Δείτε στα μάτια την κυρία Τασούλα Ισαάκ

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Η κυρία Τασούλα Ισαάκ δεν είναι υπεράνθρωπος. Δεν είναι ανώτερη ούτε ξεπερνά τις αντοχές των υπολοίπων. Είναι μια καθημερινή Παραλιμνίτισσα, σκληρή και μαυροφορεμένη, όρθια και περήφανη, η φτέρνα της είναι δεμένη με το χώμα της ελεύθερης (και της κατεχόμενης) Αμμοχώστου, το βλέμμα της ευθύ και η καρδιά της τεράστια. Έχει περίσσια αξιοπρέπεια, παραπάνω από όλους μας, κουβαλά τον καλό εαυτό των Κυπρίων, αγκαλιάζει νοερά όποιον έχει απέναντί της.

Η κυρία Τασούλα Ισαάκ έχει παράπονο από όσους δεν τράβηξαν τον σουγιά τους μετά τις δολοφονίες του Αυγούστου 1996. Χρόνια ολόκληρα την άφησαν μονάχη, ν’ ανάβει το κερί του Τάσου και να καρτερά τη Δικαιοσύνη να λειτουργήσει. Τέσσερις Πρόεδροι, έντεκα υπουργοί Δικαιοσύνης και πέντε Γενικοί Εισαγγελείς δεν έκαναν τίποτα για να εκτελεστούν τα διεθνή εντάλματα σύλληψης για τους δολοφόνους του γιου της και του Σολωμού, κι ένας Θεός ξέρει σε ποιο συρτάρι της Ιντερπόλ βρίσκονται. 

Αιὠνια μνήμη

Στη μνήμη του παππού μου και όλων των άλλων που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Τρίπολη από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής...

«Οι ΗΠΑ έλεγαν να μην κτυπήσουμε την τουρκική απόβαση γιατί ήταν άσκηση ΝΑΤΟ»!

Νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας αναφορικά με τον «Φάκελο της Κύπρου» ιδιαίτερα διαφωτιστικές για το πως φτάσαμε στον ακρωτηριασμό του Ελληνισμού: «Οι συνεχείς και έντονες υποσχέσεις από τας ΗΠΑ ότι η Τουρκία δεν θα επενέβαινε, αλλά και η διαβεβαίωση ότι δεν επρόκειται περί απόβασης αλλά περί ασκήσεως του ΝΑΤΟ» ήταν οι βασικές αιτίες της μη αντίδρασης της ελληνικής πλευράς τον Ιούλιο του 1974.

Τα επτασφράγιστα ως χθες μυστικά για την τραγωδία της Κύπρου άρχισαν να έρχονται στη δημοσιότητα μέσα από τους πρώτους τέσσερις τόμους των πρακτικών της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής (2/1986-3/1988).

Ο Φάκελος της Κύπρου άρχισε να αποκαλύπτεται και μαζί και ο ρόλος προσώπων, όπως ο Ιωαννίδης και οι άλλοι πρωτεργάτες της χούντας, αλλά και ο ρόλος των Αμερικανών στα γεγονότα που εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι και οδήγησαν στην εθνική τραγωδία.

Οι άμεσες επαφές που είχε ο Ιωαννίδης της χούντας με τον σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, ο τρόπος που πίεζε τους υπόλοιπους Απριλιανούς να κάνουν πραξικόπημα και να φύγει ο Μακάριος απ’ την Κύπρο, αλλά και τα σχόλια των Αμερικανών για τη συμπεριφορά των Απριλιανών και τη μεγάλη ευκαιρία που έδωσαν στους Τούρκους.

