Ο ΚΟΝΙΤΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ, ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ 2Ο ΓΑΜΟ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Ο ΚΟΝΙΤΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ, ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ 2Ο ΓΑΜΟ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

=====

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018 στὸν Ἱερο Ναό Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στήν Κόνιτσα τελέστηκε ἡ εἰς πρεσβύτερον Χειροτονία τοῦ ἱεροδιακόνου π. Ἠλία Νάτση, ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου.

Ὁ Σεβασμιώτατος, ἀπευθυνόμενος στὸν νέο πρεσβύτερο, τοῦ ἐπεσήμανε ὅτι στὴν ἀκριτική μας Μητρόπολη, ἀγωνιζόμαστε ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ γιὰ τὰ ἑξῆς δύο ζητήματα. 

Πρῶτον, ἐναντίον τῆς ὑποβαθμίσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας τὴν ὁποία ἐπιχειρεῖ ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός. Πολλὲς δῆθεν νέες ἰδέες γύρω ἀπὸ τὴν Πίστη μας κυκλοφοροῦν, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ πρόσφατη ἐξαγγελία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὸν δεύτερο γάμο τῶν κληρικῶν, ἐπὶ καταφρονήσει τῶν σχετικῶν ἱερῶν κανόνων οἱ ὁποῖοι λένε τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐξήγγειλε τὸ Πατριαρχεῖο.

Επιπροσθέτως, τοῦ συνέστησε νὰ προσέξει, διότι θὰ βαδίσουμε κόντρα στὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, τὸ πνεῦμα ποὺ θέλει νὰ τὰ ἰσοπεδώσει καὶ νὰ τὰ διαλύσει ὅλα. Ὡς Ὀρθόδοξοι, πρόσεξέ το αὐτὸ τόνισε στόν νέο πρεσβύτερο, τοὺς ἀγαποῦμε ὅλους καὶ τοὺς παπικοὺς καὶ τοὺς προτεστάντες καὶ ἄλλων ἐπιμέρους δογμάτων. Δὲν μποροῦμε ὅμως, οὔτε νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ τοὺς ποικιλώνυμους αἱρετικούς, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, οὔτε μέ ἀλλοπίστους Ἑβραίους, Βουδιστὲς κλπ.

Στὴν συνέχεια τοῦ τόνισε ὅτι τὸ δεύτερο ζήτημα γιὰ τὸ ὁποῖο ἀγωνίζεται ἡ Μητρόπολή μας εἶναι τὸ Ἐθνικὸ θέμα τῆς Βορείου Ἠπείρου στὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ δίνεις πάντοτε τὸ παρόν… Οἱ καιροὶ εἶναι κρίσιμοι, ἡ Ἑλλάδα περιστοιχίζεται ἂν ὄχι ἀπὸ ἐχθρικά, πάντως ὄχι φιλικὰ κράτη, παρὰ τὶς μεγαλοστομίες ποὺ ἀκούγονται ἑκάστοτε. Νὰ ἔχεις πάντοτε κατὰ νοῦ, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ παλιὰ τὰ χρόνια μέχρι καὶ σήμερα, εἶναι ἡ τροφὸς καὶ ἡ φρουρὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους.

youthimdpk

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ

=====

Κύριε Τελεβάντο, 

Χαίρετε!

Μετά τη ανάρτηση σας σχετικά με τη χειροτονία σε πρεσβύτερο του δίγαμου Σάββα Ευαγόρου σας δίνω τις εξής πληροφορίες:

1.) Τη μαρτυρία για να γίνει ιερέας, ο νυν π. Σάββας Ευαγόρου την έδωσε ο πρωτοπρεσβύτερος Μάριος Τοφαλίδης (που είναι και γιατρός) εφημέριος στην εκκλησία των Αγ. Αποστόλων Πέτρου και Παύλου –που ήταν και στην χειροτονία.

2.) Μετά τη χειροτονία του, ο π. Σάββας υπηρετεί ως ιερέας πλέον στη ίδια εκκλησία που υπηρετούσε πριν σαν διάκονος, δηλ. στην εκκλησία του Αγίου Μηνά, στον Άγιο Αθανάσιο (προάστιο Λεμεσού).

3.) Το ερχόμενο Σάββατο 10.11.18 στη εκκλησία των Αγ. Αρσενίου και Παϊσίου, ο χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος προτίθεται να χειροτονήσει σε πρεσβύτερο, τον διάκονο Ανδρέα. Οι πληροφορίες που έχω γι’ αυτό τον διάκονο (έτσι άκουσα) είναι ότι η σύζυγος του, ήταν προηγουμένως παντρεμένη με πολιτικό γάμο στην Αγγλία, με άλλο άνδρα.

4.) Στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (Χαβούζας) στη Λεμεσό, ο δεξιός ψάλτης που είναι από την Ελλάδα, συζεί με γυναίκα από την Λεμεσό, χωρίς να έχει τελέσει γάμο με αυτή. 

Με τιμή,

Θεόδωρος Αλεξάνδρου

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΓΑΜΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΓΑΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, δημοσιεύσαμε, όπως επιτάσσει η δημοσιογραφική δεοντολογία, την επιστολή του ΠΑ.Χ.Ο.Κ προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο.

Σύμφωνα με την επιστολή, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Χρυσόστομος χειροτόνησε, σε ναό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού, δίγαμο διάκονο σε πρεσβύτερο, παρόλον ότι τρεις Αποστολικοί Κανόνες, που απέκτησαν Οικουμενικό κύρος με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, απαγορεύουν αυστηρά την χειροτονία δίγαμων ως κληρικών.

