Χίος

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς – δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

• Πώς η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
• Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
• Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
• Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;

“Η βιομηχανία της αλληλεγγύης: Το μεταναστευτικό, οι ΜΚΟ και ο εργαλειοποιημένος ανθρωπισμός”

Του Νικόλα Δημητριάδη

Για την πολιτική επιστήμη στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό ζήτημα και οι κοινωνικές του συνέπειες αποτελούν εδώ και χρόνια ταμπού. Ο Γιώργος Ρακκάς, πολιτικός επιστήμονας, μέλος της ομάδας του Άρδην και επικεφαλής της δημοτικής κίνησης “Μένουμε Θεσσαλονίκη”, επέλεξε να αφιερώσει τις σπουδές του στο ζήτημα αυτό.

Ήδη κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις το βιβλίο του “Σύγχρονες Βαβέλ: Μετανάστευση, πολυπολιτισμικότητα, συγκρούσεις – Από τον Άγιο Παντελεήμονα στην προσφυγική κρίση“, που έχει βασιστεί στη διδακτορική του διατριβή, αλλά και την προσωπική του έρευνα και εμπειρία, ως κατοίκου του Αγίου Παντελεήμονα.

Στο νέο του βιβλίο “Η βιομηχανία της αλληλεγγύης: Ο Τζωρτζ Σόρος και η νέα ανθρωπιστική αυτοκρατορία“ από τις Εναλλακτικές εκδόσεις, ο Γιώργος Ρακκάς επανέρχεται στο μεταναστευτικό ζήτημα, για να φωτίσει κάποιες επιπλέον πτυχές του, οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές. Αναλύει το φαινόμενο των ΜΚΟ, του Τζωρτζ Σόρος και της συναφούς “βιομηχανίας”, τις επιπτώσεις του μεταναστευτικού στην ελληνική κοινωνία και την ιδεολογία των ανοιχτών συνόρων που κυριαρχεί σήμερα στον χώρο των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων.

Γιώργος Ρακκάς: «Φλερτάρουμε να καταστούμε το πρώτο failed state εξαιτίας της μετανάστευσης»

«…Όταν ο πολυπολιτισμός λέει ότι δεν χρειαζόμαστε κεντρικές αξίες και πολιτισμό, τι κάνει; Σπάει την κοινωνία σε επί μέρους κοινότητες που ζουν σε παράλληλους κόσμους…» – συνέντευξη στη Μαρία Λυδία Κυριακίδου

• Αν σας ζητούσα να περιγράψετε τη συγγραφική σας ταυτότητα με 3 λέξεις μόνο ποιες θα ήταν αυτές;
  Θα τις κάνω δύο: «Υπό διαμόρφωση». Μαθαίνω ακόμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μάθω να γράφω με έναν τρόπο που δεν θα με κλείνει στο γκέτο ενός κόσμου που παριστάνει τον διανοούμενο και γράφει με στόχο να μην γίνεται αντιληπτός από τους υπόλοιπους, γιατί ακριβώς σκοπός του είναι να ξεχωρίσει από τους πολλούς.

• Οι θεματικοί άξονες των βιβλίων σας απαιτούν ιδιαίτερη ερευνητική μελέτη και προσοχή. Ποια είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείτε κατά τη συγγραφή; Πόσος χρόνος απαιτείται για την ολοκλήρωσή τους;
  Με το μεταναστευτικό ζήτημα ασχολούμαι ήδη από το 2008 –11 χρόνια πια, οπότε η μελέτη του είναι πλέον κάτι μόνιμο. Κάνω αποδελτίωση, με το διαδίκτυο είναι ευκολότερο αυτό, και προσπαθώ να ενημερώνομαι σχετικά με ό,τι ενδιαφέρον γράφεται γι’ αυτά τα ζητήματα. Από την άλλη το κύριο ερέθισμα προκύπτει από την ίδια την πολιτική δραστηριότητα, δηλαδή είναι εμπειρικού τύπου. Για την ‘Βιομηχανία της Αλληλεγγύης’ έπαιξε ρόλο η ακατάσχετη εκμετάλλευση που γίνεται στα αισθήματα συμπόνοιας των ανθρώπων, η οποία είναι κραυγαλέα και τις περισσότερες φορές, εξαιρετικά κυνική. Όποιος άνθρωπος θέλει να ‘ανεβάσει τις μετοχές του’ στο χρηματιστήριο του κύρους και της δημοσιότητας αισθάνεται την ανάγκη να επικαλεστεί την «αλληλεγγύη» ή την ευαισθησία του γύρω από το μεταναστευτικό και το προσφυγικό. Στην ‘σώου μπίζνες’ πλέον είναι εκ των ον ουκ άνευ. Όλη αυτή η υποκρισία δημιουργεί ένα αίσθημα ασφυξίας, και αυτό θεώρησα ότι πρέπει να στηλιτεύσω σε ένα κείμενο.

Ο Σόρος λέει...

Ε, όχι, όλοι μαζί δεν μπορούμε!