Κυπριακό: Αντί Τούρκους στρατιώτες, θέλουμε να αποκτήσουμε Τούρκους αστυνομικούς

Του Άριστου Μιχαηλίδη  

Την όγδοη μέρα του Κραν Μοντάνα, όπου πήγαμε για να βάλουμε την Τουρκία στο σκαμνί και να την αναγκάσουμε για πρώτη, δήθεν, φορά στην ιστορία, να υποχωρήσει στην ασφάλεια και στις εγγυήσεις, υπάρχουν καταθλιπτικά δεδομένα μπροστά μας. Και δεν είναι το ότι η Τουρκία, όχι μόνο δεν υποχωρεί ρούπι από το στόχο να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό προτεκτοράτο, νόμιμα και με την υπογραφή μας. Αυτό το ήξεραν, όσοι δεν ήταν ονειροπαρμένοι, και δεν περίμεναν να το μάθουν στις Άλπεις. Αλλά, ότι οι διαπραγματευτές μας είναι έτοιμοι να κάνουν κι άλλες «γενναιόδωρες προσφορές», ακριβώς όπως εκείνες που έκανε ο Ορφανίδης πριν από την κατάρρευση (ένα συν ένα δωρεάν), για να διαπιστώσουν αν η Τουρκία θα κάνει τελικά κάποια υποχώρηση στην ασφάλεια. Και τώρα, που ξαφνικά είναι όλα στο τραπέζι ή σε δύο τραπέζια, διαπιστώνεται από τα συμπεράσματα Γκουτέρες, που κάποιοι εκ των ηγετών μας υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό, αλλά και από τη στάση και τις προτάσεις των δικών μας διαπραγματευτών, ότι στο ένα τραπέζι που είναι η ασφάλεια και οι εγγυήσεις εισπράξαμε κατηγορηματική άρνηση της Τουρκίας να συζητήσει οποιαδήποτε φόρμουλα που θα καταργεί τον παράνομο ρόλο της στην Κύπρο. Ακόμα και η πρόταση της για τη συνθήκη εγγυήσεως μιλά για αναθεώρηση σε 15 χρόνια και όχι για κατάργηση. Και στο άλλο τραπέζι, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ήδη συμφώνησε ουσιαστικά την εκ περιτροπής προεδρία, μένει να συμφωνηθεί και τυπικά και να συζητηθεί η αναλογία της εναλλαγής (ο Γκουτέρες υποδεικνύει την τουρκική αξίωση 2:1), στο περιουσιακό συμφωνήθηκε ο «συναισθηματικός δεσμός» (τουρκική θέση κι αυτή) και σχεδόν όλα τα άλλα, με τη βοήθεια Γκουτέρες, στη διακυβέρνηση συμφωνήθηκε η αποτελεσματική εκπροσώπηση των Τουρκοκυπρίων, μένει η ποσόστωση, που πρέπει να είναι δίκαιη λέει ο Γκουτέρες, συμφωνήθηκε ακόμα και η αρχή της ίσης μεταχείρισης Τούρκων και Ελλήνων υπηκόων, όπως απαιτούν οι Τούρκοι, μένει η ποσόστωση κι εδώ καθώς οι Τούρκοι αξιώνουν 1:1.

«Εμείς δεν έχουμε κανένα τραπέζι»

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

OMNIA SUNT COMMUNIA

Σε τούτα τα Βαλκάνια
σε τούτο τον αιώνα
ντιρετέμ λε ντιλέμ
συνάντησα τους φίλους μου
μια νύχτα του χειμώνα
ντιρετέμ λε ντιλέμ
καθόντουσαν αμίλητοι
σε κάτι βράχια
ντιρετέμ λε ντιλέμ
και σαν με είδαν να ’ρχομαι
γουρλώσανε τα μάτια
ντιρετέμ λε ντιλέμ…

Η νέα ταινία του Τζέιμς Φράνκο («Η αμφίβολη μάχη»), βασισμένη στη νουβέλα του Τζον Στέινμπεκ, έχει να κάνει με δύο νεαρούς οι οποίοι, συγκλονισμένοι απο τις άθλιες συνθήκες εργασίας στους οπωρώνες της Καλιφόρνια, οργανώνουν την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργατών. Οι εργάτες οργανώνονται και ξεκινούν απεργία, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθό.

