Ευρωεκλογές: Η ευκαιρία των πολιτών να «πυροβολήσουν» το ευρωιερατείο

Της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη

Όπως όλα δείχνουν, στις επικείμενες ευρωεκλογές αναμένονται ευρείας έκτασης ανατροπές στον συσχετισμό δυνάμεων. Το εκλογικό αποτέλεσμα αναμένεται να αποτυπώσει την οργή των περιθωριοποιημένων πολιτών, και των δεινών που υπέστησαν στη διάρκεια της μακρόχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά και της ακραίας μορφής νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής πολιτικής.

Οι σχετικές δημοσκοπήσεις διαπιστώνουν ότι σημαντικό ποσοστό των Ευρωπαίων πολιτών, στρέφεται εναντίον των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, κατηγορώντας τα ότι αθέτησαν το σύνολο των αρχικών τους υποσχέσεων και ότι στη θέση τους κατασκεύασαν ένα τεράστιο και βαρετό γραφειοκρατικό οικοδόμημα, ανίκανο να εξασφαλίσει το κοινό καλό.

Οι δυσαρεστημένοι αυτοί πολίτες της Ευρώπης εμφανίζονται εχθρικοί απέναντι σε κάθε μορφής κατεστημένο, απαιτούν ριζική μεταβολή της αποτυχημένης ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής, αναζητούν την καταπατημένη δημοκρατία, εκφράζουν φόβους για την ανεξέλεγκτη μεταναστευτική πολιτική, εξοργίζονται εναντίον του παγώματος των μισθών, νοσταλγούν το εθνικό κράτος με το περίβλημά του των ουσιαστικών αξιών ζωής. Και βέβαια εντέλλονται την άμεση αντιμετώπιση των αδιανόητης έκτασης ανισοτήτων κατανομής εισοδήματος και πλούτου.

Δημήτρης Γληνός: "Αρλεκίνοι των Αρχαίων και Αρλεκίνοι των Ευρωπαίων"

«Τυφλοί και μπροστά στους αρχαίους, τυφλοί και μπροστά στους Ευρωπαίους, με μια κούφια οίηση, με μια κενόλογη αυταρέσκεια έγιναν χωρίς να το καταλάβουν αρλεκίνοι των αρχαίων και αρλεκίνοι των Ευρωπαίων. 

Αυτή η καταφρόνεση του δικού μας ζωντανού εγώ, αυτός ο ανόητος και εξωτερικός όλως διόλου θαυμασμός των αρχαίων και η τυφλή αντιγραφή των Ευρωπαίων, χαρακτηριστικά κατώτερης διανοητικότητας κυριαρχούν σε όλα τα φανερώματα της νεοελληνικής ζωής, επιστήμη, τέχνη, παιδεία, θεσμούς και δίνουν στον Ελληνικό πολιτισμό του τελευταίου αιώνα χαρακτήρα καθαρά μιμητικό.»

Ιταλία: Πυροδότης κατάρρευσης της ΕΕ…

Οι ριζοσπαστικές ζυμώσεις των λαών της Ευρώπης ενάντια στη δικτατορία της ευρώ-χούντας έχουν εκδηλωθεί, σε ποικίλες μορφές και ανισόμετρα, σε πολλές χώρες… Η Ιταλία, φαίνεται, ότι προβάλλει σαν την εκρηκτική συνισταμένη του ευρωπαϊκού ΟΛΟΥ των λαϊκών ζυμώσεων και πολιτικών ροπών…

Στις πρόσφατες εκλογές που έγιναν τον Μάρτη στην Ιταλία, η «Λέγκα» του Ματέο Σαλβίνι και το κίνημα «5 Αστέρων» του Λουίτζι ντι Μάϊο, συγκέντρωσαν το 70% των ψήφων. 

Αυτή η συντριπτική νίκη των δύο κομμάτων για την Εθνική και Οικονομική Κυριαρχία στην Ιταλία και παράλληλα η καταβαράθρωση των κομμάτων της ΕΕ (Ρέντσι κλπ) αποτελεί μια χειμαρρώδη έκρηξη ενάντια στο ευρώ-χουντικό κατεστημένο και στα πολιτικά ιερατεία του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και του 4ου Ράιχ… 

Η Ιταλία αποτελεί πλέον μια υδρογονοβόμβα στα θεμέλια της Παγκοσμιοποίησης και του σύγχρονου ευρώ-φασισμού. 