Αξιοσημείωτον τυγχάνει ότι τόσον ο Μακαριώτατος, όσον και οι λοιποί επίσκοποι της Εκκλησίας της Κύπρου, είχαν στα χέρια τους την επιστολή του ΠΑ.Χ.Ο.Κ. από τις 15 Οκτωβρίου. 

Αυτό όμως, δεν απέτρεψε τον μεν Πανιερώτατο Κυρηνείας να τελέσει την χειροτονία στις 20 Οκτωβρίου, τον δε Πανιερώτατο Λεμεσού να δώσει την ευλογία (ή ίσως την εντολή) για να τελεστεί η χειροτονία σε ναό της Μητροπόλεως του.

Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, πρόκειται ασφαλώς για σοβαρώτατο παράπτωμα.

Υπάρχουν τρία ερωτήματα αναφορικά με την επιστολή:

1.) Καταρχήν αληθεύει ότι o χειροτονηθείς είναι δίγαμος;

2.) Ο εν λόγω κληρικός χειροτονήθηκε για την Μητρόπολη Λεμεσού ή για την Μητρόπολη Κυρηνείας;

3.) Για ποιο λόγο τέλεσε την χειροτονία ο Πανιερώτατος Κυρηνείας και όχι οι επιχώριοι επίσκοποι Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος ή ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Αμαθούντος Νικόλαος;

Αν οι Πανιερώτατοι Κυρηνείας και Λεμεσού, που τους αφορά άμεσα το θέμα, δώσουν απάντηση στο ΠΑ.Χ.Ο.Κ., αλλά και στο πλήρωμα της Εκκλησίας, θα χαρούμε να δημοσιεύσουμε όποια απάντηση ή σχόλιο μας αποσταλεί.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΧΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΑΝΩ ΣΧΩΜΕΝ ΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_________

Χριστόδουλου Βασιλειάδη Άνω σχώμεν τας καρδίας, Τριάντα κείμενα για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, Έκδ. Αγία Ταϊσία, Λευκωσία-Κύπρος 2018, σσ. 127.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

===== 

Αθόρυβα αλλά δημιουργικά συνεχίζει το συγγραφικό του έργο ο κ. Χρ. Βασιλειάδης, προσφέροντάς μας ένα ακόμη «καλόν εις βρώσιν» καρπόν των κόπων του. Πρόκειται για τριάντα, σύντομες ως επί το πλείστον, μελέτες  του που γράφτηκαν πρόσφατα (μερικές έχουν δημοσιευθεί στα τελευταία τεύχη του περιοδικού «Ορθόδοξη Μαρτυρία»). 

Διακρίνουμε μεταξύ των άρθρων του κείμενα που είναι βιογραφικού χαρακτήρος όπως αυτό που αναφέρεται στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, το νεομάρτυρα π. Γεώργιο Σκρέκα που μαρτύρησε στα χέρια των άθεων κομμουνιστών, τον εν τω κρυπτώ εργαζόμενον τις εντολές του Θεού Δημητράκη Αργυρού, του οποίου ο βίος μας μεταφέρει στο Γεροντικό κ.ο.κ. 

Δεν λείπουν ούτε  κείμενα που ασχολούνται με την υμνολογία όπως «Υμνολογία, εκκλησιαστική μουσική και το ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας».

Κορυφαίο κείμενο του παρόντος, κατά την εκτίμησή μας, είναι αυτό που επιγράφεται «Νικολαϊτισμός, τότε και σήμερα». Πρόκειται για κείμενο που αναφέρεται στη φρικτή σαρκολατρική αίρεση που εμφανίστηκε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και καταδικάζεται χωρίς περιστροφές στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. 

Το δυστύχημα είναι ότι η φοβερή αυτή διαστροφή του χριστιανικού μηνύματος αναβλάστησε και στις μέρες μας με «θεολογική» μάλιστα καλύψη!!!. 

Επ’ αυτού σημειώνει ενδεικτικά με πολύ πόνο ο συγγραφέας: «Το φοβερό της παναίρεσης του Νικολαϊτισμού-Νεονικολαϊτισμού έγκειται στο γεγονός ότι αμνηστεύει απροκάλυπτα θανάσιμα σαρκικά αμαρτήματα, για τα  οποία αποφαίνεται ότι γι’ αυτά δεν χρειάζεται ούτε μετάνοια, ούτε συντριβή, ούτε εξομολόγηση, ούτε αγώνας για διόρθωση και ανόρθωση, διότι τάχα όλα αυτά δεν αποτελούν  …αμαρτήματα». 

Χωρίς περιστροφές ο καλός συγγραφέας δηλώνει ότι μόνο έντος του μυστηρίου του γάμου ευλογούνται οι γενετήσιες σχέσεις ανδρός και γυναικός κι ότιδήποτε άλλο δεν είναι παρά πορνεία, μοιχεία ή άλλη διαστροφή. 

Ευχαριστούμε τον συγγραφέα για τις παραδοσιακές χριστιανικές του θέσεις σε μια εποχή ανείπωτης αποστασίας όπου θεσπίζεται (φρίξον ήλιε,στεναξον η γη) και δεύτερος  γάμος …ιερέων !!!