Η ταινία δεν είναι κανένα αριστούργημα, αλλά διατηρεί πολύ συμβολικές σκηνές. Μια εξ αυτών είναι η σκηνή κατά την οποία ο εργοδότης των απεργών (ο Ρόμπερτ Ντυβάλ) επισκέπτεται τους οπωρώνες για να πείσει τους εργάτες να σταματήσουν την απεργία. Τους καλοπιάνει με ελάχιστα καλύτερο μισθό, αλλά αυτοί φυσικά αρνούνται (στις ταινίες οι άνθρωποι αγωνίζονται). Τους εξηγεί πως αυτός κάθισε στο τραπέζι και άρα αυτοί είναι οι φταίχτες της υπόθεσης. Στο τέλος τους απειλεί, αφού πήρε την απάντησή τους: «Όπως βλέπεις, εμείς δεν έχουμε κανένα τραπέζι».

Για το καίριο ζήτημα των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Επιμένει στην παραμονή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο ο Ντενκτάς

«Εάν ο τουρκικός στρατός φύγει από την Κύπρο σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα γίνουμε Κρήτη και η Τουρκία δεν θα έχει ξανά την δυνατότητα να επέμβει», ισχυρίστηκε ο Σερντάρ Ντενκτάς, γιος του πρώην σκληροπυρηνικού ηγέτη των Τουρκοκυπρίων.

Ο Σερντάρ Ντενκτάς , ο οποίος είναι πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΚ), και "αναπληρωτής πρωθυπουργός" και "υπουργός δημοσιονομικών" του παράνομου τουρκοκυπριακού καθεστώτος , μιλώντας σε βουλευτές από την Τουρκία ισχυρίστηκε ότι οι Τουρκοκύπριοι "καταδικάστηκαν να ζουν σε απομόνωση από την διεθνή κοινότητα».

Σύμφωνα με τα τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ο Ντενκτάς εξέφρασε τις ανησυχίες του , λέγοντας : «Εμένα βεβαίως και με ανησυχεί η τύχη του λαού μου. Πώς να εμπιστευτώ σήμερα αυτούς, που δεν κράτησαν τον λόγο που μου έδωσαν στο δημοψήφισμα του 2004; Στον ορίζοντα διαφαίνεται ο κίνδυνος μιας νέας σύγκρουσης, που θα μας φέρει σύντομα και πάλι σε εμπόλεμη θέση. Δεν θέλουμε ένα τέτοιο μέλλον».

Γαλατικό Χωριό - ούτε κατοχή, ούτε διχοτόμηση

Λύση Κυπριακού; Ποια λύση;

Του Λευτέρη Ριζά

«…Δεν υπάρχει πιο λαθεμένη   και πιο επιζήμια ιδέα από την απόσπαση  της εξωτερικής πολιτικής από την εσωτερική. Και ίσα-ίσα τον καιρό του πολέμου το τερατώδικο λάθος  παρόμοιας απόσπασης γίνεται ακόμα πιο τερατώδικο. Ωστόσο η αστική τάξη κάνει τα αδύνατα δυνατά   για να εμπνεύσει και εμπνεύσει αυτή την ιδέα. Η άγνοια από μέρος των μαζών του πληθυσμού της εξωτερικής πολιτικής είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από την άγνοια στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής. Το διπλωματικό μυστικό τηρείται με ευλάβεια και στις πιο ελεύθερες κεφαλαιοκρατικές χώρες, στις πιο δημοκρατικές δημοκρατίες.

