασίες, διά τῶν ὁποίων ἐμπαίζουν τούς ἀνθρώπους οἱ δαίμονες. Ἑπομένως ἐάν δέν ἀποδεχθῶμεν κάποτε κάποιο ὅραμα πού θά σταλῇ σ’ ἐμᾶς ἀπό τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δέν θά ὀργισθῇ ἐναντίον μας, διότι τό ἀρνηθήκαμε, ὁ πολυπόθητος Κύριος Ἰησοῦς. Διότι γνωρίζει ὅτι αὐτό τό κάμνομεν ἀπό φόβον μήπως μᾶς ἀπατήσουν οἱ δαίμονες» (Μετάφραση π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου, ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη).

     

Ὅλα τά ὄνειρα ἔχουν πειρασμική προέλευση; Ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Πατέρες ἀπαντοῦν ὄχι. Ὑπάρχουν καί ὄνειρα πού προέρχονται ἀπό τόν Θεό. Τέτοια ὄνειρα π.χ. εἶναι τό ὄνειρο τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος (Ματθ. 1, 20), τό ὄνειρο τῶν Μάγων (Ματθ. 2, 12) καί τό ὄνειρο τῆς γυναίκας τοῦ Πιλάτου (Ματθ. 27, 19). Αὐτές τίς περιπτώσεις ἐπικαλοῦνται διάφοροι αἱρετικοί στίς συζητήσεις μαζί τους γιά νά δικαιολογήσουν τήν ἐμπιστοσύνη πού δείχνουν στά ὄνειρα, θεωρώντας ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι ὅλα ἔχουν θεϊκή προέλευση.

    

Γιά τά ὄνειρα πού ἔχουν θεϊκή προέλευση κάνουν λόγο καί οἱ ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ταυτοχρόνως περιγράφουν καί μερικά βασικά γνωρίσματά τους, πού στά πλαίσια τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα ἀποτελοῦν καί κριτήρια ἀξιολόγησης καί προέλευσής τους (βλ. π.χ. Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς, Κεφ. 36-37). Μποροῦν, δηλαδή, ἔτσι ὀρθῶς νά ἀξιολογήσουν ἄν εἶναι γνήσια ἤ νόθα αὐτή ἡ ἐμπειρία καί κατ’ ἐπέκταση ἡ προέλευση αὐτῶν τῶν ὀνείρων.

     

Αὐτός ὅμως ὁ πνευματικός πλοῦτος, τά πνευματικά κριτήρια τῆς Νηπτικῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως, εἶναι ἀνύπαρκτος στό χῶρο τῆς αἵρεσης. Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά ζοῦν μιά πλάνη σέ σχέση μέ τά ὄνειρα, ἀλλά καί νά προσπαθοῦν νά τήν ἐπιβεβαιώσουν ἐπικαλούμενοι τήν Ἁγία Γραφή!

     

Καί στήν ἔνσταση, πῶς μπορεῖ κάποιο ὄνειρο νά ἔχει δαιμονική προέλευση, ὅταν ὡρισμένες φορές ἐπιβεβαιώνεται, μᾶς ἀπαντᾶ μέ τήν χαρακτηριστική του ἀκρίβεια ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Κατά τόν ἱερό Πατέρα, οἱ δαίμονες προλέγουν ἄλλοτε βλέποντες αὐτά πού γίνονται ἀπό μακριά καί ἄλλοτε στοχαζόμενοι. Γι’ αὐτό πολλές φορές λένε ψέματα ἐνῶ κάποιες φορές μέ τόν τρόπο αὐτό ἀληθεύουν. Καί ὡς ἐκ τούτου ποτέ δέν θά πρέπει νά τούς δίνουμε σημασία (Ἔκδοσις Ἀκριβής, 2, 4). Ἄν τυχόν ὁ ἄνθρωπος δείξει ἐμπιστοσύνη ἐπειδή συνέβη κάτι τό ὁποῖο ἐπαληθεύτηκε, ἁπλῶς, ὁ ἀντίδικος ἔχει καταφέρει νά ἀποσπάσει τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀνθρώπου καί ὡς ἐκ τούτου νά εἶναι πιό εὔκολα χειραγωγήσιμος στήν πλάνη.

Νά λοιπόν, γιατί ποτέ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί σύμφωνα μέ τήν παρακαταθήκη τῶν ἁγίων Πατέρων, οὔτε πιστεύουν οὔτε ἐμπιστεύονται τά ὄνειρα. Προέχει ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία καί ὄχι ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀθεράπευτου ἀπό τά πάθη ἀνθρώπου στήν μεταπτωτική λειτουργία τῆς φαντασίας.