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ή ΚΑΚΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ή ΑΣΥΔΟΣΙΑ;

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ή ΚΑΚΙΑ; ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ή ΑΣΥΔΟΣΙΑ;

Του πρεσβυτέρου Αθανάσιου Μηνά

=====

Μία ἀδιέξοδη κίνηση σύγχυσης, διγλωσσίας, ψεύδους, δόλου καί ἀπάτης εἶναι καί ἡ δῆθεν φιλανθρώπως, στήν οὐσία θεοκτόνος, χριστοκτόνος καί ἀνθρωποκτόνος θέσπισις δευτέρου γάμου διά τούς ἐν χηρείᾳ ἤ διαζευγμένους ἐν ἐνεργείᾳ κληρικούς. Στήν πραγματικότητα εἶναι αὐτό ἡ συνέχεια, μετά τόν κιναιδισμό, τήν κτηνοβασία καί τήν παιδεραστία, το τελειωτικό χτύπημα γιά τόν ἀφανισμό τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ καί τήν  κόλαση τοῦ ἀνθρώπου. 

Ξαφνικά ὡς ἐν αἰθρίᾳ τί ἀκοῦμε, Θεέ μου Θεέ μου!!! Εὑρισκόμενοι κάποιοι σέ σύγχυση καί πλάνη τόλμησαν τελικά νά νομοθετήσουν δεύτερο γάμο γιά τούς κληρικούς μας, σπρώχνοντάς τους στήν πραγματικότητα, σέ σαρκικές χαρές καί ἡδονές πού κατακαίουν ψυχές καί σώματα, ἀρνούμενοι defacto τήν σταυροαναστάσιμη χαρά καί ἀγαλλίαση, πού ἀνυψώνει τό νοῦ καί τήν καρδιά στά οὐράνια σκηνώματα, ἀγνοώντας οἱ ταλαίπωροι καί τήν ἐμπειρία καί τό βίωμα τῶν ἐν Χριστῶ θεοφωτίστων Ἁγίων μας καθώς καί τήν ὀρθόδοξη παράδοση 2000 χρόνων (βλέπε ἐνδεικτικά Ἅγιο Σπυρίδωνα καί Ἅγιο Νικόλαο Πλανά).

Τό λοιπόν, ἄς τελειώνουμε μέ τήν ὑποκρισία καί τά ψεύδη τῶν μπερδεμένων καί διψύχων δῆθεν φιλανθρώπων καί ἀγαπησιάρηδων. Ἡ θέσπισις δευτέρου γάμου γιά κληρικούς μέ ὁποιαδήποτε πρόφαση ἤ δικαιολογία ἀποτελεῖ εὐθεία ὕβρη κατά τοῦ δημιουργοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ,πού ἔδωσε μία γυνή στόν Ἀδάμ καί εὐλόγησε καί εὐλογεῖ στήν πραγματικότητα ἕναν γάμο. Ἐπίσης ἡ θέσπισις αὐτή εἶναι περιφρόνηση τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καθώς καί ἄρνηση τῆς Σωτηριώδους παρουσίας καί διδασκαλίας Του στόν κόσμο, ἀποτελεῖ ἀκόμη καί βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού τά ἀσθενῆ θεραπεύει και τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Ε΄

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Ε΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Ὅσιος Νικόδημος στὴν ἑρμηνεία τοῦ 42^ου κανόνος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐπισημαίνει: «Οἱ ἱερωμένοι πρέπει νὰ εἶναι ἔμπροσθεν εἰς ὅλους ζωντανὰ παραδείγματα καὶ εἰκὼν κάθε εὐταξίας καὶ ἀρετῆς, καὶ παρακίνησις πρὸς κάθε ἀγαθοεργίαν» (Πηδάλιον, 47). Ἡ θέση αὐτὴ εἶχε λάβει θέση νόμου στὸ Βυζάντιο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν 3η Νεαρὰ τοῦ Λέοντος τοῦ Σοφοῦ διαβάζουμε: «Διότι δὲν εἶναι καλὸ ἐκεῖνοι (ἐνν. οἱ κληρικοί), ποὺ ἀνυψώθηκαν πάνω ἀπὸ τὶς σαρκικὲς ἀδυναμίες μὲ τὴν ἀνωτερότητα τοῦ πνεύματος, οἱ ἴδιοι νὰ καταπίπτουν πάλι στὴν εὐτέλεια τῆς σάρκας, ἐνῶ, ἀντιθέτως, θὰ ἔπρεπε, φέρουσα πρὸς τὰ ἄνω, ἡ ὑπηρεσία τοῦ θείου νὰ βρίσκεται ὑπεράνω σωματικῶν παθῶν» (Τρωιάνος, Οἱ Νεαρὲς Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, σ. 51).

Πῶς, λοιπόν, ἕνας κληρικός, διάκονος ἢ πρεσβύτερος, ὑπηρέτης τῆς ἀληθείας, ἠμπορεῖ νὰ ἀποδεχθῆ τὴν ψευδῆ αὐτὴ κατάσταση τοῦ δευτέρου γάμου; Πῶς κατόπιν θὰ ἐμφανισθῆ στὰ πνευματικά του τέκνα, γιὰ νὰ κηρύξη ὑπὲρ τῆς σωφροσύνης, τῆς ἐγκρατείας καὶ τῆς ὑποταγῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Ἐξάλλου καὶ οἱ εὐχὲς τοῦ δευτέρου γάμου εἶναι συγχωτητικὲς καὶ παρηγορητικὲς πρὸς τοὺς μὴ δυναμένους νὰ κρατήσουν τὴν ἀκρίβεια τῆς σωφροσύνης.

