ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΠΟΥΕ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΠΟΥΕ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση παραθέσαμε άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάπουε κ. Σεραφείμ αναφορικά με την επίθεση του κ. Χρήστου Γιανναρά εναντίον των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο Σεβασμιώτατος ορθότατα επισημαίνει την προπέτεια που χαρακτηρίζει τον κακόδοξο διανοούμενο και εκφράζει την αποστροφή του για τον τρόπο που ο κ. Γιανναράς μιλά για τους επισκόπους της Εκκλησίας.

Ατυχώς ο Σεβασμιώτατος Ζιμπάπουε δεν κάνει καμμία αναφορά για τις κατά συρροήν κακοδοξίες του κ. Γιανναρά, που κοπρίζουν κυριολεκτικά τον ιερό περίβολο της Εκκλησίας και της Θεολογίας τις τελευταίες έξι σχεδόν δεκαετίες.

Στην προσπάθειά του να συνετίσει τον προπετή και κακόδοξο Καθηγητή, αναφέρει ανακριβώς ότι, όσα γράφει ο κ. Γιανναράς εναντίον των επισκόπων, οφείλονται στο ότι δεν κατόρθωσε να εκλεγεί Καθηγητής της Απολογητικής στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Ο πραγματικός λόγος που δεν εξελέγη καθηγητής της Απολογητικής είναι το ότι ο παραδοσιακός Καθηγητής κ. Κ. Μουρατίδης δεν συναίνεσε στην εκλογή του επειδή γνώριζε το κακόδοξό του φρόνημα.

Αναφέρει, επίσης, στο άρθρο του ο Σεβασμιώτατος, ότι το Άγιο Πνεύμα εκλέγει τους επισκόπους και δεν επιτρέπεται να τους ασκούμε κριτική. 

Εδώ ο Σεβασμιώτατος αστόχησε σοβαρά. Δεν θα αναπτύξω εν εκτάσει το θέμα θεολογικά. Θα περιοριστώ να του αναφέρω ότι γνωρίζει πολύ καλά ότι πολύ μεγάλος αριθμός επισκόπων στην Εκκλησία της Ελλάδος, στην Εκκλησία της Κύπρου και στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας που διακονεί, δεν έχουν καν τις απολύτως αναγκαίες προυποθέσεις για να βρίσκονται μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο. 

Ας μη αποδίδουμε, λοιπόν, την εκλογή τους στο Άγιο Πνεύμα, αλλά στους ανάξιους εκλέκτορές τους επισκόπους, που θα δώσουν λόγο στον Θεό για την εκλογή τους.

Ένα άλλο σημείο που αστοχεί ο Σεβ. κ. Σεραφείμ είναι στα παραδείγματα που παραθέτει φτωχών φοιτητών της θεολογίας, οι οποίοι -κατά την άποψή του- κλέισαν την Εκκλησία της Ελλάδος όταν χειροτονήθηκαν επίσκοποι.

Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στους Αρχιεπισκόπους Σεραφείμ, Χριστόδουλο και Ιερώνυμο.

Ατυχέστατη αναφορά. Οι τρεις Αρχιεπίσκοποι αποδείχτηκαν συμφορά για την Εκκλησία. Ο ένας χειρότερος από τον άλλο. Δεν θα αναφερθώ εν εκτάσει στα πεπραγμένα της αρχιεπισκοπείας τους, αλλά θα περιοριστώ να ερωτήσω τον Σεβασμιώτατο αν, έστω και ένας από τους τρείς, δεν είχε κώλυμα ιερωσύνης και αρχιερωσύνης;

Βεβαίως πέραν των τριών Αρχιεπισκόπων ο Σεβ. Ζιμπάπουε έχει απόλυτα δίκαιο να λέγει ότι υπάρχουν δεκάδες φτωχοί επαρχιώτες φοιτητές που εξελέγησαν αρχιερείς, οι οποίοι κλέισαν και κλείζουν την Εκκλησία της Ελλάδος και τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες με την διακονία τους.

Συγχαίρω θερμά και υικά τον Σεβ. Ζιμπάπουε για την άμεση παρέμβασή του εναντίον του κακόδοξου Καθηγητή.

Ας μη μας ενοχλεί Σεβασμιώτατε η περιφρόνηση που δείχνει -και έδειχνε πάντοτε- ο κ. Γιανναράς για τους φτωχούς επαρχιώτες (λ.χ. για τους πνευματικούς του πατέρες στην “Ζωή”).

Πρόκειται για συμπλέγματα ανωτερότητας ενός κακόδοξου αφοριστέου διανοούμενου που προξένησε και προξενεί τεράστιο κακό στην Εκκλησία και στην Θεολογία και ο οποίος δυστυχώς δεν έχει κληθεί σε Συνοδικό δικαστήριο για να αφοριστεί.

ΠΡΩΘΙΕΡΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ή ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

ΠΡΩΘΙΕΡΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ή ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

Ἀποσιωπᾶ τήν ἀλήθεια ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος

Του Οσιολ. Πρωτοπρ. Άγγελου Αγγελακόπουλου

===== 

Ὁ μ. πρωθιερεύς π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ στήν ἀρχή ὑπῆρξε θιασώτης τῆς «οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως», καθότι ὑπῆρξε ἰδρυτικό μέλος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου «Ἐκκλησιῶν», δηλ. αἱρέσεων, (Π.Σ.Ε.) τό 1948. Ἀλλά, πάντοτε ζητοῦσε νά ἰσχύουν κάποιες προϋποθέσεις συμμετοχῆς τῶν Ὀρθοδόξων στό «Π.Σ.Ε.». Ἡ βασικότερη προϋπόθεση συμμετοχῆς ἦταν οἱ ξεχωριστές δηλώσεις, τά ξεχωριστά κείμενα τῶν Ὀρθοδόξων, τά ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔγραφε, σέ διάκριση μέ τά κοινά κείμενα τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν παραφυάδων. Ἡ τακτική αὐτή ἐφαρμόστηκε γιά 13 χρόνια, μέχρι τό 1961, ὁπότε οἱ Ὀρθόδοξοι παραιτήθηκαν ἀπό αὐτή τους τήν ἀξίωση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ὁδήγησε στήν ἀποχώρηση τοῦ Φλωρόφσκυ ἀπό τήν «οἰκουμενι(στι)κή κίνηση».

Στή θέση του τόν διαδέχθηκε ὁ παλαιότερος ἐπίσης ἐπιφανής λαϊκός θεολόγος, καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Νικόλαος Νησιώτης, ἐκ τῶν πρωτεργατῶν καί ἀξιωματούχων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος διετύπωσε ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικές θέσεις, ἐλεγχθείς πατερικώτατα ἀπό τόν ὁμολογητή καθηγητή Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, ὡς ἀρνούμενος τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. 

