Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ε΄ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ε΄ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

=====

Τόν κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος Προκαθήμενον τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου [Πατριάρχη Αθηναγόρα], ἐν τῇ διακρινούσῃ αὐτόν ἐπιπολαιότητι καί τῇ μανίᾳ τῆς ἐπιδείξεως, κατέλαβεν ἑνωτική παραφροσύνη, ὐφ’ ἧς οἰστρηλατούμενος, προέρχεται εἰς ἀναριθμήτους πρός πάσας τάς κατευθύνσεις ἐνεργείας ἀντιβαινούσας, ἀντικανονικάς καί ἀντορθοδόξους, μεταξύ δέ τούτων συγκαταλέγονται ἀκροβασίαι καί ἅλματα εἰς τό ζήτημα τῶν σχέσεων πρός τήν Ἀρμενικήν Ἐκκλησίαν. 

Εἶνε γνωστόν ὅτι αἱ σχέσεις αὗται ὑφίσταντο ἀνέκαθεν μεταξύ τῶν ἐνταῦθα δύο Πατριαρχείων, τοῦ ἠμετέρου καί τοῦ Ἀρμενικοῦ, σχέσεις ὅμως καθαρῶς τυπικαί, περιοριζόμεναι εἰς ἀνταλλαγήν ἐπισκέψεων ἐπί ταῖς μεγάλαις ἑορταῖς τῆς Χριστιανωσύνης, Πάσχα καί Χριστουγέννων. 

Μή περιορισθείς εἰς ταύτας ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος καθιέρωσεν ἐφέτος τήν ἀνόητον καί ἄνευ λόγου ἀνταλλαγήν μετά τῶν Ἀρμενίων λειτουργικῶν ἐπισκέψεων καί ἀντεπισκέψεων οὕτως εἰπεῖν, τελεσθείσης Ὀρθοδόξου λειτουργίας ἐν τῷ ἐν Σταυροδρομίῳ Ἀρμενικῷ Ναῷ ὑπό ἡμετέρων Κληρικῶν καί Ἱεροψαλτῶν καί Ἀρμενικῆς λειτουργίας ἐν τῷ ἐν ἐκεῖ Ὀρθοδόξῳ Ναῷ τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπό Ἀρμενίων, παρόντων κατ’ ἀμφοτέρας καί συμπροσευχομένων τῶν δύο Πατριαρχῶν. 

Εἶνε γνωστόν ὅτι τοιαῦται λειτουργίαι τελοῦνται εἰς μέρη, ὅπου δέν ὑπάρχει Ναός τοῦ δόγματος ἐκείνου, κατ’ οἰκονομίαν, διά τούς ἐκεῖ, τυχόν, εὑρισκομένους οἰκείους χριστιανούς, διά τοῦτο δέ καί ἐχαρακτήρισα ἀνωτέρω τάς λειτουργίας ταύτας, ἄν μή τι ἄλλο, ὡς ἀνοήτους καί ἄνευ 

λόγου γενομένας. 

Δέν ἠρκέσθη ὅμως εἰς μόνας ταύτας ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος, ἀλλά μετέβη μετά τοῦ Ἀρμενίου Πατριάρχου εἰς τήν ἐν Χάλκῃ Ἱ. Θεολογικήν Σχολήν, εἰς τά προπύλαια τῆς ὁποίας ἐνέδυσαν τόν πρός στιγμήν διστάσαντα Ἀρμένιον Πατριάρχην Μανδύαν, Ἐπιτραχήλιον καί Ὠμοφόριον μετά ποιμαντορικῆς ράβδου καί ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις ὡδήγησαν εἰς τό Ναΐδριον τῆς Σχολῆς, προηγουμένων ἐνδεδυμένων τά ἄμφια αὐτῶν Ἱερέων καί Διακόνων μετά Δικηροτρικήρων καί θυμιατηρίων, μετά δέ τήν εὐλογίαν, ἐν τῷ σωλέᾳ ἐνεκαθίδρυσαν εἰς τόν Ἀρχιερατικόν Θρόνον, ὅπου ὁ Ἀρμένιος ἔβαλεν εὐλογητόν καί προεξῆρχε τῆς τελετῆς τῆς δοξολογίας. 

Τοῦτο δὲν εἶναι μόνον συμπροσευχή· προέστη ὁ Ἀρμένιος Πατριάρχης μετ’ Ὀρθοδόξων Κληρικῶν Ὀρθοδόξου τελετῆς ἐν Ὀρθοδόξῳ Ναῷ. Δοθέντος δέ ὅτι οἱ Ἀρμένιοι εἶναι αἱρετικοί ἐμπίπτει, ἐρωτῶ, ὁ ταῦτα διατάξας εἰς τόν ΜΕ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν ἄλλων συναφῶν Ἱ. 

