Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΡΩΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΡΩΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

=====

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία απένειμε το Παράσημο του Τάγματος του Αγίου Σάββα, 1ου βαθμού, στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο πρώην Αμερικής κ. Δημήτριο, την Κυριακή 14 Ιουλίου 2019, αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία της Συνελεύσεως του Σερβικού Επισκοπικού Συμβουλίου στις Η.Π.Α. Η συγκεκριμένη αναγνώριση αποτελεί την ανώτατη τιμή την οποία απονέμει η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στην ομιλία του κατά την αποδοχή του τιμητικού παρασήμου ο Αρχιεπίσκοπος είπε: «το γεγονός ότι λαμβάνω αυτή την αληθινά εξέχουσα τιμή τη στιγμή που η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει 800 χρόνια από τη στιγμή που της χορηγήθηκε η Αυτοκεφαλία προσδίδει στο παράσημο αυτό του Αγίου Σάββα ακόμα περισσότερη σημασία και κύρος».

Το Παράσημο του Τάγματος του Αγίου Σάββα, 1ου βαθμού απονέμεται από την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος προτάθηκε από το Επισκοπικό Συμβούλιο της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για την επί εικοσαετία ηγεσία του στην προώθηση και καλλιέργεια αγαστών διορθοδόξων σχέσεων.

ΠΗΓΗ:

“Ρομφαία”

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του κ. Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου  

=====

Η σερβική Ορθοδοξία έχει να επιδείξει μια σειρά μεγάλων αγίων, οι οποίοι λάμπρυναν την Εκκλησία του Αγίου Σάββα. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, μια όντως μεγάλη ασκητική και πατερική μορφή του περασμένου αιώνα.

Γεννήθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού στα 1894, στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Οι ευσεβείς γονείς του Σπυρίδων και Αναστασία του έδωσαν το όνομα Ευάγγελος. Καταγόταν από ιερατική οικογένεια και το επώνυμό του Πόποβιτς σημαίνει Παπαδόπουλος. Μεγάλωσε με ευσέβεια είχε την τύχη να δει να θεραπεύεται θαυματουργικά η μητέρα του στη Μονή Πτσίνσκι από τον άγιο Πρόχορο. Από μικρός συνήθιζε να μελετά το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Ιδιαίτερα τον σαγήνευε η ανάγνωση συναξαρίων και πατερικών συγγραμμάτων. Θεωρούσε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους αληθινούς σοφούς.

Το 1905 ο μικρός Ευάγγελος γράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, έχοντας ως δάσκαλό του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Το 1914, μόλις τέλειωσε τη σχολή, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως νοσοκόμος. Ακολούθησε την τύχη του σερβικού στρατού και βρέθηκε εξόριστος στην Κέρκυρα. Καθ’ οδόν ένοιωσε την κλήση να γίνει μοναχός. Η κουρά του έγινε την 1η Ιανουαρίου του 1916 στην Σκόδρα, από τον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Δημήτριο, δίνοντάς του το όνομα Ιουστίνος.

Κατόπιν έφυγε από την Κέρκυρα, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δημητρίου, για την Αγία Πετρούπολη για θεολογικές σπουδές. Όμως λόγω των πολιτικών εξελίξεων, έφυγε για την Οξφόρδη. Ύστερα από δύο χρόνια σπουδών υπέβαλε για έγκριση την διδακτορική του διατριβή με τίτλο: «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι». Όμως αυτή απορρίφτηκε, λόγω της κριτικής του στις κακοδοξίες του δυτικού Χριστιανισμού και την υπεράσπιση του ορθοδόξου Ντοστογιέφσκι.

Στα 1919, μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στην πατρίδα του και διορίστηκε καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα παραιτήθηκε και μετέβηκε στην Αθήνα για τη συνέχιση των θεολογικών σπουδών του. Το 1926 έλαβε διδακτορικό πτυχίο στην Πατρολογία, με θέμα: «Το πρόβλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Παράλληλα έμαθε άπταιστα την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανική και την γαλλική γλώσσα.

Στη συνέχεια εργάστηκε ως καθηγητής στις Εκκλησιαστικές Σχολές Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μοναστηρίου (Βίτολα). Το 1930 η Σερβική Εκκλησία τον έστειλε στην Τσεχοσλοβακία για ιεραποστολή σε κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχτηκε λόγω ταπεινώσεως.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε στη δοκιμαζόμενη Σερβία, περιφερόμενος σε διάφορες Μονές. Παράλληλα είχε διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Όμως με την επικράτηση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1945, άρχισαν οι διώξεις κατά της Εκκλησίας. Διώχτηκαν 200 καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μαζί τους ο Ιουστίνος. Κατέφυγε στην Ιερά Μονή Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία. Το 1946 και φυλακίστηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού»! Σώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του.