Ἐπικρίνει ὁ Νησιώτης τόν Οἰκουμενικό ἐπαρχιωτισμό τῶν Ὀρθοδόξων καί δι’ ἐρωτήματος ἀποκλείει τήν ταύτιση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Μία Ἐκκλησία. Ἐρωτᾶ: «Δέν σκεπτόμεθα διαρκῶς καί δέν ἐνεργοῦμεν ὡσάν ἡ “Una Sancta” περιωρίζετο ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἰδικῆς μας Ἐκκλησίας ἤ Ὁμολογίας; Ἀλλ’ ἡ πεῖρα τῆς συναντήσεως εἰς συνελεύσεις καί συνέδρια ἀποσείει ἀφ’ ἡμῶν τήν αὐταρέσκειάν μας ταύτην». 

Ὁ «Ναρκισσισμός» τοῦ Περγάμου προοδοποιήθηκε ἀπό τήν «αὐταρέσκειαν» τοῦ Νησιώτη, ὁ ὁποῖος, ὅπως διαπιστώνει ὁ καθηγητής Μουρατίδης, «ζητεῖ ὅπως ἀποφεύγωμεν ἀπό τοῦ νά προσαγορεύωμεν ἀλλήλους “σχισματικούς” ἤ “αἱρετικούς”, ἀφοῦ δεν ὑπάρχουν “σχισματικοί” ἀλλ’ ἱστορικαί Ἐκκλησίαι, αἱ ὁποῖαι ἐν τῇ διαιρέσει των παρουσιάζουν μίαν σχισματικήν κατάστασιν ἐντός τῆς μιᾶς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας»!

Ἀπό’ κεῖ καί πέρα ὁ Φλωρόφσκυ ἄρχισε νά γίνεται πολύ ἐπιφυλακτικός καί ἐπικριτικός ἀπέναντι στήν «οἰκουμενι(στι)κή κίνηση» καί μ’αὐτή τήν κριτική στάση ἐκοιμήθη. 

Ἄρα, στή ζωή τοῦ Φλωρόφσκυ ὑπάρχουν δύο φάσεις. Μία ὡς ἔνθερμος θιασώτης τῆς «οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως» ὑπό προϋποθέσεις ὄμως (1893-1961), καί μία ὡς αὐστηρός κριτής αὐτῆς (1961- 1979). Ἡ ἔκφραση «σιαμαῖες ἀδελφές» ὄντως εἰπώθηκε ἀπό τόν ἴδιο κατά τήν πρώτη περίοδο τῆς ζωῆς του, γιά νά χαρακτηρίσει, μέ τόν ἰατρικό αὐτόν ὄρο, τό ἀχώριστον Ἀνατολῆς καί Δύσεως, στήν εἰσήγησή του μέ τίτλο «Ἡ κληρονομία καί ἡ ἀποστολή τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας», τήν ὁποῖα ἔκανε τό 1948, κατά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του στό Σεμινάριο τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου στή Νέα Ὑόρκη. Αὐτό, ὅμως, πού μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ δεύτερη περίοδος τῆς ζωῆς του, κατά τήν ὁποία ἀναθεώρησε ὅλες τίς προηγούμενες θέσεις του. Δεῖγμα αὐτῆς τῆς μετανοίας τοῦ Φλωρόφσκυ εἶναι καί τό παρακάτω κείμενό του.    

Ἐπισημαίνει, λοιπόν, ὁ κορυφαῖος ὀρθόδοξος Ρῶσσος θεολόγος τοῦ 20^ου αἰ., πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «Σάν μέλος καί ἱερεύς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία βαπτίσθηκα καί ἀνατράφηκα, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία. Καί τό πιστεύω αὐτό γιά πολλούς λόγους: Ἕνεκα τῆς προσωπικῆς πεποιθήσεως καί ἕνεκα τῆς ἐσωτάτης βεβαιώσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού πνέει στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί ἕνεκα τῶν ὅσων εἶναι δυνατόν νά γνωρίζω ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί ἀπό τήν καθολική (ὀρθόδοξη) παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. 

Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νά θεωρῶ ὅλες τίς ὑπόλοιπες χριστιανικές «ἐκκλησίες» ὡς ἐλαττωματικές καί σέ πολλές περιπτώσεις μπορῶ νά προσδιορίσω αὐτές τίς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων «ἐκκλησιῶν» μέ ἀπόλυτη ἀκρίβεια. Γι’αὐτό, λοιπόν, ἡ ἕνωσις τῶν Χριστιανῶν, γιά’μένα, σημαίνει ἀκριβῶς τήν παγκόσμια ἐπιστροφή στήν Ὀρθοδοξία. Δέν ἔχω καμμία ἀπολύτως ὁμολογιακή πεποίθηση˙ ἡ πεποίθησίς μου ἀνήκει ἀποκλειστικά στήν Una Sancta, στήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, τήν Ὀρθοδοξίαν».

Πρόσφατα, ἀπό 1 ἕως 3 Σεπτεμβρίου 2019, πραγματοποιήθηκε στήν Κων/λη Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο μέ θέμα: «Ἡ θεολογική παρακαταθήκη τοῦ πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ», στό ὁποῖο συμμετεῖχαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, οἱ Μητροπολῖτες Γέρων Περγάμου Ἰωάννης καί Γερμανίας Αὐγουστῖνος, ὁ Ἀρχιδιάκονος Ἰωάννης Χρυσαυγής κ.ἄ..

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, στήν ὁμιλία του, γιά νά στηρίξει τήν ἄποψη ὅτι Ὀρθοδοξία καί Παπισμός εἶναι «ἀδελφές Ἐκκλησίες», ἐπικαλέστηκε τόν ἀείμνηστο Ὀρθόδοξο θεολόγο π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, ὁ ὁποῖος ἀποκαλεῖ τίς δύο μεγάλες αὐτές παραδόσεις «σιαμαῖες ἀδελφές». Ὁ Πατριάρχης δηλ. χρησιμοποίησε τήν συνήθη τακτική τῶν οἰκουμενιστῶν νά μήν βλέπουν ἀντικειμενικά καί ὁλοκληρωτικά τήν πορεία ἑνός προσώπου, ἀλλά νά τήν κόβουν καί νά τήν ράβουν κατά τά μέτρα τους, κατά τό συμφέρον τους. Ἐνθυμούμαστε καί τήν διαστρέβλωση, πού κάνουν οἱ οἰκουμενιστές, στά λεγόμενα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. 

