Tον Σωτήρη Λυμπερόπουλο μου τον σύστησε ένας φίλος μου μέσω Ίντερνετ πριν από κάμποσο καιρό. Μου έστειλε μια πολύ ατμοσφαιρική φωτογραφία του, στην οποία διασχίζει μια γέφυρα μέσα στο δάσος ψάχνοντας για άγρια χόρτα, γράφοντας για λεζάντα: «Δεν παίζεται αυτός ο τύπος … »
Και πραγματικά, αυτός ο τύπος δεν παίζεται. Και δεν είναι μόνο ότι τα παράτησε όλα και πήρε τα βουνά για να ζήσει όπως ονειρευόταν, ούτε ότι είχε την τύχη με το μέρος του και κατάφερε να βιοποριστεί από μία ασχολία που, ως παιδί της πόλης, ούτε θα σου πέρναγε απ’ το μυαλό ότι μπορεί να είναι και επικερδής: το μάζεμα άγριων χόρτων και λουλουδιών, που έγιναν περιζήτητα σε ακριβά εστιατόρια (η τύχη, ως γνωστόν, βοηθάει τους τολμηρούς). Το ότι είναι, μάλιστα, πολυμήχανος και πολύ ωραίος τύπος, όπως και το ότι κυκλοφορεί με νταλίκες που πηγαινοέρχονται στη Μεσσηνία, όπου ζει μόνιμα τα τελευταία χρόνια, τον κάνουν ακόμα πιο cool.
Και πραγματικά, αυτός ο τύπος δεν παίζεται. Και δεν είναι μόνο ότι τα παράτησε όλα και πήρε τα βουνά για να ζήσει όπως ονειρευόταν, ούτε ότι είχε την τύχη με το μέρος του και κατάφερε να βιοποριστεί από μία ασχολία που, ως παιδί της πόλης, ούτε θα σου πέρναγε απ’ το μυαλό ότι μπορεί να είναι και επικερδής: το μάζεμα άγριων χόρτων και λουλουδιών, που έγιναν περιζήτητα σε ακριβά εστιατόρια (η τύχη, ως γνωστόν, βοηθάει τους τολμηρούς). Το ότι είναι, μάλιστα, πολυμήχανος και πολύ ωραίος τύπος, όπως και το ότι κυκλοφορεί με νταλίκες που πηγαινοέρχονται στη Μεσσηνία, όπου ζει μόνιμα τα τελευταία χρόνια, τον κάνουν ακόμα πιο cool.
