ΔΕΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 

ΔΕΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

=====

1.) Πρέπει να είμαστε αγωνιστές και όχι μόνο θαυμαστές. Δεν ωφελεί να θαυμάζουμε μόνο τους Αγίους, χρειάζεται να μπούμε στο στάδιο, να ανασκουμπωθούμε και να παλαίψουμε. Πολλοί συνηθίζουν να κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες, να τρώνε πασατέμπο και να χειροκροτούν, χωρίς να αγωνίζονται. Έτσι όμως δεν γίνεται προκοπή.

2.) Να δινόμαστε στον αδελφό για 

να μας δοθεί ο Χριστός.

3.) Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα στην προσευχή. Η προσευχή είναι το πνευματικό μας βαρόμετρο. Κάντε ολόκληρη την ζωή σας μία προσευχή στον Θεό.

4.) Να δεχόμαστε όλες τις δοκιμασίες με ταπείνωση και υπομονή.

5.) Ο Θεός δεν ζητά τίποτε άλλο 

από μας παρά την καρδιά 

μας καθαρή.

6.) Φιλότιμο χωρίς ταπείνωση και αγάπη δεν γίνεται. Το φιλότιμο έχει αφάνεια. Αλλοιώς πατάμε σε άλλο κουμπί, τον εγωισμό. Έχουν τόση διαφορά το φιλότιμο και ο εγωισμός όσο η μετάνοια από την μεταμέλεια. Ο Ιούδας μετεμελήθηκε από εγωισμό. Ο Πέτρος μετανόησε κι έκλαψε πικρά από φιλότιμο.

7.) Όταν ζη κανείς πνευματικά ανοίγουν οι οφθαλμοί της ψυχής του και βλέπει τα παραμικρά σφάλματα πολύ μεγάλα και σιχαίνεται τον εαυτό του. Τότε νοιώθει συγχρόνως και θεϊκή παρηγοριά, 

γιατί ταπεινώνεται 

και έρχεται η Χάρις 

του Θεού.

8.) Ενώ στην πνευματική ζωή προσπαθεί κανείς να δει όλη την βρωμιά που υπάρχει μέσα του, στην κοσμική ζωή προσπαθούν να την καλύψουν με το να θέλουν να φαίνεται καλός ο εξωτερικός άνθρωπος. Φτιάχνουν καλούπια εξωτερικής συμπεριφοράς που γίνονται μονωτικό υλικό, τοίχος, και δεν έρχεται μέσα η θεία Χάρις.

9.) Όταν δεν δικαιώνεις τον εαυτό σου, τότε δέχεσαι όλη την χαρά του κόσμου. Αλλά όταν θέλεις να τον δικαιώνεις, δεν βρίσκεις ανάπαυση.

10.) Όσο θέλουμε οι άλλοι να μας φέρονται καλά, τόσο αυτοί δεν μας υπολογίζουν. Όταν όμως ταπεινωθούμε το σκηνικό αλλάζει.

ΠΗΓΗ:

 

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση. Τέταρτο μέρος, Ρήσεις και διηγήσεις Γέροντος Παϊσίου (αποσπάσματα). Άγιον Όρος 2011.,

Ιστολόγιο “Κοινωνία Ορθοδοξίας”

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΥ ΣΑΡΙΔΑΚΗ

Του κ. Αιμίλιου Πολυγένη

======

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη, προχώρησε σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Γέροντας Ευμένιος συμπεριλήφθηκε στο αγιολόγιο της Ορθόδοξου Εκκλησίας, κατόπιν εισήγησης της Κανονικής Επιτροπής.

Λίγα λόγια για τον Γέροντα:

Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστής οικογένειας.

Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών, αγωνίστηκε για την καλλιέργεια της ψυχής του με αγάπη και προσευχή και δοκιμάστηκε σκληρά και από την ασθένεια της λέπρας, αλλά και αργότερα, ενώ ήταν ήδη ιερέας, από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά και ελευθερώθηκε μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης, όπως στις μονές Κουδουμά και Παναγίας Καλυβιανής.

Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά, βλέποντας τον ανθρώπινο πόνο, αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε την ανακούφιση των συνανθρώπων του!

Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια».

Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών ευτύχησε να γνωρίσει το λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο, που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας των χριστιανών και δάσκαλος του Γέροντα Ευμένιου.

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την 23η Μαίου 1999 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο που γεννήθηκε (στην Εθιά).

