Η καταστροφική για το περιβάλλον και την αυτοδυναμία της χώρας πολιτική στην ενέργεια

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα

Η επίθεση στο περιβάλλον από την κυβέρνηση φαίνεται να είναι συνολική και αυτή συνδυάζεται με την υπονόμευση των δυνατοτήτων παραγωγής και αυτονομίας της χώρας. Υπάρχει άραγε δυνατότητα να αλλάξουμε γραμμή;

Τα αιολικά

Η κίνηση του Πρωθυπουργού να ανακοινώσει την παύση παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας μέχρι το 2028 ήταν μία θεαματική κίνηση, σε σημείο που να επιχειρείται να προβληθεί ως ο πράσινος πρωθυπουργός.  Ήταν όμως μία κίνηση που μόνο ως θέαμα μπορεί να εκληφθεί γιατί όλες οι άλλες χώρες της Ε.Ε., οι οποίες κινούνται με πολύ βραδύτερους ρυθμούς προς μία τέτοια κατεύθυνση, έχουν εξασφαλισμένες άλλες πηγές ενέργειας. Εδώ αυτό που γίνεται στην πραγματικότητα είναι ότι  ο λιγνίτης υποκαθίσταται από το εισαγόμενο φυσικό αέριο.

Αλλά το φυσικό αέριο είναι και αυτό υδρογονάνθρακας και συμβάλλει περισσότερο από τον λιγνίτη  στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.  Διεθνώς, θεωρείται ως ένας τρόπος μετάβασης στις ανανεώσιμες  πηγές ενέργειας .  Αν και ακόμα οι χώρες δεν έχουν καθορίσει, με σαφήνεια, τα ποσοστά των πηγών ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρισμού τις επόμενες δεκαετίες, εδώ οδηγούμαστε στην αποκλειστική χρήση από φυσικό αέριο. Το ελληνικό δηλαδή καύσιμο εγκαταλείπεται για τις εισαγωγές. Αυτό προβάλλεται σαν μία θετική κίνηση. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα ακόμα βήμα προς την εξάρτηση. 

Με τον νόμο «για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» που ψηφίστηκε στην Βουλή, την 5/5/2020, δίνονται πολύ περισσότερες δυνατότητες για την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ενέργειας  σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας, ακόμα και στις περιοχές Natura. Με μία απλή ματιά στους χάρτες της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας[1] θα διαπιστώσουμε ότι η επέλαση είναι καθολική.  Με διάφορες σοφιστικές προσεγγίσεις, γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι τεράστιες επιπτώσεις στην βιολογική ποικιλότητα και στο τοπίο.  Ενώ οι άλλες χώρες προχωρούν σε απαγορεύσεις τοποθέτησης μεγάλων Συστημάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στις περιοχές Natura, στην Ελλάδα κάνουμε το αντίθετο.  Αν όλες οι προτάσεις υλοποιηθούν θα έχουμε εξαφανίσεις ειδών και υποβάθμιση του τοπίου στις περιοχές τις οποίες θέλουμε να προβάλουμε ως χώρους τουριστικού προορισμού.

Πανεπιστημιακό άσυλο. Υπό το φως των θεσμών στην αρχαιότητα

Του Δημήτρη Γ. Μπούσμπουρα

Για να εξετάσει κανείς τον θεσμό του ασύλου θα πρέπει να ανατρέξει στον ομώνυμο αρχαίο θεσμό που συνδέονταν στενά με τον θεσμό της Ικετείας όπως τον γνωρίζουμε από την Ιλιάδα και τις αρχαίες τραγωδίες[1].

Είναι γνωστή η θανάτωση των συνεργατών του πραξικοπηματία Κύλωνα και των συντρόφων του, τον 7ο π.Χ. αιώνα. Ο Κύλων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα διέφυγε αλλά οι σύντροφοί του κατέφυγαν στο ιερό καθώς θεώρησαν ότι η σύνδεσή τους με το ιερό θα τους διασφάλιζε την ασυλία, σύμφωνα με τα καθιερωμένα. Η ασυλία όμως δεν έγινε σεβαστή και βρέθηκαν προσχήματα για την δολοφονία τους. Στον Παρθενώνα δέθηκαν με σχοινί στο βάθρο του αγάλματος της Αθηνάς αλλά, όπως γράφει ο Πλούταρχος, το σκοινί «έσπασε από μόνο του» κάτι που θεωρήθηκε προς στιγμή ότι θα απάλλαζε τους δολοφόνους τους, τον Μεγακλή και τους εταίρους του, από την κατηγορία της ιεροσυλίας.  Όταν οι στασιαστές βγήκαν από τον ναό τους δολοφόνησαν προ του ιερού των Ευμενίδων.  Αν και ο Μεγακλής εξορίστηκε, ενέσκηψε στην πόλη λοιμός με πολλούς θανάτους, κάτι που ερμηνεύτηκε ως θεία δίκη που στην περίπτωση αυτή ονομάστηκε Κυλώνιον άγος.

