ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΕΒΕΣ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΑΛΥΒΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΑΒΙΔΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΕΒΕΣ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΑΛΥΒΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΑΒΙΔΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Λίγοι κατανοούν το βαθμό της αλλοτρίωσης της Ορθοδοξίας στις ΗΠΑ. Οι απόψεις του π. Αλκιβιάδη Καλύβα για την χρήση της Αγίας Λαβίδας μπορεί να εντυπωσιάζουν τους πολλούς. Σε καμμιά περίπτωση, όμως, όσους γνωρίζουν από κοντά ποια κατάσταση επικρατεί στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Η Εκκλησία της Αμερικής είναι δημιούργημα των Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Ιακώβου.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Σημαίνει ότι ορισμένοι από τους χειρότερους Οικουμενιστές που υπήρξαν ποτέ έβαλαν τα θεμέλια, οργάνωσαν εκ βάθρων και άνδρωσαν για ένα περίπου αιώνα πολλές γεενές ομογενών με προτεσταντικά πρότυπα.

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση παραθέσαμε άρθρο του πρωτοπρεσβύτερου π. Αλκιβιάδη Καλύβα για την χρήση της Αγίας Λαβίδας.

Ο π. Αλκιβιάδης Καλύβας είναι ένας από τους πιο “συντηρητικούς” -για τα Αμερικανικά δεδομένα- ακαδημαικούς θεολόγους των ΗΠΑ.

Και όμως!

Δεν διστάζει να πει τώρα στα δυσμάς του βίου του (τυγχάνει Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στην Βοστώνη) τα αχαρακτήριστα πράγματα που ανέφερε στο άρθρο του για την χρήση της Αγίας Λαβίδας για την  μετάδοση της Θείας Ευχαριστίας, που προδίδουν ολιγοπιστία και συνιστούν  προσβολή της πίστης της Εκκλησίας.

Πολύ ορθά ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος δέχτηκε σκληρή κριτική πανταχόθεν για τις ανίερες πρωτοβουλίες που πήρε για την μετάδοση της Θείας Ευχαριστίας όταν ξέσπασε η φονική πανδημία του κορωνοιού.

Είναι, όμως, παραπλανητικό -πολύ παραπλανητικό- να νομίζουμε ότι η κατάσταση στην Εκκλησία της Αμερικής θα ήταν λιγότερη προβληματική αν ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ελπιδοφόρος δεν υιοθετούσε  την ασεβή αυτή πρακτική.

Είναι τόσο σοβαρή η κρίση της ορθόδοξης ταυτότητας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής που μόνον ένα μεγάλο θαύμα μπορεί να την επαναφέρει σε ορθόδοξη τροχιά.

Ορθά, λοιπόν, γίνεται αποδέκτης σκληρής κριτικής ο Οικουμενιστής και νεωτεριστής Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος για τις βλάσφημες πρακτικές που υιοθέτησε για την μετάδοση της Θείας Ευχαριστίας, αλλά ας μη κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι η Εκκλησία της Αμερικής δεν βρίσκεται από πολλές δεκαετίες καρφωμένη στον σταυρό της εκκοσμίκευσης, του Οικουμενισμού και των νεωτερισμών.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΒΙΔΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΒΙΔΑΣ

Του π. Αλκιβιάδη Καλύβα

=====

Σήμερα η σκέψη να αντικατασταθεί η λαβίδα προκάλεσε ανησυχία σε μερικούς κύκλους. Υπάρχουν ορισμένοι κληρικοί και λαϊκοί που βλέπουν την αντικατάσταση της λαβίδας ή οποιασδήποτε άλλης μετακίνησης από την τρέχουσα πρακτική ως απόρριψη της διδασκαλίας της πραγματικής παρουσίας του Χριστού στην Ευχαριστία. Βεβαίως, αυτό δεν είναι αληθινό!

Για να ανταποκριθούν στην παρούσα θανατηφόρα πανδημία τρεις τοπικές Εκκλησίες έχουν ήδη θεσμοθετήσει αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η θεία Κοινωνία.

Η Εκκλησία της Ρωσίας εισήγαγε μικρή αλλά ουσιαστική αλλαγή στον παραδοσιακό τρόπο προσφοράς της θείας Κοινωνίας. Η κοινή λαβίδα βυθίζεται σε αλκοόλη και στη συνέχεια σκουπίζεται, ώστε να είναι καθαρή μετά από κάθε ένα που μεταλαμβάνει.