Όμως διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από στοιχειώδη δικαιώματα, βρήκε καταφύγιο, ως πνευματικός, στη γυναικεία Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο νοτίου Σερβίας. Φυσικά ούτε εκεί βρήκε ησυχία, διότι οι άθεοι μαρξιστές τον παρακολουθούσαν ανελλιπώς και τον υπέβαλλαν συχνά σε εξοντωτικές ανακρίσεις στο Βάλιεβο. Ήταν σχεδόν έγκλειστος στη Μονή, διότι του απαγορεύονταν η έξοδος, χωρίς άδεια των αρχών, ιδιαίτερα όταν συνεδρίαζε η Ιερά Σύνοδος, για να μην έρχεται σε επαφή με τους Επισκόπους και τους επηρεάζει.

Ο έγκλειστος Ιουστίνος παρά τις απαγορεύσεις, τις εξουθενώσεις, τις φοβέρες και απειλές, προσευχόταν αδιάκοπα και ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή. Τελούσε όλες τις ακολουθίες του ημερονυκτίου ανελλιπώς. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία και νήστευε (δεν έτρωγε καθόλου) κάθε Παρασκευή, την πρώτη εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής και την Μ. Εβδομάδα. Μνημόνευε καθημερινά εκατοντάδες ονόματα στη Θεία Λειτουργία.

Ο αυστηρός του όμως εγκλεισμός δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο. Χιλιάδες ήταν οι επιστολές που έπαιρνε και επίσης χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες του, από τη Σερβία και όλο τον κόσμο. Όταν έμενε μόνος στο ταπεινό κελί του, επί 28 χρόνια, έγραφε αδιάκοπα τα περισπούδαστα συγγράμματά του. Κοιμήθηκε ειρηνικά, όχι τυχαία, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ημέρα της γεννήσεώς του, στις 25 Μαρτίου του 1979. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε το 2015 και αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός για τη σερβική Εκκλησία και όλη την Ορθοδοξία. Αισθάνθηκαν οι πάντες την άρρητη ευωδία, η οποία εξήλθε από τον τάφο του! Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 14 Ιουνίου.

Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ανήκει στις μεγάλες ιερατικές και θεολογικές μορφές της συγχρόνου Εκκλησίας, εφάμιλλος των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ο θεολογικός του λόγος καθαρός, ορθόδοξος, θεμελιωμένος στην Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ο θεολόγος του Θεανθρώπου, ο οποίος με θαυμάσιο πατερικό ύφος, θεολόγησε με καταπληκτική ακρίβεια την εν τω Θεανθρώπω απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Υπήρξε συνεπής ορθόδοξος και στηλίτευε την αίρεση. Με σαφή λόγο απόδειξε την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού, ως απόλυτο εκφυλισμό της σώζουσας Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε για την σύγχρονη μάστιγα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτήρισε ως «παναίρεση». Μας κληροδότησε πολυπληθή αριθμό βαθυστόχαστων θεολογικών έργων, εφάμιλλα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, πολλά των οποίων κυκλοφορούν και στην ελληνική γλώσσα.

Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος είναι το μεγάλο τεκμήριο ότι η παρουσία των αγίων στην Εκκλησία μας είναι συνεχής και αδιάκοπη, έως τα έσχατα. Φανερώνει το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας!

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΟ ΠΣΕ

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΟ ΠΣΕ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Έγραψε στο Υπόμνημά του προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Σερβίας -μεταξύ άλλων- τα ακόλουθα ο εν Αγίοις αυλιζόμενος Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς:

«Έως πότε θα εξευτελίζωμεν δουλικώς την Αγίαν μας Ορθόδοξον Εκκλησίαν δια της οικτρώς και φρικωδώς αντιαγιοπαραδοσιακής στάσεώς μας έναντι του Οικουμενισμού και του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλιου Εκκλησιών; Εντροπή καταλαμβάνει πάντα ειλικρινή Ορθόδοξον γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ὀρθ. Ἐκκλησία «αποτελεί οργανικόν μέρος του Π.Σ.Ε.». 