Σημαντικὸ εἶναι ἐπίσης νὰ τονισθῆ ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι κατηγοροῦν τὴν διγαμία, ὄχι γιὰ τὴν σχέση αὐτὴ καθ᾽ ἑαυτήν, ἀλλὰ γιὰ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀθέτηση τῶν πρώτων ὑποσχέσεων, πάνω στὰ ὁποῖα αὐτὴ στηρίζεται. Λέγουν χαρακτηριστικά: «ἡ μονογαμία μὲν κατὰ νόμον γινομένη δικαία, ὡς ἂν κατὰ γνώμην Θεοῦ ὑπάρχουσα, διγαμία δὲ μετὰ ἐπαγγελίαν παράνομον, οὐ διὰ τὴν συνάφειαν, ἀλλὰ διὰ τὸ ψεῦδος» (ΒΕΠΕΣ 2, 59). Ὁ Ὀρθόδοξος κληρικός, «τύπος γενόμενος τοῦ ποιμνίου» (Ζ´4), ὀφείλει νὰ βιώνη καὶ νὰ κηρύσση τὴν Εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ ἀλήθεια, σεβόμενος «τὴν μονόγαμον νύμφην Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησίαν» (PG 61, 719). Πῶς θὰ τὴν κηρύξη αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ὁ δευτερονυμφευθεὶς ἱερέας, ὅταν εὑρίσκεται ὁ ἴδιος στὸ ψεῦδος; 

Ἡ «ἀλήθεια» αὐτὴ θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο ἔρεισμα δικαιώσεως τοῦ «ἐγώ» του. Ἐν τῇ πράξει δὲν κηρύσσει τὴν Αὐτοαλήθεια, τὸν Χριστὸ καὶ τὴν διδασκαλία Του, ἀλλὰ τὴν δική του πεποίθηση.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Δ΄

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Δ΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Σύμφωνα μὲ τὰ προεκτεθέντα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τίθεται θέμα δευτερογαμίας τῶν κληρικῶν, ἐφόσον αὐτὴ ἀποτελεῖ κώλυμα γιὰ τὴν εἰσδοχὴ τοῦ λαϊκοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἱερωσύνη. Εἶναι ρητῶς καὶ ἀπειράκις διατυπωμένο ὅτι ἡ Ἐκκλησία «τὰ χαρίσματα τῆς ἱερωσύνης διὰ τῶν ἀπὸ μονογαμίας ἐγκρατευομένων καὶ τῶν ἐν παρθενίᾳ διατελούντων τῷ κόσμῳ προδιετύπου» (PG 41, 868D). 

Ὡστόσο, ἡ πείρα τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπέδειξε ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπη ἀφ᾽ ἑνὸς νὰ προφυλάξη τοὺς κληρικούς της ἀπὸ ἕνα τέτοιο ὀλισθημα καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ προασπίση τὸ φοβερὸ λειτούργημα τῆς ἱερωσύνης. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μὲ τὸν 6^ο κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατηγορηματικῶς ὁριστικοποιοῦν τὸν ἀποκλεισμὸ δυνατότητος συνάψεως γάμου τοῦ κληρικοῦ: «[...] ὁρίζομεν, ἀπὸ τοῦ νῦν μηδαμῶς ὑποδιάκονον, ἢ διάκονον, ἢ πρεσβύτερον, μετὰ τὴν ἐπ᾽ αὐτῷ χειροτονίαν, ἔχειν ἄδειαν, γαμικὸν ἑαυτῷ συνιστᾷν συνοικέσιον. Εἰ δὲ τοῦτο τολμήσοι ποιῆσαι, καθαιρείσθω». Διευκρινίζει δὲ ὁ παρὼν κανὼν ὅτι ὅποιος θέλει νὰ νυμφευθεῖ ὀφείλει νὰ κάμει τοῦτο πρὶν ἀπὸ τὴν χειροτονία του: «Εἰ δὲ βούλοιτό τις τῶν εἰς κλῆρον προσερχομένων, γάμου νόμῳ συνάπτεσθαι γυναικί, πρὸ τῆς τοῦ ὑποδιακόνου, ἢ διακόνου, ἢ πρεσβυτέρου χειροτονίας τούτῳ πραττέτω» (Σύντ. Καν. 2, 318).

Πρὸς ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω ἠμποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε τὸν 26^ο κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ ὁποῖος καλεῖ τὸν ὑποψήφιο κληρικὸ νὰ ἐπιλέξη ἐν ἐλευθερίᾳ ἂν θὰ ἀκολουθήση τὴν ἔγγαμη ἱερωσύνη ἢ θὰ παραμείνη παρθενεύων. Συγκεκριμένα διαλαμβάνει τὰ ἑξῆς: «Τῶν εἰς κλῆρον προσελθόντων ἀγάμων, κελεύομεν βουλομένους γαμεῖν, ἀναγνώστας καὶ ψάλτας μόνον» (Σύντ. Καν. 2, 33). Ὁ κανόνας ρητῶς προειδοποιεῖ ὅτι, τελεσθείσης τῆς χειροτονίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὀπισθοδρομήση ὁ κληρικὸς καὶ νὰ μετέχη στὸ μυστήριο τοῦ γάμου, τῆς ἱερωσύνης ὑπερτερούσης αὐτοῦ. Ἐπιτρέπει νὰ ἔλθουν σὲ γάμου κοινωνία μόνον οἱ κατώτεροι κληρικοί, ἀναγνῶστες καὶ ψάλτες, οἱ ὁποῖοι, ἐξάλλου, ὑπόκεινται σὲ χειροθεσία καὶ ὄχι σὲ χειροτονία. 

Σχετικὸς εἶναι καὶ ὁ 10ος κανόνας τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ Συνόδου, ὁ ὁποῖος καθαιρεῖ ἐκείνους τοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν σὲ γάμου κοινωνία μετὰ τὴν χειροτονία τους, ἐπειδὴ μετενόησαν ποὺ δὲν ἐνυμφεύθησαν πρὸ αὐτῆς. Ὁ κανόνας σαφῶς διευκρινίζει ὅτι, ἐνῶ ἠμποροῦσαν νὰ ἐπιλέξουν τὴν ἔγγαμη ἱερωσύνη, σιώπησαν καὶ δέχθηκαν τὴν ἱερωσύνη ὡς ἄγαμοι: «… εἴ τινες σιωπήσαντες, καὶ καταδεξάμενοι ἐν τῇ χειροτονίᾳ μένειν οὕτω, μετὰ ταῦτα ἦλθον εἰς γάμον, πεπαῦθαι αὐτοὺς τῆς διακονίας» (Σύντ. Καν. 3, σ. 40).

