Σ Τ Η Ν ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Πολίτης», την Παρασκευή 14.2.2003, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τον τίτλο «Το να ζει κανείς δεν είναι κατόρθωμα». Ούτε η μέρα δημοσίευσής του ήταν τυχαία, ούτε ο συγγραφέας του. Ήταν του 49χρονου, τότε, Χριστόδουλου (Λάκη) Τσέλεπου. Και το δημοσίευσε Παρασκευή 14η Φεβρουαρίου, επειδή τέτοια μέρα, Παρασκευή 14.2.1964, είχε θυσιαστεί, στη μάχη υπεράσπισης της Πάφου απ’ την επίθεση της Τουρκανταρσίας της ΤΜΤ, στο φυλάκιο της Κλινικής του Αντωνάκη, με μια εχθρική σφαίρα στο μάτι, ο πατέρας του Αντρέας Χρ. Τσέλεπος, 37 χρονών, αφήνοντας χήρα τη σύζυγό του Ανδριάνα, με τέσσερα ορφανά ανήλικα παιδιά. Ο Λάκης ήταν μόλις δεκάχρονος. Τον χάσαμε από καρκίνο στις 13.6.2010…
Ε Γ Ρ Α Ψ Ε , λοιπόν, 14.2.2003 στον «Π», για τον πατέρα του και τα εξής: «Έτρεχε να οργανώσει τους νέους στην Εθνοφυλακή για να προασπίσουν την έννομη τάξη. Πέρασε πολλές μάχες. Ήταν βετεράνος του μεγάλου πολέμου και στέλεχος της ΕΟΚΑ. Ήξερε από μπαρούτι. “Και καλά βρε Ανδριάνα”, της έλεγε, “αν όλοι καθίσουμε στα σπίτια μας, ποιος θα πολεμήσει γι’ αυτόν τον τόπο; Να ξέρεις εμείς ποτίσαμε με αίμα και ιδρώτα αυτήν τη γη και δεν τη χαρίζουμε σε κανέναν. Όταν θα έρθει η ώρα μου και η σφαίρα θα γράφει τ’ όνομά μου, καλώς να έρθει. Θα περάσουμε και στην ιστορία […] Και τι θα γίνουν τα τέσσερα παιδιά μου; Θα φροντίσει βρε αδελφέ, η Πολιτεία. Είναι το ελάχιστο που θα πράξει για τους ήρωές της […] Εμείς έχουμε καθήκον, έχουμε ευθύνη για την πατρίδα και αυτή για μας”. […] Ο Αντρέας συνεχίζει το τελευταίο του τσιγάρο. Βγάζει από την εσωτερική τσέπη το στυλό του, ξεδιπλώνει το πακέτο […] φυσάει τον καπνό και γράφει: “Το να ζει κανείς δεν είναι κατόρθωμα… Το να αποθάνει όμως για την πατρίδα είναι μεγάλη τιμή” […] Δίπλωσε το πακέτο, το φύλαξε στην τσέπη του σακακιού του, κάπου εκεί ανάμεσα στις σφαίρες»…
