Η Ελλάδα ήδη τελείωσε, μόνη διέξοδος η ανατροπή – 3η παγκοσμίως σε συρρίκνωση πληθυσμού

Η Ελλάδα 3η παγκοσμίως σε συρρίκνωση πληθυσμού (-1,6 %) μετά την πρώτη Ουκρανία, στο -8, 1% λόγω πολέμου και προσφυγικού κύματος και δεύτερο το Τουμπαλού στην Αφρική (-1,8% λόγω ανόδου της στάθμης της θάλασσας και κλιματικής κρίσης).

Η Ελλάδα κατέχει δραματικές αρνητικές «πρωτιές», όντας στα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρώπη, μαζί με την Βουλγαρία, στις ακριβότερες τιμές, στο υποτυπώδες κράτος πρόνοιας (στον τομέα της υγείας, παιδείας), στις μεταφορές και υποδομές, με αποκορύφωμα το Έγκλημα των Τεμπών, τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες, καθώς και στη κρατική διαφθορά, στο έλλειμμα στην δικαιοσύνη κλπ.

Αλλά το δραματικότερο όλων είναι η πληθυσμιακή συρρίκνωση, λόγω υπογεννητικότητας και μετανάστευσης. Από τη μια πλευρά η «μοντέρνα δυτική (μετα)κουλτούρα» έχει οδηγήσει την ελληνική κοινωνία να μην προσπαθεί καν για τη δημιουργία οικογένειας, αφού ο ατομισμός είναι το κυρίαρχο στοιχείο, από την άλλη η οικονομική-παραγωγική καταστροφή μας μέσα στην ΕΕ, της οποίας τα αποτελέσματα εκδηλώθηκαν με τον βιαιότερο τρόπο με την χρεοκοπία της χώρας το 2011 και τη συνακόλουθη Ευρω-κατοχή και τα Μνημόνια που άτυπα συνεχίζονται μέχρι σήμερα, ενώ έχει ξεπουληθεί όλη η χώρα. ¹

Με τι χρήματα να φτιαχτεί σήμερα οικογένεια, όταν ο μισός μισθός, αν υπάρχει, πρέπει να δοθεί για το ενοίκιο;

Αν σκεφτούμε, ότι στην πληθυσμιακή μας συρρίκνωση, αν συνεχιζόταν η πολιτική της ΕΕ των «ανοικτών συνόρων», θα προστίθονταν και η μαζική είσοδος παράνομων μεταναστών και ψευτο-προσφύγων από τρίτες χώρες, τότε σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είχε σοβαρή εθνολογική αλλοίωση, καταλήγοντας σύντομα να έχει τον μισό της πληθυσμό αποτελούμενο από μη Έλληνες.

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος: Influencer, only fans, παρένθετες (Πώς το σύστημα καταδίκασε την επιστήμη σε ανυποληψία και την υγεία σε εμπόρευμα)

Του Πάνου Χριστοδούλου

Πριν από λίγα χρόνια δεν είχα ιδέα τι σημαίνει και τι είναι influencer. Όταν αργότερα έμαθα δεν μπορούσα να αντιληφθώ γιατί υπάρχει, πού χρησιμεύει ακριβώς. Αν και πιθανότατα δε χρησιμεύει ουσιαστικά πουθενά, το παραπάνω είναι κατά βάση μια απλοϊκή σκέψη, με βάση κάποια συγκεκριμένα κριτήρια. Ένα κριτήριο ότι η κοινωνία για να παραμένει υπό συνοχή και να εξελίσσεται χρειάζεται παραγωγικές δυνάμεις ενεργές και άρα χρειάζεται αφενός εργαζόμενους σε κάθε τομέα και αφετέρου επιστημονική πρόοδο και έρευνα. Όμως αυτό το κριτήριο δεν αφορά την κοινωνία στην οποία ζούμε.

Το βασικό κριτήριο στην κοινωνία του σήμερα, πολύ μακριά από τα αφηγήματα επιστημονικής φαντασίας, είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, και ειδικά σε πιο περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα ακόμα και αν αυτό δε συνοδεύεται από συγκροτημένη παραγωγή, αλλά από κατανάλωση και ανακύκλωση προϊόντων. Εξάλλου σε αυτό το πλαίσιο, η συγκροτημένη με σχέδιο κοινωνική παραγωγή και η έρευνα με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας είναι όχι μόνο περιττό κόστος, αλλά και ζημιά ως προς την εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών.

Με αυτό τον τρόπο προκύπτει μια έντονη απαξίωση των επιστημών στην Ελλάδα. Καταρχήν η ερευνητική διαδικασία στα πανεπιστήμια είναι κυρίως άνευ αμοιβής, άρα ή γίνεται με κόστος του υποψηφίου διδάκτορα, ή γίνεται ως παράλληλη με μια βασική εργασία δραστηριότητα, με ό,τι περιορισμούς αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα και το χρονικό πλαίσιο της ερευνητικής διαδικασίας. Όσον αφορά την βασική επιστημονική εργασία, συνεχίζει να είναι χαμηλά αμειβόμενη στον ιδιωτικό τομέα (μηχανικοί, δικηγόροι, καθηγητές, κλπ) είτε στο δημόσιο τομέα (γιατροί, δάσκαλοι, καθηγητές). Μάλιστα οι γιατροί που πολλές φορές θεωρούνται υψηλά αμειβόμενος κλάδος, έχουν βασικό μισθό μετά την ειδικότητα (δηλαδή κοντά στα τριάντα πέντε) μικρότερο πολλών σωμάτων ασφαλείας (τα οποία έχουν τη δυνατότητα εργασίας από τα είκοσι δύο).

Αξιοκρατία...

Άριστο βιογραφικό...

Οικογένεια Μητσοτάκη: Ζούμε από τους Έλληνες

Οι νέοι φυγάδες – Στις ρίζες της ελληνικής παρακμής

Του Βασίλη Καραποστόλη

Είναι αλλόκοτο το θέαμα μιας κοινωνίας που ενώ απειλείται, αφήνει τις λίγες δυνάμεις της να σκορπίζουν, λες και δεν είναι δικές της και δεν της στοιχίζει να χάνονται. Μοιάζει σαν ο εγκέφαλος να μη μπορεί να δώσει τις απαραίτητες εντολές στους μυς και στα νεύρα. Όλα δείχνουν πως σ’ αυτήν την αδυναμία έχει αιχμαλωτισθεί η ελληνική κοινωνία.

Πελαγωμένη, παρακολουθεί τους βραχίονές της να απεργούν επιδεικτικά. Βλέπει μια μεγάλη μερίδα της νέας γενιάς να κλείνει τα μάτια της στην πραγματικότητα και να τρέχει προς τα εκεί όπου ακούγονται θόρυβοι, δυνατή μουσική, σε μια αναταραχή μέσα στην οποία πασχίζει να βουλιάξει, ώστε να μη σκέπτεται τίποτα το δυσάρεστο, απ’ αυτά που βασανίζουν τους μεγαλύτερους.

Εδώ και καιρό, και βέβαια όχι μόνον στη χώρα μας, η διασκέδαση έγινε το όπιο που πίνοντάς το οι ζωηρές ηλικίες νιώθουν πως κάτι κάνουν, χωρίς να κάνουν τίποτα. Πράγματι, η διασκέδαση και το παιχνίδι προσφέρουν από τη φύση τους μια μετατόπιση της ενέργειας: από την εργασία, τον μόχθο, τις έγνοιες και τις ευθύνες, μετακινείται κανείς σε μια σφαίρα όπου μπορεί παίζοντας να ξεκουραστεί μέσα στο άσκοπο.

Παίζει ή σταματά το παιχνίδι, χορεύει ή σταματά να χορεύει, τραγουδά ή σταματά να  τραγουδά. Η ευχέρεια να μην υπακούει σε επιταγές, να διαλέγει εκείνο που τη μια ή την άλλη στιγμή τον προσελκύει περισσότερο, είναι ανακουφιστική. Ποιος θα το αμφισβητούσε; Είναι άλλο όμως αυτό και άλλο να απορροφηθεί ολόκληρος μέσα στα διαλείμματα της καθημερινής ζωής. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εδώ. Στο ότι μια ολόκληρη γενιά φαίνεται να θέλει να κλειστεί μέσα σε έναν κόσμο φτιαγμένο από ακτίνες λέϊζερ, ξέχειλα ποτήρια μπύρας, ήχους μεταλλικής μουσικής, οθόνες κινητών που φωσφορίζουν συνθηματικά και εκεί να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Τα παιδιά χρειάζονται γονείς που τα αποδέχονται, όχι μάνατζερ