(Συνεχίζεται) 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Γ΄

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Γ΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Ἀλλὰ καὶ ὁ 87ος κανόνας τοῦ Μ. Βασιλείου, βασιζόμενος στὴν ἕως τότε παράδοση, ἀποκλείει τοὺς συνάψαντας δεύτερο γάμο νὰ ἱερωθοῦν: «Τοὺς διγάμους παντελῶς ὁ κανὼν τῆς ὑπηρεσίας ἀπέκλεισε» (Σύντ. Καν. 4, 260). 

Καὶ ἔρχεται ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος νὰ ὑπογραμμίση ὅτι δὲν γίνεται δεκτὸς στὸν κλῆρο ὁ δίγαμος, ἀκόμη κι ἂν ἡ δευτερογαμία ὀφείλεται σὲ χηρεία, διότι τὸ μέγεθος τῆς τιμῆς τῆς ἱερωσύνης εἶναι ἀπροσμέτρητο, γι᾽αὐτὸ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἀκηλίδωτο ἀπὸ κάθε εἴδους μομφή. Λέγει χαρακτηριστικά: «Καὶ γὰρ τῷ μὲν ὄντι οὐ δέχεται εἰς ἱερωσύνην τὸ ἅγιον τοῦ θεοῦ κήρυγμα μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ ἐνδημίαν οὐδὲ τοὺς ἀπὸ πρώτου γάμου τελευτησάσης τῆς αὐτῶν γυναικὸς δευτέρῳ γάμῳ συναφθέντας, διὰ τὸ ὑπερβάλλον τῆς τιμῆς τῆς ἱερωσύνης· καὶ ταῦτα ἀσφαλῶς ἡ ἁγία τοῦ θεοῦ ἐκκλησία μετὰ ἀκριβείας παραφυλάττεται» (PG 41, 1024A). 

Καὶ ἐνῶ εἶναι «ἠσφαλισμένα τὰ ἐπὶ τῆς ἱερωσύνης περὶ δευτέρου γάμου» (πρβλ. PG 41, 1033D) ὑπὸ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔρχεται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ἡ περὶ αὐτὸν σύνοδος νὰ προκαλέσουν ἀναταραχὴ στὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, προσβάλλοντας αὐτὴν τὴν φορὰ τὸ «φρικτὸν μυστήριον τῆς σεμνῆς ἱερωσύνης» (PG 48, 1067), μὲ τὸ νὰ εἰσάγουν τὴν βλασφημία τοῦ ἐπιτρεπτοῦ τοῦ δευτέρου γάμου τῶν χηρευσάντων ἢ ἐγκαταλειφθέντων ὑπὸ τῶν συζύγων των κληρικῶν. Ἡ ἀθέτηση καὶ καταπάτηση τόσο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅσο καὶ τῶν ἱερῶν Κανόνων εἶναι καταφανὴς καὶ ἐπαίσχυντη. Συνιστᾶ φαίνεται κύρια προτεραιότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὁ δυναμιτισμὸς τῶν θεμελίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ τὸ νὰ καταλύη βαναύσως τοὺς πυλῶνες αὐτῆς, τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Καὶ δὲν συμβαίνει αὐτὸ μόνον στὸ θέμα τοῦ δευτέρου γάμου τῶν ἱερέων, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα δογματικῆς καὶ Κανονικῆς φύσεως θέματα.

(Συνεχίζεται)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Β΄

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Β΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ρητῶς ξεκαθαρίζει τὰ περὶ γάμου τῶν κληρικῶν. Γράφει στὸν Τιμόθεο: «Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον ἀνεπίληπτον εἶναι, μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν» (Α´ Τιμ. 3, 2). [Σημ.: Ὅταν οἱ ἐπίσκοποι ἄρχισαν νὰ ἐπιλέγωνται ἀπὸ τὶς τάξεις τῶν μοναχῶν, ἔπαυσε νὰ ἰσχύη ἡ προτροπὴ τῆς μονογαμίας γι᾽ αὐτούς]. Συνεχίζων ὁ Ἀπόστολος μᾶς λέγει: «Διάκονοι ἔστωσαν μιᾶς γυναικὸς ἄνδρες, τέκνων καλῶς προϊστάμενοι καὶ τῶν ἰδίων οἴκων» (Α´ Τιμ. 3, 12). Κατὰ παρόμοιο τρόπο προτρέπει τὸν Τίτο: «Καταστήσῃς κατὰ πόλιν πρεσβυτέρους, ὡς ἐγώ σοι διεταξάμην, εἴ τίς ἐστιν ἀνέγκλητος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, τέκνα ἔχων πιστά, μὴ ἐν κατηγορίᾳ ἀσωτίας ἢ ἀνυπότακτα» (Τίτ. 1, 6).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, γιὰ νὰ καταδείξουν τὸν ἀπόλυτο σεβασμό τους στὴν ἱερότητα τοῦ μυστήριου τοῦ γάμου τῶν κληρικῶν, μὲ τὸν 13^ο κανόνα τῆς ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζουν νὰ ἀφορίζεται κι ἂν ἐπιμένει νὰ καθαιρῆται ὁ κληρικός, ὁ ὁποῖος παρεμποδίζει τὴν συνάφειαν τοῦ γάμου (βλ. Σύντ. Καν. 2, 333).