Αυτή η απόφασις είναι φρικαλέα. Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, να ταπεινωθεί τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της Ιεράρχαι, να επιζητούν την «οργανικήν» μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Π.Σ.Ε. (που) αποτελείται από 263 αιρέσεις, το οποίον, κατ’ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός «οργανισμός», μία «νέα Εκκλησία»; Το οποίον ουδέν άλλο είναι ειμή αναβίωσις της αθέου ανθρωπολατρείας–ειδωλολατρείας.

Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!».

Γελώ με την καρδιά μου και αναστενάζω πικρά όταν ακούω να χαρακτηρίζουν παραδοσιακές Εκκλησίες όσες συμμετέχουν ως ισότιμα μέλη στο Παγκόσμιο Συβούλιο των αιρέσεων γνωστό ως ΠΣΕ.

Είναι τουλάχιστον αστείος ο ισχυρισμός ότι μία Εκκλησία ειναι παραδοσιακή που συμμετέχει ως ισότιμο μέλος αντάμα με τις εκατοντάδες αιρετικές παραφυάδες.

Όπως έγραψα δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- φορές, μόνον οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας είναι παραδοσιακές Εκκλησίες, επειδή δεν συμμετέχουν στο ΠΣΕ και επειδή απέρριψαν την Οικουμενιστική Σύνοδο της Κρήτης για λόγους πίστεως και όχι για λόγους ηγεμονισμού και φιλοπρωτείας.

Είναι απολύτως επιβεβλημένο οι όλες Ορθόδοξες Εκκλησίες να αποφασίσουν άμεση έξοδο από το ΠΣΕ.

Η Εκκλησία της Σερβίας, από τα σπλάχνα της οποίας αναδείχτηκε ο σύγχρονος Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς ας δείξει τον δρόμο και στην υπόλοιπη Ορθοδοξία.

Ας σταματήσουν οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Σερβίας

1.) να πηγαινοέρχονται στο Βατικανό, 

2.) να λαμβάνουν δακτυλίδι από τον αιρεσιάρχη της Ρώμης, 

3.) να ανάβουν μενόρες, 

4.) να συμπροσεύχονται με Παπικούς και άλλους αιρετικούς ακόμη και με αλλόθρησκους, 

5.) να μοιράζουν “ιερά Κοράνια”, 

6.) να συνεργάζονται με άλλους Οικουμενιστές και να συντάσσουν κακόδοξα Κείμενα όπως αυτό της Ραβέννας. 

Ας αποχωρήσουν από το ΠΣΕ, όπως ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς τους άφησε -και μας άφησε- ιερή παρακαταθήκη.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

«Η ιερή σερβική γη δεν μπορεί να αρθεί, καθώς αυτό θα επιφέρει την κατάρα του Αγίου Πρίγκιπα Λαζάρου και των μαρτύρων του Κοσσυφοπεδίου. Ο πόνος όλων όσων έχουν πεθάνει σ’ αυτή την ιερή γη, θα πέσει πάνω μας και θα είναι κατάρα για εμάς», είπε ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Σερβίας.

Πολύ ορθή η θέση του Μακαριώτατου Σερβίας κ. Ειρηναίου.

Θα είμαστε, όμως, όλοι πολύ πιο ευτυχείς αν ο Μακαριώτατος Σερβίας δεν φοβόταν μόνον την κατάρα του Αγίου Λαζάρου για την τυχόν εγκατάλειψη του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και την κατάρα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, επειδή και ο Μακαριώτατος Σερβίας και πολλοί άλλοι αρχιερείς του Πατριαρχείου Σερβίας δεν χάνουν ευκαιρία να συμπροσευχηθούν, όχι μόνον με Παπικούς, αλλά και με αλλόθρησκους.

Ο δε Σεβ. Μητροπολίτης Μπάτσκας Ειρηναίος, μάλιστα, είναι πρωτοστάτης των οικουμενιστικών ασχημιών. Ανάβει μενόρες, ανήκει στην στενή ομάδα του Ζηζιούλα που συνέταξε -μεταξύ άλλων- το κακόδοξο Κείμενο της Ραβέννας, συμπροσεύχεται με αιρετικούς και αλλόθρησκους κτλ..