Κανόνων τῆς ἐν 

Λαοδικείᾳ Συνόδων;

Δυστυχῶς ὅσα λέγει καί πράττει ὁ ἡμέτερος Προκαθήμενος ἀντικανονικά καί ὀρθοδόξως παράβολα θεᾶται καί ἀκούει ἀπαθής καί ἀνάλγητος ἡ ἁπανταχοῦ καί δή ἡ ἡμετέρα ἐνταῦθά τε καί αὐτόθι Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία καί ἐπί τῶν εὐκλεῶν ἡμερῶν αὐτοῦ τό Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀπό Κέντρου καί Ἀρείου Πάγου τῆς Ὀρθοδοξίας μεταβάλλεται εἰς κέντρον καί πηγήν πάσης ἀντικανονικῆς καί αἱρετικῆς δοξασίας καί ἐνεργείας.

 Ἴσως εἰς ἐμέ, ἐφ’ ὅσον ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί τῶν φρικωδῶν παθημάτων μου δέν πίπτει λόγος, ἀλλ’ ἐξεγείρεται ἠ συνείδησίς μου ἐπί τοῖς τελουμένοις καί λαλουμένοις ἐν ταῖς 

ἡμέραις ταύταις. 

Εἶνε μία τοιαύτη 

κατάστασις ἀνεκτή; 

Ἐπισυνάπτω ἀπόκομμα Ἀραβικοῦ Ὀρθοδόξου Περιοδικοῦ, ὅπου παπιστικαί δηλώσεις αὐτοῦ, μή διαψευσθεῖσαι. Εἰς τήν ἐπισκεφθεῖσαν αὐτόν τῇ 9ῃ ὁδεύοντος Μαΐου νέαν Ἐφορείαν τοῦ ἐνταῦθα Ζαππείου Παρθεναγωγείου ἐδήλωσεν ἀπροκλήτως καί ἀνερυθριάστως: «Ἐγώ δέν εἶμαι θεολόγος. Οἱ θεολόγοι εἶναι κακοί. Τούς θεολόγους τούς ἀπεχθάνομαι, διότι αὐτοί, λόγῳ τῶν δογματικῶν των ἀπόψεων, εἰς ἅς ἐπιμένουν, ἐνσπείρουν τήν διχόνοιαν καί ἐμποδίζουν 

τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»!!!

Ἐδημοσίευσεν ὁ «Κόσμος» τῶν Παρισίων τήν καί εἰς τόν ἐνταῦθα ἐκδιδόμενον «Χρόνον» μετενεχθεῖσαν πληροφορίαν ὄτι δύο Ἐκκλησιαστικαί Κορυφαί, ὁ Καντουαρίας καί ὁ Ἁθηναγόρας, εἶναι Μασσῶνοι καί δέν διέψευσε μέχρι τοῦδε τήν πληροφορίαν. Διατί ἆραγε; 

Ἐσχάτως μᾶς ἀπεδόθη ὁ Ὀρθόδοξος Ναός τοῦ ἐν Σιολῇ Τουρκικοῦ Πτωχοκομείου καί μετά τήν Πατριαρχικήν ἐν αὐτῷ χοροστασίαν εἰς τήν γενομένην δεξίωσιν μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἀσυναρτησιῶν ἐδήλωσε καί τά ἀκόλουθα, ἀναγραφέντα ἐν ἐκδιδομένῃ ἐνταῦθα ἐφημερίδι καί μή διαψευσθέντα: «Ἡμεῖς εἰς τό χωριό μας, εἰς τό πατρικό μας σπίτι, εἴχομεν δύο, τόν παπᾶν καί τόν δερβίσην, τόν δερβίς Κιαμήλ. Ἐξωμολογούμεθα δέ καί ἐλέγομεν τά μυστικά μας εἰς τόν δερβίς Κιαμήλ, διότι εἰς τόν παπᾶν δέν εἴχομεν ἐμπιστοσύνην»!!! 

Δέν εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος εἰς τόν ἐνθρονιστήριόν του λόγον ἀφιέρωσεν ἰδιαιτέραν παράγραφον, ἐκθειάζων τήν Μουσουλμανικήν Θρησκείαν (Βλ. «Ὀρθοδοξίαν» Ἰαν. 1949) καί δέν εἶναι αὐτός ὅστις ἀθεοφόβως ἐθεάθη προσευχόμενος εἰς τό ἐνταῦθα τέμενος τοῦ Ἐγιούπ καί εἰς τό ἐν Ἱεροσολύμοις τοῦ Ὁμάρ;

Ὑπάρχουν, ἀγαπητέ μοι, καί ἄλλα ἠθικῆς φύσεως, ὅλα μεμαρτυρημένα γεγονότα, πού δέν γράφονται. Ψεῦδος, δόλος, ἀπάτη, κακοήθεια καί ἐνωτική μανία μετ’ ἐκδηλώσεων καί ἐνεργειῶν, κακοδόξων. Μισεῖται θανασίμως ὑπό τοῦ ἐνταῦθα ὀρθοδόξου πληρώματος. Ποῦ θά φθάσῃ ἡ κατάστασις αὐτή; Ἦλθε νά ρίψη τήν χαριστικήν βολήν κατά τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων.