Ὡστόσο, ὅπως καταφαίνεται στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὁ κληρικὸς ὀφείλει νὰ εἶναι μονόγαμος. Οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγὲς σαφῶς ὁρίζουν γιὰ τὸν κληρικὸ νὰ εἶναι «μιᾶς ἄνδρα γεγενημένον γυναικὸς μονογάμου» (ΒΕΠΕΣ 2, 14). Καὶ τοῦτο πρέπει νὰ συμβαίνη γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὁ παραλληλισμὸς τῆς ἑνώσεως τῶν δύο στὸ μυστήριο τοῦ γάμου μὲ τὴν σχέση τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴν Ἐκκλησία ἐπιβάλλει ἐξ ἀρχῆς τὴν μονογαμία στὸν κλῆρο. Ἐφόσον μία κεφαλὴ ὁ Χριστὸς καὶ ἕνα σῶμα ἡ Ἐκκλησία, ἄρα καὶ ὁ κληρικός, ὡς φυλάσσων τὴν παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι τὸ μυστικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχη πολλὰ σώματα. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ἐπ᾽αὐτοῦ: «Δοκεῖ μοι παραιτεῖσθαι τὴν διγαμίαν [...] Εἰ μὲν γὰρ δύο Χριστοί, δύο καὶ ἄνδρες, δύο καὶ γυναῖκες. Εἰ δὲ εἷς Χριστός, μία κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ μία σάρξ, ἡ δευτέρα δὲ ἀποπτυέσθω» (PG 36, 292).

Ἡ διγαμία, κατὰ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες, ἐνῶ ἐπιτρέπεται κατ᾽ οἰκονομίαν, ἀλλὰ ὄχι χωρὶς ἐπιτίμιο, στοὺς λαϊκούς (βλ. Α´Κορ. 6, 8. 7, 28), ταυτόχρονα ἀποτελεῖ κώλυμα ἱερωσύνης γιὰ τοὺς ὑποψηφίους κληρικούς. Ὁ Ἀπολογητὴς Ἀθηναγόρας εἶναι κατηγορηματικὸς ὡς πρὸς τὴν μονογαμία τοῦ κληρικοῦ, θεωρώντας τὸν δεύτρο γάμο ὡς «εὐπρεπῆ μοιχεία» καὶ ἐπεξηγεῖ: «Ὁ γὰρ ἀποστερῶν ἑαυτὸν τῆς προτέρας γυναικός, καὶ εἰ τέθνηκεν, μοιχός ἐστιν παρακεκαλυμμένος, παραβαίνων μὲν τὴν χεῖρα τοῦ θεοῦ, ὅτι ἐν ἀρχῇ ὁ θεὸς ἕνα ἄνδρα ἔπλασεν καὶ μίαν γυναῖκα, λύων δὲ τὴν σάρκα πρὸς σάρκα κατὰ τὴν ἕνωσιν πρὸς μῖξιν τοῦ γένους κοινωνίαν», (ΒΕΠΕΣ 4, 308^20-21). Ἔτσι, ἡ Ἀποστολική σύνοδος μὲ τὸν 17^ο κανόνα της σαφέστατα ἀπαγορεύει στὸν ἐλθόντα σὲ δεύτερο γάμο νὰ ἱερωθῆ: «Ὁ δυσὶ γάμοις συμπλακεὶς μετὰ τὸ βάπτισμα, ἢ παλλακὴν κτησάμενος, οὐ δύναται εἶναι ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου τοῦ ἱερατικοῦ» (Σύντ. Καν. 2, 33). Ἡ φράση «μετὰ τὸ βάπτισμα» ὑποδηλώνει ὅτι κάθε ἁμαρτία, ἡ ὁποία συνέβη πρὶν τὸ μυστήριο, ἀποπλύνεται μὲ τὴν ἐπιτέλεσή του καὶ ἄρα δὲν κωλύει τὸν «δυσὶ γάμοις συμπλακέντα» νὰ ἱερωθῆ. Διευκρινίζεται, ὡστόσο, ὅτι ἐὰν ἡ τέλεση τοῦ δεύτερου γάμου συνέβη μετὰ τὸ βάπτισμα, τότε ἀποτελεῖ αἰτία ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὴν χορεία τῶν κληρικῶν. Ὁ Ἀριστηνὸς εἶναι ἀπόλυτος: «Ἀνίερος ἅπας δίγαμος· Ἅπας δίγαμος εἰς ἱερωσύνην ἀπρόσδεκτος» (Βλ. Κ. Κωστοπούλου, Τὰ κωλύοντα τὴν ἱερωσύνην καὶ καθαιροῦντα τοὺς κληρικοὺς παραπτώματα, ἐκδ. Γρηγόρη, σ. 98-102).