Γιά νά δικαιολογήσουν τόν ἄκαρπο καί ἀτέρμονα διάλογο μέ τούς παπικούς καί τήν προσφώνηση τοῦ πάπα ὡς «ἁγιωτάτου ἀδελφοῦ», ἐπικαλοῦνται τήν στάση τοῦ ἁγίου Μάρκου πρίν καί κατά τήν ἀρχή τῆς συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅπου ὄντως ὁ ἅγιος Μάρκος προχώρησε σέ διάλογο μέ τούς παπικούς καί ἀποκάλεσε τόν πάπα Εὐγένιο «ἁγιώτατο», γιά νά τούς προϊδεάσει καί νά τούς πιάσει μέ τό καλό. Ὅταν, ὅμως, ἀντελήφθη τήν ἀδιαλλαξία καί τίς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τοῦ Πάπα καί τῶν Παπικῶν, ἄλλαξε στάση, διέκοψε τόν διάλογο καί τούς ἀποκαλοῦσε πλέον φανερά αἱρετικούς. Τήν ἴδια, λοιπόν, τακτική ἀκολουθεῖ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί γιά τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ.    

Ὁ Φλωρόφσκυ, λοιπόν, θεωρεῖ «ὅλες τίς ὑπόλοιπες χριστιανικές «ἐκκλησίες» (παπισμό, προτεσταντισμό καί μονοφυσιτισμό) ὡς ἐλαττωματικές» καί ὁμολογεῖ πώς ἡ «Una Sancta εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική, Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθοδοξία». 

Μακάρι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ νά μιμοῦνταν τόν π. Γεώργιο καί νά εἶχαν τέτοια ὁμολογιακή στάση στήν οἰκουμενι(στι)κή κίνηση καί στούς διαχριστιανικούς διαλόγους, πού συμμετέχουν.

Ἡ ἀναφορά τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί μονομερῶς στήν §1 τοῦ κειμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», πού λέγει ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», μέ σκοπό νά δείξει τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μόνο μειδιάματα μπορεῖ νά προκαλέσει, καθώς εἶναι πασίγνωστο ὅτι ἡ ψευδοσύνοδος στό ἴδιο κείμενο, λίγο παρακάτω, στήν §6, ἀνεγνώρισε ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις, ἀνεγνώρισε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες ἱσότιμες καί ἰσάξιες μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, λέγοντας ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν». 

Παραθέτουμε, λοιπόν, τά ἐπίμαχα ἀποσπάσματα ἀπό τήν ὀμιλία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στά ὁποῖα ἀναφέρθηκε μέ ἔμφαση στήν προσφορά τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ στήν Οἰκουμενι(στι)κή Κίνηση, γιά νά φανεῖ ἡ στρέβλωση, πού κάνει.

«Ἡ πιστότης τοῦ Φλωρόφσκυ εἰς τήν «παράδοσιν τῆς ἀληθείας» ὡς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὄχι μόνον δέν τόν ἐμπόδισε νά ἀσχοληθῇ μέ τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν, ἀλλά ἐνέπνευσε καί ἐτροφοδότησε τό ἐνδιαφέρον καί τήν προσφοράν του εἰς αὐτήν. 

Συμμετεῖχεν εἰς τόν διαχριστιανικόν διάλογον, εἶχε σημαντικόν ρόλον εἰς τήν ἵδρυσιν καί τήν ἀνάπτυξιν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ἐμελέτα τά ἔργα τῶν δυτικῶν θεολόγων, συνεζήτει μέ αὐτούς, παρέπεμπε χωρίς δισταγμόν εἰς τά κείμενά των καί ἀνεδείκνυε τήν ἀξίαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἀνακάλυψιν καί συνειδητοποίησιν τῆς κοινῆς κληρονομίας τῶν Χριστιανῶν. Κατά τόν Φλωρόφσκυ, ὅλοι οἱ Χριστιανοί «κατά κάποιο τρόπο ἀνήκουν στόν ἴδιο πνευματικόν χῶρο». Δέν πρόκεται περί «παραλλήλων παραδόσεων», ἀλλά περί μιᾶς παραδόσεως, ἡ ὁποία ἠλλοτριώθη καί διεσπάσθη. 

Ὑπάρχει μία «ἀρχική συγγένεια στό κοινό παρελθόν», τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ἐνθυμώμεθα πάντοτε. Παρά τάς ἰδιομορφίας των, «Ἀνατολή καί Δύση ἀνήκουν ὀργανικά μαζί στήν ἑνότητα τῆς Χριστιανοσύνης». Δέν εἶναι δυνατόν νά νοηθοῦν καθ᾿ἑαυτάς, δέν ἀποτελοῦν «ἀνεξαρτήτους μονάδας», δέν εἶναι αὐτάρκεις καί αὐτοερμηνευόμεναι. «Στή διαδρομή τῆς ἱστορίας τους ἔχουν περισσότερα σημεῖα ἐπαφῆς, παρά συγκρούσεις ἤ διαμάχες. Κάποιος θά μποροῦσε νά τίς ἀποκαλέσῃ πολιτισμικά ἀδελφές. Καί τολμῶ νά πῶ ὅτι αὐτές οἱ ἀδελφές ἦταν σιαμαῖες». 

Ἀνατολή καί Δύσις εἶναι μέρη τοῦ ἑνός χριστιανικοῦ κόσμου, πού, κατά τό σχέδιον τοῦ Θεοῦ, «δέν ἔπρεπε νά εἶχε διασπασθῆ». «Ἡ τραγωδία τῆς διαιρέσεως εἶναι τό μεγαλύτερο καί κρισιμώτερο πρόβλημα τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας». Ἄν αὐτό κατανοηθῇ, τότε ὑπάρχουν βάσιμοι ἐλπίδες διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος. Εἰς τό θέμα τοῦτο καί τήν ἐπιτυχίαν αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει ἰδιαιτέραν ἁρμοδιότητα καί ἀποστολήν: «Εἶναι μία ζωντανή παρουσία μιᾶς ἀδιάσπαστης παραδόσεως στή θεολογική σκέψη καί στή λατρεία.

Ἀντιπροσωπεύει, ὄχι μιά ὁρισμένη «ἰδιαίτερη» παράδοση, ἀλλά τήν παράδοση τῶν αἰώνων, τήν παράδοση τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας». Ὅταν ὁ Φλωρόφσκυ διακηρύσσῃ ὅτι «ἕνωσις τῶν Χριστιανῶν … σημαίνει ἀκριβῶς τήν παγκόσμια ἐπιστροφή στήν Ὀρθοδοξία», ἐννοεῖ τήν ἐπιστροφήν εἰς ἐκείνην τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἐνσαρκώνει τήν ἀκλόνητον πιστότητα εἰς τήν κοινήν παράδοσιν τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας.