           Η εξαπάτηση των μαζών όσον αφορά τις «υποθέσεις» της εξωτερικής πολιτικής έχει οργανωθεί αριστοτεχνικά, και η εξαπάτηση αυτή δυσκολεύει πάρα πολύ την επανάσταση μας. Εκατομμύρια αντίτυπα των αστικών εφημερίδων χύνουν παντού το δηλητήριο της απάτης.»[1]

«Πόσο είναι λυπηρό, που οι λαϊκές μάζες δεν μπορούν να διαβάζουν ούτε τα βιβλία για την ιστορία της διπλωματίας, ούτε τα κύρια άρθρα των καπιταλιστικών εφημερίδων»[2]

Πορεία μνήμης ΙΣΑΑΚ-ΣΟΛΩΜΟΥ | Βερολίνο-Λευκωσία

Επειδή «ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» και επειδή γνωρίζουμε εμπειρικά την αλήθεια και την ανιδιοτέλεια των ανθρώπων που οργανώνουν την Πορεία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, στεκόμαστε ξανά στο πλευρό τους, είκοσι χρόνια μετά τη δολοφονία αυτών που «ανοίξαν το τραντάφυλλον τζι εβκάλαν τους που μέσα», στον μεγάλο δρόμο από το Βερολίνο στη Λευκωσία. Στον μεγάλο δρόμο που δείχνει -πού αλλού- την οδό της επιστροφής στην Κερύνεια, μακριά από συμβιβασμούς και περιόδους αναμονής. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η πορεία μνήμης δεν θα μετατραπεί σε ένα απλό μνημόσυνο, είμαστε βέβαιοι ότι η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» στέκεται καλά και πορεύεται ισορροπώντας τέλεια στους δύο τροχούς της. Στην πορεία ελευθερίας που χάραξαν ο Τάσος και ο Σολής, στις 11 και 14 Αυγούστου 1996, όρθιοι και μάγκες, καρφώνοντας το βλέμμα στην Αμμόχωστό τους:

Ανακοίνωση: Μπήκαν Στην Πόλη Οι Οχτροί Κι Εμείς Γελούσαμε…*

Τούτες τις ώρες, ο επικεφαλής του τουρκικού φασιστικού καθεστώτος Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς τελικά τη συντροφιά του Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά με την ηγεσία του κατοχικού καθεστώτος στο πλευρό του, μεταβαίνει στην κατεχόμενη Μύρτου, για να εγκαινιάσει, με πανηγυρικό τρόπο, το έργο μεταφοράς νερού από την Τουρκία στα κατεχόμενα.

Κερδισμένη η κατοχή από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων

Του Σάββα Σαββίδη

Στο άκουσμα της διάνοιξης κι άλλων οδοφραγμάτων, εκτός από τα ήδη υπάρχοντα, σκεφτήκαμε κατά πόσο μπορεί να βοηθήσει αυτό την επίλυση του Κυπριακού. Φυσικά, καταλήξαμε στο συμπέρασμα, ότι όσο υπάρχει στρατός κατοχής, τα οδοφράγματα πρέπει να μένουν κλειστά, πρέπει να τονίζουν ότι αυτός ο τόπος είναι υπό κατοχή. Μπορεί να ακούγεται λίγο τρομακτικό, αλλά αν πάρουμε για παράδειγμα τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, μπορούμε να καταλάβουμε το πώς βιώνουν στο πετσί τους την κατοχή, η οποία τους δημιουργεί αντικατοχικά ένστικτα.

Μάνα, σε ξεκληρίσανε άπονες εξουσίες

Μια νύχτα που βουλιάζανε 
τα σπίτια μες στο χιόνι,


καρδούλα μου,


στον κάτω δρόμο του χωριού,


καρδούλα μου,


σκοτώσαν τον Αντώνη,
 Αντώνη μου.

Μάνα, σε ξεκληρίσανε
 άπονες εξουσίες,


ψυχή δεν σου αφήσανε 
μόνο φωτογραφίες.

Ο ένας γιος της μπάρκαρε
 κρυφά από τη Μεθώνη,


καρδούλα μου,


τον άλλον τον συλλάβανε,


καρδούλα μου,


γιατί ήταν γιος του Αντώνη,
 Αντώνη μου.

Μάνα, σε ξεκληρίσανε
 άπονες εξουσίες,


ψυχή δεν σου αφήσανε 
μόνο φωτογραφίες.