Μέ ἄπειρον ἀγάπην 

† Ὁ πρ. Κων/πόλεως ΜΑΞΙΜΟΣ

Μεταγραφή από την εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” από τον Οσιολ. Μον. Σεραφείμ (Ζήση)

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

(με την οποία κατεδάφισε τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Βολουδάκη και ανέδειξε παράλληλα πολλές πτυχές του Οικουμενισμού)

ΙA΄

=====

Εἶναι λοιπόν σαφές ὅτι ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, ὃπως τήν ζοῦμε, εἶναι πνευματικός καρπός τοῦ τεκτονισμοῦ καί τῆς θεοσοφίας καί αὐτῶν τά ἄνομα καί ἀνήθικα σχέδια καλεῖται νά ὑλοποιήσει. Ἄρχισε νά ἐφαρμόζεται τόν 19ο αἰ ἀρχικά στόνπροτεσταντικό χῶρο[7] μέ καθαρά προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις (θεωρία κλάδων-ἀναδενδράδων) καί στοχεύσεις (ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας τοῦ κατακερματισμένου προτεσταντισμοῦ) καί μέ πρωτοπόρους Προτεστάντες. 

Ἀργότερα, στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ., στήν Οἰκουμενική Κίνηση προσχώρησε τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως (δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι, σύμφωνα μέ μασονικά περιοδικά, οἱ πρωτεργάτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριάρχες ΚΠόλεως Ἰωακείμ Γ΄, Μελέτιος Μεταξάκης καί Ἀθηναγόρας ἦσαν μασόνοι!). Ὁ παπισμός, ἀρχικά ἦταν ἀντίθετος στόν Οἰκουμενισμό, στή συνέχεια, ὃταν “συμφιλιώθηκε” μέ τή Μασονία[8] μέ τή Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-65) παρέσχε στόν Οἰκουμενισμό τή “θεολογική” κάλυψη (βαπτισματική θεολογία, ὅρια Ἐκκλησίας) καί πρότεινε συγκεκριμένες πρακτικές γιά τήν ὑλοποίησή του, τίς ὁποῖες ἔκτοτε ἀκολουθεῖ κατά γράμμα ἡ Οἰκουμενική Κίνηση. 

Ὡς Ὀρθόδοξοι θλιβόμαστε ὅταν διαπιστώνουμε ὅτι οἱ Ἐκκλησιαστικοί μας Ταγοί πορεύονται καί ἐνεργοῦν στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βάσει τῆς θεολογίας καί τῶν ἀποφάσεων καί πρακτικῶν ἐπιταγῶν τῆς παπικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου μέ τελική στόχευση τούς σκοπούς τῆς μασονίας γιά ἑνοποίηση καί συγχώνευση ὅλων τῶν θρησκειῶν!

Εἶναι προφανές ὅτι μία τέτοια προσπάθεια μέ τίς προϋποθέσεις τῆς προτεσταντικῆς καί παπικῆς ἐκκλησιολογίας καί κατά βάθος τῆς θεοσοφίας καί τοῦ τεκτονισμοῦ, εἶναι ἐντελῶς ξένη στήν ἐκκλησιαστική καί πατερική παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. 

Γι’ αὐτό καί ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς καί σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ὃσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, χαρακτήρισε τόν Οἰκουμενισμό ὡς «Παναίρεση», καί συνακόλουθα ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ  ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ Ι΄

 ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

(με την οποία κατεδάφισε τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Βολουδάκη και ανέδειξε παράλληλα πολλές πτυχές του Οικουμενισμού)

Ι΄

=====

Οἰκουμενισμός:  Ἡ “παναίρεση” τῆς ἐποχῆς μας, στήν ὑπηρεσία τοῦ τεκτονισμοῦ καί  τῆς θεοσοφίας

Οἱ οἰκουμενιστές ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἐμπνέεται ἀπό τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου γιά ἑνότητα ὅλων τῶν πιστῶν Του καί γεννήθηκε μέ τίς Πατριαρχικές Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904 καί 1920. Δυστυχῶς, ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι διαφορετική καί πολύ τραγική: ὅπως ἀποκαλύπτει ἡ μελέτη ἀπορρήτων μασoνικῶν κειμένων, ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν, ὅπως σχεδιάστηκε καί προωθεῖται ἀπό τόν διαχριστιανικό Οἰκουμενισμό (μέ παπικούς καί προτεστάντες), ἐντάσσεται στό εὑρύτερο πλαίσιο τοῦ διαθρησκευτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ,  πού ἀποβλέπει στήν ἑνοποίηση  ὅλων τῶν θρησκειῶν[1]!

Οἱ μασόνοι εἶναι ἀπολύτως σαφεῖς: «Ὁ Τεκτονισμός … προώρισται αὐτός νά ὑποδείξῃ βραδύτερον τήν βάσιν, ἐπί τῆς ὁποίας  θά ἑδρασθῇ ἡ παγκόσμιος θρησκεία τοῦ μέλλοντος, ἥτις θά περισυναγάγῃ τήν Οἰκουμένην ἅπασαν εἰς μίαν ποίμνην ὑπό ἕνα ποιμένα»[2]. Τό ἔργο αὐτό τό ἔχουν ἀναλάβει τά ἀνώτατα κλιμάκια τῆς μασονίας:«Ἡ ἕκτη τάξις [30oς-33ος μασωνικοί βαθμοί] καθιερώθη διά τήν ἵδρυσιν θρησκείας παγκοσμίου»[3]. Ἀσφαλῶς στό ἔργο τοῦ τέκτονα ἐντάσσεται ἡ κατάργηση τῶν θρησκειῶν μέ τή σημερινή τους μορφή: «Ὁ τέκτων ὃτε μεν εἶναι δημοτικός [δημοκρατικός], ὃτε μεν ἀριστοκρατικός, καί ἄλλοτε καταρρίπτει τούς βωμούς τῶν ναῶν,ἄλλοτε κατακρημνίζει τούς θρόνους τῶν βασιλέων»[4]. 

Μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά χριστιανικά δόγματα, ἀρχικά, καί στή συνέχεια ὅλες οἱ θρησκεῖες θά παραμερίσουν καί θά διαγράψουν τίς διδασκαλίες πού τίς διαφοροποιοῦν καί θά κρατήσουν μόνο τά στοιχεῖα πού τίς ἑνώνουν!  Αὐτό εἶναι τό «Βασιλικό Μυστικό» [5] τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὅπως ἐκτίθεται στήντελετή μυήσεως τοῦ «Ὑπερτάτου Πρίγκηπος τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» (32ος μασωνικός βαθμός): «Νά ἐλευθερωθοῦν οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, παραμερίζοντας πολλά πράγματα ἐξ ἐκείνων τά ὁποία τιμοῦν ἤ κηρύσσουν εἰς τάς ἰνδικάς παγόδας, τούς βουδιστικούς ναούς, τά μωαμεθανικά τεμένη καί τάς χριστιανικάς ἐκκλησίας, νά ἀναζητήσουν κάτι τό ἁγνότερον, καί νά προχωρήσουν πρός μίαν αἰωνίαν ἀλήθειαν, ἔτσι ὥστε νά προκύψῃ ἡ Ἐκκλησία τοῦ μέλλοντος, ὁ νέος ναός τόν ὁποῖον θέλομεν νά οἰκοδομήσωμεν μίας πράγματι καθολικῆς θρησκείας, τότε θά ἀρχίσῃ νά ἀναφαίνεται τό ἀληθές Βασίλειον τῆς Ἐλευθερίας, δεδομένου ὅτι οἱ διδασκαλίες τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἔχουν ἀξιοσημείωτον σύμπτωσιν καί συμφωνίαν … αὐτοί εἶναι οἱ Ἅγιοι Τόποι τούς ὁποίους θέλομεν νά κατακτήσωμεν, αὐτός εἶναι ὁ Ναός τόν ὁποῖον θέλομεν νά οἰκοδομήσωμεν, εἰς αὐτό συνίσταται τό Βασιλικόν Μυστικόν». 

Ἡ σοβαρότητα τοῦ «Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» καταδεικνύεται ἀπό τό ὅτι σέ αὐτό μυοῦνται μόνο οἱ «Ὑπέρτατοι Πρίγκηπες», οἱ ἡγέτες τῆς μασονίας (32οςβαθμός) καί δίνουν ὅρκο νά μήν ἀποκαλύψουν σέ κανένα τό «ἀπόρρητο ἔργο» γιά τήν πραγμάτωσή του: «ὁρκίζομαι ὅτι δέν θά ἀποκαλύψω εἰς οἱονδήποτε, μή δικαιούμενον νά μάθῃ τοῦτο, οἱονδήποτε τμῆμα τοῦ ἀπορρήτου ἔργου τοῦ βαθμοῦ τούτου (τοῦ 32ου μασονικοῦ βαθμοῦ)»[6].

Ἐπί πλέον δέ, οἱ ἲδιοι οἱ μασόνοι ὁμολογοῦν κυνικά: «Τό εἰρηνοπολιτικόν σωτήριον κήρυγμα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέκρυπτε τήν καθαίρεσιν τῆς Ὀρθοδοξίας» (μασονικό περιοδικό «Πυθαγόρας», ἔτος 1930, τ. 1, σ. 17)!

(Συνεχίζεται)

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ Δ΄

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

(με την οποία κατεδάφισε τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Βολουδάκη και ανέδειξε παράλληλα πολλές πτυχές του Οικουμενισμού)

Δ΄

=====

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια της διακοπής του μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ 

Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη.

Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: «ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “ὂχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4  καί  τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)

[1] Τά ἐπίσημα μασονικά περιοδικά κατ’ ἐπανάληψη ἔχουν δημοσιεύσει ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦταν Μασόνος [τόν χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5), «ἐνσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1977, τ. 58-59, σ. 49), «τοῦ Ὑπάτου 33ου βαθμοῦ…μεγάλο ὁραματιστή τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41)]. Μάλιστα στίς 12.10.1972 τοῦ ἒκαναν καί μασονικό «μνημόσυνο» στήν Ἀθηναϊκή Μασονική Στοά «Ἁρμονία» (Τεκτονικό Δελτίο, 1972, τ. 104, σ. 232 κἑξ)!  Δυστυχῶς γιά τή μνήμη τοῦ Πατριάρχου, δέν ἔχει ὑπάρξει κάποια διάψευση, οὔτε κἄν ἁπλή διαμαρτυρία πρός τό Τεκτονικό Ἵδρυμα ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους  του.