Αὐτήν τήν αὐτοσυνειδησίαν τῆς Ὀρθοδοξίας προέβαλε καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης. «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὗσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου ... Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη ‘ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως’, ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετά τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν, ἐπρωτοστάτησε μάλιστα εἰς τήν σύγχρονον ἀναζήτησιν ὁδῶν καί τρόπων τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν εἰς Χριστόν πιστευόντων, μετέσχε τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἀπό τῆς ἐμφανίσεως αὐτῆς καί συνετέλεσεν εἰς τήν διαμόρφωσιν καί περαιτέρω ἐξέλιξιν αὐτῆς».

Τοῦτο ὑπῆρξε τό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καθ᾿ὅλην τήν μακράν συμμετοχήν του εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν, ὄχι ὡς ἁπλοῦς ἑταῖρος, ἀλλά ὡς εἷς ἐκ τῶν θεμελιωτῶν της. Χωρίς θεολογικούς μινιμαλισμούς, προσεγγίζομεν τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν ἐν τῇ ἱστορικῇ ἀναφορικότητι αὐτῆς πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, ἐν κοινῇ πεποιθήσει μετά τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅτι «ὅλες οἱ δυνατότητες τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης μποροῦν νά φανερωθοῦν καί νά πραγματωθοῦν μόνο στό πλαίσιο μιᾶς σταθερῆς ἐπαφῆς μέ σύνολο τό χριστιανικό κόσμο». 

Πιστεύομεν ὅτι οἱ ἐπίσημοι διαχριστιανικοί θεολογικοί διάλογοι ἐνισχύονται διά τῆς συμβολῆς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ λόγου, διά τοῦ «διαλόγου τῆς ζωῆς» εἰς τόν καθημερινόν βίον τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί διά τῆς ἐπικοινωνίας καί τῶν συναντήσεων τῶν ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν Ὁμολογιῶν. Γενικώτερον, θεωροῦμεν ὅτι ἡ Οἰκουμενική Κίνησις ἀπελευθέρωσε ἀξιολόγους δημιουργικάς δυνάμεις ἐν τῷ χριστιανικῷ κόσμῳ».

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Κατάνυξις"

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΝΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΘΕΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΝΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΘΕΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

Της κυρίας Ελένης Λωρίτου

=====

Καί είστε σίγουρος, κ. Τελεβάντο, ότι είναι τόσο εύκολο να αρθεί κανείς πάνω από το ύψος των προσωπικών του επιλογών και να μιλήσει με την υπευθυνότητα του εκκλησιαστικού άνδρα; Είθισται ο καθείς να θέλει να δικαιώσει τον εαυτόν του. Είναι θέμα αγιότητος κανείς να έχει την ταπείνωση να μιλήσει με κριτήριο την αλήθεια και μόνο. 

Ήδη από το κείμενο του π. Αεράκη -του Νικόδημου, ας αφήσουμε τον Δανιήλ- αυτό που βγαίνει είναι προσοχή μην κάνουμε σχίσμα! Δεν θα πας ποτέ στον πόλεμο με σύνθημα που δημιουργεί ηττοπάθεια και με μία ασφάλεια στα κεκτημένα, αν θεωρήσουμε ως κεκτημένο ότι το κεφάλι του βρίσκεται πάνω στο λαιμό του. Δεν γίνεται! 

Ρωτήσατε, κ. Τελεβάντο, πρίν λίγες ημέρες, γιατί το ανακοινωθέν της τελευταίας Συνάξεως κληρικών και μοναχών είχε μόνο δύο υπογραφές! Άσχετον! 

Το μοναστήρι της Τροιζήνας πού ανήκει; Μήπως στην Μητρόπολη Ύδρας; Ο Ύδρας δεν ήταν που έπινε σφηνάκια με τον Γαβρόγλου και δεχόταν τις φιλοφρονήσεις του; Άσχετον! 

Είστε σίγουρος, κ. Τελεβάντο, ότι, αν γίνει συνέδριο με τα σημερινά μυαλά, αυτό δεν θα αντανακλά την σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση, δηλαδή ότι δεν θα καταλήξει με τέτοιες συστάσεις περί ενότητος και σχίσματος; Ο Μουρατίδης είχε πει, ότι δεν θυσιάζουμε το δόγμα χάριν της ενότητος! 

Ασφαλώς και είναι επιβεβλημένο να γίνει συνέδριο, το έχουμε πει πλειστάκις, για να διαλυθεί η σύγχυση περί του τι είπε ο π. Επιφάνιος και περί του τι δεν είπε, αλλά μην πάμε για μαλλί και βγούμε κουρεμένοι. Μην ένα συνέδριο επιτείνει την σύγχυση! Ήδη έγιναν κάποια συνέδρια που δυστυχώς δέν κατάφεραν να αναδείξουν την προσωπικότητα του π. Επιφανίου. 

Ασφαλώς υπήρχαν και υπάρχουν άγιοι, αν και ελάχιστοι σε βαθμό που μοιάζει με ιδιορρυθμία, που δεν έδιναν έμφαση σε θέματα ομολογίας θεωρώντας ότι η ίδια η πνευματική ζωή είναι ομολογία, όμως δεν τυχαίνει ο π. Επιφάνιος να είναι μεταξύ αυτών, τουναντίον μάλιστα. Είναι πλάνη να παρουσιάζουμε τον π. Επιφάνιο ως έναν τέτοιο παππούλη. 

Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημά μας αυτή την στιγμή δεν είναι το παλαιό ημερολόγιο, αλλά η σάρωση που έχει επιφέρει ο Οικουμενισμός. Τώρα, αν κάποιοι θέλουν σώνει και καλά να γίνουν αρχηγοί, ας κρατήσει ο καθείς το κομμάτι που του αναλογεί. Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα μπει στην διαδικασία της ενδο-αντιοικουμενιστικής αναμέτρησης. Τα μεγέθη είναι ξεκάθαρα!

Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Ε΄

Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Ε΄

Ὁ Καθηγητής Κωνσταντῖνος Μουρατίδης (1918 – 2001)

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ

=====

Ὁ Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου καί τῆς Ποιμαντικῆς στή Θεολογική Σχολή τῶν Ἀθηνῶν (ἀπό τό 1962) Κωνσταντῖνος Μουρατίδης, Πρόεδρος δέ ἐπί 25 ἔτη τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ) καί ἱδρυτής τοῦ περιοδικοῦ της «Κοινωνία», ὑπῆρξε κατά τίς μαρτυρίες τῶν συγχρόνων του «θεολόγος μέ πατερικό καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί ἦθος [...] Εἰρηνικός καί εἰρηνοποιός ἀλλά καί ὁμολογητής, ἀγωνιστής καί μαχητικός ὅταν ἡ πίστις ἦταν τό κινδυνευόμενον» [23]. Ὤν ἐπιστήμων σοφός καί εὐρυμαθής, «ὑποστηρικτής τοῦ δικαίου, νομίμου καί πρέποντος, δέν ἐφοβεῖτο νά ἔλθη εἰς ρῆξιν πρός φίλους καί συνεργάτας, ὡς καί πρός τούς ὑψηλά κατέχοντας ἀξιώματα. Δι’ αὐτόν ἡ ἀλήθεια καί ἡ δικαιοσύνη ἦτο ὑπεράνω πάσης ἀνθρωπίνης φιλίας καί σχέσεως» [24]. Ὁ μακαριστός Καθηγητής ἐκοιμήθη τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς ἐλεύσεως καί ἐπισήμου θεσμικῆς (ὡς Ἐπισκόπου) ἀποδοχῆς τοῦ Πάπα στήν Ἀθήνα (4 Μαΐου 2001). Τά παρακάτω ἀποσπάσματα (σέ νεοελληνική ἀπόδοση) ἀπό τό σπουδαῖο ἔργο του σχετικῶς μέ τήν οὐσία καί τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, εἶναι πολύ ἐνδεικτικά:

«Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θεωρεῖ τούς λαϊκούς πολύτιμους καί ἀπαραίτητους συνεργάτες τοῦ Κλήρου γιά τήν διάδοση τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας [...] Ἡ παραμέληση αὐτοῦ τοῦ καθήκοντος ἀποτελεῖ βαρύτατο ἁμάρτημα, γι΄ αὐτό καί Χρυσόστομος θεωρεῖ ἐχθρό τῆς Ἐκκλησίας αὐτόν πού παραμελεῖ τό καθῆκον τῆς διαφωτίσεως τῶν ἄλλων ἀδελφῶν καί μάλιστα ὅσων παραπλανήθηκαν ἀπό αἱρετικούς» [25].

«Ὁ ἱερός Χρυσόστομος δέν δίδαξε μόνον ὅτι εἶναι ἀναγκαία καί ἐπιβεβλημένη ἡ ἐνεργή συμμετοχή ὅλων τῶν πιστῶν στή διαμόρφωση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου, ἀλλά ὑπῆρξε καί ὁ ὑπέροχος ἡγέτης ὁ ὁποῖος ἐνέπνευσε τά πλήθη τῶν πιστῶν καί τά μετέβαλε σέ πολύτιμους συμπαραστάτες καί ἀγωνιστές τῆς καλῆς στρατεύσεως. Ὁ Χρυσόστομος στούς λαϊκούς δέν διέβλεπε τούς ἀντιπάλους πού ἔπρεπε νά κρατηθοῦν μακριά ἀπό τόν ὀργανωτικό μηχανισμό τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἀποζητοῦσε μέ ὑπεράνθρωπες προσπάθειες νά ἐπιτύχει τήν ἐνεργή συμμετοχή τους σέ αὐτόν» [26].

Ἀφοῦ δέ ἀναφερθῆ στήν ὑποστήριξη τῶν εὐσεβῶν Κωνσταντινουπολιτῶν πρός τόν Ἅγιο Χρυσόστομο κατά τίς ἐναντίον του διώξεις τῶν ἰσχυρῶν, ὁ Καθ. Μουρατίδης προσθέτει τό ἐπαγωγικό συμπέρασμα:

«Ἀπό τήν σπουδαιότητα τῆς παραπάνω περικοπῆς φανερώνεται σαφέστατα, ὅτι οἱ λαϊκοί ἔχουν κληθῆ ὄχι μόνον νά μεριμνοῦν γιά τά πράγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί νά συμβάλλουν στό νά διοικεῖται ἡ Ἐκκλησία συμφώνως πρός τούς Κανόνες. Εἶναι μάλιστα χαρακτηριστικό, ὅτι σέ κρίσιμες στιγμές γιά τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀνάξιοι κληρικοί ἀνέτρεπαν τούς Νόμους τῆς Ἐκκλησίας, τούς ὁποίους ἀκριβῶς κλήθηκαν νά προστατεύσουν καί ἐφαρμόσουν, οἱ λαϊκοί ὑπῆρξαν πάντοτε ἐκεῖνοι πού διέσωσαν τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας πού κινδύνευε. Τό λαμπρό παράδειγμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπί Χρυσοστόμου ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς μία ἀπό τίς πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Δέν εἶναι συνεπῶς παράδοξο τό γεγονός, κατά τό ὁποῖο ὁ Μέγας Χρυσόστομος ἀπευθυνόμενος στό ὑπέροχο ποίμνιό του διακήρυσσε: “τίποτε δέν θά βάλω σέ ἐφαρμογή χωρίς ἐσᾶς”»[27].

Ἡ ἀνάλυση τοῦ Καθηγητῆ εἶναι εὐκρινέστατη· δέν χρειάζεται, νομίζω, νά σχηματοποιήσουμε τίς θέσεις του.

(Συνεχίζεται)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[23]. Αρχιμ. Γ. Καψανης, «Ἐπιμνημόσυνος στόν μακαριστό Καθηγητή», Κοινωνία 44, 2 (Ἀπρ.- Ἰουν. 2001) 121.

[24]. Μ. Ορφανοσ, «Ἐπικήδειος στόν Καθηγητή Κωνσταντῖνο Δωρ. Μουρατίδη», Κοινωνία, αὐτόθι, 118ἑ.

[25]. Κ. Μουρατιδης, "Ἡ οὐσία καί τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν διδασκαλίαν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου" (διατριβή), ἐν Ἀθήναις 1958, σ. 212· « ... ἡ συμμετοχή τῶν λαϊκῶν εἰς τήν διαμόρφωσιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου, ὑπό τάς ἐξυπακουομένας προϋποθέσεις, τοῦτο μέν τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἁρμοδιότητος καί τῶν δικαιωμάτων τῆς ἱεραρχίας, ἥτις εἶναι ὁ κύριος φορεύς τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ λειτουργημάτων, τοῦτο δέ τοῦ βοηθητικοῦ χαρακτῆρος τῆς συμμετοχῆς τῶν λαϊκῶν [...] Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θεωρεῖ τούς λαϊκούς πολυτίμους καί ἀπαραιτήτους συνεργάτας τοῦ κλήρου πρός διάδοσιν τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας [...] Ἡ παραμέλησις τοῦ καθήκοντος τούτου ἀποτελεῖ βαρύτατον ἁμάρτημα, διό καί ὁ Χρυσόστομος θεωρεῖ τόν παραμελοῦντα τό καθῆκον τῆς διαφωτίσεως τῶν ἄλλων ἀδελφῶν καί δή τῶν ὑπό αἱρετικῶν παραπλανηθέντων, ὡς ἐχθρόν τῆς Ἐκκλησίας».