(Συνεχίζεται)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Α΄

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Α΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Τὰ ἱερὰ μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἔχουν ἁγιαστικὸ καὶ μεταμορφωτικὸ - ἠθικὸ χαρακτήρα στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι καὶ ὁ γάμος, ὡς «μυστήριον μέγα» (πρβλ. Ἐφεσ. 5, 32), ἀποτελεῖ γεγονὸς φανερώσεως καὶ πραγματώσεως τῆς ἀγαπητικῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ κοινωνίας. Μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, μέσα ἀπὸ τὴν ἑνότητα ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία νὰ φανερώση τὸ χάρισμα τῆς «ὄντως ζωῆς». Ἡ σχέση τῶν συζύγων γίνεται ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο πραγματώνεται κυρίως μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι, θὰ λέγαμε, ἐμπειρία μετοχῆς στὴν κοινωνία τῶν Ἁγίων. Ἐξάλλου, ἡ συσχέτιση τῆς κοινωνίας τοῦ γάμου μὲ τὴν Ἐκκλησία ἔχει γίνει ἐξ ἀρχῆς γενικὴ διδασκαλία στὴν Ἱ. Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ καὶ ὁ γάμος – οἰκογένεια χαρακτηρίσθηκε ὡς «κατ᾽οἶκον ἐκκλησία» (βλ. Ρωμ. 16, 5. Α´ Κορ. 16, 19. Κολ. 4, 15). Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τὸ ὁμολογεῖ: «Οὐ μικρὰ ἀρετή, τὸ καὶ τὴν οἰκίαν ἐκκλησίαν ποιῆσαι» (PG 61, 376). 

Ἡ ἱερότητα καὶ ἡ ἀποδοχὴ τοῦ γάμου ὑπῆρξε γεγονὸς ποὺ ἀφοροῦσε καὶ τὸ ἱερατικὸ τάγμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἀνάμεσα στὴν χορεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὑπῆρχαν καὶ ἔγγαμοι (πρβλ. Ματθ. 8, 14. Πράξ. 21, 9). Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας δὲν ἐφαρμόζεται ἡ ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία στὸν κλῆρο, ὅπως δυστυχῶς βλέπουμε νὰ ἐπιβάλλεται στὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ. Ἀντιθέτως, ὁ 1^ος κανόνας τῆς ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου ἀναθεματίζει ὅποιον βδελύσσεται τὸν γάμο (Σύνταγμα Κανόνων 3, 100), ἐνῶ ἐπίσης στὸν 4^ο κανόνα τῆς ἰδίας Συνόδου ἀναθεματίζεται ὅποιος καταφρονεῖ τοὺς ἐγγάμους κληρικοὺς καὶ προτιμᾶ τοὺς ἀγάμους ὡς καθαρωτέρους (ὅπ.π., 103. Βλ. καὶ Γάγγρ. 10). Πρέπει δὲ νὰ ὑπογραμμίσουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ ὅτι ἡ ἀγαμία στὸν μοναστικὸ βίο εἶναι εἰδικὸ χάρισμα καὶ δίδεται ἐκ Θεοῦ μὲ τὴν θέληση τοῦ ὑποψηφίου μοναχοῦ. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας ἔχει πεῖ: «οὐ πάντες χωροῦσιν τὸν λόγον [τοῦτον] ἀλλ᾽ οἷς δέδοται» (Ματθ. 19, 11). 

(Συνεχίζεται)

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΓΑΜΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΧΑΡΛΕΥ

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΓΑΜΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΧΑΡΛΕΥ

=====

Πάλι τα κατάφερε ο παπα Χάρλευ και την 

σκαπουλάρησε! Τυχαίο; Δεν νομίζω! 

Ο δε Ιγνάτιος την έβγαλε καθαρή! 

Να ζήσετε! Να ζήσετε! 

Άξιος κληρικός και δυναμικός ανήρ! Επικαιροποίησε τό θέμα, κινητοποίησε την εκκλησιαστική μηχανή και καθάρισε αυτός για όλους άπαξ διά παντός. Βραβείο γκίνες για την προσφορά του στον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας. Οφίκιο για το πρόσωπο που εξέφρασε τον κρυφό πόθο πολλών συναδέλφων του! 

Μπράβο! Μπράβο! 

Θέλουμε φωτογραφίες απο αυτόν τον πρωτότυπο γάμο! Φαντάζομαι ότι ο γαμπρός θά προσέλθει στον ναό εποχούμενος στην Χάρλευ και θα αποχωρήσει μετά της νύμφης! Πολύ στύλ! Ποιό κανάλι τηλεόρασης δεν θα ήθελε να απαθανατίσει έναν τέτοιο πρωτότυπο και στυλάτο γάμο!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΓΑΜΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΓΑΜΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

«Βιβλίον ἀποστασίου» σὲ καιροὺς ἀποστασίας

Tοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

=====

Σύμπτωμα καθολικῆς ἀποστασίας; Ἀπόδειξη ὅτι πλέον διανύουμε τοὺς ἔσχατους καιρούς, στοὺς ὁποίους ἡ αὐτοκρατορία τοῦ κακοῦ θὰ ἀποκτήσει πρωτοφανὴ ἐξουσία; Καὶ μάλιστα ἐξουσία ὄχι μόνο σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἀλλὰ καὶ στὸ ἴδιο τὸ ἅγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Ἔτσι φαίνεται.

Διότι πῶς ἀλλιῶς θὰ ἐξηγηθεῖ τὸ ὅτι ἡ ­Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔφθα­σε στὸ σημεῖο, ἀνατρέποντας αἰώνιους νόμους, νὰ ἐπιτρέψει στοὺς κληρικοὺς νὰ ἔρχονται σὲ δεύτερο γάμο, ἂν συμβεῖ νὰ πεθάνει ἢ νὰ τοὺς ἐγκαταλείψει ἡ πρεσβυτέρα τους; Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀπόλυτοι: Γιὰ κανέναν λόγο δὲν γίνεται δεκτὸς δεύτερος γάμος κληρικῶν. Οὔτε θάνατος οὔτε διαζύγιο ἀποτελοῦν λόγο γιὰ τέτοιο γάμο (Κανόνες ΙΖ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ΙΒ΄ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, Γ΄ καὶ Ϛ΄ τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκκλησία σὲ τούτους τοὺς καιροὺς τῆς μεγάλης ἐκτροπῆς ἔκανε πολλὲς ὑποχωρήσεις στὸ θέμα τοῦ γάμου τῶν μελῶν της, ἐνῶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου νομοθετεῖ τὸ ἀδιάλυτο τοῦ γάμου «παρεκτὸς λόγου πορνείας» (Ματθ. ε΄ 32).