[2] Ἐξαιρετικά στοιχεῖα-ντοκουμέντα γιά  τή στάση τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἡ ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὂρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἃγ. Ὂρος  22014.

(Συνεχίζεται)

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ Γ΄

 ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

(με την οποία κατεδάφισε τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Βολουδάκη και ανέδειξε παράλληλα πολλές πτυχές του Οικουμενισμού)

Γ΄

=====

Σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ οἱ Μοναχοί, παράλληλα μέ τόν προσωπικό τους ἀγῶνα ἐναντίον τῶν παθῶν, ἐνδιαφέρονταν ἰδιαίτερα γιά τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Μάλιστα, ὅταν στήν Ἐκκλησία παρουσιαζόταν κίνδυνος ἀλλοιώσεώς της μέ τήν ἐμφάνιση κάποιας αἱρέσεως, ἄφηναν τήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου (Μ. Ἀντώνιος) ἤ τοῦ κελιοῦ τους καί πρωτοστατοῦσαν στόν ἀγώνα γιά τή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (βλ. Οἱ ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔκδ. 

Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου 

Ἅγ. Ὂρους, 2003).

Στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐνέσκηψε δειλά-δειλά ἡ πολύ ἐπικίνδυνη καί ὕπουλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, μασoνικῆς καί θεοσοφικῆς ἐμπνεύσεως, ἐμφανίστηκε ἀρχικά στόν προτεσταντικό χῶρο (19ος αἰ.), μέ προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις καί στοχεύσεις καί βέβαια μέ πρωτοπόρους τούς Προτεστάντες.

Μέ τήν ἀνάρρηση ὅμως στό Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ “μεγάλου” – κατά τους Οικουμενιτές– Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ Οἰκουμενισμός ἔλαβε καί θεσμική κάλυψη στόν Ὀρθόδοξο χῶρο μέ πρωτοφανῆ ἀνατροπή τῆς μέχρι τότε ἐκκλησιαστικῆς καί 

κανονικῆς τάξεως. 

Ὁ Ἀθηναγόρας «μέ μία σειρά ἀπό πρωτόγνωρες ἀποφάσεις καί ἐνέργειες ἀνέτρεψε μέ συνοπτικές διαδικασίες κάθε δεδομένο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀνέτρεψε ἱερούς κανόνες, συνοδικότητα, ἁγιοπατερική παράδοση, δογματική καί ἐκκλησιαστική συνείδηση» καί οὐσιαστικά ἀμνήστευσε τίς πλάνες καί τά ἐναντίον τῆς εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας ἐγκλήματα τοῦ Παπισμοῦ ἐξισώνοντας τήν αἵρεση μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν πλάνη μέ τήν ὀρθή Πίστη, τό δαιμονικό ψεῦδος μέ τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθόδοξη 

Ἐκκλησία.

Ἔτσι, μπροστά σέ αὐτό τό ξεθεμελίωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἁγιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκῆτες καί Κελιά) ἀκολουθώντας τή μακραίωνη ἐκκλησιαστική καί κανονική παράδοση ἔπαψαν νά ἀναγνωρίζουν τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς Ὀρθόδοξο Πατριάρχη καί διέκοψαν τή μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του (ἀπό τό 1970 μέχρι τό θάνατό του (7.7.1972) σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οἰκουμενιστική του πολιτική. 

«Ἡ διακοπή τοῦ Μνημοσύνου ἀποτελεῖ ἄρνησιν καί πράξιν ἀντιστάσεως, ἐν ὄψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά ἡ Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὂρους σέ ἔγγραφό της.

(Συνεχίζεται)

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,Ο π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ

Ο π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”, άρθρο του Οσιολογιώτατου Μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση, που επιγράφεται “Ἡ Μασονία στήν Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης”.

Στο εν λόγω άρθρο του, ο π. Σεραφείμ στοιχειοθετεί τον τρόπο με τον οποίο οι Τέκτονες της Θεσσαλονίκης διείσδυσαν στο φιλανθρωπικό έργο της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως πιστά μέλη της Εκκλησίας.

Στο άρθρο του, ο π. Σεραφείμ λέγει ότι δεν είναι συνωμοσιολογία η ενασχόληση με την Μασωνία. 

Προς επίρρωση του ισχυρισμού του προσκομίζει παραδείγματα ενάρετων ανδρών ή και Αγίων της Εκκλησίας, οι οποίοι καταδίκασαν απερίφραστα τον Τεκτονισμό.

Στα ονόματα που ανέφερε ο Οσιολογιώτατος κ. Σεραφείμ, ας μας επιτραπεί να προσθέσουμε τις δύο αποφάσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος με τις οποίες καταδικάζεται η Μασωνία ως σαφώς αντιχριστιανικό σύστημα. 

Έχουμε, επίσης, το σχετικό βιβλίο του Π. Τρεμπέλα, αλλά και το πολύκροτο βιβλίο του Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου “Η Μασωνία υπό το φως της αληθείας”, με το οποίο ο μακαριστός Γέροντας απέδειξε βήμα προς βήμα, με συντριπτικά επιχειρήματα, τον θρησκευτικό χαρακτήρα της Μασωνίας.