Εναντίον των κτηνοτροφικών πάρκων και των χωροτακτών

Του Δημήτρη Γ. Μπούσμπουρα

Αφορμή για το κείμενο αυτό ήταν η μελέτη μερικών χωροταξικών σχεδίων που έδειχναν πλήρη άγνοια για τις βασικές λειτουργίες των παραγωγικών δραστηριοτήτων που ήθελαν να ρυθμίσουν.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι χωροτάκτες είναι γεωγράφοι. Έχουν μάθει δηλαδή στοιχεία γεωλογίας, οικολογίας, ανθρωπολογίας, κοινωνιολογίας και άλλα. Στην Ελλάδα όμως οι χωροτάκτες είναι στην πλειοψηφία τους πολιτικοί μηχανικοί – πολεοδόμοι. Έτσι όσο και να θέλουν να ξεφύγουν από την τετράγωνη λογική του μπετατζή, τους είναι δύσκολο. Η σκέψη και τα σχέδιά τους τους είναι σε κουτάκια, όπως τα κλουβιά που χτίζουν οι συνάδελφοί τους. Είμαστε άλλωστε από τις λίγες χώρες όπου ο σχεδιασμός κτιρίων μπορεί να γίνει από πολιτικό μηχανικό και όχι από αρχιτέκτονα.

Η τετράγωνη σκέψη του χωροτάκτη οδηγεί στον απόλυτο διαχωρισμό των χρήσεων γης. Οι κατοικίες γίνονται αντιληπτές ως υπνωτήρια και οι παραγωγικές δραστηριότητες είναι η καθεμία στον δικό της χώρο.

Έτσι θα δούμε στα Χωροταξικά Σχέδια των δήμων την απόδοση όλης της παράκτιας  ζώνης στην δόμηση, αυτήν την κατά παρέκκλιση εκτός σχεδίου δόμηση στην γεωργική γη αν κάποιος διαθέτει 4 στρέμματα. Το όραμα του πολιτικού μηχανικού – χωροτάκτη είναι να χτιστεί όλη η ακτή και να μοιάζει σαν τις ακτές της Αττικής ή της δυτικής Θεσσαλονίκης έως την Χαλκιδική, και σε μία ζώνη επιτρέπει μόνο εξοχικές κατοικίες. Εσωτερικά της παράκτιας ζώνης μπορούν να ρυθμιστούν οι υπόλοιπες χρήσεις γης που δεν θα ενοχλούν την εξοχική κατοικία και τα beach bar. Αλλά τα ελαιοτριβεία π.χ. πρέπει να είναι λίγα και μακρυά από οικισμούς. Ο χωροτάκτης, αντί να σκεφτεί λύσεις για το πρόβλημα των αποβλήτων ή ακόμα καλύτερα πως αυτά να χρησιμοποιηθούν αντί να ρίχνονται ανεπεξέργαστα στο δίπλα ρέμα, θέλει να καταργήσει τα παλιά ελαιοτριβεία και να βάλει στην θέση τους, ει δυνατόν, μία μόνο βιομηχανική μονάδα.

Υπήρχε και αριστερό «Κλικ»

Του Δημήτρη Μπούσπουρα

Διαβάζω σχόλια για τον Πέτρο Κωστόπουλο που δήλωσε ότι τα life style περιοδικά του, «ξεβλάχεψαν» πολλούς Έλληνες που έψαχναν την Ευρώπη.