1.) Μενόρες, όμως, ανάβει και ο Πατριάρχης Ειρηναίος, 

2.) ενώ συμπροσευχές με τους αιρετικούς και επισκέψεις στο Βατικανό έκανε και ο Σεβ. Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος, 

3.) ο Τούσλας Βασίλειος, επίσης, χάρισε “ιερό κοράνιο” σε μουσουλμάνους, 

4.) ο Λουμπλιάνας Πορφύριος φίλησε το χέρι του Πάπα στην Ραβέννα όπου είχε πάει να συμπροσευχηθεί με τον Πάπα και με την πανσπερμία των αιρετικών και των αλλόθρησκων.

Καλή, λοιπόν, η ευαισθησία του Μακαριώτατου και των άλλων Σέρβων Ιεραρχών της Σερβίας για το Κοσσυφοπέδιο -την επίγεια πατρίδα-, αλλά η ευαισθησία τους για την αιώνια πατρίδα θα έπρεπε να ήταν ακόμη μεγαλύτερη. 

Γι’ αυτό ο Πατριάρχης Σερβίας ενδείκνυται να δώσει το καλό παράδειγμα και στους υπόλοιπους Σέρβους Ιεράρχες. Από τούδε και στο εξής ας μη παραβεί τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν αυστηρά κάθε συναγελασμό με τους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Στο Βελιγράδι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος για το ζήτημα της Ουκρανικής αυτοκεφαλίας. 

Οι προσευχές όλων μας, Μακαριώτατε, σας συνοδεύουν στην Θεάρεστη προσπάθεια που καταβάλλετε για να μην παγιωθεί το Σχίσμα μεταξύ των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας και το ακόμη χειρότερο για να μην εξελιχθεί σε Πανορθόδοξο Σχίσμα.

Δύο πράγματα φοβόμαστε!

Τον Οικουμενισμό και τα Σχίσματα.

Μακάριοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

ΟΙ ΔΥΟ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Οι δύο γίγαντες της Σερβικής Ορθοδοξίας του εικοστού αιώνα Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς επίσκοπος Αχριδών και ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Δυνατά μυαλά, με σπάνια ακαδημαική παιδεία, αναμετρήθηκαν με την αθεία, την εκκοσμίκευση και τον Οικουμενισμό και αναδείχθηκαν πατερικές μορφές του 20ού αιώνα.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡIΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡIΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το ρεπορτάζ, που παραθέσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, στηρίζεται σε έγγραφο που έστειλε ο Πατριάρχης των Σέρβων Ειρηναίος στον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Με την επιστολή του ο Σέρβος Προκαθήμενος διευκρινίζει ότι

1.) Θεωρεί άκυρη την "Ενωτική Σύνοδο" της Ουκρανίας.

2.) Θεωρεί άκυρη την αποκατάσταση των πρώην Σχισματικών της Ουκρανίας.

3.) Θεωρεί ως μη υποστατή την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

4.) Θεωρεί ότι ο Μακαριώτατος Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιος δεν έχει υποστατή αρχιερωσύνη πολλώ μάλλον δεν αποδέχεται ότι είναι Προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

5.) Θεωρεί τις αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το Ουκρανικό ως εισπήδηση στο κανονικό έδαφος του Πατριαρχείου της Ρωσσίας.

6.) Το Πατριαρχείο της Σερβίας απαγορεύει στους ιεράρχες του να έχουν οποιαδήποτε κοινωνία με τους πρώην Σχισματικούς της Ουκρανίας.

7.) Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το Πατριαρχείο της Σερβίας απαγορεύει στους ιεράρχες του να έχουν εκκλησιαστική κοινωνία, όχι μόνον με τους πρώην Σχισματικούς της Ουκρανίας, αλλά και με όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους.

Η απαγόρευση αυτή σημαίνει ότι

1.) Το Πατριαρχείο της Σερβίας προχώρησε ή θα προχωρήσει σύντομα σε διακοπή της Εκκλησιαστικής κοινωνίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

2.) Το Πατριαρχείο της Σερβίας στέλλει τελεσίγραφο σε όλες τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες ότι θα διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, αν τολμήσουν να δεχτούν σε εκκλησιαστική κοινωνία τους εκπρόσωπους της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

3.) Το Πατριαρχείο της Σερβίας προειδοποιεί ότι θα ακολουθήσει την Εκκλησία της Ρωσσίας στην δημιουργία Πανορθόδοξου Σχίσματος.

Οι χειρότεροι μας φόβοι επαληθεύονται. Το Πανορθόδοξο Σχίσμα θα λάβει σύντομα σάρκα και οστά.