Ταυτόχρονα αποτελεί και τον ΕΦΙΑΛΤΗ των ευρώ-χουντικών ελίτ… 

Το σύνδρομο του προτεκτοράτου

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Έρχεται και επανέρχεται το ερώτημα αν είμαστε πράγματι Eυρωπαίοι, ποια είναι η θέση μας στην Ευρώπη. Το εν εξελίξει Σκοπιανό έδωσε την πιο πρόσφατη αφορμή. Τα Σκόπια απασχολούν μόνο επειδή οι ΗΠΑ θέλουν να τα εντάξουν στο ΝΑΤΟ καθιστώντας νατοϊκή την τεράστια βάση που διαθέτουν εκεί. Χωρίς αυτό το ατού δεν θα έπαιρναν αέρα τα μυαλά του Γκρουέφσκι ότι είναι «εγγονός» του Μεγαλέξανδρου. Αν ενταχθούν χωρίς να καταργηθεί ο κατοχυρωμένος Συνταγματικά αλυτρωτισμός τότε θα έχουμε αναγνωρίσει/νομιμοποιήσει το δίκαιο των Σκοπιανών αιτημάτων. Όλα αυτά είναι γνωστά.

Τα Σκόπια θέλουν, σύμφωνα με το Σύνταγμά τους, να βγουν στο Αιγαίο. Αυτό δεν έχει σχέση με την συνοχή και την αμυντική ενίσχυση του ΝΑΤΟ. Αν στις διαπραγματεύσεις το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αντιδρούσε  κατηγορηματικά, οι ΗΠΑ ασφαλώς θα είχαν καταλάβει τις αλυτρωτικές βλέψεις των Σκοπίων.

Eυρωσκεπτικισμός: η αυτοκριτική εγρήγορση

Του Χρήστου Γιαννάρα

 Αποψη, και κατατίθεται για να κριθεί. H χώρα μας επιτροπεύεται ταπεινωτικά (αλλά δικαιολογημένα), μπορούμε ωστόσο να εκφραζόμαστε, ακόμα, χωρίς λογοκρισία.

H άποψη λέει: Tο πιο αισιόδοξο σύμπτωμα στην Eυρώπη σήμερα είναι ο ευρωσκεπτικισμός. Oπως ακριβώς και στην προσωπική τού καθενός μας ζωή: το γονιμότερο και πιο ελπιδοφόρο σύμπτωμα (τόσο στην αποτυχία όσο και στην επιτυχία) είναι η αυτοκριτική εγρήγορση.

Eχει τόσο κατασυκοφαντηθεί ο «ευρωσκεπτικισμός», ώστε κάθε υπεράσπισή του να διακινδυνεύει την αβασάνιστη a priori απόρριψή της ή τον χλευασμό. Mας έχουν μεθοδικά βομβαρδίσει με τη μικρονοϊκή ρετσινιά ότι ευρωσκεπτικισμός σημαίνει εθνικιστικός επαρχιωτισμός, ακροδεξιά ξενοφοβία, φασιστοειδής πατριδοκαπηλία. H ευτέλεια των κακόβουλων χαρακτηρισμών φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι ο ευρωσκεπτικισμός για κάποιους πανίσχυρους συνασπισμούς συμφερόντων.

O συνεπέστερος και διαυγέστερος ορισμός του «ευρωσκεπτικισμού» συνοψίστηκε, από τη δεκαετία κιόλας του ’70, στον τίτλο κύριου άρθρου της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde»: «Nαι στην ενωμένη Eυρώπη, όχι στην ευρωμαρμελάδα». Που σημαίνει: Θέλουμε τη συνεργασία και σύμπραξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κρατών, θέλουμε τη θεσμική κατασφάλιση ειρηνικής συνύπαρξης, σχεδιασμένο συντονισμό παραγωγής και διακίνησης αγαθών, θέλουμε κοινά ερευνητικά και επιχειρησιακά προγράμματα για την ισορροπημένη (συγκλίνουσα) ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Oμως, αυτά όλα, ποτέ σε βάρος των ιδιαιτεροτήτων κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας, ποτέ με θυσία ή αλλοίωση των θεσμικών μορφωμάτων κάθε εθνικής ιδιοπροσωπίας, ποτέ ισοπεδώνοντας ιστορικές συνειδήσεις, νοο-τροπίες, συλλογικούς χαρακτήρες.