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα "Ρομφαία"

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

=====

Ο Οικουμενισμός είναι κοινό όνομα για τους ψευτοχριστιανισμούς, για τις ψευτοεκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επικεφαλής τον Παπισμό. Όλοι δε αυτοί οι ψευτοχριστιανισμοί, όλες οι ψευτοεκκλησίες δεν είναι 

τίποτε άλλο παρά μια αίρεση 

δίπλα στην άλλη.

Ο σύγχρονος «διάλογος της αγάπης», ο οποίος τελείται με τη μορφή γυμνού συναισθηματισμού, είναι στην πραγματικότητα ολιγόπιστη άρνηση του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αληθείας (Β’ Θεσ. 2:13), δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους «αγάπης της αληθείας» (Β’ Θεσ. 2:10). Η ουσία της αγάπης είναι η αλήθεια· η αγάπη ζει και υπάρχει 

αληθεύουσα.

Ας μην απατόμαστε. Υπάρχει και ο «διάλογος του ψεύδους», όταν οι διαλεγόμενοι συνειδητά ή ασυνείδητα ψεύδονται ο ένας στον άλλον. Τέτοιος διάλογος είναι οικείος στον «πατέρα του ψεύδους», τον Διάβολο, «ότι ψεύστης εστι και ο πατήρ αυτού» (Ιω. 8:44). Οικείος είναι και σε όλους τους εκουσίους ή ακουσίους συνεργάτες του, όταν αυτοί θελήσουν να πραγματοποιήσουν το καλό τους μέσω του κακού, να φθάσουν στην «αλήθεια» τους με τη βοήθεια του ψεύδους. Δεν υπάρχει «διάλογος της αγάπης» χωρίς τον διάλογο της αληθείας. Διαφορετικά, ο τέτοιος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής. Γι’ αυτό και η εντολή του Αποστόλου ζητά να είναι «η αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12:9).

Μόνο μέσα στην Εκκλησία, στο μοναδικό αυτό Παμμυστήριο του Χριστού, μπορεί να γίνει λόγος περί των Μυστηρίων. Διότι η Εκκλησία η Ορθόδοξη, ως το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κριτήριο των Μυστηρίων και όχι το αντίθετο. Τα Μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται υπεράνω της Εκκλησίας ούτε να θεωρούνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό τον λόγο, σύμφωνα προς το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και σύμφωνα προς ολόκληρη την ορθόδοξη Παράδοση, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξη άλλων μυστηρίων έξω από αυτήν, ούτε θεωρεί αυτά ως μυστήρια, εωσότου κανείς προσέλθει με τη μετάνοια από την αιρετική «εκκλησία», δηλαδή ψευτοεκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία 

του Χριστού.

Όσο όμως μένει κανείς έξω από την Εκκλησία, μη ενωμένος με αυτήν με τη μετάνοια, μέχρι τότε είναι αυτός για την Εκκλησία αιρετικός και αναπόφευκτα βρίσκεται εκτός τής σωτηριώδους Κοινωνίας. Διότι «ποια σχέση μπορεί να έχει η δικαιοσύνη με την ανομία, ή ποια κοινωνία το φως με το σκοτάδι;» (Β’ Κορ. 6:14)

 

 ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224 (αποσπάσματα, με γλωσσική απλοποίηση),

Ιστολόγιο “Κοινωνία Ορθοδοξίας”

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΠΑΥΛΟΣ,ΠΡΩΤΑ ΔΙΟΡΘΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΠΟ!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ,ΑΣ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ

 

ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ,ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΜΕ ΥΠΟΚΙΝΟΥΝ ΣΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ: ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ!

'Οσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Τά πάντα μέσα μου καί γύρω μου, καί τά μικρά καί τά μεγάλα, τά περασμένα καί τά άπειρα, καί τά απλά καί τά αινιγματώδη, τά σκοτεινά καί τά φωτεινά, καί τό ορατό καί τό αόρατο, καί τό θνητό καί τό αθάνατο, καί τό καλό καί τό κακό, τό πάν καί τά πάντα σέ όλους τούς κόσμους πού γνωρίζω καί αισθάνομαι, μέ υποκινούν σέ κραυγαλέα προσευχή: Κύριε ελέησον!

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ,ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ,ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΤΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΟΥΝ

 Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: 

“Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό. 

Πάντα να φροντίζετε ν' αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους. 

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.” 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ,ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

 

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ,ΣΥΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟΥ

 «Στο μικρούτσικο αλλά ορατό σώμα του ανθρώπου κρύβεται ο αόρατος Θεός. Εκεί εγκαθίσταται ολάκερο το μυστήριο και του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου»

(Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, “Στο ορατό το αόρατο”)

ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ,Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Όσιος Άνθιμος της Χίου: 

“Είναι τόσο αποτελεσματική η νηστεία ώστε καταπραύνει τα νεύρα, αποθηκεύει την υπομονή μέσα στην καρδιά, καθαρίζει και λεπταίνει τον νου, καταπαύει τα πάθη. 

