ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ,ΠΟΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: 

“Πονώ στην αρρώστια μου, αλλά χαίρομαι.

 Η χαρά αυτή είναι η χαρά του Χριστού, που γεμίζει την ψυχή του δοκιμαζόμενου πιστού. 

Γι’ αυτό και είναι ανεξήγητη για τον άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χριστό.”

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ,Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Όσοι απελπίζονται για την σημερινή κακοδαιμονία των εκκλησιαστικών και θεολογικών μας πραγμάτων ας θυμούνται τους περίφημους λόγους του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου που παραθέσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση.

Τα σκάνδαλα και οι αιρέσεις λυμαίνονταν ανέκαθεν την Εκκλησία.

Και θα Την λυμαίνονται έως 

της συντελείας του αιώνος.

Αλλού είναι ο παράδεισος.!

Στον νυν αιώνα ο σίτος και τα ζιζάνια θα συναυξάνονται.

Θα έρθει η ώρα του θερισμού, όταν θα χωρίσει η ήρα από το σιτάρι.

Μέχρι τότε ας μείνουμε προσηλωμένοι στον αμετάθετο στόχο κάθε χριστιανού: Τον αγώνα της προσωπικής μας μετανοίας.!

Και η ομολογία της πίστεως;

Αναπόσπαστο και ουσιαστικό 

στοιχείο του αγώνα της 

μετανοίας μας.

Αυτό τουλάχιστον μας διαβεβαίωσε το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου:

“Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς”.

Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, κανένα να μας παραμυθιάζει ότι πρέπει να εκτραπεί ο αγώνας εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού σε Ουκρανομαχία, “λοιμωξιολογία”, Μακρακισμό, εμβολιομαχία, αντιχριστολογία και συνωμοσιολογία.

Ο αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού τα τελευταία 3 χρόνια προδώθηκε από αυτούς που αναγνωρίζαμε ως ηγέτες του 

αντιοικουμενισμού.

Αυτό, όμως, δεν αίρει τις δικές μας ευθύνες να συνεχίσουμε αταλάντευτα να ιεραρχούμε τον αγώνα εναντίον της παναίρεσης πρώτο στις προτεραιότητές μας.

Κατανοούμε φυσικά ότι είμαστε μικροί και ασήμαντοι. Συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε σε θέση να καθορίσουμε τις αποφάσεις των decisions makers.

Αλλά τον αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού δεν τον διεξάγουμε για να καθορίσουμε τις εξελίξεις. Μακρυά από μας κάθε Μεσσιανικό κόμπλεξ και η αλαζονεία της υπερεκτίμησης των 

δυνατοτήτων μας.

Αγωνιζόμαστε χάριτι Θεού εναντίον της χειρότερης αίρεσης που φάνηκε στο προσκήνιο της Ιστορίας. Όχι για να σώσουμε την Εκκλησία -άπαγε της βλασφημίας- αλλά για να σώσουμε την 

ψυχή μας.

Αν η χάρη του Θεού δεν μας εγκαταλείψει θα ομολογούμε πάντοτε την πίστη μας, στα πλαίσια του αγώνα της μετανοίας μας. 

Την έκβαση των εξελίξεων, όμως, την αφήνουμε στον Νυμφίο της Εκκλησίας, στον Κύριο του αμπελώνος, που δεν θα ανέχεται για πάντα τον συγκρητισμό να αλλοτριώνει την Ορθόδοξη πίστη.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ,Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: “Αληθής νηστεία η των κακών αλλοτρίωσις.”

ΜΟΝΑΧΟΥ ΙΩΣΗΦ ΒΙΓΛΙΩΤΟΥ,ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ "ΡΗΤΟΡΩΝ ΠΟΛΥΦΘΟΓΓΩΝ"

Με την σημερινή ανάρτηση ολοκληρώνεται η δημοσίευση του εξαίρετου άρθρου του Οσιολογιώτατου Μοναχού π. Ιωσήφ Βιγλιώτου "Νέα θρησκεία ρητόρων πολυφθόγγων", με το οποίο αναιρεί σε βάθος, με μεγάλη επιτυχία, το κακόδοξο βιβλίο "Ενάντια στη θρησκεία" του αρχηγέτη του Νεονικολαιτισμού και της Νεορθοδοξίας κ. Χρήστου Γιανναρά.

Συγχαίρουμε υικά, εκ μέσης καρδίας, τον Οσιολογιώτατο π. Ιωσήφ και τον παρακαλούμε θερμά να διευρύνει την κριτική του για τις κακοδοξίες του κ. Γιανναρά, με την βιβλιοπαρουσίαση και των άλλων κακόδοξων βιβλίων του κ. Καθηγητή.

Είναι λίαν παρήγορο το γεγονός ότι πρόσφατα βλέπουν το φως της δημοσιότητας άρθρα εναντίον του Νεονικολαιτισμού και της Νεορθοδοξίας επειδή οι μεγάλες αιρέσεις της εποχής μας είναι πρωτίστως η παναίρεση του Οικουμενισμού και δευτερευόντως ο Νεονικολαιτισμός και η Νεορθοδοξία.

ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ «ΡΗΤΟΡΩΝ ΠΟΛΥΦΘΟΓΓΩΝ» 

Ὑπό Ἰωσήφ μοναχοῦ Βιγλιώτου (Ἁγιορείτου)

===== 

Σπουδαῖα ἡ ἐπισήμανση τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου, πού μιλοῦσε καί ἔγραφε μέ παρρησία: «Ὅταν ἀδικούμαστε ἐμεῖς, ἡ πραότητα εἶναι πάρα πολύ χρήσιμη. Ὅταν ἀδικεῖται ὁ Θεός, ὁ θυμός (μέ διάκριση) εἶναι ὡραιότερος ἀπό τήν ἐπιείκεια». Μέγιστη εὐθύνη ἀναλογεῖ στούς ἱερεῖς καί ἐπισκόπους «τοῦ φυλάξαι καί καταρτῆσαι λαόν» ὥστε νά μήν εἶναι εὔκολη λεία αἱρετικῶν κηρυγμάτων καί θέσεων. 

Καί μόνον αὐτά ἐκθέτουν τόν Καθηγητή κ. Γιανναρά καί τόν καταβιβάζουν σέ θρανίο «ἀδιάβαστου μαθητή», ἐν σχέσει μέ τά θεολογικά θέματα. Θά ἀπεκόμιζε νομίζω πολύ μεγάλο ὄφελος ἄν ἔκανε πράξη τήν προτροπή τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου πρός Ἀδαμάντιον: «Διάβαζε λοιπόν γιά νά μαθαίνεις. Ἄν ὅμως δέν θέλεις νά γνωρίζεις, μή διαβάζεις, γιά νά μήν κατηγορεῖσαι ὅτι ἀγνοεῖς αὐτά πού διαβάζεις».Ἤ καλύτερα θά ἔπρεπε νά τοῦ ἀπευθύνουν ἐκεῖνο τό βαθυστόχαστο παροιμιώδη λόγο τοῦ περίφημου Ἀπελλῆ πρός ἔναν σανδαλοποιό πού θεώρησε τόν ἑαυτό του σπουδαῖο, καί ἄρχισε νά κάνει κριτική, ἐκτός ἀπό τά πέδιλα, γιά ὅλη τη σύνθεση του διάσημου ζωγράφου: «Ἄχρι πεδίλων καί μέχρι σφυρῶν (μέχρι τά πέδιλα καί τούς ἀστραγάλους) ὦ βέλτιστε· οὐ γάρ θέμις σοι (:δέν σοῦ ἐπιτρέπεται) πέραν τούτων χωρεῖν».

Τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Ἦλθαν τά γηρατειά. Ὁ κήρυκας σαλπίζει ἀναχώρηση». Θά ἦταν μεγαλειώδης πράξη ἐκ μέρους τοῦ κ. Καθηγητή νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του. Λάθη κάνουμε ὅλοι. Ὅμως πρέπει νά τά ἀναγνωρίζομε καί νά ζητοῦμε συγγνώμη καί ἀπό τόν Θεό (διά τοῦ πνευματικοῦ) καί ἀπό τούς ἀνθρώπους. Νά ζητήσει δημόσια συγγνώμη γιά τά σοβαρά λάθη του, καί νά ἀποσύρει ὅλα τά ἐπίμαχα σημεῖα ἀπό τά βιβλία του, γιά νά μήν συμπαρασύρει ἀστήρικτες συνειδήσεις σέ αἱρετικές δοξασίες. Θά χειροκροτούσαμε καί θα πανηγυρίζαμε ὅλοι! Κυρίως ὁ Κύριος καί Σωτῆρας μας Ἰησοῦς Χριστός μαζί μέ τόν ὁποῖο πρέπει δόξα στόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα «νῦν καί ἀεί (:τώρα καί πάντοτε) καί εἰς τούς ἀκαταλήκτους αἰῶνας. Ἀμήν.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΤΑ ΓΥΜΝΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΠΕΙΘΟΥΝ ΟΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΙΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα όσα ουκ υπάρχει μετά θάνατον.

Τα γυμνά κόκκαλα μας βοηθούν να αντιληφθούμε ότι τίποτα από τα γήινα δεν είναι δικό μας και στρέφουμε έτσι τον νου μας στην αιώνια ζωή, μας λέγιε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ;

ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ

Εὐθύνεται ὁ Θεός γιά τίς φυσικές καταστροφές;

Η΄

Του π. Θεόδωρου Ζήση

=====

8. Ἡ Ἐκκλησία στά δίχτυα τῆς ἐκκοσμίκευσης καί τοῦ συγκρητισμοῦ.

