Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

Του κ. Κώστα Βουτζουλίδη

=====

Αντίστοιχη ήταν η διά ζώσης πρώτη γνωριμία μου με το Γέροντα Γρηγόριο κάπου το 2004 αν δε με απατά η μνήμη μου. Είχε έρθει στην Πάτμο και Λειτούργησε στην Ι.Μ. Ευαγγελισμού που ίδρυσε ο Άγιος Γέροντάς του Αμφιλόχιος Μακρής και την οποία αγαπούσε ιδιαίτερα όπως και ολόκληρη την Πάτμο. Μετά τη Λειτουργία μόλις με είδε και χωρίς να με γνωρίζει, με κάλεσε κι έκατσα κοντά του στο Αρχονταρίκι την ώρα του καφέ. 

Εκείνη την εποχή ήμουν κατά πολύ αδιάβαστος σε Θεολογικά και Εκκλησιαστικά θέματα ή για να ακριβολογούμε δεν ήξερα πού πάνε τα τέσσερα και έβλεπα τα πράγματα σχεδόν τελείως κοσμικά! Αφού είπε 2 λόγια σε όλους, άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις και να μου λέει διάφορα που με έκαναν να νιώθω σα να είχε πάρει το γυαλόχαρτο και να με έτριβε με πολλή σκληρότητα και αρκετές φορές άδικα. 

Βεβαίως κάθε τόσο σταματούσε κι έλεγε διάφορα -συχνάκις παρομοίως «άβολα»- στους υπολοίπους παρευρισκομένους. Μετά από καμιά ώρα έφυγα από δίπλα του νευριασμένος τόσο με εκείνον όσο και με τον εαυτό μου που δεν «όρθωσα το ανάστημά μου», να πω έστω ευγενικά κάποια πράγματα προς υπεράσπισή μου. 

Ένα πράγμα όμως δεν έφευγε από το μυαλό μου: Ήμουν σίγουρος ότι αυτός ο Γέροντας ήταν άνθρωπος ειλικρινής και άκακος παρά το προσωπείο του κακού που έβγαζε... κάτι μου έλεγε ότι παρά τα όσα μου έκανε δεν έπρεπε να τον κατηγορώ. 

Αργότερα έμαθα περισσότερα γι' αυτόν από κοινούς γνωστούς αλλά και συμμαθητές του στην Πατμιάδα. Μίλησα μαζί του κι άλλες φορές... Τον είδα από κοντά να δουλεύει... πρώτος με τα πρόχειρα ράσα στο διακόνημα, ακόμη και στο πιο ταπεινό, όσο τον βαστούσαν τα πόδια του... «εδώ είμαστε καλόγεροι» έλεγε, «ποιός θα τις κάνει τις δουλειές αν όχι εμείς»; Κατάλαβα πόσο τεράστια ήταν η καρδιά του κι ότι κι αν ακόμη δεν συμφωνούσα μαζί του (και δεν ήταν λίγες οι φορές αφού του άρεσε να υπερβάλλει, συχνά και σε σημείο σκανδαλισμού!), δεν μπορούσα να μην αναγνωρίσω την ειλικρίνεια, την τιμιότητα και την ευθύτητά του ως και το ενδιαφέρον του για όλους όσοι τον πλησίαζαν! Και μιλώντας με άλλους διεπίστωσα ότι δεν ήμουν ο μόνος... σαν μαγνήτης τραβούσε πάνω του ακόμη και ανθρώπους που στην πρώτη γνωριμία μαζί του τον μίσησαν! Ο ειλικρινής άνθρωπος του Θεού δεν μπορεί να μην σε τραβήξει τελικά. 

Καλό Παράδεισο Γέροντα. Την ευχούλα σου να 'χουμε. Σε ευχαριστούμε για όλα.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΚΑΙ Κ. ΒΟΥΤΖΟΥΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣ ΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Σύναξη Ὀρθοδόξων - Ἅγιος Μακάριος/Κων/νος Βουτζουλίδης: 

Το σχόλιο της κ. Λωρίτου είναι πράγματι πάρα πολύ σημαντικό και κυρίως στο ότι "Δέν μπορούμε όταν συντελούνται όλα αυτά , να καθόμαστε να αγναντεύουμε"! Πραγματικά έχουμε όλοι υποχρέωση να αντιδρούμε και μάλιστα δυναμικά και ακούραστα όπως μας προτρέπουν οι Άγιοι της Εκκλησίας. 