Ὅμως, παρὰ τὶς τόσες ὑποχωρήσεις, κράτησε ἕναν χῶρο ἱερὸ καὶ ἀπαράβατο: τὸν ἅγιο χῶρο τῆς ἱερωσύνης, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν καρδιὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπαγορεύ­ον­τας τὸν δεύτερο γάμο τῶν κληρικῶν, φανέρωνε ἔμπρακτα δύο πράγματα: τὴν ἱερό­τητα τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης, καὶ τὴν ἱερότητα καὶ τὸ ἀδιάλυτο τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. Τώρα καὶ τὰ δύο αὐτὰ Μυστήρια βεβηλώνονται, ὑποβιβάζονται.

Ὅταν ὁ φιλανθρωπότατος Χριστός μας δίδασκε γι᾿ αὐτὴν τὴν ἱερότητα καὶ τὸ ἀδιάλυτο τοῦ γάμου, οἱ σκληροκάρδιοι Ἑβραῖοι Τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Μωυσῆς εἶχε ἐπιτρέψει τὸ διαζύγιο – «βιβλίον ἀποστασίου» τὸ ὀνόμαζαν τότε: «Μωσῆς ἐνετείλατο βιβλίον ἀποστασίου δοῦναι καὶ ἀπολῦσαι». Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου ἦταν καταλυτική: «Πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν», ἐξαιτίας τῆς σκληροκαρδίας σας τὸ ἐπέτρεψε αὐτὸ ὁ Μωυσῆς, τοὺς εἶπε, «ἀπ᾿ ἀρχῆς δὲ οὐ γέγονεν οὕτω» (Ματθ. ιθ΄ 7-8).

Σὲ τέτοια σκληροκαρδία ἔχουμε φθάσει, τόσο πολὺ ἔχουν πετρώσει σὲ τούτους τοὺς ἔσχατους καιροὺς οἱ καρδιές μας, ὥστε ἀκόμη καὶ λόγῳ διαζυγίου νὰ ἐπιτραπεῖ δεύτερος γάμος κληρικῶν; «Βιβλίον ἀποστασίου» σὲ καιροὺς ἀποστασίας;

Ἀλλὰ αὐτὸ συνιστᾶ βίαιη ἀνατροπὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Μὲ ποιό ὅμως δικαίωμα; Ἀπὸ πότε μιὰ τοπικὴ Σύνοδος ἀπέκτησε τὴν ἐξουσία νὰ ἀνατρέπει ἀποφάσεις Οἰ­κουμενικῶν Συνόδων;

Ἀποδεχόμενη δεύτερο γάμο κληρικῶν, οὐσιαστικὰ ἡ Ἐκκλησία ἐπιβεβαιώνει τὴν πνευματικὴ ὑποβάθμιση τοῦ κλήρου στοὺς καιρούς μας.

Ἡ εἴδηση, ὅπως δημοσιεύθηκε καὶ δὲν διαψεύσθηκε, μᾶς πληροφορεῖ ἐπιπλέον ὅτι αὐτὸς ὁ ἀπαράδεκτος γάμος θὰ ἱερουργεῖ­ται μὲ «μία ἁπλὴ προσευχὴ καὶ σὲ πολὺ στενὸ οἰκογενειακὸ κύκλο». Ἄρα δὲν θὰ εἶναι γάμος; Δὲν θὰ γίνεται μυστήριο; Καὶ γιατί δὲν θὰ ἱερολογεῖται; Τότε τί θὰ εἶναι ὅλο αὐτό; Νομιμοποίηση πορνείας;

Ἀναμφιβόλως τὸ πρόβλημα εἶναι ὑ­παρ­κτὸ καὶ ἐπώδυνο. Πάντοτε, σ᾿ ὅλους τοὺς αἰῶνες, ἦταν ἐπώδυνο γιὰ τὸν ἱερέα. Ἡ δια­φορὰ εἶναι ὅτι σὲ παλαιότερους χρόνους πρόβλημα κυρίως δημιουργοῦσε ὁ θάνατος τῆς πρεσβυτέρας, σπανιότατη δὲ ἦταν ἡ περίπτωση τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ ἱερέα ἀπὸ αὐτήν. Σήμερα δυστυχῶς, λόγῳ τῆς γενικότερης καταπτώσεως, αὐτὸ τὸ δεύτερο συμβαίνει πολὺ συχνότερα. Ἔτσι παρουσιάζεται ὡς πράξη «φιλανθρωπίας» καὶ κατανοήσεως ἡ παράνομη αὐτὴ νομοθέτηση.

Ποιά εἶναι ἡ λύση στὸ ὑπαρκτὸ αὐτὸ πρόβλημα ποὺ περιγράψαμε;

Ἐκείνη ποὺ νομοθέτησαν οἱ φιλανθρωπό­τεροι πάντων ἅγιοι Πατέρες καὶ ἡ ὁποία ἰσχύει γιὰ ὅλους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς: Ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ, ποὺ ἐπέτρεψε μέσα στὴν πανσοφία καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη του ὁ Κύριος τῶν πάντων, καὶ ἡ εὐλογημένη ἀνηφορικὴ πο­ρεία τοῦ ἀγωνιζόμενου μαζὶ μὲ τὸ δοκιμαζόμενο ποίμνιό του ἱερέα πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Χριστιανική βιβλιογραφία"