Διώκει την λογομαχία, φυγαδεύει την πολυλογία και κάνει τον άνθρωπο κατανυκτικό, πράο, σιωπηλό και δυσκολοκίνητο στο να λέει λόγια.” 

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

=====

-Λένε μερικοί: Δέν νηστεύουμε ὅταν βρισκόμαστε σέ μιά συγκέντρωση γιά νά μή στενοχωρήσουμε καί σκανδαλίσουμε κάποιους μέ τή στάση μας. Θά μᾶς σχολιάσουν. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός δέν εἶπε νά μή δείχνουμε ὅτι νηστεύουμε ὅπως οἱ 

ὑποκριτές Φαρισαῖοι; 

Ὁ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ: -Ὅταν νηστεύουμε, ὅπως κι ὅταν κάνουμε ὁποιαδήποτε καλή πράξη, πρέπει νά ἐνεργοῦμε μέ ταπεινό φρόνημα, ὡς «ἀχρεῖοι δοῦλοι», ὑπακούοντας στίς ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας. Και τοῦτο ἀνεξάρτητα ἄν μᾶς βλέπουν ἤ δέν 

μᾶς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. 

Ὅπως δέν πρέπει νά ἐπιζητοῦμε τόν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι δέν πρέπει καί νά φοβόμαστε τόν ψόγο καί τά σχόλιά τους ὅταν κάνουμε τό καθῆκον μας πρός τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. 

Δέν εἶναι σωστό νά ἐξαρτώμεθα στό θέμα αὐτό ἀπό τό ἐάν κάποιος στενοχωρηθεῖ 

ἤ «σκανδαλισθεῖ». 

Ἄν ἐμεῖς κάνουμε τό καθῆκον μας, ἡ εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ βαρύνει τόν σκανδαλιζόμενο, ὁ ὁποῖος σέ τελευταία ἀνάλυση εἴτε δέν ἀναγνωρίζει τήν αὐθεντία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του πάνω στή ζωή μας εἴτε προσπαθεῖ νά δικαιολογήσει τή δική του ἀδυναμία. 

Σκεπτόμαστε αὐτούς πού θά «σκανδαλισθοῦν», ὅταν μᾶς δοῦν νά νηστεύουμε καί δέν ὑπολογίζουμε αὐτούς πού θά μᾶς δοῦν νά μή νηστεύουμε, γνωρίζοντας ἐνδεχομένως τίς ἀρχές καί τά πιστεύω μας. 

Σ’ αὐτή τήν τελευταία περίπτωσηση ἡ εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ βαρύνει ἐξ ὁλοκλήρου ἐμᾶς, διότι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ παραβάτες τῆς ἐντολῆς. «Αὐτοί πού ἐνσυνείδητα παραθεωροῦν τό θέμα τῆς νηστείας, χωρίς νά ἔχουν λόγους ὑγείας, πολύ φοβᾶμαι ὅτι δέν ἐνδιαφέρονται πραγματικά 

γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους». 

Ἐξ ἄλλου ἄν αὐτή τή συλλογιστική τήν ἐπεκτείνουμε καί στίς ἄλλες ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας, καταργοῦμε ὅλο τόν ἠθικό νόμο τοῦ Θεοῦ. Θέλω π.χ. νά πάω στήν Ἐκκλησία. Πάντοτε σχεδόν θά συναντήσω ἀνθρώπους στό δρόμο. Σκέπτομαι: «Ἄν μπῶ μέσα καί μέ δοῦν, ἄν εἶναι ἄθεοι καί ἀντίχριστοι θά ἐνοχληθοῦν καί θά ἐξοργισθοῦν. Ἄν εἶναι εὐσεβεῖς πιστοί, θά ποῦν: Τί καλός Χριστιανός! Πάει στήν Ἐκκλησία! Καί ὁ ἔπαινός τους θά μοῦ ἀφαιρέσει τήν ὠφέλεια τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Ἄς μήν πάω λοιπόν στήν Ἐκκλησία. Θά ἐκκλησιασθῶ ὅταν δέν θά μέ δεῖ κανείς». Κι ἔτσι πάει περίπατο ὁ ἐκκλησιασμός! Ποῦ ἀκούσθηκαν αὐτά; Ποιό Εὐαγγέλιο λέει τέτοια πράγματα;

ΠΗΓΗ:

Περιοδικό «Στῶμεν καλῶς» ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2015 ΤΕΥΧΟΣ 41ο (ἀπό τό βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ἀπό τή διδασκαλία τοῦ πατρός Ἐπιφανίου» - Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος) 

ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ,ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΝΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ το 1908

 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ το 1908

(Βρέθηκε στο αρχείο του μετά την κοίμηση του)

=====

1.) Δεν αγαπώ το Θεό με όλη μου την ψύχη, την καρδιά και την διάνοια. Δεν έχω υπακοή στις εντολές του Κυρίου και δεν φυλάγω τις υποσχέσεις που έδωσα στο Βάπτισμα και στην κουρά μου ενώπιον του Θεού, των Αγγέλων, των Αγίων και των ανθρώπων.