Ασφαλέστατα, λοιπόν, δεν είναι συνωμοσιολογία η ενασχόληση με την Μασωνία. Πολλώ μάλλον, αφού η σχέση Μασωνίας και Οικουμενισμού είναι πολλαπλώς μαρτυρημένη.

Δεν μπορούμε να μιλούμε για συνωμοσιολογία όταν αναλύουμε επιστημονικά, θεολογικά και ιστορικά τον Τεκτονισμό. 

Μόνο τότε η ενασχόληση με την Μασωνία καταντά συνωμοσιολογία, όταν πιστεύουμε πως οτιδήποτε συμβαίνει στον πλανήτη οφείλεται στους Τέκτονες. 

Προσβάλλουμε έτσι την λογική και την αξιοπρέπεια των συνανθρώπων μας -αναφέρομαι σε συνειδητά μέλη της Εκκλησίας-, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να στραπατσάρουν την αξιοπρέπεια τους και να γρονθοκοπήσουν ανελέητα την λογική τους, για να υιοθετήσουν την τρομολαγνεία των συνωμοσιολόγων. 

Συνωμοσιολογία έχουμε όταν ζούμε σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων και τρομολαγνείας. 

Όταν κυριαρχούν φοβικά σύνδρομα. 

Όταν χάνεται η πίστη και η ελπίδα στην Ανάσταση του Κυρίου και η ακράδαντη πίστη στην μεταμόρφωση του σύμπαντος κόσμου με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ως εκ τούτου, να είστε απολύτως βέβαιος, π. Σεραφείμ, ότι διαβάσαμε με πολύ ενδιαφέρον την εργασία σας, που αποκαλύπτει με ποιο καταχθόνιο τρόπο κινούνται οι Μασώνοι στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, και ότι ουδόλως μας πέρασε από το μυαλό ότι πρόκειται για συνωμοσιολογικό άρθρο.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

Του Οσιολογ. Μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση

=====

Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι βεβαίως ἡ συνολική ἀμετανοησία τοῦ Γένους μας, ἡ ἴδια ἀμετανοησία πού ἐπέφερε στούς Ρώσσους τήν κατάρρευση τοῦ 1917· καί ὅμως, ὁ Κλῆρος καί οἱ Μοναχοί ὄχι μόνον δέν ἐξαιρούμεθα, ἀλλά καί προηγούμεθα στίς εὐθῦνες· κατά τούς παλαιούς Ὁσίους τοῦ Γεροντικοῦ, «ὁ Θεός ἀνέχεται τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ἀλλά ὄχι τίς ἁμαρτίες τῆς ἐρήμου»· καί οἱ Ἱερεῖς καλοῦνται σέ κάθε Θεία Λειτουργία νά ἐνθυμοῦνται τήν φοβερά εὐθύνη τους γιά τούς Πιστούς, ἀφοῦ τά δικά τους σφάλματα χαρακτηρίζονται στίς σχετικές εὐχές «ἁμαρτήματα», ἐνῷ ἐκεῖνα τοῦ λαοῦ ὀνομάζονται συγκριτικῶς «ἀγνοήματα». 

Ἐν πρώτοις λοιπόν, ἀποκαλύφθηκε σέ ὅλη της τήν μεγαλοπρέπεια ἡ βαθειά ἀπιστία πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, ἐννοῶ κυρίως Ἐπισκόπων· ὅσο καί ἄν προσπαθοῦν νά τήν «καλύψουν» κάποιοι εὐσεβιστές Κληρικοί, φοβούμενοι τόν «σκανδαλισμό» τοῦ λαοῦ (περισσότερο φοβούμενοι, ὅμως, ὅτι ἀλλιῶς θά πρέπει νά κάνουν «κάτι» γι’ αὐτό), ὅμως πολλοί Ἐπίσκοποί μας μέ ὅλο τους τόν φανφαρονισμό, τήν τελετουργική μεγαλομανία, τά πτυχία, τίς θεολογικές «ἀκαδημίες» καί τό φιλανθρωπικό τους ἔργο, διεκήρυξαν ἐν ἄλλαις λέξεσιν, ὅτι πιστεύουν στή δύναμη τοῦ Θεοῦ πολύ λιγότερο ἀπό ὅσο ἡ τελευταία εὐλαβής γιαγιά τοῦ χωριοῦ, ἡ τελευταία «μπάμπουσκα», πού ἀκόμη διασῴζει, ὅπως στή σοβιετική Ρωσσία, τά σπέρματα τῆς Πίστεως καί εὐλαβείας ἐμφυτευμένα στίς ψυχές τῶν ἀπογόνων της, ὅταν οἱ ὑψηλοί Κληρικοί ὑποτάσσονται στά ἑκάστοτε «ἄθεα σοβιέτ», ἤ σταλινικά ἤ δυτικο-μασονικά.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Κατάνυξις"

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

(Αποσπάσματα από τον ενθρονιστήριο λόγο του)

=====

Η Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Καθολικὴ μὲ τὴν ἔννοιαν, ὅτι κατέχει ὅλο το πλήρωμα τῆς ἀληθείας καὶ τῆς χάριτος διὰ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ κόσμου καὶ ἐπὶ πλέον εἶναι Καθολικὴ μὲ τὴν ἔννοιαν ὅτι «δυνάμει» τείνει, ὄχι νὰ κατακτήση, ἀλλὰ νὰ ἁγιάση τὸν κόσμον. Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστὸς καὶ ἠμεῖς μέλη ἐκ μέρους συνδεόμενοι διὰ τῆς κοινῆς πίστεως «ἐν τῷ συνδέσμω τῆς ἀγάπης».

