ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ

Κοιμήθηκε εν Κυρίω ο Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Υπήρξε πνευματικός πατέρας εκατοντάδων μοναχών και μοναζουσών.

Προσευχόμαστε να βρει έλεος από τον Δικαιοκρίτη.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ

Του Αρχιμ. Αἰμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

=====

Ποτέ δέν τονίζουμε σέ κάποιον τήν ἀδυναμία του, τό πρόβλημά του. 

Ποτέ δέν τοῦ ὑπενθυμίζουμε τήν κακία του, τήν ἁμαρτία του. 

Μόνον τόν ἔπαινο χρησιμοποιοῦμε, ἀλλά τόν εὐγενῆ ἔπαινο, ὄχι τόν ἀφελῆ. 

Διότι ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε διορθώνεται μέ ὀνειδισμό, ὅπως καί μέ παρατήρηση. 

Πρέπει νά εἶναι πολύ ἅγιος, γιά νά δεχθῆ νά διορθωθῆ μέ τόν ὀνειδισμό, τήν ὑπόδειξι ἤ τήν παρατήρησί σου. 

Ἀλλά, ἐάν ἦταν τόσο ἅγιος, δέν θά εἶχε αὐτό τό ἐλάττωμα, γιά τό ὁποῖο χρειάσθηκε νά τοῦ κάνης παρατήρησι ἐσύ. 

Αφοῦ λοιπόν τό ἔχει, τό μόνο πού χρειάζεται, εἶναι ὁ ἄκρος σεβασμός σου, γιά νά μπορέση κάποτε νά ταπεινωθῆ καί νά διορθωθῆ, βλέποντας τήν δική σου εἰρήνη, πραότητα, ταπείνωσι, ἀγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, ἐπιείκεια, γλυκύτητα… 

Μόνον ὅποιος ἔχει αὐτές τίς ἀρετές μπορεῖ νά διορθώση κάποιον ἄλλον….

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΓ΄

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

ΚΓ΄

Τοῦ Οσ. Μοναχοῦ Ἱλαρίωνος Σταυροβουνιώτου

=====

Καὶ ἐπειδὴ οἱ νέο-Βατοπαιδινοὶ προσπάθησαν ἀνεπιτυχῶς νὰ ἀμφισβητήσουν ὅτι διεκήρυττε αὐτὰ τὰ ἀθεολόγητα καὶ πλανεμένα πράγματα ὁ γ. Ἰωσήφ, φέρνουμε ὡς μάρτυρες τοὺς λαϊκοὺς προσκυνητὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ φίλους τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, τὸν ἐκ Λεμεσοῦ κ. Χριστάκη Βρουλλίδη (ἐπιχειρηματία) καὶ τὸν κ. Κωνσταντῖνο Χασάπη, οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ ἄλλους ἀκόμη προσκυνητὲς ἐπισκέφθηκαν μεταξὺ τοῦ 1996-1998 καὶ ἠχογράφησαν τὸν γ. Ἰωσήφ. Τὰ ὁποῖα παράδοξα λόγια του μᾶς τὰ ἔφεραν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὥστε νὰ τὰ ἀκούσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ Μοναχοὶ τῆς Ἱ.Μ.Σ. Οἱ ἴδιοι ἀδελφοί προσκυνητὲς κατέχουν καὶ διαθέτουν μάλιστα φωτογραφικὸ ὑλικὸ ποὺ εἶναι μαζὶ μὲ τὸν γ. Ἰωσήφ, ὅπου ἡ ἀναμνηστικὴ φωτογραφία δείχνει στὸ τραπεζάκι του ὅτι βρίσκεται καὶ τὸ κασετοφωνάκι! Συνεπῶς ἀποδεικνύεται μέσῳ τῶν ἀψευδῶν λαϊκῶν μαρτύρων ὅτι, ὅχι μόνον ἡ φωνὴ εἶναι τοῦ γ. Ἰωσήφ, ἀλλὰ ὅτι καὶ ἠχογραφήθηκε ἐν γνώσει του.

Ἰδιαίτερα στὸ ἐν λόγῳ σημεῖο ὁ «ἔχων τὸ χάρισμα τῆς Θεολογίας» γ. Ἰωσήφ ὁ Βατοπαιδινὸς ἔρχεται, δυστυχῶς, σὲ διαμετρικὴν ἀντίθεσιν μὲ τὴν ὀρθόδοξη Πατερικὴ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν Συμφωνία τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 

Τέτοιου εἴδους συγκεκριμένο καὶ σοβαρότατο θεολογικὸ ὀλίσθημα, τέτοια μεγίστη καὶ συγκεκριμένη κακοδοξία ὁλκῆς δὲν ἐξέφρασε οὐδέποτε κανένας ἅγιος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας.