Παρόλα αυτά θα ήθελα προσωπικά να επιμείνω στο σημείο που γράφει "...Αυτά όλα είναι που καθιστούν την αποτείχιση ή την αμφισβήτηση ή την απομάκρυνση -όπως θέλετε πείτε το- από μία τέτοια Εκκλησία επιβεβλημένη και “υποχρεωτική."

Θα ήθελα, αν και συμφωνώ στο σημείο που αποκαλεί την αποτείχιση "υποχρεωτική" υπό τις συνθήκες και ίσως (επαναλαμβάνω "ίσως") να ήρθε ο καιρός να προχωρήσουμε σε αυτήν, απλά και ευσεβάστως να επισημάνω ότι δεν θα πρέπει επ' ουδενί να επιτρέψουμε σε κάποιους, καλοπροαίρετους ή -κυρίως- κακοπροαίρετους να θεωρούν την αποτείχιση ως "απομάκρυνση" από την Εκκλησία ή αμφισβήτηση Αυτής. Είναι κομβικό σημείο και με αυτόν τον τρόπο οι Οικουμενιστές παραπλανούν τον κόσμο! Όπως γνωρίζουμε καλά η Αποτείχιση είναι Εκκλησιαστικό μέτρο και μάλλον μας δένει στο Σώμα του Χριστού αν γίνει ορθά, παρά μας απομακρύνει από Αυτό. 

Άλλωστε αν κάποιος πρέπει εν τέλει να απομακρυνθεί είναι οι Οικουμενιστές και σίγουρα όχι εμείς!

Λωρίτου Ελένη:

Συγχωρήστε με κ. Βουτζουλίδη για την ασάφεια. Ταυτίζουμε πολλές φορές στις διατυπώσεις μας την Εκκλησία με τον πατριάρχη, τον Αρχιεπίσκοπο, την Ιεραρχία, τους κληρικούς. Ο Πατριάρχης είναι αυτός που πριν λίγες μέρες ονόμασε "άγονες αντιπαραθέσεις" τους αγώνες της Εκκλησίας για την δογματική αλήθεια. Κληρικός της Εκκλησίας είναι αυτός που απενοχοποίησε την ομοφυλοφιλία αποδίδοντας σχετικότητα στην ευαγγελική διδασκαλία. Αν η ομοφυλοφιλία δεν είναι πάθος βδελυκτό και διαβλητό, τότε σημαίνει ότι το είχε και ο Θεάνθρωπος Χριστός. Άρα η βλασφημία στρέφεται εναντίον του Θεανθρώπου. Ο Αρχιεπίσκοπος είναι αυτός που φαίνεται να είναι πίσω από την διδασκαλία της πανθρησκείας στα σχολεία. Η Εκκλησία δεν ταυτίζεται με κανένα από αυτούς. Απομακρυνόμαστε καί αμφισβητούμε αυτούς καί όχι την Εκκλησία των Αγίων, του Ευαγγελίου, της Ιεράς Παραδόσεως των Αγίων Πατέρων. Με την απομάκρυνσή μας από τους αιρετικούς σώζουμε την Εκκλησία.

Λωρίτου Ελένη:

Δεν συνιστά εκκλησιαστικό φρόνημα η υποταγή μας σε τέτοιους λυκοποιμένες. Είναι ένα αίσχος η υποταγή ολόκληρων Μητροπόλεων στον αιρετικό επίσκοπο. Με την ανοχή κλήρου και λαού ο αιρετικός επίσκοπος συμπεριφέρεται ως βάνδαλος και ποδοπατά τους μαργαρίτας της πίστεως. Το επιβεβαιώνει ο 15ος Κανόνας ότι είναι άξιοι τιμής οι αντιδρώντες σε αυτούς τους επισκόπους. Ας παύσουν οι λοιδορίες, τα χαμόγελα και ψυχιατρικές διαγνώσεις εις βάρος αυτών που ενεργούν με εκκλησιαστική ευσυνειδησία και ευθέως αμφισβητούν την πνευματική εξουσία των Οικουμενιστών. Με κάθε τρόπο κλήρος και λαός πρέπει να ανακόπτουμε την πορεία τους πρός την αίρεση παρασύροντας και την Εκκλησία στα πονηρά μονοπάτια τους. Το ξέρω ότι δεν διαφωνούμε απλά τα λέμε και τα επαναλαμβάνουμε, ώστε αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος, μήπως εγείρουμε κάποιο φράγμα σε αυτή την ολέθρια πορεία.