Θυμίζω όμως ότι πριν από τον Κωστόπουλο υπήρχε μια κίνηση που κατέληξε παρόμοια. Το περιοδικό Σχολιαστής εκδίδονταν από στελέχη της Β´ Πανελλαδικής, της διάσπασης δηλαδή του ΚΚΕ εσωτερικού, είχε μεγάλο σχήμα και γυαλιστερό εξώφυλλο με εντυπωσιακές φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα ήταν το πρώτο περιοδικό life style στην Ελλάδα. Ένα λαϊφστάιλ της αριστεράς ίσως. Αυτής που κατέληξε ως χαβιαροαριστερά ή αριστερά των σαλονιών και των συμβούλων ή αλλιώς η αριστερά των δικαιωμάτων που δεν έχει καμία σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Στην Β´ Πανελλαδική υπήρχαν πολύ αξιόλογα άτομα όπως π.χ. ο Τάκης Υπέρμαχος που έτυχε να γνωρίσουμε αλλά πέθανε νωρίς, οι περισσότεροι όμως ήταν έτοιμοι να μπουν στο σύστημα γνωρίζοντας τον χειρισμό των μαζών και της νεολαίας. Πολλά από αυτά τα στελέχη συνεργάστηκαν με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως σύμβουλοι και διευθυντές, έγιναν καθηγητές ή δημοσιογράφοι, άλλοι φτιάξανε μπαρ, ντισκοτέκ ή επιχειρήσεις επικοινωνίας και διαμόρφωσαν ένα κλίμα διαφορετικό στην Ελλάδα του ´80 και του ´90.

Το κύριο χαρακτηριστικό, που ταίριαξε με τον Σχολιαστή, ήταν μία διάχυτη ξενοιασιά στην νεολαία της δεκαετίας του ´80 συνδυαζόμενη με τον χαβαλέ που αντικατέστησε την αγωνιστικότητα και την αριστερή «ποζεριά» της προηγούμενης περιόδου, με τα στρατιωτικά αμπέχονα και τις ινδικές φούστες. Στον Σχολιαστή υπήρχαν κείμενα που αναφέρονται σε κάποια ρεύματα στην Ελλάδα αλλά στρέφονταν κυρίως προς την Ευρώπη με Αλτουσέρ και άλλους διανοούμενους της εσπερίας.

Κοινότητα: εκείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει

Η κοινότητα ως δημόσιος χώρος συνεύρεσης, αλληλεγγύης και κοινής ζωής, χθες και σήμερα

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα από την Ρήξη φ. 127

Μετά την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας και στην συνέχεια του Σχεδίου Καλλικράτη, οπότε η αυτοδιοίκηση του χωριού εξαερώθηκε, έμεινε το κτήριο της κοινότητας χωρίς χρήση. Ο γραμματέας μεταφέρθηκε στα Λαγκάδια και το κέντρο των υπηρεσιών του δήμου βρέθηκε στη Δημητσάνα. Μετατράπηκε λοιπόν το κτήριο της κοινότητας σε χώρο για τους νέους. Λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια άτυπα σαν εντευκτήριο συνεύρεσης νέων από 15 έως 25 χρονών. Στην πράξη, το απόγευμα σαν ένας χώρος για παιχνίδι για τους μικρότερους και στη συνέχεια σχεδόν ως μπαρ, με ουίσκι και λαϊκά, ή μάλλον με ποπ σκυλάδικα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Έτσι ο χώρος απέκτησε μια νέα ταυτότητα. Ακουγότανε συχνά από τους νέους στο χωριό η έκφραση: «πάμε κοινότητα;» Και εννοούσαν κάτι άλλο από αυτό που σήμαινε για τους παλαιότερους. Παρέμενε όμως κάτι κοινό: Η αναφορά στον δημόσιο χώρο που ενώνει με μια διαφορά στην έννοια «κοινό» από τη ζώσα ΚΟΙΝΟτητα που υπήρχε παλαιότερα.

Η ένωση των ΟΤΕ και Cosmote από τους Γερμανούς

Του Δημήτρη Μπούσμουρα  

Μια διαφήμιση κυριαρχεί παντού τις τελευταίες ημέρες. Ο ΟΤΕ και η COSMOTE ενώνουν τις δυνάμεις τους. Στο ραδιόφωνο «στο κόκκινο», ο διευθυντής του σταθμού, Κώστας Αρβανίτης, το μεταδίδει επαναλαμβανόμενα ως είδηση του χορηγού της εκπομπής.
Η απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με τις τάσεις της αγοράς σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος του OTE – COSMOTE. Η ενοποίηση βέβαια έχει γίνει στην πράξη εδώ και πέντε χρόνια, όταν ο ΟΤΕ αγόρασε το 100% των μετοχών της COSMOTE και την απέσυρε από το χρηματιστήριο. Και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας ενοποιούνται με εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, καθώς η τεχνολογία κινείται προς ενοποιημένα επικοινωνιακά μέσα. Εδώ αυτό γίνεται από μια εταιρεία που βρίσκεται πλέον σε γερμανικά χέρια. Οι Έλληνες δαπάνησαν κόπο και χρήμα για να στήσουν τις τηλεπικοινωνίες τους. Τα χιλιόμετρα που σκάφτηκαν για να περάσουν τα καλώδια, οι χιλιάδες κολόνες που στήθηκαν σε κάθε βουνό, οι υποδομές που πλήρωνε επί δεκαετίες ο ελληνικός λαός με τις ακριβές τιμές στις τηλεφωνικές μονάδες (1), σε τηλεφωνικά κέντρα, περίπτερα ή σπίτια βρίσκονται σήμερα σε χέρια των Γερμανών. Αυτό όμως είναι αναμενόμενο, καθώς οι Γερμανοί κατάφερναν πάντα να έχουν τα τηλέφωνα υπό την εποπτεία τους και να βγάζουν κέρδη.

Να ξαναγίνει ερασιτεχνικός ο αθλητισμός τώρα

Η παρωδία των επαγγελματικών πρωταθλημάτων

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα 

Έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να ασχολούμαστε με τα μεγάλα και να αφήνουμε τα μικρά. Οι μεγαλόστομες διακηρύξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή περιορίζονται στον χώρο της υψηλής πολιτικής και η πραγματικότητα συνεχίζει με τον ίδιο ρυθμό. Το βλέπαμε αυτό την εποχή της πρώιμης πασοκοκρατίας.
Όταν διατυπώνονταν οι μεγαλόστομες διακηρύξεις του αρχηγού και στα καφενεία αναπαραγόταν η ίδια επιχειρηματολογία σε θέματα που δεν άπτονταν της καθημερινότητας. Στο παρασκήνιο οι παράγοντες όμως δούλευαν για δικό τους όφελος. Κάπως έτσι και με τον αθλητισμό σήμερα. Ασχολούμαστε αποκλειστικά με την διαπραγμάτευση για το χρέος και ελάχιστα με την χαμηλή πολιτική. Κι όμως, οι παράγοντες εξακολουθούν να κάνουν την δουλειά τους. Οι παράγοντες του αθλητισμού, οικονομικοί παράγοντες που εκμεταλλεύονται την πρωτογενή διάθεση για αθλητισμό και συμμετοχή σε μια ομάδα που δίνει ταυτότητα, συνεχίζουν να παίζουν τον ρόλο τους. Με απώτερο στόχο να βγάλουν χρήματα και να έχουν ισχύ στην διαπραγμάτευση για τις άλλες επιχειριματικές τους δραστηριότητες.

Ένα παράδειγμα άξιο προς μίμηση

Ένας μήνας λειτουργίας του παντοπωλείου BiosCoop

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα 

Ο μη κερδοσκοπικός κοινωνικός καταναλωτικός συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης τα κατάφερε. Μετά από πολλές προσπάθειες βρέθηκε η κρίσιμη μάζα των 350 μελών και το παντοπωλείο BiosCoop άρχισε να λειτουργεί κανονικά από τις αρχές Δεκέμβρη στη Θεσσαλονίκη (Κων Καραμανλή 42).
Με γύρω στα 2.000 είδη διατροφής και άλλα προϊόντα, το παντοπωλείο BiosCoop ισορροπεί παρέχοντας ποιοτικά προϊόντα σε τιμές χαμηλές για τους καταναλωτές και δίκαιες για τους παραγωγούς, αποφεύγοντας όσο μπορεί χονδρεμπόρους και μεσάζοντες. Το 85 % των προϊόντων προέρχονται κατευθείαν από τους παραγωγούς, κυρίως αγροτικούς συνεταιρισμούς και μικρές παραγωγικές μονάδες. Το υπόλοιπο 15% αφορά προϊόντα μικρών μονάδων παραγωγής που το διαθέτουν μόνο μέσω διακινητών. Γίνεται προσπάθεια τα προϊόντα να είναι από κοντινούς παραγωγούς, ώστε να υπάρχει μικρότερο κόστος μεταφοράς και μικρότερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, αφού καταναλώνεται λιγότερη ενέργεια και εργασία κατά τη μεταφορά. Δημιουργείται έτσι  το περιθώριο για χαμηλότερες τιμές, μια πιο δίκαιη κατανομή ανάμεσα στους καταναλωτές και τους παραγωγούς και μια πιο φιλική προς το περιβάλλον λειτουργία του κύκλου παραγωγής-διανομής-κατανάλωσης.