[26]. Κ. Μουρατίδης, αὐτόθι, σ. 216· «Ὁ ἱερός Χρυσόστομος δέν ἐδίδαξε μόνον, ὡς ἀναγκαίαν καί ἐπιβεβλημένην τήν ἐνεργόν συμμετοχήν πάντων τῶν πιστῶν εἰς τήν διαμόρφωσιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου, ἀλλ’ ὑπῆρξε καί ὁ ὑπέροχος ἡγέτης, ὅστις ἐνέπνευσε τά πλήθη τῶν πιστῶν καί μετέβαλεν αὐτά εἰς πολυτίμους συμπαραστάτας καί ἀγωνιστάς τῆς καλῆς στρατείας. Ὁ Χρυσόστομος δέν διέβλεπεν εἰς τούς λαϊκούς τούς ἀντιπάλους, οἵτινες ἔπρεπε νά κρατηθοῦν μακράν τοῦ ὀργανωτικοῦ μηχανισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ἀπεζήτει δι΄ ὑπερανθρώπων προσπαθειῶν νά ἐπιτύχῃ τήν ἐνεργόν εἰς αὐτόν συμμετοχήν των».

[27]. Κ. Μουρατίδης, αὐτόθι, σ. 219· «Ἐκ τῆς σπουδαιότητος τῆς ὡς ἄνω περικοπῆς ἐμφαίνεται σαφέστατα, ὅτι οἱ λαϊκοί κέκληνται οὐ μόνον νά μεριμνῶσι περί τῶν τῆς Ἐκκλησίας πραγμάτων, ἀλλά καί νά συμβάλλωσιν εἰς τήν συμφώνως τοῖς κανόσι διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι δέ χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς κρισίμους διά τόν βίον τῆς Ἐκκλησίας στιγμάς, ὅτε ἀνάξιοι κληρικοί ἀνέτρεπον τούς νόμους τῆς Ἐκκλησίας, οὕς ἀκριβῶς ἐκλήθησαν νά προστατεύσουν καί ἐφαρμόσουν, οἱ λαϊκοί ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι, οἵτινες διέσωσαν τό κινδυνεῦον σκάφος τῆς Ἐκκλησίας. Τό λαμπρόν παράδειγμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπί Χρυσοστόμου ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς μίαν τῶν πλέον χαρακτηριστικῶν σχετικῶν περιπτώσεων τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Δέν εἶναι δέ συνεπῶς παράδοξον τό γεγονός, καθ΄ ὅ ὁ μέγας Χρυσόστομος ἀπευθυνόμενος εἰς τό ὑπέροχον ποίμνιόν του διεκήρυσσεν, ὅτι “χωρίς ὑμῶν οὐδέν ἐργάσομαι”»

ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η εργασία του Οσιολογιώτατου μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση “Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”, που αρχίσαμε να δημοσιεύουμε από σήμερα σε συνέχειες, είναι μια πολύ αξιόλογη εργασία. 

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θεολογικά κείμενο που καταγράφει τις θέσεις πέντε Ακαδημαικών θεολόγων για τη στάση που πρέπει να τηρούν οι λαικοί έναντι των αιρετιζόντων επισκόπων.

Ο π. Σεραφείμ παραθέτει συνοπτικά και περιεκτικά τη διδασκαλία πέντε ακαδημαικών δασκάλων (Φλωρόφσκυ, Ράνσιμαν, Τρεμπέλα, Μουρατίδη και Φειδά) και εξάγει το γενικό συμπέρασμα που πείθει τον αναγνώστη για την ορθότητα των θέσεων που καταγράφει. 

Η εργασία είναι πολύ προσεγμένη, πολύ καλά κατοχυρωμένη και πολύ θαρραλέα επειδή αναφέρεται σε θέματα και σε ανθρώπους που θεωρούνται από πολλούς ταμπού όπως είναι οι αείμνηστοι π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ και Παναγιώτης Τρεμπέλας.

Η εργασία του π. Σεραφείμ είναι γενναία, όχι μόνον γι’ αυτά που λέγει για ορισμένους θεολόγους, αλλά και για το γεγονός ότι αφήνει έξω από την αναφορά του ορισμένους ακαδημαικούς θεολόγους που θεωρούνται αυθεντίες σε δογματικά θέματα.

Ευχαριστούμε -εκ μέσης καρδίας- τον π. Σεραφείμ για την προσφορά του και ελπίζουμε ότι θα μας προσφέρει και στο μέλλον ανάλογης ή ακόμη μεγαλύτερης σημασίας αξιόλογα κείμενα.

Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Σήμερα, 14 Ιουνίου, γιορτάζουμε την ιερή μνήμη του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του κορυφαίου θεολόγου της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον εικοστό αιώνα που αναδείχθηκε, όχι μόνον ο μεγαλύτερος δογματολόγος της Ορθοδόξου Εκκλησίας του περασμένου αιώνα, αλλά και Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας.

Ο Όσιος Ιουστίνος, το κλέος της Εκκλησίας της Σερβίας, κωδικοποίησε όλη την Πατερική παράδοση αναφορικά με την παναίρεση του Οικουμενισμού και έθεσε τα άσφαλτα πλαίσια μέσα στα οποία διεξάγεται μέχρι τις μέρες μας ο αντιοικουμενιστικός αγώνας.

Ο Όσιος Ιουστίνος δεν ήταν ο μόνος, ίσως ούτε και ο πρώτος αντιοικουμενιστής. Στην Ελλάδα λ.χ. υπήρχαν πολλές φωνές εναντίον του Οικουμενισμού πολύ πριν μεταφραστούν στα Ελληνικά τα Θεοφώτιστα συγγράμματα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς. 