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στη χώρα μας να αναδύεται όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονα, μια νοοτροπία γονέων με μη ρεαλιστικές ή υπερβολικές προσδοκίες. Επιπλέον παρατηρείται το φαινόμενο οι γονείς με υπερβολικές προσδοκίες από τα παιδιά τους να αναλαμβάνουν δράση οι ίδιοι για την εκπλήρωση των προσδοκιών αυτών. Μοιάζει να έχουν μεταβολίσει τον γονεϊκό τους ρόλο σε ένα είδος μάνατζερ που έχει έναν και μοναδικό σκοπό: τη διάκριση του παιδιού τους. Εδώ δεν εννοούμε απλά την επαγγελματική αποκατάσταση που είναι μια παλιά ιστορία και ανέκαθεν ήταν η μεγάλη προσδοκία των ελλήνων γονέων. Εννοούμε την προσδοκία: «να γίνει το παιδί μου κάτι σημαντικό, να ξεχωρίσει». Μιλάμε για την πρωτιά, την αποθέωση, το χειροκρότημα, τα βραβεία. Αναρωτιέμαι μήπως όλο και περισσότεροι γονείς γινόμαστε σαν «τα αμερικανάκια» που κάποτε κοροϊδεύαμε;

Πώς να αναγνωρίσεις ένα γονέα με υπερβολικές προσδοκίες 

Τον γονέα με υπερβολικές προσδοκίες θα τον συναντήσεις στο σχολείο του παιδιού του να παραπονιέται στους καθηγητές γιατί το 19 δεν είναι 20, να εποφθαλμιά για την σημαία, για το αριστείο, με εξόφθαλμο το «σύνδρομο της κουκουβάγιας» που βλέπει το παιδί του ως το πιο καλό και το πιο έξυπνο που υπάρχει. Να κοιτάζει υποτιμητικά άλλους γονείς που, άκουσον-άκουσον, έκαναν κάτι για τον εαυτό τους (όπως π.χ που πήγαν ένα ταξίδι) και ταυτόχρονα να ωρύεται: «Τι εγωιστές; Είναι γονείς αυτοί;»

Θα τον συναντήσεις στις αθλητικές ομάδες να μαλώνει με τους προπονητές που δεν αναγνωρίζουν το νέο Ρονάλντο ή τη νέα Κομανέτσι στο παιδί του.

Θα τον αναγνωρίσεις από την μονομανία του να επιζητά στις παρέες του συζητήσεις που αφορούν τα κατορθώματα του παιδιού του και από τις αναρτήσεις του στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να καμαρώνει για τα βραβεία, τους βαθμούς και τις επιτυχίες του παιδιού του. Οι βαθμοί τετραμήνου και το πτυχίο Lower σε περίοπτη ηλεκτρονική θέση και τα like να πέφτουν βροχή.

Η οικονομική σημασία της ελληνικής οικογένειας

Σκηνή ραβδίσματος ελιάς από μελανόμορφο αμφορέα, 6ος αι. π.Χ. Βρατανικό Μουσείο

Γ. Β. Δερτιλής, Ιστορία του ελληνικού κράτους 1830-1920, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2014

Tου Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 143

Στοχαστές, όπως ο Σ. Ράμφος του ύστερου έργου του, επιχειρούν να μας πείσουν ότι θεμέλιο της ελληνικής κακοδαιμονίας είναι η ελληνική οικογένεια. Υποτίθεται ότι αυτή εμποδίζει το άτομο να ενηλικιωθεί και να αποκτήσει έλλογα χαρακτηριστικά.

Όμως τέτοιες απόψεις όχι μόνο δεν θεμελιώνονται στην κοινωνική εμπειρία και στην ιστορική πραγματικότητα, αλλά την αντιστρέφουν. Η προσωπικότητα για να συγκροτηθεί έχει ανάγκη τη θαλπωρή του οικογενειακού χώρου. Από αυτόν θα λάβει τη γλώσσα του και τις δυνατότητες να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, όπως γράφουν ο Κ. Καστοριάδης και ο Κ. Λας (ο τελευταίος μάλιστα τη χαρακτηρίζει «λιμάνι σε έναν άκαρδο κόσμο»).