Δειγματοληπτικὰ νὰ ἀναφερθοῦμε ἐπ’ αὐτοῦ στὰ λεχθέντα καὶ γραφέντα τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ, πρώην Ἡγουμένου τῆς Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους:

«Οἱ Ἅγιοι Πατέρες λένε: Ὅ,τι ἔκανε ὁ Οὐράνιος Πατὴρ στὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸ ἴδιο κάνει καὶ κατὰ τὴν γέννηση κάθε ἀνθρώπου, μὲ τὴν διαφορά, ὅτι τότε δημιούργησε πρῶτα χοῦν καὶ κατόπιν τοῦ ἐνεφύσησε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐνῶ τώρα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰσέρχεται στὸν ἄνθρωπο ἅμα τῇ συλλήψει. Ἀπὸ τὴν πρώτη, δηλαδή, στιγμὴ τὸ ἔμβρυο ἔχει ζωὴ καὶ εἶναι ἄνθρωπος, διότι λαμβάνει τὸ ἐμφύσημα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…» (Λόγος περὶ Νήψεως, Ἑρμηνεία στὸν Ἅγιο Ἡσύχιο, Β΄ ἔκδοση, σελ. 5).

(Συνεχίζεται)

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_______

Γεώργιου Αχ. Παπαδημητρίου, Ιερό κοινόβιο Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, έκδοση Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα 2011, β΄ έκδοση, βελτιωμένη και επαυξημένη, σσ. 236.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Προσκυνητής του Ιερού Κοινοβίου ο συγγραφέας, προσκυνητής κι αυτός που χαράσσει τις γραμμές που ακολουθούν. Για την ακρίβεια το παρόν πόνημα του δόθηκε σαν ευλογία όταν ανέβηκε μαζί με άλλους στο όρος Πάικο για προσκύνημα. 

Στην αρχή του βιβλίου παρατίθεται ο Βίος του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Η Ιερά Μονή του Οσίου ανηγέρθη εκ θεμελίων στην πλαγιά του δασωμένου όρους της Μακεδονίας, σε χώρο όπου δεν υφίστατο παλαιότερα, ούτε Μονή, ούτε ναός. Στα 1981 ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, σημερινός καθηγούμενος, άρχισε το κτίσιμο θεμελιώνοντας το ναό των Αρχαγγέλων. Μετροφυλλώντας τις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης μαθαίνει για τις πάμπολλες δυσχέρειες που αντιμετώπισαν οι πατέρες, τη θαυματουργική παρουσία των Αρχαγγέλων και τελικά την αφιέρωση του Κοινοβίου στον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 

Το Κοινόβιο έχει το καθεστώς Μετοχίου της αγιορείτικης Μονής της Σίμωνος Πέτρας, μετά από προτροπή του Γέροντος Αιμιλιανού. Μέσα από τις πάμπολλες φωτογραφίες που κοσμούν την έκδοση βλέπουμε το μοναστηριακό συγκρότημα να υψώνεται στην πλαγιά, ανάμεσα στις οξιές, τα πλατάνια και τα αλλα δασικά δεντρα. Θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την κυρίαρχη αγιορείτική Μονή, της οποίας υιοθετεί το Τυπικό. Κτισμένο από τους ίδιους τους μοναχούς, με βάση την αγιορείτικη αρχιτεκτονική, με τους χαρακτηριστικούς εξώστες που θυμίζουν Σιμωνόπετρα, αποτελεί όαση πνευματική στις υπώρειες του όρους Παΐκου. Το γλαφυρό βιβλίο αποτελεί προσκλητήριο για προσκύνημα στη φερώνυμη Μονή.

ΠΕΡΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ

“ΤΙ ΣΟΙ ΚΑΙ ΤΗ ΟΔΩ ΑΙΓΥΠΤΟΥ;” “ΤΙ ΣΟΙ ΚΑΙ ΤΗ ΟΔΩ ΑΣΣΥΡΙΩΝ"^[1]

^{(ΠΕΡΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ)}

^{Του Θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους}

^=========

Είναι η συμπροσευχή, προσευχή; «Προσευχή εστίν ο Θεός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσι» λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης (Κεφάλαια πάνυ ωφέλιμα). Ο Κύριος ημών  λέγει «εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν» Ιω. 4,24. Πώς τούτο θα γίνει, όταν οι συμπροσευχόμενοι είναι ετερόδοξοι «ή κάλλιον ειπείν κακόδοξοι» και παρέκκλιναν από την αληθινήν Πίστιν ή αλλόθρησκοι ο οποίοι προσκυνούν θεούς αλλοτρίους, «ων οι θεοί αυτών ουκ εισί θεοί» Ιερ.2,11; 