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π. Σπυρίδων Μπιλάλης, ο Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης, ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης, ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος κτλ. -για να περιορίσουμε την αναφορά σε ορισμένα μόνον ονόματα κορυφαίων αντιοικουμενιστών- έδιναν επικές μάχες εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού πολύ πριν έρθουν σε επαφή με τα Θεοφώτιστα συγγράματα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Σε τι συνίσταται, επομένως, η σπουδαιότητα του Οσίου Ιουστίνου;

Καταρχήν ο π. Ιουστίνος δεν ήταν μόνον ένας εξαιρετικά σπουδαίος Ακαδημαικός θεολόγος. Ήταν προπαντός μια αγιασμένη ύπαρξη που ζούσε μέσα στη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό μιλούσε για τα θεία "ως εξουσίαν έχων". 

Όσοι φοιτήσαμε σε Θεολογικές Σχολές ξέρουμε πόσο πολύ η ακαδημαική θεολογία διακονείται από ανθρώπους που είναι άγευστοι της εν Χριστώ ζωής, και οι οποίοι -κατά κανόνα- είναι βαθύτατα επηρεασμένοι στη σκέψη και στη μέθοδο από τους ετερόδοξους και κακόδοξους ακαδημαικούς δασκάλους τους.

Αλλά ο Όσιος Ιουστίνος δεν ήταν ο μόνος Άγιος που μιλούσε εναντίον του Οικουμενισμού. Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος λ.χ. καθόλου δεν υστερούσε σε αγιότητα από τον Όσιο Ιουστίνο. Δεν είχε, όμως, τη θεολογική εμβέλεια του κορυφαίου Εκκλησιολόγου Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Ο Οικουμενισμός, βεβαίως, είναι παναίρεση, αλλά είναι πρώτιστα εκκλησιολογική αίρεση και γι' αυτό κανείς άλλος δεν μπόρεσε να συλλάβει το μέγεθος της κακοδοξίας του από τον κορυφαίο εκκλησιολόγο Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς. 

Γι’ αυτό και τα συγγράμματα του Οσίου Ιουστίνου είναι και θα παραμείνουν τα κατεξοχήν μνημεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας που πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού που ταλανίζει την Εκκλησία από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ο κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΞΕΦΡΑΣΕ Ο ΣΕΒ. ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Ο κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΞΕΦΡΑΣΕ Ο ΣΕΒ. ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

=====

Τραγική η τοποθέτηση του μητροπολίτη αναφορικά με την ψευδο-σύνοδο του Κολυμπαρίου.

Η αρχή "η ψήφος των πλειόνων κρατείτω" δεν ισχύει για θέματα Ορθοδόξου Πίστεως.

Όπως τόνισε ο μακαριστός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου του ΕΚΠΑ Κωνσταντίνος Μουρατίδης σε συνέδριο προ ετών "Στην Ορθοδοξία προέχει η αλήθεια και έπεται η πλειοψηφία. Όταν υπάρχει αντίθεση της πλειοψηφίας προς την αλήθεια, τότε ισχύει, το περιώνυμο αξίωμα: "Ο είς και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία"! Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όχι μόνο δεν υπετάγησαν στην πλειοψηφία, ακόμη και στην παμψηφία συνοδικών αποφάσεων, όταν ήσαν αντίθετες προς την Ορθοδοξία και υπεστήριζαν την αίρεση, αλλά και αντιτάχθησαν μέχρις εσχάτων και εις το τέλος η Αλήθεια και η Ορθοδοξία εθριάμβευσαν."

Θλίψη και μόνο θλίψη καταλαμβάνει τους πιστούς επί τω ακούσματι των στρεβλών αυτών επισκοπικών θέσεων που εκφωνήθηκαν, μάλιστα, στην ιδιαίτερη πατρίδα του μεγάλου αντιοικουμενιστή επισκόπου π. Αυγουστίνου Καντιώτη και στη νήσο της Πάρου όπου μόνασε ο επίσης μέγας αντιοικουμενιστής π. Φιλόθεος Ζερβάκος. Θα τρίζουν τα κόκκαλά τους!

Εάν οι πιστοί διαχρονικά ταύτιζαν την πρακτική τους με τη λογική του επισκόπου και υποτάσσονταν στην πλειοψηφία ακόμη και σε ζητήματα Ορθοδόξου πίστεως τότε η ένωση με τους αιρετικούς παπικούς θα είχε προ πολλού επιβληθεί.

Τι κρίμα να ακούμε τέτοια πράγματα από επισκοπικά χειλη!

ΠΗΓΗ:

Ακτίνες

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗ “ΜΕΛΕΤΗ” ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗ “ΜΕΛΕΤΗ” ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Του κ. Λυκούργου Νάνη, ιατρού

=====

Ο μακαριστός Κωνσταντίνος Μουρατίδης, καθηγητής του Κανονικού Δικαίου στο ΕΚΠΑ, στο βιβλίο του "Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ" και αναφερόμενος στο επίμαχο κείμενο που συντάχθηκε το 1974 από τον νυν μητροπολίτη Καλαβρύτων γράφει τα εξής στις σελίδες 226 και 227: "Σε απάντηση κυρίως της μελέτης μου αυτής (πρόκειται για τη μνημειώδη μελέτη του αειμνήστου καθηγητού με τίτλο "Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ"), καθώς και σωρείας άλλων άρθρων που εδημοσιεύθυσαν την εποχή εκείνη, το αντιεκκλησιαστικό σεραφειμικό κατεστημένο, όπως είπαμε, κυκλοφόρησε μία ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΗ, ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΙΡΟΥΜΕΝΗ μελέτη υπο τον τίτλο: "Η αλήθεια για το εκκλησιαστικό ζήτημα" (Ανάτυπον εκ του περιοδικού "ΕΚΚΛΗΣΙΑ" Αθήναι 1974).".

Πράγματι εις την μελέτη αυτή το σεραφειμικό κατεστημένο προσπαθεί με ΕΥΤΕΛΗ, ΑΣΥΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΩΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ, ΜΗ ΔΙΣΤΑΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΨΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ Δ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό και προπάντων να συγκαλύψει το μέγα ανοσιούργημα και εκκλησιαστικό έγκλημα που διέπραξε κατά των 12 Μητροπολιτών".

ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΤΑΞΕΙ Η ΟΥΡΑ!

ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΤΑΞΕΙ Η ΟΥΡΑ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Είχαμε προειδοποιήσει από καιρό και κατ’ επανάληψη ότι η παρουσία του π. Βασιλείου Βολουδάκη στον “Ορθόδοξο Τύπο” θα ήταν πηγή αλυσιδωτών προβλημάτων για τον αντιοικουμενιστικό αγώνα.

Έτσι στην τελευταία έκδοση του “Ορθοδόξου Τύπου” δημοσιεύθηκε κείμενο αγνώστου συντάκτη στον υπογράφοντα το παρόν άρθρο, που απηχεί απολύτως τις εμμονές και τις ιδεοληψίες του π. Βασιλείου Βολουδάκη για το καθεστώς των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών.