 Ἡ ἐξαχρείωση καί ἡ διαφθορά στήν μετανεωτερική ἐποχή ἔχουν καταστρέψει τίς σταθερές, τά θεμέλια, ­πάνω στά ὁποῖα οἰκοδομήθηκε ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἡ χριστιανική ἐξημέρωση, ὁ ἀληθινός ἀνθρωπισμός. Aἰώνιες ἀξίες, κατασταλαγμένες στήν συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καί στίς πολιτιστικές διεργασίες ἐγκαταλείφθηκαν στήν νεωτερική φάση τῆς ἱστορίας τοῦ δυτικοῦ, τοῦ κατ᾽ ἐπίφασιν χριστιανικοῦ κόσμου, ἐνῶ ἡ Ἄπω Ἀνατολή καί ἡ Ἀφρική ζοῦν ἀκόμη στό σκοτάδι τοῦ Παγανισμοῦ καί τῆς Mαγείας. Ὁ Παπισμός καί ὁ Προτεσταντισμός ἀπέτυχαν στό ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, γιατί μετεβλήθησαν σέ ἐγκοσμιοκρατικά καί ἀνθρωποκεντρικά συστήματα, σέ ἀνθρώπινες διδασκαλίες. 

Xάθηκε τό ἐσχατολογικό ὅραμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· τό κήρυγμα τοῦ Προδρόμου «Mετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», μέ τό ὁποῖο ἄρχισε καί ὁ Xριστός τό ἔργο τῆς ἀνακαινίσεως καί μεταμορφώσεως, μεταβλήθηκε σέ ἱεραποστολική προετοιμασία ἐσωτερικῆς καί ἐκτός τῶν συνόρων ἐξουσιαστικῆς ἐπιβολῆς ἑνός μεταλλαγμένου Xριστιανισμοῦ, πού ἐξακολουθεῖ νά βρίσκεται ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου. Oἱ ἄνθρωποι στήν Εὐρώπη καί στήν Ἀσία, στήν Ἀμερική, στήν Ἀφρική καί στήν Αὐστραλία, ζοῦν καί πολιτεύονται στήν πλειονότητά τους, ὅπως οἱ ἄνθρωποι πρό τοῦ ἐπί Νῶε κατακλυσμοῦ, «τρώγοντες καί πίνοντες, γαμοῦντες καί ἐκγαμίζοντες»39.

Ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία, λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν διαφυλάχθηκε ἀπό τό Θεό ἀμέτοχη στήν μεταλλαγή καί στήν νόθευση τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε πολλοί νά κρίνουν δικαίως ὅτι ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, γιά νά μεταδώσει ἱεραποστολικά τό βιούμενο ἐπί αἰῶνες μυστικοασκητικό καί μεταμορφωτικό μήνυμα τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, νά διευρυνθεῖ καί νά ἐπεκταθεῖ πρός τούς ἀλλοθρήσκους καί ἑτεροδόξους ἡ βίωση τοῦ αὐθεντικοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος. Δυστυχῶς ἐδῶ καί μερικές δεκαετίες ὁ ἔξωθεν Πειραστής μεθοδεύει καί σχεδιάζει τήν ἀκύρωση αὐτῆς τῆς προοπτικῆς μέ δύο ἄριστα στημένες παγίδες, τήν ἐκκοσμίκευση καί τόν συγκρητισμό, τίς ὁποῖες δέν φαίνεται νά ἀντιλαμβάνονται οἱ τά πρῶτα φέροντες τῶν Ὀρθοδόξων ἡγετῶν, γιά πρώτη δέ φορά καί ὁ προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἀντί νά προχωρήσουμε σέ ἐσωτερική καί πνευματική ἀναγέννηση καί κάθαρση, ἰδιαίτερα στό σῶμα τῶν ποιμένων καί διδασκάλων τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπιδιδόμαστε σέ ἀνώφελες λειτουργικές ἀνανεώσεις καί ἐκσυγχρονισμούς, σέ συμπόρευση μέ κοσμικές νοοτροπίες, σέ ταύτιση Ἐκκλησί­ας καί κόσμου, γιά νά φαινόμαστε ἀρεστοί καί προοδευτικοί. Tό ἅλας ἔχει μωρανθῆ καί δέν μπορεῖ νά προφυλάξει ἀπό τήν ἠθική σήψη καί ἐξαχρείωση. Tό μεγαλύτερο ἐσωτερικό πρόβλημα τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας εἶναι τό ἠθικό ποιόν μεγάλης μερίδος κληρικῶν, πού ζοῦν πολυτελῶς καί σαρκικῶς, τοποθετημένοι σέ ἐπιτελικές καί ἐξέχουσες θέσεις. 