Θα επανέλθουμε -συν Θεώ- σύντομα να αναλύσουμε τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία της Σερβίας τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Πατριαρχείου της Ρωσσίας.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Στο μεταξύ υπάρχει η κατηγορηματική άρνηση των Πατριαρχείων Ρωσσίας και Σερβίας και της Εκκλησίας της Πολωνίας να αποδεχτούν την Αυτοκεφαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Η Ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρουμανίας έχει έντονα εθνοφυλετικό τόνο.

Ως γνωστόν οι Ρουμάνοι, εκτός από Οικουμενιστές, είναι και εθνοφυλετιστές και έχουν διεκδικήσεις σε βάρος της Εκκλησίας της Μολδαβίας, του Πατριαρχείου Σερβίας, αλλά και της Ουκρανίας.

Με αυτά τα δεδομένα η όποια αναμενόμενη απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.

=====

Γράφει ο κ. Αιμίλιος Πολυγένης στην "Ρομφαία":

"Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας, ασχολήθηκε και με το φλέγον ζήτημα που αφορά την εκκλησιαστική κατάσταση στην Ουκρανία.

Σε ανακοίνωσή της, η Ιερά Σύνοδος αναφέρει ότι "για σχεδόν τριάντα χρόνια, το ζήτημα του ουκρανικού σχίσματος δεν λύθηκε, ούτε έγινε καμιά έκκληση για πανορθόδοξη διαμεσολάβηση, όπως συνέβη στο παρελθόν με το σχίσμα στη Βουλγαρία. 

Παρατηρώντας το αδιέξοδο αυτό στην επίλυση της κατάστασης, το Οικουμενικό Πατριαρχείο χορήγησε Τόμο Αυτοκεφαλίας στους ιεράρχες, τους κληρικούς και τους πιστούς που ήταν σε σχίσμα με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και ολόκληρη την Ορθοδοξία, αλλά ο Τόμος έγινε δεκτός μόνο από τους Ορθόδοξους Ουκρανούς που δεν ήταν σε κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας".

"Επομένως, το πρόβλημα της ουκρανικής εκκλησιαστικής ενότητας δεν επιλύεται επί του παρόντος, καθώς επίσης στην Ουκρανία υπάρχει μεγάλος ρωσικός πληθυσμός που έχει άμεση σχέση με το Πατριαρχείο της Μόσχας" - προσθέτει στην ανακοίνωσή του, το Πατριαρχείο Ρουμανίας.

Σε άλλο σημείο η Ιερά Σύνοδος τονίζει: "Σχετικά με την τεταμένη εκκλησιαστική κατάσταση στην Ουκρανία, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας, εμμένει στην στάση που εξέφρασε κατά τις προηγούμενες συνεδρίες της Ιεράς Συνόδου στις 24 Μαΐου και 25 Οκτωβρίου 2018".

Επίσης η Εκκλησία της Ρουμανίας προτείνει το ζήτημα να λυθεί με διάλογο ανάμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο Μόσχας, ώστε να διατηρηθεί η ενότητα της πίστεως, με σεβασμό στην διοικητική και ποιμαντική ελευθερία του κλήρου και του λαού.

"Σε περίπτωση που δεν καρποφορήσει ο διμερής διάλογος, είναι απαραίτητο να συγκληθεί Σύναξη Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών για την επίλυση του υπάρχοντος προβλήματος" - προσθέτει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας.

Σε άλλο σημείο η Ιερά Σύνοδος εκφράζει την ανησυχία της, διότι στο έδαφος της Ουκρανίας υπάρχουν 127 Ενορίες που ανήκουν στην Εκκλησία της Ρουμανίας, ενώ κάνει λόγο για δημιουργία Βικαριάτου στην χώρα.

"Προτεραιότητα για μία σαφή και σωστή απόφαση η Ιερά Σύνοδος θα λάβει υπόψη ότι υπάρχουν 127 ενορίες, ειδικά στην Βόρεια Μπουκοβίνα, οι οποίες υπάγονται στη δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας. Στο πλαίσιο αυτό, είναι απαραίτητο να λάβουμε γραπτές εγγυήσεις από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές αρχές, για την γλωσσική ταυτότητα των ρουμάνων" - προσθέτει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.

Κλείνοντας η Εκκλησία της Ρουμανίας, αναφέρει ότι θα ζητήσει διευκρινήσεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για το πρόβλημα των μη κανονικών ιεραρχών και ιερέων που ανήκαν στο λεγόμενο "Πατριαρχείο του Κιέβου", και μετά θα εκφράσει την τελική επίσημη θέση της για την κατάσταση της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία.