Ο χάλυβας, ο πραγματικός κόσμος, τα δυτικά γυαλιά και η Ελλάδα…

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση. Κάτι παραπάνω μάλιστα. Ανήκει ψυχή τε και σώματι, πιστεύει σε αυτήν. Έτσι αποφάσισε και διέταξε η άρχουσα τάξη, η αστική τάξη της Ελλάδας, εδώ και πολύ καιρό. Ως εκ τούτου η εξουσία στη χώρα μας βλέπει τα γύρω συμβαίνοντα με τα δυτικά γυαλιά. Ακόμα χειρότερα. Βλέπει διαμέσου της προπαγάνδας της Δύσης. Δηλαδή μέσα από αυτό που επιδιώκει η Δύση να αντιλαμβάνονται οι άλλοι γι’ αυτήν.

Φυσικά η στρεβλή εικόνα που εκπορεύεται από μια τέτοια θεώρηση παράγει αυτοκρατορική σιγουριά και κυριαρχία. Η Δύση, όπως και όλοι οι πρόσκαιρα ισχυροί στην Ιστορία, πιστεύει ότι η κυριαρχία της στον κόσμο αυτό είναι αιώνια. Λάθος πιστεύει. Δουλεύω εδώ και αρκετό καιρό ένα βιβλίο για τον σημερινό μας κόσμο. Αυτό που καθημερινά διαπιστώνω είναι ότι ο κόσμος είναι πλέον ολότελα διαφορετικός από αυτό που στη Δύση πιστεύουν ότι είναι.

Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος εδώ για να αναπτύξω κάτι το σε μένα προφανές. Θα σταθώ μόνο σε ένα μέγεθος. Αφορά την παραγωγή χάλυβα στον κόσμο. Βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του σιδήρου και πάνω στον χάλυβα στηρίζουμε τον υλικό πολιτισμό μας. Μηχανήματα, έργα, κτίρια, ό,τι υπάρχει γύρω μας ακουμπά πάνω σε αυτό το αγαθό. Και φυσικά, όποιος το παράγει βρίσκεται στην θέση του ισχυρού.

Καρλ Μαρξ - Η αριστοκρατία του χρήματος*

Του Καρλ Μαρξ

Η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τις βουλές, είχε άμεσο συμφέρον στην καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα-ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα-πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος, που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεωκοπίας – και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους πιο δυσμενείς όρους.

Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μιαν ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαιά του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής. Γενικά, η αστάθεια στην κατάσταση της κρατικής πίστης και η γνώση των κρατικών μυστικών, έδινε στους τραπεζίτες και στους συνεταίρους τους στις Βουλές και στο θρόνο τη δυνατότητα να προκαλούν εξαιρετικές, απότομες διακυμάνσεις στην τρέχουσα τιμή των κρατικών τίτλων, που δε μπορούσαν να ’χουν κάθε φορά άλλο αποτέλεσμα παρά την καταστροφή μιας μάζας μικρότερων κεφαλαιούχων και το μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων παιχτών.

Τα τεράστια ποσά που κυλούσαν έτσι μέσα από τα χέρια του κράτους, έδιναν επί πλέον ευκαιρίες για δόλια συμβόλαια προμηθειών, για δωροδοκίες, καταχρήσεις και για κάθε λογής μπαγαμποντιές. Η εξαπάτηση του κράτους, όπως γινόταν χοντρικά με τα δάνεια, επαναλαμβανόταν και λιανικά στα δημόσια έργα. Οι σχέσεις ανάμεσα στη Βουλή και στην κυβέρνηση πολλαπλασιάζονταν σα σχέσεις ανάμεσα σε ξεχωριστές διαχειρίσεις και σε ξεχωριστούς εργολάβους.

Αν δεν ηττηθεί ο «εσωτερικός εχθρός» η Ελλάδα δεν έχει μέλλον

Του Πέτρου Χασάπη

Όποιος πιστεύει ότι η ίδια άρχουσα τάξη που μας χρεοκόπησε και που τώρα (μέσα στη χρεοκοπία) μας εκμεταλλεύεται, θα μας λυπηθεί και θα μας σεβαστεί κάποια στιγμή, είναι πολιτικά ανόητος.

Ο ελληνικός λαός καταστρέφεται από την άρχουσα τάξη του. Δυστυχώς, αντί

στη χώρα μας να διαμορφωθεί μια εθνική παραγωγική άρχουσα τάξη εκφράζοντας το λαό, από την αρχή που απελευθερώθηκε η χώρα, δημιουργήθηκε μια μεταπρατική άρχουσα τάξη, ως συνέχεια των κοτζαμπάσηδων επί τουρκοκρατίας, η οποία έλεγξε εύκολα και κοινωνικοποίησε το λαό στα μέτρα της, υποτάσσοντάς τον στα συμφέροντά της.

Αυτή η άρχουσα πολιτικοοικονομική ολιγαρχική και ταυτόχρονα υπερσυγκεντρωτική ελίτ, έχοντας υπό τον πλήρη έλεγχό της τον κρατικό μηχανισμό, είναι απόλυτα υπεύθυνη για αυτό που είμαστε ως λαός και ως έθνος σήμερα. Σοφίζεται ένα σωρό τεχνάσματα, θεσμούς και νόμους, ώστε ποτέ να μην αγγίζεται η ίδια, αλλά αντίθετα να διευκολύνεται στη νομή της κοινωνίας, διαφθείροντας και διχάζοντας το λαό. 

Γιατί δεν υπάρχει όραμα;

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Ποιος είναι ο σύγχρονος συντηρητικός και ποιος ο φιλελεύθερος ή με άλλους όρους ποιος είναι ο σύγχρονος δεξιός και ποιος ο αριστερός; Πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο όραμα για κοινωνική κινητοποίηση και πραγματική αλλαγή;

Η  πάλη των τάξεων σήμερα, όπως έγραψε και ο Σλαβόι Ζίζεκ, θα είναι πολιτισμική και όχι οικονομική. Από τη μία, οι σύγχρονοι συντηρητικοί (ή κατ’άλλους δεξιοί) ακολουθούν πρότυπα όπως είναι η επιστροφή σε αξίες του παρελθόντος, η προστασία της οικογένειας, ο σεβασμός στα ήθη και στα έθιμα του έθνους και στα ατομικά δικαιώματα ενώ οι φιλελεύθεροι (ή αριστεροί) υποστηρίζουν το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, την ανοχή στη διαφορετικότητα κάθε είδους ενώ θεωρούν την κλασική οικογένεια και τις παραδόσεις μάλλον παρωχημένες και προσπαθούν να τις επαναπροσδιορίσουν (όπως συμβαίνει με τον επαναπροσδιορισμό της ιστορίας και όχι μόνο).  Οι φιλελεύθεροι  δίνουν περισσότερη έμφαση στην προστασία των αδύναμων μελών της κοινωνίας και λιγότερο σε έννοιες όπως η πατρίδα, το έθνος κτλ. Να τονίσω εδώ ότι σε σχέση με το εξωτερικό, στην Ελλάδα, υπάρχουν μικρά τμήματα της αριστεράς που διαφοροποιούνται από τη γενική τάση και πιστεύουν στην έννοια της πατρίδας κτλ.

Στόχος τους να παραμείνουμε υπό τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής άρχουσας τάξης, των επιτηρητών του ΔΝΤ και της ΕΕδιαπ

Του mitsos175

Η όποια «συμφωνία» προκύψει τελικά θα είναι μια συνέχεια της προηγούμενης πολιτικής. Που σημαίνει ούτε χειρότερη, όπως προσπαθεί να πείσει η ΝΔ, ούτε καλύτερη όπως θα δοκιμάσει να μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι η ίδια απάνθρωπη, αντεργατική, άδικη πολιτική. Τα ίδια θα γίνονταν επί ΝΔ. Μάλιστα παρόμοια μέτρα θα εφαρμόζονταν εδώ και μήνες. Το μόνο λοιπόν θετικό που έγινε με τις εκλογές, αν μπορούμε να πούμε «θετικό» τη συνέχεια της ίδιας άθλιας κατάστασης, είναι πως δεν μπήκαν νέα μέτρα για ένα περίπου πεντάμηνο.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως κάθε μέρα που περνά στο Μνημόνιο δε χειροτερεύει τη θέση μας ως άνεργους, εργαζόμενους, ή συνταξιούχους. Τα μόνα καλά μέτρα είναι εκείνα που θέλει το ΔΝΤ να αλλάξει. Είναι η προσπάθεια να βάλουν μια σταλιά ζάχαρη στο κώνειο που τελικά θα σκοτώσει την οικονομία και εμάς. Είναι κι αυτά για τα οποία καίγονται οι συνεργάτες των τοκογλύφων, τα ΜΜΕ.

Τέλος χρόνου. Στους δρόμους και Κυριακή και Δευτέρα

Του Κ. Μαραγκού

Από το απόγευμα της Παρασκευής οι δανειστές δια του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ απεύθυναν τελεσίγραφο 72 ωρών στην ελληνική κυβέρνηση μέχρι την Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης τη Δευτέρα.  Έκτοτε μένει ακόμα μια βδομάδα μέχρι να λήξει και τυπικά η παράταση της δανειακής σύμβασης, πάνω στην οποία τρέχουν όχι μόνο οι εκκρεμείς δόσεις και οι επιστροφές από τα ελληνικά ομόλογα που διεκδικεί η ελληνική κυβέρνηση αλλά και το ΤΧΣ -το ταμείο για την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών ύψους 10 δις περίπου-, αλλά και η έκτακτη χρηματοδότηση της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών από τον ΕLA μέσω της ΕΚΤ. Στο βαθμό που δεν ανανεωθεί η δανειακή σύμβαση όλα αυτά παύουν να ισχύουν και εκεί τελειώνει το παιχνίδι των καθυστερήσεων που έχει επιλέξει το Μαξίμου ως διαπραγματευτική τακτική με την Τρόικα μαζί και οι σχετικές ασάφειες.

Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε περίοδο οι κυρίαρχες ιδέες…

Μαρξ – Έγκελς από το Η Γερμανική Ιδεολογία, 1846

Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε περίοδο οι κυρίαρχες ιδέες, δηλαδή η τάξη που αποτελεί την κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη. Η τάξη που κατέχει τα μέσα για την υλική παραγωγή, κατέχει έτσι ταυτόχρονα και τα μέσα της πνευματικής παραγωγής [ΜΜΕ, βιβλία,μουσική βιομηχανία, κινηματογράφος, κρατική και ιδιωτική παιδεία κτλ] ώστε με τον τρόπο αυτόν της υποτάσσονται κατά μέσο όρο οι ιδέες εκείνων που δεν διαθέτουν τα μέσα της πνευματικής παραγωγής. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που έχουν συλληφθεί ως ιδέες. Δηλαδή οι σχέσεις που καθιστούν ακριβώς μια τάξη κυρίαρχη, δηλαδή οι ιδέες της κυριαρχίας της. Τα άτομα που αποτελούν την κυρίαρχη τάξη, έχουν μεταξύ άλλων και συνείδηση και συνεπώς σκέφτονται. Εφόσον λοιπόν κυριαρχούν ως τάξη και καθορίζουν το συνολικό εύρος μιας ιστορικής περιόδου, είναι αυτονόητο ότι το κάνουν αυτό σε πλήρες εύρος, δηλαδή μεταξύ άλλων κυριαρχούν επίσης ως διανοητές, ως παραγωγοί ιδεών, καθορίζουν την παραγωγή και κατανομή των ιδεών της περιόδου τους, έτσι οι ιδέες τους είναι οι κυρίαρχες ιδέες της περιόδου. Για παράδειγμα, σε μια περίοδο και σε μια χώρα όπου η βασιλική δύναμη, η αριστοκρατία και η αστική τάξη αγωνίζονται για την κυριαρχία, εκεί δηλαδή όπου η κυριαρχία είναι διαιρεμένη, αναδεικνύεται ως κυρίαρχη σκέψη το δόγμα της διαίρεσης των εξουσιών, η οποία πλέον διατυπώνεται ως «αιώνιος νόμος».

«Εγκώμιο» της ταξικής πάλης

Ανάρτηση από:http://ergatikosagwnas.gr

Δύο αδελφές άρχουσες τάξεις…

Του Πέτρου Θ. Πιζάνια

Η συζήτηση για τον ορισμό της οικονομικής άρχουσας τάξης στην Ελλάδα σήμερα, κάνει δειλά την εμφάνισή της έπειτα από δεκαετίες. Κατά κανόνα αυτή η τάξη ανάγεται από τους γράφοντες σε δέκα-δεκαπέντε επιχειρηματίες, συγχέοντας ανεπίγνωστα τη σημερινή άρχουσα τάξη με γαιοκτήμονες του Μεσαίωνα. Αλλες φορές γίνεται μια μεταφορική απεικόνιση της τάξης αυτής μέσω των κοτζαμπάσηδων, αγνοώντας πως οι τελευταίοι είχαν προκαλέσει τρεις εξεγέρσεις στην Πελοπόννησο και επιπλέον είχαν πάρει μέρος στην ελληνική Επανάσταση.

Η τάξη αυτή στην Ελλάδα δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά. Εχει εδραιώσει από χρόνια μια άρρηκτη συμμαχία με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και διατηρεί σοβαρά ανοίγματα στη Χρυσή Αυγή. Ακόμη, διαθέτει πολλές κοινωνικές ομάδες-προσαρτήματα της αναπαραγωγής ισχύος της, με πιο γνωστές τα μέσα και ανώτερα στελέχη των περισσότερων ΜΜΕ, των τραπεζών και άλλων επιχειρήσεων. Επίσης ελέγχει αρκετά στελέχη της κρατικής διοίκησης, δήμων και περιφερειών, έχει εξασφαλίσει τη στήριξή της από τη ΓΣΕΕ καθώς και ηγεσιών πολλών συνδικαλιστών ομοσπονδιών. Τέλος, με το σύστημα της ανομίας που διέσπειρε στην ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες διαχειριζόταν προς όφελός της την παθητικότητα πολύ μεγάλου μέρους των πολιτών. Σήμερα, παρά την κρίση, διατηρεί μέσω των δύο κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., έναν χώρο κοινωνικής επιρροής που ανέρχεται οπωσδήποτε στο 20% του ενήλικου πληθυσμού. Δεν είναι ασήμαντο ποσοστό, αν λάβουμε υπόψη την πολτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά είναι ασφαλώς πολύ συρρικνωμένη σε σχέση με το παρελθόν της ευημερίας και της ανομίας. Αυτή η συρρίκνωση που συνέπεσε, αν και όχι τυχαία, με την αλλαγή των συσχετισμών κυριαρχίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπέρ της Γερμανίας, οδήγησε την ελληνική άρχουσα τάξη σε συμμαχία οικονομικής και πολιτικής σημασίας με την αντίστοιχη γερμανική.