Έρχεται ο Άρης!

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Oi μόνοι που δεν φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ είναι όσοι μπορούν να ζουν στη Ζυρίχη! Μια συνέντευξη της Γιάννας Αγγελοπούλου στην Καθημερινή, που εξετράπη σε αντικομουνιστικό παραλήρημα του δημοσιογράφου. 

Για τη συνέντευξη της Γιάννας Αγγελοπούλου στη χθεσινή Καθημερινή τι να πει κανείς; Οι καιροί αλλάζουν ραγδαία. Δεν έχουμε απλώς εισέλθει στην προεκλογική περίοδο - το πολιτικό στάτους έχει ανατραπεί ήδη.

Η κ. Αγγελοπούλου είπε αυτά που είχε να πει. Ότι είναι αντισυστημική, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει το νέο στην πολιτική ζωή, ότι το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα τελειωμένο, ότι θεωρεί σουρεαλιστικό το να προταθεί από τα κόμματα εξουσίας για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, ότι εμπνέεται πολιτικά από τα παιδιά της.

Το ενδιαφέρον για μένα όμως είναι αλλού: Στην έξαλλη στάση του δημοσιογράφου που πήρε τη συνέντευξη.

Τα check point των εργολάβων

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Βλέπω τις εθνικές οδούς σαν πελώριους και εξαιρετικά μακρόστενους λεμονοστύφτες, που ξεζουμίζουν σιγά σιγά και χειρουργικά όποιον κάνει το λάθος ή είναι υποχρεωμένος να εισέλθει σ’ αυτές.

Θα πω την αμαρτία μου σήμερα, κι ας με στραβοκοιτάξουν αρκετοί αναγνώστες. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξα ανέκαθεν υποστηρικτής του μισητού θεσμού των διοδίων. Θεωρούσα πάντα πολύ πιο δίκαιο και ορθολογικό το κόστος για τη συντήρηση και την επέκταση του εθνικού οδικού δικτύου να επιβαρύνει κυρίως τους χρήστες του παρά να επιβαρύνει το σύνολο του πληθυσμού, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού.

Μη βιάζεστε να με κρεμάσετε στα μανταλάκια – δεν το πιστεύω πια. Δεν είναι ότι άλλαξε η γενική προσέγγισή μου στο θέμα, είναι απλώς ότι ανατράπηκαν άρδην τα δεδομένα, όπως και σε τόσους άλλους τομείς της ζωής μας.

Σήμερα βλέπω τις εθνικές οδούς σαν πελώριους και εξαιρετικά μακρόστενους λεμονοστύφτες, που ξεζουμίζουν όποιον κάνει το λάθος ή είναι υποχρεωμένος να εισέλθει σ’ αυτές.

Φροντίζει γι’ αυτό ένα πυκνό δίκτυο από check points (στρατιωτικά φυλάκια κατοχής, κατά τα πρότυπα αυτών που έχουν εγκαταστήσει οι Ισραηλινοί στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη), το οποίο μέσα από ένα πλέγμα ελέγχου που συνίσταται σε προσωπικό ασφαλείας, μπάρες, κάμερες και άλλα μηχανήματα, ενισχυμένα με ένα ισχυρότατο νομοθετικό οπλοστάσιο εκτάκτου ανάγκης, σε στύβει σιγά σιγά και χειρουργικά.

Όχι πάλι κορόιδα

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Δεν θέλω να καταγγείλω άλλο αυτό το σύστημα που καταρρέει - το θεωρώ τελειωμένο. Αυτό που θέλω είναι να αναγγείλω πως αν δεν πάρουμε την ευθύνη αυτού που έρχεται -ολόκληρη- θα αποδειχτούμε άξιοι της κακής μας τύχης.

Δεν θέλω σήμερα να γράψω για το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Μπούκωσα, δεν έχει νόημα να γράφεις και να γράφεις για το ίδιο πράγμα, που απλώς επαναλαμβάνεται με διαφορετικά ονόματα και διαφορετικές περιστάσεις αλλά τελικά πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο, για ένα ατέλειωτο φαγοπότι μ’ ένα κράτος ξέφραγο αμπέλι και με κάποιους επιτήδειους ιδιώτες που απλώς έχουν τις κατάλληλες διασυνδέσεις στην εξουσία. Με τα ίδια κόλπα και με τον ίδιο κυνισμό. Την ίδια ώρα που θα γράφω εγώ γι’ αυτό, πολλά παράλληλα νέα σκάνδαλα θα εκτυλίσσονται με τον ίδιο περίπου τρόπο ή θα εξυφαίνονται σε τραπεζικά γραφεία, σε μίτινγκ μεγάλων επιχειρήσεων, σε υπουργικά γραφεία ή σε προθαλάμους υπουργικών γραφείων.