Του Χρήστου Κάτσικα

«Εγώ 'μαι η Τέχνη των Τεχνώ,
(Θεός και Πατρίδα το ψαχνό!)
που τραγουδάω αυτό που ζέχνει
γιατί είμαι των τεχνών η τέχνη

Με τη Θρησκεία και την Πατρίδα
την ίδια απλώνουμεν αρίδα,
τον ίδιον έχουμε σκοπό.
Κερνούμε το λαό χασίσι,
όνειρα, ψέματα και μίση —
δε ντρέπονται για να ντραπώ.»
(Κ. Βάρναλης)

Μεγάλη, λοιπόν, η συναυλία του ΣΚΑΙ και της ΜΚΟ του «Όλοι Μαζί Μπορούμε» στο Καλλιμάρμαρο.

Με είσοδο 6€, 8€ και 12€ με σκοπό, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το φιλάνθρωπο κανάλι, την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων με τρόφιμα: «Τουλάχιστον 60.000 θεατές έδωσαν το "παρών" προσφέροντας στην είσοδο του σταδίου τουλάχιστον 20 τόνους τροφίμων για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, αποδεικνύοντας έτσι τη δύναμη της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο», επισημαίνεται.

Αχ! Πόσο εύκολα «παίρνουν την αλήθεια μας και μας την κάνουν λιώμα»!

Πόσο εύκολα τραγουδούν τα τραγούδια που κάποτε μας κυνηγούσαν όταν τα τραγουδούσαμε, που ήταν παράνομα ή «ακάλεστα» στις σχολικές γιορτές;

«Όλοι μαζί μπορούμε», λοιπόν, από το κανάλι που όλη μέρα προπαγανδίζει την ευλογία των μνημονίων ώστε να μην έχει κανείς σταθερή δουλειά, δικαιώματα, παιδεία, υγεία.

«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

Του Γιώργου Ρακκά

Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο γονέων του 5^ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού», που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της Ελλάδας.

Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Τα «σοράκια» δεν έχουν θέση στην Κομοτηνή

Ανακοίνωση της Δημοτικής Παράταξης Σπάρτακος 

 Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι αργυρώνητοι προσφυγοπατέρες των ΜΚΟ επαναφέρουν το θέμα του κυκλώματος Σόρος στη χώρα μας. Το δίκτυο Solidarity Now στη Ελλάδα, το οποίο δημιουργήθηκε από το ίδρυμα Open Society Foundations του γνωστού κερδοσκόπου και παρασκηνιάρχη Τζορτζ Σόρος, ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και συνεργάτες – βασικοί χρηματοδοτούμενοί του με εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια είναι μεταξύ άλλων οι ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ και PRAKSIS (http://www.solidaritynow.org/our–work–gr/grants–gr.html). Και είναι απορίας άξιον, γιατί δεν εμφανίζεται πουθενά στην ιστοσελίδα της ΑΡΣΙΣ ο μέγιστος δωρητής της. Τόση αχαριστία;

…πολυεθνική Ελλάδα !

Σχόλιο του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΣΕΡΒΙΡΙΣΜΑ (η πολυεθνική...):
"Καλώς τους" λέγετε η οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ για πρόσφυγες και μετανάστες, "Θα ζήσουμε μαζί" γράφει η ανακοίνωση των καταληψιών "αλληλέγγυων" του City Plaza…

Υλοποιείτε στην ΠΡΑΞΗ το όραμα (τους) της ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗΣ Ελλάδας.

Ένας «Δεκέμβρης των ξένων»;

Του Θανάση Τζιούμπα

Όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε να αυξάνουν σε έκταση και ένταση οι διαμαρτυρίες των εγκλωβισμένων στην χώρα μας μεταναστών/προσφύγων.

Η Ειδομένη είναι στην ουσία μια πολιτεία αντίσκηνων 12.000 ανθρώπων, όπου η ελληνική πολιτεία είναι απούσα και κυριαρχεί η απόλυτη ανομία ή, ακόμη χειρότερα, ο νόμος των ομάδων/φατριών που έχουν αρχίσει να οργανώνονται. Στον Πειραιά η κατάσταση των 5.000 δεν διαφέρει. Στα νησιά τα χοτ σποτ είναι εκτός ελέγχου. Στα «κέντρα μετεγκατάστασης» οι μετεγκατεστημένοι βιώνουν την προχειρότητα και τις απαράδεκτες συνθήκες. Δίπλα στους παράξενους γαλαξίες των «Μ»ΚΟ αναπτύσσεται και αυτός των «αλληλέγγυων».

Λένε πως η πυρκαγιά για να ξεσπάσει χρειάζεται καύσιμη ύλη, οξυγόνο και θερμοκρασία ανάφλεξης.

Προσέξτε τις αναλογίες: Η καύσιμη ύλη είναι η απόγνωση μπροστά στο γεγονός και τις συνθήκες του εγκλωβισμού  σε ένα κράτος, που όχι μόνο δεν μπορεί να γλύψει τις πληγές του δικού του κορμιού, αλλά επί πλέον έχει την πιο ανίκανη πολιτική ηγεσία εδώ και πολλές δεκαετίες. Το οξυγόνο είναι η οργή όταν η κατάσταση γίνεται τελεσίδικη καταδίκη. Κι η θερμοκρασία ανεβαίνει με τις ψεύτικες ελπίδες που σπέρνουν με τον πιο ανήθικο τρόπο οι «αλληλέγγυοι», σπρώχνοντας τους σε ατελέσφορα γιουρούσια στο συρματόπλεγμα, κλεισίματα δρόμων και διάφορα άλλα «κινηματικά».