Περιοδικό «διάλογος» τεύχος 89- impantokratoros

Πηγή: "Ἀκτίνες"

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Παρακολουθώ πάντοτε με ιδιαίτερη προσοχή τα δημοσιεύματα του αιδεσιμολογιότατου πρωτοπρεσβύτερου Βασίλειου Α. Γεωργόπουλου, Λέκτορος της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ..

Είναι πολύ κατατοπιστικά επειδή ο συντάκτης τους είναι πολύ ενημερωμένος για αντιαιρετικά θέματα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αντίληψή του αιδεσιμολογιότατου για την πίστη των Μορμόνων χρειάζεται κάποια επεξήγηση για να γίνει κατανοητή.

Δεν γνωρίζω αν ορισμένες πληροφορίες που παραθέτει είναι καρπός προσπωικής μελέτης του “Βιβλίου του Μόρμον” ή αν τις υιοθέτησε δευτερογενώς από τη Διδακτορική Διατριβή του Πανοσιολογιότατου Ἀρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Ἡ αἵρεση τῶν Μορμόνων, (Διδ. διατρ), Θεσσαλονίκη 2003), επειδή αγνοώ το περιεχόμενο της εν λόγω διατριβής.

Οπως και αν έχει το πράγμα το σίγουρο είναι ότι οι Μορμόνοι - όπως σκωπτικά αποκαλούνται, επειδή το όνομα που οι ίδιοι υιοθετούν για τον εαυτό τους είναι “Αγιοι των Τελευταίων Ημερών” (“The Church of Jesus Christ of Latter - Day Saints”) - δεν θεωρούν το “Βιβλίο του Μόρμον” απλά ως ισόκυρο με την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, αλλά πιστεύουν ότι η Βίβλος ερμηνεύεται ορθά ΜΟΝΟΝ κάτω από το πρίσμα του “Βιβλίου του Μόρμον.”

Οπως εμείς θεωρούμε μεν ισόκυρη την Παλαιά Διαθήκη με την Καινή Διαθήκη, αλλά ερμηνεύουμε την πρώτη κάτω από το πρίσμα της Καινής Διαθήκης, έτσι και οι Μορμόνοι ερμηνεύουν την Βίβλο κάτω από το πρίσμα του “Βιβλίου του Μόρμον.” Και όχι μόνον την ερμηνεύουν κάτω από το πρίσμα των αποκαλύψεων του “Βιβλίου του Μόρμον” (Book of Mormon) αλλά και του βιβλίου “Doctrine and Covenants,” (προσέξτε ότι αναφέρουν “Διαθήκες” όχι “Διαθήκη”) που περιέχει επιπρόσθετες προφητείες του Τζόζεφ Σμιθ του ιδρυτή της Εκκλησίας των Μορμόνων.

Και όχι μόνον οι προφητείες που απεκαλύφθησαν στον Joseph Smith θεωρούνται πηγή της Αποκάλυψης, αλλά και οι αποκαλύψεις που δόθηκαν σε άλλους προφήτες των Μορμόνων, επειδή οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι δεν έχουν απλά θρησκευτικό ηγέτη (λ.χ. Πάπα, Πατριάρχη, Αρχιεπίσκοπο, κτλ.) αλλά εν ζωή Προφήτη!!!, ο οποίος τους καθοδηγεί εις πάσαν την αλήθεια και ο οποίος δέχεται αποκαλύψεις από το Θεό.!!!

Ετσι ένας από τους προφήτες τους, ο Πρόεδρος Wilford Woodruff, ανεκάλεσε προηγούμενη εντολή υπέρ της πολυγαμίας που δόθηκε ως αποκάλυψη στον Τζόζεφ Σμιθ, ενώ ο Προφήτης Κίμπαλ μόλις το 1978 δέχτηκε αποκάλυψη για να αποδεχθεί στην ιερωσύνη τους μαύρους προσήλυτους στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των τελευταίων Ημερών”, επειδή προηγουμένως δεν γίνονταν δεκτοί ως Elders (πρεσβύτεροι) ούτε στην Ααρωνική, ούτε στην Μελχισεδική ιερωσύνη των Μορμόνων.

Παραθέτουμε στη συνέχεια το άρθρο που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΟΙ ΜΟΡΜΟΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου,

Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

===========

Στὶς αἱρετικὲς καὶ παραχριστιανικὲς κινήσεις, ποὺ ἐκφράζουν μία ἄκρως ἐπιθετικὴ καὶ ἀπαξιωτικὴ θέση σχετικὰ μὲ τὸ ζήτημα τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ἀνήκουν καὶ οἱ Μορμόνοι ἢ «Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τῶν Ἁγίων τῶν τελευταίων Ἡμερῶν», ὅπως εἶναι ἡ ἐπίσημη ὀνομασία τους.