Τσομπανάκος ήμουνα, την ατζέντα άλλαζα

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Ο τελικός του Ευρωμπάσκετ το 1987. Η Λιλιπούπολη. Τα τραγούδια της παρέας στη σκοπιά. Η εκπομπή του Διονύση Σαββόπουλου «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι». Ο Φρέντι Γερμανός, Αλάτι και πιπέρι. Ο Φίλιππος Συρίγος σ’ εκείνα τα μαυρόασπρα σαββατιάτικα μπασκετικά απογεύματα. Ο Γιάννης Πετρίδης. Ο θείος Νώντας. Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος Παπαστεφάνου.

Στεκόμουν απέναντι στην κατάμαυρη οθόνη της τηλεόρασης και σκεφτόμουν τι σημαίνει για μένα η δημόσια τηλεόραση. Ακόμα πιο εκκωφαντική ήταν η μαυρίλα της σιωπής στην άδεια συχνότητα της ΕΡΑ-ΣΠΟΡ.

Προφανώς όλοι έχουμε τις δικές μας εικόνες και τα δικά μας ακούσματα από τη μακρά πορεία της ΕΡΤ. Άλλος θα σου αναφέρει το θέατρο της Δευτέρας, άλλος την κινηματογραφική Λέσχη, άλλος το τρίτο πρόγραμμα, άλλος τον Κόσμος FM, ο κατάλογος είναι ατέλειωτος – και ατελείωτος.

Παραλήρημα για την επόμενη μέρα

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους που δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν ότι αυτή η κρίση άλλαξε για πάντα το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε και εργαζόμαστε (ή, εξίσου πιθανό πια- δεν εργαζόμαστε). Το βλέπουν, αλλά αρνούνται να το παραδεχτούν. Έχουν την απαίτηση να γυρίσουμε πίσω στο 2009, να συνεχίσουμε να ζούμε με τις ίδιες συνήθειες, με τις ίδιες αξίες, με τα ίδια λεφτά.

Κι επειδή αυτό είναι φύσει αδύνατον, πολύ φοβάμαι ότι ο πληθυντικός αριθμός πάει περίπατο και η απαίτηση μετατρέπεται ως εξής: Να συνεχίσει εκείνος να ζει με τις ίδιες συνήθειες, με τις ίδιες αξίες, με τα ίδια λεφτά. Κι οι άλλοι, η χώρα, η κοινή μας συλλογική μοίρα, ας παν να κουρεύονται.

Παρατηρώ ότι αυτού του είδους η λογική δεν έχει χρώμα, κόμμα ή ενιαία χαρακτηριστικά. Είναι μια οριζόντια κάστα που μπορείς να τη συναντήσεις σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, σε διαφορετικές ηλικίες και σε άτομα από όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό φάσμα. Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα, γιατί τέτοιες νοοτροπίες νοθεύουν τις πολιτικές, ανακατεύουν τα ξερά με τα χλωρά και θολώνουν την εικόνα, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που στα καταθετικά κεφάλαια των τραπεζών αναμειγνύονται το μαύρο χρήμα με τις υγιείς αποταμιεύσεις. Έχεις την εντύπωση ότι τα δικά σου λεφτά, που τα μάζεψες δεκάρικο-δεκάρικο, θα νοθεύσουν τα μεγάλα ποσά; Όχι, το αντίθετο θα συμβεί. Τα βρόμικα λεφτά θα νοθεύσουν τα δικά σου! Έχεις την εντύπωση ότι άμα μπουν μέσα στο πλυντήριο ρούχα καλά και ρούχα σκάρτα, αγορασμένα απ’ το καλάθι, υπάρχει περίπτωση τα καλά να είναι εκείνα που θα ξεβάψουν και θα δώσουν καλό χρώμα στα σκάρτα; Ε, κάπως έτσι γίνεται και στην ελληνική κοινωνία, ιδίως μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες της κρίσης και της σύγχυσης, που σου παίρνουν τα μυαλά και σε δυσκολεύουν να σκεφτείς με ψυχραιμία.