Η Εκκλησία της Ρουμανίας εξέτασε, ανάμεσα σε άλλες δυνατότητες, να επιτρέψει στον λαό να φέρνουν το κοχλιάριό τους από το σπίτι. Ὀμως αυτή η μέθοδος της κοινωνίας θα αποφασιστεί, συμφώνως προς εκκλησιαστικές συνοδικές οδηγίες, μετά τον Ιούνιο, σε συμφωνία (consensus) με άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Στην Ουκρανία η Κοινωνία μεταδίδεται με εμβαπτισμό. Μια μερίδα το καθαγιασθέντος Ἀρτου βυθίζεται στο Ποτήριο και τοποθετείται στην παλάμη αυτού που κοινωνεί από τον ιερέα. 

Ορισμένοι, που θέλουν να διατηρήσουν τη λαβίδα, πιστεύουν πως είναι αρκετό να διδάξουν όσους κοινωνούν να γέρνουν το κεφάλι τους προς τα οπίσω και να ανοίγουν πολύ το στόμα τους, ώστε ο ιερέας να μπορεί να στάζει τα Τίμια Δώρα μέσα στο στόμα του πιστού. Ο στόχος αυτής της μεθόδου είναι να αποφύγουν να αγγίξουν το στόμα και τα χείλη αυτού που μεταλαμβάνει. Ωστόσο η μέθοδος δεν είναι τελείως ασφαλής. Δεν διασφαλίζει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μία άλλη πρόταση, κοντά στο ρουμανικό σχέδιο, επιτρέπει σε κάθε  οικογένεια να φέρνει τη δική της «οικογενειακή λαβίδα», που θα χρησιμοποιείται μόνο για την κοινωνία των μελών της οικογένειας.

Μία άλλη μέθοδος προτρέπει την αντικατάσταση της μιας κοινής λαβίδας από πολλές μικρές ατομικές λαβίδες, κατασκευασμένες από απλά υλικά και ίσης αξίας, που θα προμηθεύει η κάθε ενορία. Μετά τη χρήση, κάθε κοχλιάριο θα πρέπει να περισυλλεγεί και καταλλήλως να αχρηστευθεί (καεί ή ταφεί) μετά τη Λειτουργία.

Ακόμη, κάθε ενορία προμηθεύεται επαρκή αριθμό μεταλλικών κοχλιαρίων, του ιδίου τύπου και υλικού. Όσα χρησιμοποιούνται περισυλλέγονται και απολυμαίνονται καταλλήλως μετά κάθε Λειτουργία και χρησιμοποιούνται πάλι για πολλές φορές.

Καθεμία από αυτές τις μεθόδους έχει τον ίδιο κοινό στόχο: να μεταδώσει την Κοινωνία με τον κατά το δυνατόν περισσότερο ασφαλή, πρακτικό και αξιοπρεπή τρόπο. Οποιοσδήποτε και αν είναι ο τρόπος, ο θεμελιώδης στόχος είναι ο ίδιος: να περιορίσουν τη μετάδοση επικίνδυνων παρασιτικών μικροβίων.

Από όλες τις μεθόδους η χρήση πολλαπλών μεταλλικών κοχλιαρίων μοιάζει η ασφαλέστερη και περισσότερο πρακτική και η εγγύτερη προς την παράδοση. Ο λαός είναι συνηθισμένος στη λαβίδα.

Επίσης θα πρέπει να δοθεί προσοχή και στο κοινό μάκτρο, το οποίο πολλοί χρησιμοποιούν, για να σκουπίζουν τα χείλη τους. Αυτή η συνήθεια είναι προβληματική και πρέπει να τελειώσει. Έχει γίνει πρόταση για ατομικές χαρτοπετσέτες. Η χαρτοπετσέτα τοποθετείται σε ένα καλάθι μετά από κάθε χρήση. 

Μία αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η Κοινωνία στον λαό είναι αναπόφευκτη. Ήδη επισυμβαίνει. Το ζήτημα είναι αν όλες οι Εκκλησίες φτάσουν σε μία συμφωνία στο ορατό μέλλον ή εάν τοπικές παραλλαγές θα εφαρμοστούν, μέχρις ότου η χρήση πολλαπλών λαβίδων ή κάποιος άλλος τύπος θα γίνει από κοινού αποδεκτός. Με οποιοδήποτε αποτέλεσμα η αλλαγή έρχεται. Ως εκ τούτου είναι σημαντικό όλοι -κλήρος και λαός μαζί-να έχουν κατάλληλα προετοιμασθεί.

ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Χθες Κυριακή εκκλησιάστηκα στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μανχάταν.

Πάντοτε με εντυπωσιάζει ο ιερέας και το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας με την αρχοντιά και την καλαισθησία που τους διακρίνει.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας κατεβήκαμε στο κοινοτικό κέντρο για ένα πρόγευμα όπου και γνωριστήκαμε με πολλούς ευλαβείς ανθρώπους που εκκλησιάζονται στον Αγιο Γεώργιο.

Ενας από αυτούς -ο κ. Ζήσης Περδίκης- μου είπε τα εξής:

“- Οταν ήμουν νέος πήγαινα μέχρι τα 17 μου χρόνια στον Αγιο Σπυρίδωνα στο Washington Heights. Υστερα σταμάτησα να πηγαίνω και ξανάρχισα να εκκλησιάζομαι πριν δέκα χρόνια.

Το κήρυγμα που άκουα στα νεανικά μου χρόνια ήταν τόσο διαφορετικό από το κήρυγμα που ακούμε σήμερα.”

Ως εικός η δήλωση του κ. Ζήση με προβλημάτισε βαθιά και μου κίνησε το ενδιαφέρον να την διερευνήσω περισσότερο.

Τότε, μου είπε, ιερέας ήταν ο π. Αλκιβιάδης Καλύβας και ήταν πολύ αυστηρός κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Δεν ήθελε να ακούγεται το παραμικρό και το κήρυγμά του μιλούσε μεν για αγιότητα και παράδεισο, αλλά έκανε πάντοτε αναφορά και στην Κόλαση, ενώ τώρα κανείς ποτέ δεν μιλά για την κόλαση.

Αντιλαμβάνεστε πόσο με προβλημάτισε η πληροφορία.

Ο Θεός δεν είναι μόνον Εύσπλαχνος αλλά και Δικαιοκρίτης. Γι’ αυτό διαβάζουμε το Ευαγγέλιο της Κρίσεως που μιλά για παράδεισο και κόλαση την Κυριακή της Τυρινής.

Η Νεορθόδοξη “πολιτική ορθότητα” όμως εξαφάνισε αυθαίρετα την κόλαση από το κήρυγμα των ποιμένων.!!!

Και ένα δεύτερο περιστατικό. Κατά την επιστροφή μου στην Αστόρια στον υπόγειο σιδηρόδρομο μπήκε κάποιος άστεγος κύριος γύρω στα 50 πολύ ατημέλητος και ρακένδυτος και άρχισε να μιλά ακατάσχετα με τους επιβάτες. Ολοι απέφευγαν έστω και να τον κοιτάξουν με τον πιο σκληρό τρόπο. Σε κάποια στιγμή απευθύνθηκε σε μένα και άρχισε να μιλά. Δεν μου έκανε καρδιά να τον περιφρονήσω. Τον κοίταζα στα μάτια με αγάπη και κουνούσα με ένα χαμόγελο ευγενείας καταφατικά το κεφάλι μου σε όσα έλεγε.

Ενθουσιάστηκε κυριολεκτικά από τη στάση μου και έλεγε και ξανάλεγε πόσο ευτυχής και χαρούμενος ήταν επειδή με συνάντησε.

Στη συνέχεια ανέφερε ότι είχε σχέσεις με μια γυναίκα και ότι έκαναν ένα παιδί. Και οι δύο όμως πέθαναν ο ένας μετά τον άλλο. Είναι άγγελοι, μου είπε, με πολύ πόνο. Με τριγυρίζουν άγγελοι και όλη μέρα μιλώ με τον Ουρανό επειδή κανείς στη γη δεν θέλει να μου μιλά ή να με ακούει.

Αντιλαμβάνεστε τον συγκλονισμό μου με αυτά που μου είπε.

Δυο περιστατικά, λοιπόν, σήμερα μετά τη Θεία Λειτουργία που με δίδαξαν τι σημαίνει στην πράξη το Ευαγγέλιο της Κρίσεως για “τω ενί τούτων των ελαχίστων” και πόσο πολύ προδίδουμε το Ευαγγέλιο όχι μόνον με την ασυνέπεια και την σκληροκαρδία μας, αλλά και με τον στραβό τρόπο που το κηρύττουμε.