Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, το πράγμα βγάζει μόνο κάτι ανάμεσα σε κωμωδία και τραγωδία. Ενώ όλο το κόμμα νόμιζε ότι με το να ψηφίζει ο καθένας, χωρίς προϋποθέσεις σήμαινε κάποια δημοκρατική διεύρυνση «στο κόσμο», εν τέλει το μέτρο εκπυρσοκρότησε εναντίον τους. Ο πολιτικός σταρ Κασσελάκης, καβαλώντας πάνω στο κύμα των ινφλουένσερ και του τυχοδιωκτισμού του Τσίπρα, εξελέγη Πρόεδρος μάλλον σε αντίθεση με το μεγαλύτερο κομμάτι του κομματικού μηχανισμού.
Δύο τάσεις φαίνεται πως έχουν διαμορφωθεί έκτοτε, που χωρίζονται πάνω στο ερώτημα της κυβερνησιμότητας. Οι Κασσελάκηδες νομίζουν ότι ο Σύριζα μπορεί ακόμα να διεκδικήσει την εξουσία, ενώ οι πιο «αριστεροί» (διωγμένοι πλέον) της Ομπρέλας θεωρούν ότι αυτή η προοπτική έχει κλείσει και άρα ο Σύριζα πρέπει να παλινδρομήσει σε μία προηγούμενη βερζιόν του, κρατώντας ένα πιο αριστερό πρόσημο και πολιτική. Οι μεν Κασσελάκηδες δεν έχουν κανένα όριο ως προς την επαναδιαπραγμάτευση της ταυτότητας του Συριζα. Άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια, και με πρωτοβουλίες του Τσίπρα άρχισαν να κάνουν θέσεις – δώρα σε ανθρώπους «που μπορούσαν να μαζέψουν κόσμο» σαν τον εραστή δυτικών προαστίων τον Γεωργούλη, τον Κόκκαλη, αλλά ακόμα και τον μπασκετίστα τον Παππά. Αυτό είχε και ιδεολογικά θωρακιστεί με τις αναφορές σε μία μεγάλη δημοκρατική παράταξη, θεωρώντας δηλαδή ότι ο Σύριζα είναι η συνέχεια των Φιλελεύθερων, της Ένωσης Κέντρου και του παπανδρεικού Πασοκ. Όσο όμως οι Τσιπρικοί φαντάζονταν αξιώματα και ιστορικές συνέχειες, το κοινωνικοπολιτικό μπλοκ που ψήφιζε Συριζα δεν το έκανε ακριβώς για αυτά. Η εκλογική του άνοδος σφραγίστηκε από τον αντιμνημονιακό κόσμο, που συγκροτήθηκε στις πλατείες και τις διαδηλώσεις, ενώ η εκλογική του κάθοδος ήταν αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της διάψευσης αυτού του κόσμου. Το 4ο μνημόνιο το πλήρωσε και οργανωτικά και εκλογικά το 2015, το 19’ έχασε επειδή δεν συγκρούστηκε πρακτικά σε καμία από τις κόκκινες γραμμές της αστικής τάξης πέραν του μνημονίου, κάνοντας πίσω για παράδειγμα στις τηλεοπτικές άδειες, δεχόμενος τα προσφυγικά στρατόπεδα κολαστήρια κα, ενώ η τελευταία εκλογική ήττα οφείλεται στη πραγματικότητα στο ότι συναίνεσε πλήρως με τα αφηγήματα και την καταστολή που σηματοδότησε η περίοδος του Κορονοϊού. Ο κόσμος που όλο έφευγε από το Συριζα ήταν αριστερός, και έφευγε γιατί έβλεπε μία μόνιμη πολιτική υποχώρηση στην πίεση του συστήματος.