Ἐτρόμαξε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος μετά τήν χειροτονία του, ὅταν διεπίστωσε ὅτι πολλοί κληρικοί πού δέν ἦσαν ἄξιοι οὔτε στά προπύλαια τοῦ ναοῦ νά στέκονται, μετανοοῦντες καί προσκλαίοντες, ἐκύκλωναν τήν Ἁγία Tράπεζα ἀμετανόητοι καί ἀκάθαρτοι. Ἐτράπη εἰς φυγήν, τά παράτησε καί ἔφυγε, γιά νά μήν εἶναι συγκοινωνός καί συμμέτοχος τῆς ἀκαθαρσίας. Ἔγραψε τόν περίφημο Ἀπολογητικό Λόγο τῆς Εἰς Πόντον φυγῆς, ὅπου μεταξύ ἄλλων λέγει καί τό περίφημο ἐκεῖνο «καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι, φωτισθῆναι καί οὕτω φωτίσαι». Ἀξίζουν θερμά συγχαρητήρια στόν ὁμότιμο καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἰωάννη Κορναράκη, ὁ ὁποῖος μέ γνήσιο πατερικό φρόνη­μα καί παραδειγμα­τική παρρησία ἔθιξε ἀπό τίς στῆλες τοῦ «Ὀρθοδόξου Tύπου» τό πρωταρχικῆς σπουδαιότητος πνευματικό καί ποιμαντικό αὐτό θέμα. Tώρα ὅμως κανείς δέν φεύγει πρό τοῦ ὕψους καί τῶν εὐθυνῶν τῆς ἱερωσύνης· παραμένουν στίς καλά ἀμειβόμενες θέσεις τους, ἀλληλολιβανιζόμενοι, φθείροντες καί φθειρόμενοι.

Mέ τέτοιους κληρικούς δέν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νά ἀνταποκριθεῖ στίς ἀπαιτήσεις τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καί τῆς ἱεραποστολῆς, ὅπως ἐπιτυχῶς τό ἔκανε ἐπί αἰῶνες μέ μοναχούς ἱεραποστόλους καί ἀσκητάς ἐπισκόπους. Mπορεῖ ἁπλῶς νά συνδιασκέπτεται, νά συμπρογραμματίζει καί νά συμπροσεύχεται μέ τούς ὁμοίας νοοτροπίας Παπικούς καί Προτεστάντες σέ διάφορα οἰκουμενιστικά συνέδρια, ὅπου προωθεῖται ὁ διαθρησκειακός καί διαχριστιανικός συγκρητισμός, ἡ δεύτερη μεγάλη παγίδα τοῦ Πονηροῦ, ὅπως τό 14ο Συνέδριο Ἱεραποστολῆς καί Εὐαγγελι-σμοῦ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, πού μέ καύχηση παρουσίασε ὁ ἀρχιεπίσκοπος πώς θά τό φιλοξενήσει στήν Ἀθήνα ἀπό 9 ἕως 16 Mαΐου μέσα στήν ἐξωτερικά ἀναστάσιμη, ἀλλά οὐσιαστικά πένθιμη καί σταυρώσιμη ἀτμόσφαιρα, λόγῳ τοῦ νέου αὐτοῦ μεγάλου, μεγαλύτερου ὀλισθήματος ἀπό ἐκεῖνο τῆς ἐπισκέψεως τοῦ πάπα τόν Mάϊο πάλι, τοῦ 2001. Στό νέο αὐτό πρωτοφανές καί ἀπαράδεκτο ἐγχείρημα θά ἀναφερθοῦμε προσεχῶς. Προλαβαίνουμε πάντως νά ποῦμε, ὅπως γράψαμε καί γιά τόν πάπα, ὅτι δέν φιλοξενεῖ τό παναιρετικό αὐτό Συνέδριο ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, γιατί στήν Ἐκκλησία ἀνήκουμε ὅλοι, ἀνήκουν καί οἱ Ἅγιοι τῆς Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας πού ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ, ἀνήκει πρό παντός ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πού δέν διεξεδίκησε ταπεινῶς γιά τόν ἑαυτό της τήν ἱερωσύνη, ὅπως οἱ ἐπισκοπίνες καί οἱ παπαδίνες τῶν Προτεσταντῶν, μέ τίςὁποῖες θά συμπαρακάθεται καί θά συμπροεδρεύει πιθανῶς ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἀσεβώντας πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία βλασφημοῦν καί ὑποτιμοῦν οἱ Προτεστάντες. Ἀνήκουν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες πού καταδίκασαν μέ αὐστηρότητα τόν Σοδομιτισμό, τήν ὁμοφυλοφιλία, πού τήν εὐλογοῦν τώρα οἱ Προτεστάντες μέ τήν ἱερολόγηση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἀνατρέποντες ἐκ βάθρων καί μόνον μέ αὐτήν τους τήν πλάνη, τό Εὐαγγέλιο τοῦ Xριστοῦ, ἀνάμεσα στίς πολλές ἄλλες πλάνες καί αἱρέσεις τους. Θά ἀπουσιάζουν ὅλοι, εἶναι ἀδύνατον νά εἶναι παρόντες. Θά εἶναι μόνος ὁ ἀρχιεπίσκοπος καί οἱ περί αὐτόν. Ἡ ἀληθής Ἐκκλησία θά εὔχεται καί θά προσεύχεται μυστικά ἡ ζημιά νά εἶναι μικρή καί ἰάσιμη. Mακάρι νά εὑρίσκοντο καί πάλι ὁμολογητές ἐπίσκοποι, κληρικοί καί μοναχοί, γιά νά ματαιώσουν τήν νέα αὐτή μόλυνση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου, νά ἀποτρέψουν τό δεύτερο, μετά τό παπικό, τσουνάμι τοῦ μεταλλαγμένου καί νοθευμένου Xριστιανισμοῦ.

ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ Β΄

ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ

Β΄

 Του π. Θεόδωρου Ζήση

=====

2. Oἱ τουριστικοί παράδεισοι καί ἡ ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ παντοδύναμος λοιπόν καί μόνος ὑπάρχων Θεός, πού ἐδημιούργησε μέ σοφία τόν νοητό καί αἰσθητό κόσμο, τούς ἀγγέλους καί τά ὑλικά ὄντα, ἐδημιούργησε καί τόν ἄνθρωπο ὡς μία συμπύκνωση καί συμπερίληψη τοῦ σύμπαντος, ὡς μικρόκοσμο ἀπό ψυχή καί ἀπό σῶμα, ἀπό πνεῦμα καί ἀπό ὕλη, κορυφαῖο δημιούργημα πάνω στή  γῆ, κέντρο καίσκοπό τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος, ὅπως ἀναγνωρίζει σήμερα καί ἡ περίφημη «ἀνθρωπική ἀρχή» τῶν ἀστρονόμων, φυσικῶν καί συμπαντολόγων5. 

Πρόκειται περί μεγαλειώδους ἀνθρωπολογίας, ὑψηλῆς καί ἀσυγκρίτου, σέ σχέση μέ τήν φτώχεια τῆς ὑλιστικῆς ἀνθρωπολογίας, πού θέλει τόν ἄνθρωπο ὑλική μόνον ὕπαρξη, πού ἐξαντλεῖ τά ὅριά της στή διάρκεια τῆς σωματικῆς της ζωῆς, ὅπως τά φυτά καί τά ζῶα, καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά σέ σχέση μέ τήν ἰδεαλιστική ἀνθρωπολογία τοῦ Πλάτωνος καί τῶν Γνωστικῶν πού θεωροῦν μόνον τήν ψυχή ὡς ἄνθρωπο καί ὑποτιμοῦν καί ἀπαξιώνουν τό σῶμα. Ὄχι! Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι οὔτε μόνον σῶμα, οὔτε μόνον  ψυχή. Εἶναι μικτή φύση, σύνθετη,διπλῆ, συγκείμενος ἀπό ψυχή καί ἀπό σῶμα6. Ἀπέναντι στήν μονομέρεια καί φτώχεια τῶν ἀνθρωπίνων διδασκαλιῶν, ἡ πολυμέρεια καί ἡ εὐρύτητα τῆς θείας διδασκαλίας. 

Κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο Θεολόγο, ἐπιφανῆ θεολόγο τῆς ἐμπειρίας καί τοῦ φωτός, μολονότι καί ὁ νοητός καί ὁ αἰσθητός κόσμος, ὁ νοῦς καί ἡ αἴσθηση, κουβαλοῦσαν τό μεγαλεῖο τοῦ δημιουργοῦ Λόγου, σιωπηλοί ἐπαινέτες καί διαπρύσιοι κήρυκες τοῦ μεγαλείου τῆς δημιουργίας, ἐν τούτοις ἔλειπε ἕνα κρᾶμα ἀμφοτέρων, μία μίξη τῶν ἀντιθέτων, πού θά ἔδειχνε τήν μείζονα σοφία τοῦ Θεοῦ καί θά ἐπλούτιζε τήν ποικιλία τῶν ὄντων. Tό κενό αὐτό, τήν ἔλλειψη αὐτή, θέλοντας νά συμπληρώσει ὁ Δημιουργός «καί ζῶον ἕν ἐξ ἀμφοτέρων (ἀοράτου τε λέγω καί ὁρατῆς φύσεως) δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπον· καί παρά μέν τῆς ὕλης λαβών τό σῶμα, ἤδη προ¸ποστάσης, παρ᾽ ἑαυτοῦ δέ πνοήν ἐνθείς (ὅ δή νοεράν ψυχήν καί εἰκόνα Θεοῦ οἶδεν ὁ λόγος), οἷόν τινα κόσμον ἕτερον, ἐν μικρῷ μέγαν, ἐπί τῆς γῆς ἵστησιν, ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητήν μικτόν, ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως, μύστην τῆς νοουμένης, βασιλέα τῶν ἐπί γῆς, βασιλευόμενον ἄνωθεν, ἐπίγειον καί οὐράνιον, πρόσκαιρον καί ἀθάνατον, ὁρατόν καί νοούμενον, μέσον μεγέθους καί ταπεινότητος· τόν αὐτόν πνεῦμα καί σάρκα·... ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον καί ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον καί πέρας τοῦ μυστηρίου, τῇ πρός Θεόν νεύσει θεούμενον»7.