Πράσινη ανάπτυξη ή οικολογική παραγωγική ανασυγκρότηση; το παράδειγμα των αιολικών

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα 

Η άνοδος του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στην ηγεσία της Σοσιαλιστική Διεθνούς και στην εξουσία στην Ελλάδα σημαδεύτηκε από τις βασικές αρχές που προέταξε: πράσινη ανάπτυξη – πράσινη επιχειρηματικότητα, ανοικτή διακυβέρνηση – ηλεκτρονική δημοκρατία, πολυπολιτισμός και κατάφαση προς την διεθνή διακυβέρνηση.
Η «ανοικτή διακυβέρνηση», αν και συνέβαλε στην διαφάνεια, παρέμεινε στην δημιουργία του opengov.gr και της «Διαύγειας» που έδωσαν την ψευδαίσθηση συμμετοχής και ελέγχου στην «κοινωνία των πολιτών» των λόμπι και των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Ο «πολυπολιτισμικός», που αντιλαμβανόταν την Ελλάδα ως «χώρο» για την κίνηση και ανθρώπων και κεφαλαίου, έφτασε σε ανοχή των γκέτο και στην πανηγυρική εισαγωγή δελτίων ειδήσεων σε όλες τις γλώσσες επί μία ώρα στην δημόσια ραδιοφωνία, δημιουργώντας ακόμη και στους πολίτες της υπαίθρου μια αίσθηση ότι ζουν στην Νέα Υόρκη και, σαν αντίδραση, οδήγησε στην ανάπτυξη του ρατσισμού. Η κατάφαση στην διεθνή διακυβέρνηση οδήγησε στο Καστελόριζο και την δημιουργία της τρόικας.

Εσείς που θα πάτε χειμερινές διακοπές; Στην Ελβετία ή στην Βασιλίτσα;

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα

Το μέτρο που εξετάζεται σοβαρά από την κυβέρνηση για τις χειμερινές διακοπές μετά την Καθαρά Δευτέρα θυμίζει τον Αλογοσκούφη. Η διαφαινόμενη σαν παγκόσμια τότε οικονομική κρίση γινόταν αντιληπτή σε όλους, αλλά ο υπουργός οικονομικών διάλεξε την φυγή προς τα εμπρός.  Έδωσε κίνητρα για φτηνότερα αυτοκίνητα για να μαζέψει δασμούς και για να στηρίξει τους εισαγωγείς φίλους του και τις γερμανικές βιομηχανίες.

Τώρα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων πρότεινε να κάνουμε χειμερινές διακοπές για να στηριχθεί ο εσωτερικός τουρισμός. Αφού η Ελλάδα,  με τα προγράμματα Leader και άλλα παρόμοια, γέμισε ξενώνες στις αγροτικές και ορεινές περιοχές ,στρέφοντας στην κατασκευή τους το μεγαλύτερο ποσό των διαθέσιμων χρημάτων για την διαφοροποίηση του γεωργικού εισοδήματος, αντί για παραγωγικές, καινοτόμες επενδύσεις και ενίσχυση των δικτύων διάθεσης των γεωργικών συνεταιρισμών, σήμερα αντιμετωπίζει το πρόβλημα του τι να κάνει αυτά τα κτήρια. Καθώς, οι νέοι αυτοί ξενοδόχοι, απευθύνονταν κυρίως σε έλληνες αντιμετωπίζουν σήμερα τεράστιο πρόβλημα και οι τράπεζες είναι έτοιμες για κατασχέσεις. Μια λύση που φάνηκε λογική στην κυβέρνηση είναι οι χειμερινές διακοπές.