Οἱ θέσεις τους, σχετικὰ μὲ τὸν νηπιοβαπτισμό, καταγράφονται καὶ ἐκφράζονται κατὰ τὸν πλέον ἐπίσημο καὶ ἀναμφισβήτητο τρόπο, στό ἱερό τους κείμενο, στὸ “Βιβλίο τοῦ Μόρμον”. Σύμφωνα πάντα μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Μορμονισμοῦ: «Τὸ βιβλίο τοῦ Μόρμον ἀποτελεῖ Ἁγία Γραφὴ, ποὺ μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὴ Βίβλο» καὶ ἐπιπλέον περιέχει «ὅπως καὶ ἡ Βίβλος τὴν πληρότητα τοῦ αἰώνιου εὐαγγελίου»1. Ὁ ἐν λόγῳ, βεβαίως, ἰσχυρισμός ἄν καί εἶναι αὐτονόητος γιά τούς Μορμόνους, εἶναι ἀπαράδεκτος γιά κάθε χριστιανό.

Στὸ τελευταῖο βιβλίο, ἀπὸ τὰ βιβλία, ποὺ συγκροτοῦν τὸ “Βιβλίο τοῦ Μόρμον”, στὸ βιβλίο τοῦ Μορόνι, στὸ 8 κεφάλαιο, γίνεται εἰδικὴ ἀναφορὰ στὸ θέμα τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ 2. Τὸ βάπτισμα τῶν νηπίων, στὸ ἐν λόγῳ κεφάλαιο, χαρακτηρίζεται: α) ἀποτροπιαστικὴ πράξη τοῦ πονηροῦ (στ. 6), β) ἱεροπρεπῆ κοροϊδία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ (στ.9), γ) ὁ ἰσχυρισμός ὅτι «τὰ μικρὰ παιδιὰ χρειάζονται βάπτισμα, βρίσκεται στὴ χολὴ τῆς πικρίας καὶ στὰ δεσμὰ τῆς ἀνομίας» (στ. 14) καὶ δ) ὅσοι διατυπώνουν ἰσχυρισμοὺς περὶ ἀναγκαιότητος τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ: «βρίσκονται σὲ κίνδυνο θανάτου, κόλασης καὶ ἀτελείωτης τυραννίας» (στ.21).

Ἡ ἀπαξιωτική αὐτή στάση τῶν Μορμόνων ἔναντι τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, σχετίζεται καί πρέπει νά συνεκτιμηθεῖ καί μέ μιά ἄλλη παράδοξη καί κακόδοξη ἀντίληψή τους σχετικά μέ τήν πτώση τῶν γεναρχῶν. Σύμφωνα με τή Μορμονική διδασκαλία, τό προπατορικό ἁμάρτημα δέν ἦταν κάτι τό τραγικό για τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα καί γιά ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος, ἀλλά ἦταν «μιά μεγάλη εὐλογία γιά ὅλη την ἀνθρωπότητα» 3.

Εἶναι σαφές, ὅτι καί στό σημεῖο αὐτό ἡ Μορμονική διδασκαλία, ὄχι μόνο δέν ἔχει σχέση μέ τήν χριστιανική πίστη, ἀλλά εἶναι καί ἀπολύτως ἀντίθετη σ᾽ αὐτήν. Ἀνήκει σ' αὐτό πού ὁ ἀπ. Παῦλος καί ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ τό ὀνομάζει «ἕτερον εὐαγγέλιον» (Γαλ. 1, 6).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Πρβλ. R. Hauth, Die Mormonen, στό H. D. Reimer-O. Eggenberger(Hrsg), neben den Kirchen, 1983 3, σσ. 292 - 293.

2. Οἱ παραθέσεις τῶν ἀποσπασμάτων,προέρχονται, ἀπό τήν ἐπίσημη ἑλληνική μετάφραση τοῦ Βιβλίου τοῦ Μόρμον, ἔκδ. 2010, πού ἔχει κάνει ἡ κίνηση. Πρβλ. καί Ἀρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Ἡ αἵρεση τῶν Μορμόνων, (Διδ. διατρ), Θεσσαλονίκη 2003, σσ. 244 - 246.

3. Βλ. Β΄ Νεφί 2,22-25. Πρβλ. Οἱ ἀρχές τοῦ Εὐαγγελίου, 1979, σ. 33.

ΠΗΓΗ:

Ακτίνες,

Ορθόδοξος Τύπος