Δυστυχῶς τό μεγαλειῶδες αὐτό καί ἄριστα ἐφοδιασμένο γιά νά φθάσει στόν τελικό στόχο τῆς θεώσεως ὄν, χρησιμοποιώντας κακῶς τό θεῖο δῶρο τῆς ἐλευθερίας, ἀντί νά νεύσει, νά στραφεῖ πρός τόν Θεό, ἔνευσε πρός τήν ὕλη, πρός τήν σάρκα. Ἄν ὁ Θεός, γιά νά προφυλάξει τόν ἄνθρωπο, τοῦ στεροῦσε ἀπ᾽ ἀρχῆς τήν ἐλευθερία, ἔπρεπε νά τοῦ ἀλλάξει ἐπίπεδο ζωῆς, νά μή τόν δημιουργήσει κατ᾽ εἰκόνα Tου, λογικό καί αὐτεξούσιο, ἀλλά νά τόν κάνη ἁπλή ὑλική φύση, ἄλογη καί ἀνελεύθερη, ὅπως τά ζῶα8. Δέν ἦταν ὅμως αὐτό τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, πού ἤθελε τόν ἄνθρωπο σέ ὑψηλή σφαῖρα ὑπάρξεως, ἐγγύς τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ἔκανε ὅ,τι καλύτερο καί σοφό· τόν τοποθέτησε μάλιστα μέσα στό ἰδανικώτερο φυσικό περιβάλλον, στόν Παράδεισο, ὅπου ὅλα ἦσαν τέλεια, χωρίς φυσικές ταλαιπωρίες, δυσλειτουργίες καί οἰκολογικές ἀνωμαλίες, πλημμύρες, σεισμούς καί τσουνάμι, ὅπως κατά προσέγγισιν ἐθεωροῦντο ἀπό πλευρᾶς φυσικοῦ κάλλους, ὡς ἐπίγειοι παράδεισοι, οἱ πληγεῖσες περιοχές τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ. 

Ἀποδείχθηκε τότε καί ἀποδεικνύεται πάντοτε, πώς οἱ παράδεισοι δέν εἶναι κατάλληλο περιβάλλον γιά τήν πνευματική προκοπή τοῦ ἀνθρώπου. Mέσα στήν ἄνεση καί στήν ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ὁ ἄνθρωπος ξεχνιέται καί ἐγωϊστικά αὐτονομεῖται, λησμονεῖ τόν Θεό, τόν χορηγό αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν, καί τό χειρότερο προσβάλλει τήν ἴδια του τήν φύση, ἑλκυόμενος καί κυριαρχούμενος ἀπό σαρκικές ἡδονές καί ἀπολαύσεις, μεταβαλλόμενος σέ ἁπλή ὑλική ὕπαρξη, σέ σάρκα καί σέ σῶμα. Εἶναι σκληρή ἀλλά ἀληθινή ἡ διαπίστωση τῆς Γραφῆς «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς»9.

(Συνεχίζεται)

ΡΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ! ΠΩΣ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ! Γ΄

ΡΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ!

ΠΩΣ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!

Γ΄

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Αντί να καλούμε τον λαό σε μετάνοια, το ρίξαμε στην υψηλή θεολογία. 

1.) Ορισμένοι, λένε ότι δεν πρέπει να μιλούμε με ανθρωπομορφισμούς για τον Θεό και να χρησιμοποιούμε ανθρωποπαθείς εκφράσεις. Άραγε υπάρχει τρόπος να μιλάς για τον Θεό χωρίς να χρησιμοποιείς ανθρωποπαθείς εικόνες και ανθρώπινη γλώσσα; 

Είναι δυνατόν να αγνοούν, όσοι προβαίνουν σ' αυτόν τον ισχυρισμό, τι λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για την δυνατότητα του "φράσαι Θεόν"; 

Και επιτέλους! Αυτοί που ασκούν αυτού του είδους την κριτική ποια γλώσσα μιλούν, όταν μιλούν για τον Θεό; Την γλώσσα των αγγέλων;

2.) Ο Θεός, λένε, δεν είναι ο αίτιος του κακού. 

Και ποιός, δηλαδή, είπε ότι είναι; 

Το κακό στον κόσμο προήλθε από την ανυπακοή των πρωτοπλάστων και θριαμβεύει, σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή, από τους δαιμονικούς πειρασμούς και από την αποδοχή τους από τους υιούς της απειθείας των απογόνων των πρωτοπλάστων. 

3.) Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε, ισχυρίζονται, εκφράσεις όπως την θεομηνία. 

Γιατί να μην την χρησιμοποιούμε άραγε; 

Γίνεται κάτι στον κόσμο που να μην είναι καρπός της ευδοκίας ή της παραχώρησης του Θεού; Δεν είναι μετρημένες ακόμη και οι τρίχες της κεφαλής μας; 

Τότε πώς δεν γίνονται τα πάντα με την ευδοκία ή με την παραχώρηση του Θεού;

Μπορεί ο διάβολος και τα όργανά του να πειράζουν τον άνθρωπο πέραν από τις δυνάμεις του; 

Όσα κακά μας βρίσκουν δεν πρέπει να τα χρησιμοποιούμε ως εγερτήριο από την ζωή της αμαρτίας και να μας οδηγούν στην μετάνοια; 

Για ποιο λόγο, λοιπόν, να μη χρησιμοποιούμε τον όρο θεομηνία, αφού περί θεομηνίας πρόκειται, με την οποία μας παιδαγωγεί ο Θεός, για να μας οδηγήσει, με την μετάνοια, στην εν Χριστώ ζωή;

4.) “Τις έγνων νουν Κυρίου”, ισχυρίζονται. 

Εν απολύτω εννοία ασφαλώς δεν γνωρίζουμε τον νου του Κυρίου. Εδώ δεν γνωρίζουμε πολλές φορές τον νουν των συνανθρώπων μας ή ακόμη και του ίδιου του εαυτού μας και εμείς τα κτιστά όντα θα γνωρίζουμε τον νουν του άκτιστου Κυρίου;

Προσοχή όμως! Αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει στον Θεισμό και στον Αγνωστικισμό. Ασφαλώς και γνωρίζουμε πολλά από τον νουν του Κυρίου. Ποια συγκεκριμενα γνωρίζουμε; 

Όλα ανεξαίρετα όσα μας απεκάλυψε ο Θεός και είναι απαραίτητα για την σωτηρία μας:

Δεν γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Τριαδικός; 

Ότι ενηνθρώπησε το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος;

Ότι, με την Πεντηκοστή, μας έστειλε το Άγιο Πνεύμα για να μας οδηγεί εις πάσαν την αλήθεια;

Ότι θα γίνει η Β΄ Παρουσία και η τελική κρίση που θα οδηγήσει τους μεν δικαίους στην Βασιλεία των Ουρανών και τους αμετανόητους στην αιώνια κόλαση;

Δεν γνωρίζουμε τον νουν του Κυρίου ότι μας θέλει να εφαρμόζουμε τις εντολές του Ευαγγελίου ως απαραίτητο όρο σωτηρίας;

Δεν γνωρίζουμε τον νουν του Κυρίου ότι πρέπει να είμαστε ταπεινοί και ελεήμονες προς τους εχθρούς μας; Και τόσα άλλα. 

Επομένως για ποιο λόγο εξανιστάμεθα, όταν κάποιος λέγει ότι ο Θεός, που τιμωρούσε πάντοτε παιδαγωγικά τους ασεβείς άρχοντες του λαού όταν έπεφταν σε σοβαρές αμαρτίες, είναι φυσικό και τώρα να τιμωρεί παιδαγωγικά τον Εκκλησιομάχο Τσίπρα αλλά και τον λαό που χειροκροτεί την ασέβειά του; 

Δεν συνειδητοποιούμε ότι οι άθεοι, αρνησιπάτριδες και Εκκλησιομάχοι κυβερνώντες δεν είναι απλά εκκοσμικευμένοι άρχοντες, αλλά συνειδητοί χριστιανομάχοι; 

Βεβαίως ο Θεός, με την παιδαγωγική επίσκεψη που παρεχώρησε να γίνει στην Αττική, μπορεί να είχε υπόψη Του ένα εκατομμύριο λόγους γιατί έκανε αυτήν την παραχώρηση, εντελώς ανεξιχνίαστους από μας. 

Αλλά σε τι σφάλλει αυτός που υποδεικνύει ότι η αντιχριστιανική μανία των άθεων και ασεβών αρχόντων, που γίνεται ενθουσιωδώς δεκτή ή είναι αδιάφορη στον λαό, ευθύνεται για τις Θεομηνίες και άλλα κακά που μας βρίσκουν;

4.) Ο Θεός δεν τιμωρεί, μας διαβεβαιώνουν. 

Καταρχήν μπορούμε να μάθουμε γιατί συγχύζουν τις παιδαγωγικές επισκέψεις του Θεού στην ζωή μας με την τιμωρία;

Πώς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Θεός δεν επεμβαίνει συνεχώς παιδαγωγικά στην ζωή μας; Ποια δεδομένα τους έπεισαν περί του αντιθέτου;

1.) Η έξωση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο και οι φοβερές αρές που έδωσε ο Θεός στους πρωτόπλαστους; 

2.) Ο κατακλυσμός του Νώε, με τον οποίο έπνιξε ο Θεός τους ανθρώπους, επειδή ήταν δοσμένοι στις αδικίες και στα σαρκικά αμαρτήματα; 

3.) Τι λέγει το 25ον κεφάλαιο του Ματθαίου για την Β΄ Παρουσία; Δεν λέγει ξεκάθαρα ότι θα σταλούν οι άνομοι στο πυρ το εξώτερον τω ητοιμασμένω τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού;