2.) Δεν προσεύχομαι και δεν μελετώ με προσοχή. Στις ιερές Ακολουθίες και αγρυπνίες, ακόμη και την ώρα της Θείας Λειτουργίας, παρίσταμαι στο Ναό χωρίς φόβο, προσοχή και ευλάβεια. Πολλές φορές έχω απρεπείς, αισχρούς, ακάθαρτους και 

βλάσφημους λογισμούς.

3.) Δεν έχω μετάνοια αληθινή, ούτε πένθος ούτε δάκρυα. Δεν εξομολογούμαι καθαρά και με συντριβή καρδιάς. Ούτε έχω αίσθηση ότι η εξομολόγησή μου γίνεται ενώπιον του Παντογνώστη Θεού, που είναι πανταχού πάρων και γνωρίζει τα πάντα, και τους λογισμούς και τα βάθη της καρδιάς μου.

4.) Στο μυστήριο της Θ. Κοινωνίας προσέρχομαι αναξίως, χωρίς την πρέπουσα ετοιμασία, χωρίς φόβο Θεού, πίστη και αγάπη.

5.) Δεν αγαπώ τον πλησίον όπως τον εαυτό μου.

6.) Δεν έχω αγάπη ούτε τον πρέποντα σεβασμό στον πνευματικό μου πατέρα και στους προεστώτες του Μοναστηριού. Δεν έχω τέλεια υπακοή και εγκοπή του θελήματός μου.

7.) Είμαι υπερήφανος, αντίλογος, κενόδοξος, ανθρωπάρεσκος, φίλαυτος, φλύαρος. Αργολογώ, πολυλογώ, αστεΐζομαι και γελώ για ανόητα πράγματα, καταλαλώ, κατακρίνω, κατηγορώ, ψεύδομαι, συκοφαντώ, θυμώνω, οργίζομαι και μνησικακώ.

8.) Δεν έχω εγκράτεια, υπομονή, πραότητα, ταπείνωση. Είμαι κοιλιόδουλος, γαστρίμαργος, λαθροφάγος, ιδιόρρυθμος, ακατάστατος.

9.) Αμαρτάνω με όλες μου τις αισθήσεις (όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση και αφή).

10.) Αμαρτάνω με λόγια και έργα, με τη θέληση μου και χωρίς αυτή, με γνώση ή άγνοια, με το νου μου και τη διάνοια. Είμαι αμελής και οκνηρός και για αυτό έχω πολλές φορές κακές και αισχρές επιθυμίες, άτοπους, αισχρούς ακάθαρτους, υπερήφανους λογισμούς.

Για αυτές τις αμαρτίες που εξομολογήθηκα, πάτερ, ενώπιον του Θεού και ενώπιόν σου, και για άλλες αναρίθμητες που από λήθη ή άγνοια παρέλειψα να εξομολογηθώ ζητώ από το Θεό συγχώρηση.

ΠΗΓΗ:

(Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, Διδαχές πατρικές σελ. 265-266)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ, ΔΙΑΒΑΖΕ ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

 

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ,ΦΕΥΓΕΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

π. Ιωάννης Καλαίδης:

“Αν ήξερες, παιδάκι μου, πόσες φορές φεύγει λυπημένος ο φύλακας άγγελός μας, με το στεφάνι στα χέρια, θα έκανες περισσότερη υπομονή με ότι περνάς στην ζωή σου.”

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ,ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

 

ΠΑΠΑ-ΤΥΧΩΝ,ΤΟ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΞΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ!

 

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΜΠΟΚΑ,ΠΡΩΤΑ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ Η ΙΚΕΣΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

 

Όσιος Αρσένιος Μπόκα (♰ 28 Νοεμβρίου 1989)

O άνθρωπος προσεύχεται στον Θεό να τον λυτρώσει από στενοχώριες και ο Θεός παρακαλεί τον άνθρωπο ν' αλλάξει συμπεριφορά. 

Κρίνετε τώρα, ποιός ποιόν πρέπει ν' ακούσει πρώτος.