Ευρωιερατείο και Brexit: βελούδινο διαζύγιο ή απειλές και εκβιασμοί εν μέσω ευρωσκεπτικισμού και διαιρέσεων;

Του Σταύρου Λυγερού

Παρά τον τεράστιας έκτασης επικοινωνιακό βομβαρδισμό που δέχθηκαν, οι Βρετανοί το τόλμησαν. Το 52% αγνόησε τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του πρωθυπουργού Κάμερον, αλλά και των Εργατικών του Κόρμπιν. Αγνόησε τις απειλές του ευρωιερατείου, τις συστάσεις του προέδρου Ομπάμα, τις δυσοίωνες προειδοποιήσεις των κάθε είδους εμπειρογνωμόνων και μεγαλοπαραγόντων των Αγορών για τις καταστροφές που θα πέσουν στο κεφάλι των Βρετανών εάν υπερψηφίσουν την έξοδο από την ΕΕ.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία εκλογική επανάσταση των πιεζόμενων μικρομεσαίων στρωμάτων της Βρετανίας εναντίον των κάθε είδους παγκοσμιοποιημένων αρχουσών ελίτ. Πιθανότατα το Brexit να υπερτερούσε και στη Σκωτία και στη Βόρειο Ιρλανδία, εάν δεν υπήρχαν εκεί οι εθνικές ιδιαιτερότητες και οι αποσχιστικές τάσεις, που ώθησαν την πλειονότητα να ψηφίσει υπέρ της παραμονής.

Και για τους Σκωτσέζους και για τους Βορειοϊρλανδούς η έξοδος από την ΕΕ αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία για να διεκδικήσουν την απόσχισή τους από τη Βρετανία. Το επιχείρημά τους είναι ότι έχει καταγραφεί στις κάλπες η επιθυμία τους να παραμείνουν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Είναι ενδεικτικό ότι η τοπική πρωθυπουργός της Σκωτίας έσπευσε να επαναφέρει το ζήτημα της ανεξαρτησίας.

Το Βρετανικό Brexit και ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ που προειδοποιεί για «αστάθεια»…

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

 Ψηφίζουν την επόμενη εβδομάδα οι Βρετανοί, για την παραμονή ή όχι της (πάλαι ποτέ) Μεγάλης Βρετανίας στην Ε.Ε...
Τις τελευταίες ημέρες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια δυναμική υπέρ της εξόδου της Χώρας, χωρίς κανείς να μπορεί να μιλήσει για την πλήρη αξιοπιστία τους (ειδικά εμείς εδώ στην Ελλάδα, την τελευταία χρονική περίοδο τις έχουμε απαξιώσει- όχι από δική μας «ευθύνη» βέβαια, αλλά με ευθύνη των εταιρειών που τις πραγματοποιούν και… για ποιο λόγο κάθε φορά). Ο καθένας αντιλαμβάνεται, έστω και στοιχειωδώς, τις επιπτώσεις μιας εξόδου, τόσο για την Μεγάλη Βρετανία, όσο κυρίως για το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό οικοδόμημα» και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Για τις συνέπειες ενός Brexit έχουν γραφτεί πολλά. Για την αποφυγή του, τις τελευταίες μέρες, έχουν πέσει πάνω στον Βρετανικό ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ, λυτοί και δεμένοι. Τελευταίο παράδειγμα: ο ίδιος ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ που προειδοποιεί για «αστάθεια».

Οδυσσέας Ελύτης: Είμαι ευρωσκεπτικιστής. Μια ζωή ολόκληρη αγωνίστηκα για αυτό που λέμε ελληνικότητα

“Είμαι απομονωτιστής! Μια ζωή ολόκληρη αγωνίστηκα για αυτό που λέμε ελληνικότητα και δεν είναι τίποτα άλλο από τρόπος για να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα “ έχει πει ο Οδυσσέας Ελύτης και είναι συγκλονιστικό όταν ανακαλύπτεις ότι όλα όσα λέμε σήμερα ως ευρωσκεπτικιστές και εκ υστέρων τα έχει πει νωρίτερα ο Νομπελίστας Ποιητής μας. Ακούστε τον να μιλά περί Ευρώπης διοτι έχουμε πολλά να ωφεληθούμε! 

Η Ε.Ε. και η ακροδεξιά πρόκληση

Απέναντι στους τραπεζίτες, ούτε η Μέρκελ, ούτε η Λεπέν 

προσφέρουν μια αξιόπιστη απάντηση

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η μακρόχρονη κρίση του ευρώ, που σε πολλές χώρες της Ευρώπης προκάλεσε παρατεταμένη ύφεση και οδήγησε την ανεργία σε ασυγκράτητα ύψη, μετεξελίσσεται πλέον σταθερά σε δομική κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σταδιακή μετεξέλιξη της νομισματικής ένωσης από μια –έστω προβληματική– κοινότητα αξιών, αλληλεγγύης και ισοπολιτείας, σε ένα απάνθρωπο σύστημα δανειστών και οφειλετών, με τη Γερμανία να αναδεικνύεται σε μοναδικό κερδισμένο της κρίσης και τη Μέρκελ να μετατρέπεται σε καγκελάριο της Ευρώπης, προκαλούν πλέον αναταράξεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, γεγονός που έγινε φανερό όχι μόνο από τα πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής των Ευρωπαίων πολιτών στις πρόσφατες ευρωεκλογές, αλλά και από τη θεαματική άνοδο κάθε απόχρωσης και ιδεολογίας ευρωσκεπτικιστικών, ευρωφοβικών και αντιευρωπαϊκών κομμάτων1, ακόμα και στην «όαση της σταθερότητας», τη Γερμανία.

Η ευρώ-λαγνεία, ο ευρωσκεπτικισμός και ο… γρύλλος!

Με τις ευρωεκλογές να πλησιάζουν απειλητικά για την κυρίαρχη τάξη των Βρυξελλών – και ελπιδοφόρα για άλλες δυνάμεις – άρχισαν να βγαίνουν τα ζόμπι της ευρωλαγνείας για να μας πείσουν ότι διακυβεύεται το… μέλλον της Ευρώπης και ως εκ τούτου πρέπει να προσέξουμε τι θα ψηφίσουμε τον Μάιο.

Μην τύχει δηλαδή και κάνουμε καμιά «κουταμάρα» και χάσουμε τη γη της Επαγγελίας, όπως θεωρούν την Ευρώπη. Προσοχή: Όταν λένε Ευρώπη, το αφήνουν στο γενικό, ότι υπάρχει δηλαδή μία και μοναδική Ευρώπη, χωρίς πολιτικό και ιδεολογικό πρόσημο, χωρίς ταυτότητα και φυσιογνωμία. Από μόνη της η Ευρώπη δηλαδή είναι ένα ιδανικό, είναι μία «ιδέα», που δεν πρέπει να την αφήσουμε. Εντέχνως πίσω από την προσπάθεια αυτή κρύβεται η αγωνία όλων αυτών να υπερασπίσουν την πιο άγρια εκδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτή που χαρακτηρίζεται από την νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική και την αντιδημοκρατική λειτουργία της. Μία ΕΕ, που καθοδηγείται από το Βερολίνο και το χρηματοοικονομικό, τραπεζικό σύστημα, δεν ελέγχεται και δεν λογοδοτεί σε κανέναν.

Ευρωσκεπτικιστές και φιλοευρωπαίοι

Κάποιοι χαρακτηρίζονται ευρωσκεπτικιστές. Άλλοι φιλοευρωπαίοι. Πρόκειται για δύο ταμπέλες οι οποίες παρά το γεγονός ότι ακολουθούν την περπατημένη του ρηχού πολιτικού τσουβαλιάσματος, έχουν μια ιδιαιτερότητα: κατά κανόνα οι δεύτεροι χρησιμοποιούν τον πρώτο όρο ως βρισιά και οι πρώτοι ως καμάρι.

Τι είναι ο ευρωσκεπτικιστής; Στα μάτια του φιλοευρωπαίου, ο ευρωσκεπτικιστής είναι εχθρός της ελευθερίας, αντίθετος στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, εμπόδιο στη φιλία των ευρωπαϊκών λαών, και υπέρμαχος της απομόνωσης.

Τι είναι ο φιλοευρωπαίος; Ότι δεν είναι ο ευρωσκεπτικιστής, λένε αυτοί που ξέρουν.

Αν ρωτήσεις κάποιον φιλοευρωπαίο ποιο είναι το ευρωπαϊκό ιδεώδες, θα σου απαντήσει ότι είναι το όραμα του Κολ, του Αντενάουερ, του Μιτεράν και -αν είναι δεξιός ή γαλατζί αριστερός- του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα σου μιλήσει για την Ευρώπη των λαών, περιγράφοντας την σαν ένα στρουμφοχωριό με περισσότερες γυναίκες.

Το ζήτημα είναι τι πραγματικά σημαίνει Ευρώπη των λαών κι ευρωπαϊκό ιδεώδες. Οι περιφερειακοί ηγέτες κρατών και οι κυβερνήσεις τους θα απαντήσουν πως είναι αυτό που κάποτε είχαμε, αλλά τα τελευταία χρόνια χάθηκε. 

Το καίριο ερώτημα είναι τι συνέβη και το χάσαμε. Τι είναι αυτό που καθορίζει την απώλεια του. Και, φυσικά, αν το είχαμε και ποτέ.