Αυτό που ενόχλησε τον συντάκτη του άρθρου, και κατ’ επέκταση τον “Ορθόδοξο Τύπο” που πρόβαλε το άρθρο, είναι το μνημόσυνο του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχη στις Μητροπόλεις των Νέων Χωρών επειδή κατά την άποψή του αυτό είναι αντικανονικό. Δεν εξηγεί φυσικά το γιατί. Ούτε και αναφέρει ότι ουδείς μεγάλος κανονολόγος θεωρεί αντικανονικό το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχη στις Μητροπόλεις των Νέων Χωρών. Ούτε ο μ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ούτε ο μ. Κωνσταντίνος Μουρατίδης, ούτε οποιοσδήποτε άλλος σπουδαίος θεολόγος εξέφρασαν ποτέ την πλάνη ότι είναι αντικανονικό το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχη στις Μητροπόλεις των Νέων Χωρών.

Αυτό που ενοχλεί προπαντός στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι η ανακρίβεια ότι είναι αντικανονικό το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχη στις Μητροπόλεις των Νέων Χωρών αλλά το ότι ο συντάκτης του άρθρου αντί να ενοχληθεί με τις οικουμενιστικές κακοδοξίες που εκφράζει ο Παναγιότατος ενοχλήθηκε από την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1928. Αντί να στηλιτεύσει τους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς του Οικουμενικού Πατριάρχη κατατρύχεται από τις αντιπατριαρχικές Βολουδάκειες εμμονές και ιδεοληψίες. Αντί να αγωνιζόμαστε για την πίστη μας αγωνιζόμαστε για θρόνους και δικαιοδοσίες. Αντί να πολεμούμε την αίρεση του Οικουμενισμού πολεμούμε το θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Σιγά μη στάξει η ουρά! Καταπίνει ανενόχλητα τη φάλαινα των οικουμενιστικών αντικανονικοτήτων του Πατριάρχη και κυνηγά την υποτιθέμενη μαρίδα του καθεστώτος των Νέων Χωρών. Κρίμα!

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΠΛΑΝΩΝ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

______

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Κατά των Παπικών πλανών, Εκδ. «Υπακοή», Αθήνα 2016, σσ. 227.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Οι μέρες που διερχόμαστε είναι εποχή κατά την οποία ο συγχρωτισμός και ο μόνιμος συναγελασμός μετα των κακοφρόνων Παπικών βρίσκεται στο απόγειό του. Τόσοι και τόσοι σπουδάζουν στην Εσπερία, σιτιζόμενοι στην τράπεζα της παπικής Ιεζάβελ κι επιστρέφοντας στην ημεδαπή θέλουν να μας «διαφωτίσουν» κάνοντας το μαύρο άσπρο. Όμως ο π. Ιωάννης τολμά όχι απλώς να αμφισβητήσει, αλλά και να τα βάλει με τον παπικό Γολιάθ. 

Ου μικρόν το εγχείρημα. Παρά ταύτα, εξοπλισμένος όχι μόνο με «πέντε λίθους λείους εκ του χειμάρρου» αλλ’ έχοντας ολόκληρη φαρέτρα πλήρη βελών κι ανά χείρας την μάχαιραν του Πνεύματος, βαδίζει σταθερώς πρόσω. Κτυπά κέντρον, κατά το σύνηθες αυτώ, και εισέρχεται με εφόδιο τη γνώριμη του μεθοδικότητα, στο βάθος των πραγμάτων. Ανατέμνει αδίστακτα το απόστημα ώστε να φανεί η εμφανής του δυσοσμία και η καταφανής και προφανής αλλοτρίωση που επέφερε στον ευαγγελικό λόγο  ο κακόφρων Παπισμός. Όποιος δεν είναι τυφλός τα ώτα, τον τε νουν τα όμματα αντιλαμβάνεται με την πρώτη ότι το εγκόσμιο, κακώνυμο και αυτόχρημα αντιχριστιανικό συστημα που ακούει στο όνομα Παπισμός ομοιάζει με τη διδασκαλία του Χριστού, όσο μοιάζει ο σκύλος που γαυγίζει στη γειτονιά μου με τον αστερισμό του Κυνός στον ουρανό. 

Χωρίς να «στρουθοκαμηλίζει» ο καλός στρατιώτης του Χριστού κονταροκτυπιέται με τις βασικές κακοδοξίες των Παπικών, δηλαδή το παπικό πρωτείο και αλάθητο, τα άζυμα, το καθαρτήριο, το Φιλιόκβε και τα «υπέρτακτα» έργα. Ξεσκεπάζει τις παπικές πλάνες με σύμμαχο τον πρώην Ιησουϊτη Παύλο Μπάλλιστερ-Κονβαλιέρ και ιδίως την άχαρη προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι η «πέτρα» για την οποία μιλά ο Κύριος στο ευαγγέλιο είναι, όχι ο ίδιος ο Χριστός, αλλά ο Πέτρος και (φυσικώ τω λόγω) ο Πάπας!!! Με καταπελτώδες κείμενο του μακαριστού καθηγητου Κ. Μουρατίδη ανατρέπει πλείστες όσες αιτιάσεις των Παπικών υπέρ των αξιώσεων του Πάπα. 

Το πιο μέγαλο όπλο στα χέρια του καλού κληρικού είναι τα κείμενα του κεφαλαίου “Έργα και ημέραι του Παπισμού”. Σημειώνει ενδεικτικά στην πρώτη σελίδα: «Όταν απορρίπτης το Θεό στο ζητήμα της Πίστεως (δηλ. των δογμάτων), σε εγκαταλείπει η Χάρις Του και μπορείς πλέον να διαπράξης τα αίσχιστα». 

Πώς να μην ευχαριστήσουμε, για μια ακόμη φορά τον άξιο κληρικό, που επιμένει να μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, όταν τόσοι και τόσοι αλληθωρίζουν όταν ακούουν πόσα εκατομμύρια ακολουθούν τον Παπισμό. «Κρείσσων εις ποιών το θέλημα του Κύριου ή μύριοι παράνομοι» είναι η απάντηση. Αυτές οι ρηχές συνειδήσεις ας κοιτάξουν καλύτερα τα έργα και τις ημέρες του Παπισμού. Για να πάψουν να ζούνε με ψέμματα. Ας αντικρύσουν με λίγη αγάπη κι όλες αυτές τις μυριάδες των θυμάτων του Παπισμού. Τουλάχιστον αυτών του 20ου αιώνος.