Και φυσικά, ούτε κατ’ οικονομίαν οι συμπροσευχές μετά των ετεροδόξων και των αλλοθρήσκων επιτρέπονται. Καμία  πατερική βάσις δεν υπάρχει για τέτοιες εκτροπές. Πώς να ορίσομεν λοιπόν την συμπροσευχήν; Είναι η συμπροσευχή, προσευχή; Συμπροσευχόμενοι «ο εις εν αληθεία» και ο έτερος «εν πλάνη ζοφώδη», ερώτημα μέγα θα ακούσουν, «τι εστήκατε ώδε;» (Ματθ. 20,6) και «ινατί λαλείτε προς με;» Ιερ. 2,29. «Εν αληθεία προσκυνήσουσι οι αληθινοί προσκυνηταί» Ιω. 4,23. Πως λοιπόν είναι επιτρεπόμενον «κατ’ οικονομίαν», το «συνεύχεσθαι» με ετεροδόξους και αλλοθρήσκους; 

Το περί ειρήνης επιχείρημα, καταδεικνύει ότι  τους λόγους του Κυρίου «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» Ιω. 14,27 αγνοούν. Γιατί λοιπόν, περί της του κόσμου ειρήνης, τόσον προσπαθούν και επί «προσκαίροις αγάλλονται»^[2]; Γιατί αλλοτρόπως την ειρήνην επιδιώκουν; «Ειρήνευσον μετά σου και έσεταί σοι ειρηνικός ο ουρανός και η γη», μας λέγει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος (Ασκητικοί λόγοι- Λόγος Α). 

Είναι σπουδαία επίσης, τα λόγια του Αγίου Νείλου του Ασκητού, στον «Λόγον περί προσευχής», (θέλει να χωρισθεί από όλους και να μείνει μόνος του με τον Θεόν, αλλά «πάντων χωρισθείς να είναι πάσι συνηρμοσμένος»). Δανειζόμενος ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής, τον λόγον του Ευάγριου του Ποντικού «πάντων χωρισθείς τοις πάσι συνηρμοσμένος», καταδεικνύει το διάπυρον κάλλος της προσευχής προς κάθε άνθρωπον. Συνεπώς είναι αχρείαστη και αντικανονική, η προσπάθεια να κερδίσουν τον κόσμον όλον ζημιώνοντας την ψυχήν των καθότι η «σιωπή της απωλείας», δηλαδή η μη ομολογία της Αληθείας, στερεί από τους συνανθρώπους μας, τη σωτηριώδη συγκαταρίθμηση τους στην Μίαν Αγίαν Εκκλησίαν.

Γιατί λοιπόν, γίνεται παράλογος απόκλισις από την ακρίβειαν των Ιερών Κανόνων; Ποια σωτηρία ψυχών επιτυγχάνεται; Η μη έλλογος παρέκκλησις από την ακρίβειαν των Ιερών Κανόνων, δεν καλείται οικονομία, αλλά παρέκκλισις. Πως δύναται η καρδία των προς τον Θεόν να υψωθεί, κατά το αντίφωνον «η καρδία μου προς σε Λόγε υψωθήτω…», όταν από τους κανόνες της Εκκλησίας παρεκκλίνουν; Ποίων «νοημάτων απόθεσις»^[3] είναι η προσευχή-συμπροσευχή τούτη;

Πού λοιπόν είναι το «τριπλούν βίωμα, οράς, προσεύχεσαι, θεολογείς» κατά τον Σιμωνοπετρίτην Γέροντα Αιμιλιανό; Για να έλθει από τον ίδιο  Γέροντα Αιμιλιανό απάντησις αληθείας, «προσεύχεσαι λοιπόν και κατόπιν θεολογείς». Από τοιούτου είδους συμπροσευχές η καταισχύνη ακολουθεί.

Η ολιγοπιστία μάλλον, είναι η αιτία των συμπροσευχών. Διότι επ’ ολίγον μονάχα, ικανοποιούν το της ανθρωπαρέσκειας μάταιον.  Αγνοούν ότι εάν δεν γίνουν διάπυροι προς Κύριον ευχέτες, για να γνωρίσουν οι ετερόδοξοι και οι αλλόθρησκοι την αλήθειαν, είναι ωσάν να «ώρυξαν  λάκκον συντετριμμένον, μη δυνάμενον ύδωρ συνέχειν» Ιερ.2,13. Στο τέλος, καρπούς ματαιότητος θα γευθούν, αναλογιζόμενοι το του Προφήτου Ιερεμίου «και από Αιγύπτου καταισχυνθήσονται, καθώς κατησχύνθησαν από Ασσούρ»^[4].

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] «Τι σοι και τη οδώ Αιγύπτου;» «Τι σοι και τη οδώ Ασσυρίων;» Ιερ. 2,18

[2] «Ο γευσάμενος των άνω, ευχερώς των κάτω καταφρονεί, ο δε εκείνος άγευστος και επι προσκαίροις αγάλλεται» (Λόγος ιστ΄ 15) Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου.

 [3] «Προσευχή γαρ εστίν απόθεσις νοημάτων» Ευάγριος Ποντικός

[4] «και από Αιγύπτου καταισχυνθήση, καθώς κατησχύνθης από Ασσούρ» Ιερ. 2,36