Όλοι ὅσοι πιστεύουν ἀληθινά, ἀγαποῦν ἐν ἀληθεία ὅσοι δὲν πιστεύουν ἀληθινὰ ἀγαποῦν ἐν ὑποκρίσει. Εμείς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀγαποῦμε ὅλους καὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔρθουν σὲ ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας. Ἔτσι μᾶς δίδαξε «ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης» ἔτσι ἀναπαύεται ἡ συνείδησίς μας. Δὲν ἐχθραινόμεθα πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεως ἥ τῆς ἀπιστίας των, ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ ἀγαπήσωμεν ποτὲ τὴν ἀπιστίαν ἡ τὴν αἵρεσιν χάριν τῶν ἀνθρώπων, διότι θὰ ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁ Θεὸς διοχετεύει τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης Του, ὅταν προσκυνήται «ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθεία».

Εκείνοι ποὺ ὁμιλοῦν πληθωρικὰ περὶ ἀγάπης νοθεύουν τὸ περιεχόμενο της για νὰ περιπτυχθοῦν ὅλους τους αἱρετικοὺς ὅλων των ἀποχρώσεων. Εἶναι τόσο ψεύτικη αὐτὴ ἡ ἀγάπη ὅσο καὶ τὰ ψεύτικα λουλούδια....

Λέγουν νὰ ἑνωθοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς καὶ ἐν συνεχεία μὲ τοὺς Προτεστάντας καὶ μὲ ὅλες τὶς γνωστὲς καὶ ἄγνωστες αἱρέσεις ποὺ ἐπενόησε ὁ Διάβολος ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καὶ ἀφοῦ ἑνωθοῦν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἀνεξαιρέτως μεταξύ των, κατόπιν νὰ ἑνωθοῦν καὶ μὲ τοὺς Μωαμεθανούς, τοὺς Ἰουδαίους, κατ' ἐπέκτασι μὲ τοὺς Βουδδιστᾶς, Βραχμανιστᾶς, Σιντοϊστᾶς καὶ μὲ ὅλες γενικὰ τὶς θρησκεῖες τῆς ὑφηλίου.

Αὐτὴ ἡ παναιρετικὴ ἀλχημεία ἐπιχειρεῖται διὰ τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Ο ὅρος νομίζομε ὅτι δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. Πρόκειται περὶ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐθελοθρησκειῶν. 

Ὁ μοναδικὸς θεὸς ὁ ὅποιος θὰ διεκδικήση ἐκεῖ φόρον λατρείας θα εἶναι ὁ ἐκπεσῶν Ἑωσφόρος, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ ἀπεσταλμένου τοῦ μεταξύ των ἀνθρώπων Ἀντιχρίστου θὰ ἐπιχείρηση νὰ ὑποκαταστήση τὴν πίστη καὶ τὴ λατρεία στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ δὲν ὑπάρχει προσωπικὸς Θεός, τελείως ἀπαράδεκτο εἶναι γιὰ τοὺς συνεπεῖς οἰκουμενιστᾶς τὸ δόγμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ σατανοκίνητος Σιωνισμός συντονιζει δύο ἐπίβουλες ἐνέργειες ἐντὸς καὶ ἐκτός της Ἐκκλησίας ποὺ ἀποβλέπουν σὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπὸ στὴν ἅλωση τοῦ φρουρίου ποὺ λέγεται Ὀρθοδοξία.

Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασῶνοι, Ἑνωτικοί, Οἰκουμενισταί, καὶ κάθε ἄλλη «ρίζα πικρίας», ὅλοι αὐτοὶ «μίαν γνώμην ἔχουσι, καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ Θηρίω διδόασιν. Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος κυρίων ἐστι καὶ Βασιλεὺς βασιλέων, καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοὶ» (Aποκ. 17, 13).

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Ρωμαίικο οδοιπορικό”

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΣΟΡΟΣ, Η ΜΑΣΩΝΙΑ, ΟΙ "ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ" ΚΑΙ Η ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΝΤΕΛΜΠΕΡΓΚ;

1.000.000 Έλληνες πηγαίνουν να αφήσουν δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- εκατομμύρια στα καζίνα των Σκοπίων.!!!

Ποιος φταίει γι' αυτό;

Οι "σκοτεινές δυνάμεις", ο Σόρος, η Μασωνία και η Λέσχη Μπίνλτεμπεργκ ή μήπως η αφιλοτιμία και η εθελοδουλεία των Ελλήνων;

Τα ίδια και χειρότερα στην Κύπρο που καθημερινά τροφοδοτείται ο Αττίλας με εκατομμύρια.

Πραγματικά πρέπει να ντρεπόμαστε!

Δεν έχουμε ίχνος φιλότιμου.!

ΠΑΡΑΠΑΙΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ”

ΠΑΡΑΠΑΙΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος”, επεσήμανα ενδιαφέρον μυθιστόρημα, άγνωστου στον υπογράφοντα το παρόν άρθρο συντάκτη, που υπογράφει ως κ. Αντώνης Χαραλάμπης.

Το μυθιστόρημα -ή έστω διήγημα, δεν θα τα χαλάσουμε για το όνομα του λογοτεχνικού είδους- επιγράφεται “Συγκλονιστικαί ομολογίαι από χείλη Προκαθήμενων”.

Ο συντάκτης του παρουσιάζει τον εαυτό του να συνομιλεί με πλειάδα Προκαθήμενων για το Ουκρανικό -και άλλα θέματα που σχετίζει αυθαίρετα με το Ουκρανικό-, για να εκμαιεύσει αυθαίρετα συμπεράσματα που τον εξυπηρετούν.

Θλίβεται καταρχήν κανείς για την έπαρση, την οίηση και αλαζονεία του συντάκτη του διαλόγου, ο οποίος παρουσιάζει πλειάδα Προκαθημένων της Ορθοδοξίας να κάθονται παρά τους πόδας του σοφού Γαμαλιήλ -τουτέστιν του κ. Αντώνη Χαραλάμπη- για να τους διδάξει τις εμμονές και τις ιδεοληψίες του για το Ουκρανικό.

Σε τελευταία ανάλυση -φυσικά- το άχαρο λογοτεχνικά διηγηματάκι λέγει τα ίδια και τα ίδια χιλιοτριμμένα ανόητα, ανούσια και προπαντός αθεολόγητα και πέρα για πέρα αντικανονικά επιχειρήματα που ακούονται κατά κόρον για το Ουκρανικό.

Ουδόλως μας εκπλήττει διότι οι “Ηρακλείς του στέμματος” της “Αγίας Ρωσσίας” καταφεύγουν σε μυθιστορήματα για να ξεδώσουν και να ανοητολογήσουν και να πουν τον πόνο τους τώρα που βλέπουν ότι οι εμμονές και οι ιδεοληψίες τους, έρχονται σε ένα τέλος διαφορετικό από αυτό που προσδοκούσαν ψυχή τε και σώματι και διανοία.

Απλά καταγράφουν στο παθητικό τους ακόμη μια αποτυχημένη εκστρατεία ή σταυροφορία αν θέλετε. 

Αναπόφευκτα τα τοιαύτα από ανθρώπους, οι οποίοι συστηματικά πρώτα πυροβολούν και μετά σημαδεύουν.

Το θέμα ήταν, από την αρχή, τόσο απλό και όμως ο καθένας για τις δικές του ιδεοληψίες ή αδιέξοδα προσπάθησε να του δώσει τις προεκτάσεις που ήθελε για να οδηγήσει τα πράγματα στον στόχο που επιδιώκει.

Τα είπαμε πολλές φορές. Ας τα ξαναπούμε.

Τι συμβαίνει στην Ουκρανία;

Οι μεγάλες δυνάμεις ερίζουν, με την δύναμη των όπλων και με την οικονομία, να κρατήσουν την Ουκρανία υπό την επιρροή τους.

Στην φοβερή αυτή διαμάχη ενεπλάκη δυστυχώς εκατέρωθεν και η Εκκλησία με αποτέλεσμα να ζούμε την σημερινή θλιβερή εκκλησιαστική κατάσταση.

Ορισμένοι -δεν λέμε ονόματα- νόμισαν ότι με το Ουκρανικό τους δίνεται η χρυσή ευκαιρία για να εξέλθουν από το αδιέξοδο που βρίσκονται εξαιτίας της Αποτείχισης που έκαναν.

Ορισμένοι άλλοι -και πάλιν δεν λέμε ονόματα- τρέφουν φονικό μίσος εναντίον του θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ουδέποτε κατάλαβα τον λόγο, αλλά αυτό ίσως δεν είναι παράξενο, αφού πιθανώτατα δεν τον αντιλαμβάνονται ούτε οι ίδιοι.

Άλλοι πάλιν έχουν ιδιαίτερο και ανύστακτο ενδιαφέρον για γεωστρατηγικές αναλύσεις που συνδέουν με την μασωνία. Το προσφιλές τους εντρύφημα.

Κάποιοι άλλοι διακατέχονται από ανεξήγητη Ρωσσολαγνεία και αρέσκονται να “Αγιογραφούν” τον Οικουμενισμό, τον εθνοφυλετισμό, τους νεωτερισμούς και την εκκοσμίκευση των Ρώσσων.

Ποιά είναι η ουσία του Ουκρανικού; 

Καταρχήν ότι ευτυχώς είναι Κανονικό και όχι Δογματικό θέμα.

Η λύση του Ουκρανικού θα δοθεί με τις αποφάσεις των Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, οι οποίες ελπίζουμε να επισφραγιστούν με Πανορθόδοξη Σύνοδο ή έστω με Σύναξη Προκαθήμενων.

Θα δώσουν λόγο στον Θεό όσοι δίνουν συνεχώς στους Οικουμενιστές Ρώσσους επιχειρήματα για να θεμελιώσουν Πανορθόδοξο Σχίσμα.