4.) Δεν άκουσαν για την σφαγή των ιερέων της αισχύνης του Βάαλ, από τον Προφήτη Ηλία, που διέταξε ο ίδιος ο Θεός;  

5.) Δεν είπε ο Θεός στον Ιησού του Ναυή να εξολοθρεύσει τους Χαναανίτες;

6.) Δεν πληροφορήθηκαν τι συνέβη στα Σόδομα και στα Γόμορρα; 

7.) Αγνοούν ότι, στις Πράξεις των Αποστόλων, οι βλάσφημοι και οι ασεβείς τιμωρήθηκαν ακόμη και με θάνατο; 

8.) Το βιβλίο του Τριωδίου, όταν ενθυμούμεθα το Ευαγγέλιο της Κρίσεως, δεν αναφέρει ρητά ότι ο Θεός της αγάπης είναι και Θεός Δικαιοκρίτης; Λανθασμένα κατηχεί η Εκκλησία για τόσους αιώνες τους πιστούς;

Ας, αφήσουμε, λοιπόν, 

1.) τις υψηλές θεολογίες, 

2.) τις φιλο-Τσιπρικές τοποθετήσεις, και 

3.) τις Νεορθόδοξες κρυπτο-Ωρινενιστικές αναλύσεις και ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο “εν ου έστιν χρεία”: Στην μετάνοια, την προσωπική μας μετάνοια, στην μετάνοια των αρχόντων πολιτικών και εκκλησιαστικών, αλλά και του λαού.

Αλλοιώς πρόσωπο Θεού δεν θα δούμε! 

Και ας σταματήσουμε να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας, επειδή κάποιοι μιλούν για τις προσωπικές ευθύνες όλων μας, αλλά και των ασεβών αρχόντων που κήρυξαν ανοιχτό πόλεμο εναντίον της πίστης μας και προκαλούν την οργή του Θεού.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ “ΑΜΕΘΥΣΤΟ”

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ “ΑΜΕΘΥΣΤΟ”

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Ο άνθρωπος "Αμέθυστος" μόνο νά βρίζει ξέρει. Πάσχει από μεγάλη σύγχυση. Μας πληροφορεί ότι: "Ο Ρωμανίδης αναίρεσε την δυτική κακοδοξία ότι στην Παλαιά Διαθήκη δρα ο Θεός Πατήρ, στην Καινή Διαθήκη δρα ο σεσαρκωμένος Θεός Λόγος και στην Εκκλησία δρα το Άγιον Πνεύμα διά των ακτίστων ενεργειών του." 

Όμως παρακάτω παραθέτει απόσπασμα του αγίου Γρηγορίου του θεολόγου:

"Η Π.Δ. εκήρυττε φανερά τον Πατέρα, ενώ τον Υιό αμυδρότερα. Η Καινή φανέρωσε τον Υιό και άφησε να φανεί εν μέρει η Θεότης του Πνεύματος. Τώρα εκπολιτεύεται το Πνεύμα (ζεί ανάμεσα μας, ενεργεί ανάμεσα μας) και μας δηλώνει σαφέστερα τον εαυτό του. Διότι δεν ήτο ασφαλές, ενώ ακόμη δεν ωμολογήθη η Θεότης του Πατρός να κηρύττεται φανερά ο Υιός. Ούτε μόλις έγινε δεκτή η Θεότης του Υιού, να μας φορτώνεται επί πλέον και το Πνεύμα το Άγιον, για να μιλήσω και κάπως τολμηρότερα….αλλά με τις βαθμιαίες προσθήκες και με τις "αναβάσεις", όπως είπε και ο Δαβίδ και με τις προόδους και τις προκοπές από δόξης εις δόξαν να λάμψη το Φως της Τριάδος." 

Μήπως κάποιος καλός θεολόγος και ορθόδοξος χριστιανός μπορεί να μας εξηγήσει τι είναι αυτό που "ανήρεσε" ο Ρωμανίδης και τι είναι αυτό που αποκαθιστά ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος; 

Είναι σαφές ότι δεν θα έπρεπε ο π. Παύλος Δημητρακόπουλος του αντιαιρετικού γραφείου της μητροπόλεως Πειραιώς να αναφερθεί στο όνομα του "Αμέθυστου", που βαρύνεται με τέτοιου είδους παρανοήσεις της ορθοδόξου διδασκαλίας για το θέμα της Θείας Οικονομίας.

“Αμέθυστε”, μήν αγωνιάς περιμένοντας απάντηση. Για να υπάρχει απάντηση πρέπει να υπάρχει ερώτηση. Εσύ καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που ρωτάς; 

1.) Αν "ταυτίζονται οι άκτιστες ενέργειες με το Άγιο Πνεύμα." 

Δεν είναι αυτό τό θέμα μας.

2.) (Αν ταυτίζεται) Η Πρόνοια του Θεού με την Υπόσταση του Αγίου Πνεύματος; 

Ακατανόητο το ερώτημα!