                         ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Οι στίχοι του Μιχάλη Κακογιάννη, που ιδανικά μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και απογείωσε τραγουδώντας τους ο Στέλιος Καζαντζίδης, μπορεί να μην αναφέρονται στη σχέση Ελλάδας-Κύπρου, αλλά τους χρησιμοποιούμε για να πούμε ορισμένα πράγματα.

Έτοιμο το σκηνικό στην Κύπρο, αλλά περιμένουν τον Ερντογάν, που τα απαιτεί όλα

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης και ο ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος. Φωτογραφία ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ

Του Κώστα Βενιζέλου

Το δυναμικό μπάσιμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό με την ουσιαστική εμπλοκή στη διαδικασία, οι κινήσεις των Βρυξελλών προς την Άγκυρα για άνοιγμα νέων ενταξιακών κεφαλαίων, η βιασύνη τρίτων να προχωρήσει με γρήγορους ρυθμούς η διαπραγμάτευση, η μη κινητικότητα σε άλλους τομείς που προκαλούσαν «αναταράξεις» (αέριο), συνθέτουν το νέο σκηνικό.

Αν και είναι πολύ νωρίς να προδιαγράψει κανείς την έκβαση του νέου εγχειρήματος, πληροφορίες αναφέρουν πως ο οδικός χάρτης έχει διαμορφωθεί με άτυπους σταθμούς και βασικά το βασικό κομμάτι του παζλ βρίσκεται στα χέρια του Ερντογάν.

Αυτό που μας χωρίζει δεν είναι ένας δρόμος, είναι ένας στρατός

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Αρχίσαμε πάλι να κινούμαστε στα όρια της φαρσοκωμωδίας. Αναστασιάδης και Ακιντζί είπαν ότι θα συζητήσουν και Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και σαν να άνοιξαν τον χορό. Ξεκίνησαν διάφοροι οργανωμένοι να διεκδικούν ανοίγματα οδοφραγμάτων.

Το Σάββατο θα γίνει και εκδήλωση στη Δερύνεια για να ανοίξει το οδόφραγμα, αλλά και οι κοινότητες Πόλης Χρυσοχούς ζητούν να ανοίξει οδόφραγμα στα Κόκκινα, μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο… Διότι, λένε, τώρα που είναι απ΄ εκεί ο Ακιντζί και το κλίμα είναι καλό, είναι ευκαιρία να θέσει ο καθένας τις προσδοκίες του να προλάβει.

 Όπως είπε κι ο δήμαρχος της Δερύνειας, «αυτό που μας χωρίζει είναι ένας δρόμος 800 μέτρων». Ξεχάσαμε εντελώς ότι αυτό που μας χωρίζει δεν είναι ένας δρόμος 800 μέτρων, αλλά ολόκληρη στρατιά Τούρκων και η επεκτατική πολιτική ξένης χώρας σε βάρος της δικής μας. 

Υπάρχουν περιοχές όπου αυτό που μας χωρίζει είναι ένας δρόμος μόλις 100 μέτρων και όχι 800, αλλά πάλι μας χωρίζει. Αντί να ζητούμε, για παράδειγμα, να εγκαταλείψει η Τουρκία το στρατόπεδο των Κοκκίνων, που είναι ένας θύλακας εδαφικά ασύνδετος με τα υπόλοιπα κατεχόμενα, μέσα στις ελεύθερες περιοχές, ζητούμε να μας επιτρέψουν να διασχίζουμε το στρατόπεδο με ένα διάδρομο, αλλά να παραμένει θύλακας μέσα στην καρδιά της Τηλλυριάς. Και μάλιστα να λειτουργεί με ρεύμα από την ΑΗΚ και μεταφορά εφοδίων από τον Λιμνίτη, για να μην ταλαιπωρούνται οι κατακτητές μας να τα κουβαλούν από τη θάλασσα και να έχουν ηλεκτρισμό από γεννήτριες.

Όπως τότε....ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;;;

Mαυραγορίτες και στρατός κατοχής...

                   Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Όπως τότε... 

                          ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;;; 

Oι foto από sibilla

Ανάρτηση από : http://anarhogatoulis.blogspot.com/