Ξε-φωλιάζοντας τὴν οἰκογένεια διαλύουν τὴν Πατρίδα μας

Της Ευστρατίας Σουραβλᾶ

Ὅσοι ἔχουν παιδιά, ποὺ τὰ ἔκαναν ὑπεύθυνα, θέλοντας νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια καὶ ὄχι σπέρνοντάς τα ἀπὸ ἐδῶ κι ἀπὸ ἐκεῖ, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ὑπάρξή τους, δηλαδή, ὅσοι δὲν εἶναι ῥεμάλια, εἶναι ἀδύνατον νὰ φέρουν τὰ μυαλὰ αὐτῶν τῶν ἀκροαριστερῶν τρομοκρατῶν, ποὺ βάλου κατὰ τῆς οἰκογενείας.
Καὶ εἶναι ἀδύνατον να μὴ νοοῦν τὴν ἔννοια τῆς ὀργανώσεως τοῦ Ἔθνους ποὺ συνιστᾶ τὴν μεγάλη οἰκογένεια, ποὺ τὸ σπίτι της εἶναι ἡ Πατρίς!
Τὰ ἄτομα τοῦ ἀριστεροαναρχουμένου ἀντιεξουσιαστικοῦ χώρου, εἴτε εἶναι πιτσιρικάδες ἀνεύθυνοι, μεγαλωμένοι ἀπὸ τύχη καὶ ὄχι ἀπὸ γονεῖς ποὺ νοιάζονταν γιὰ αὐτούς, εἴτε τσογλανάκια πλουσίων οἰκογενειῶν, ποὺ βαρέθηκαν τὴν ἀνία τοῦ νὰ ἔχουν τὰ πάντα στὰ πόδια τους καὶ ἀπεφάσισαν νὰ τὴν σκοτώσουν, ἀμπελοφιλοσοφώντας καὶ ἀδυνατώντας νὰ σεβασθοῦν τὸν μόχθο, ἀκόμη καὶ τοῦ «κεφαλαιοκράτου» περιπτερᾶ, γιατὶ οὐδέποτε ἔμαθαν νὰ κερδίζουν κάτι μὲ τὴν ἀξία τους κοπιάζοντας γιὰ αὐτό.

Αποστολή: καταστρέψτε την οικογένεια

Του Δημήτρη Νατσιού

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε πριν από επτά χρόνια. Τώρα που οι μαγαρισιές και η ασέλγεια γίνονται νόμος- «Δεν μπορούμε για λόγους ισότητας και συνταγματικότητας να εξαιρέσουμε τα ομόφυλα ζευγάρια από την αναδοχή» δηλώνει ένα πτώμα υπουργικό –και παρακολουθούμε την μετατροπή της πατρίδας μας, σε Σόδομα και Γόμορα, τον πλήρη εξευτελισμό του θεοϊδρυτου θεσμού της οικογένειας, καλό είναι να θυμηθούμε τι γράφουν τα σχολικά βιβλία γι’ αυτήν. ‘Όπως τόσα χρόνια συμβαίνει με την γενοκτόνο μας Τουρκιά, που τα κοπροκάναλα, μας την παρουσιάζουν τάχα και «νοικοκύρη λαό», τον ίδιο λαό που έσφαζε χιλιάδες Κύπριους πριν από 40 χρόνια, κατά παρόμοιο τρόπο, και το τρισάθλιο υπουργείο Παιδείας, μαγαρίζει, με τα βλάσφημα και καρκινογόνα «πνευματικώς» βιβλία και προγράμματά του, τα παιδιά σας ΕΛΛΗΝΕΣ. Ας ακούσουμε τι μας κανοναρχεί το αθάνατο ’21 και ας πράξει ο καθείς κατά την συνείδησή του.

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»
Στρατηγός Μακρυγιάννης

Κάποτε πλησίασε τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή Γιώργο Σεφέρη, ένας ξένος διαπρεπής συνομιλητής, «πειράζων αυτόν και λέγων»: «Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;». Απαντά ο Σεφέρης: «Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου».

Πατέρας Όχι φίλος

Του Δημήτρη Νατσιού

Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας. Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη.

Για ν’ αλλάξεις τα πανεπιστήμια πρέπει ν’ αλλάξεις πρώτα τα σπίτια

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Δεν πα' να γίνουν εκατό νόμοι πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια. Εκείνο που λείπει από τους Έλληνες δεν είναι η τριτοβάθμια, η πανεπιστημιακή Παιδεία. Είναι η Παιδεία γενικότερα.
Τι να την κάνει την τριτοβάθμια Παιδεία μια κοινωνία που μεγαλώνει τα παιδιά της από τα γεννοφάσκια τους με τη γενική εντολή να κοιτάνε τον εαυτό τους και ν' αφήσουν τους άλλους να πα' να κουρεύονται;
Και τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που αντιμετωπίζει στην καθημερινή ζωή με βιαιότητα τους λίγους, που έχουν κοινωνική συνείδηση, ευγένεια και ευαισθησίες για το διπλανό τους;
Τι να τη κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που είναι αμόρφωτη μουσικά, λογοτεχνικά, πολιτιστικά, βυθισμένη σε μια γενική υποκουλτούρα που εξυπηρετεί και εξυμνεί τα πιο πρωτόγονα ένστικτα, για τα οποία περηφανεύεται κιόλας;

Για να κρατήσουμε τα παιδιά μας πρέπει να τα αφήσουμε να φύγουν

Χρυσά κλουβιά για τα παιδιά μας λόγω «φόβου της άδειας φωλιάς»

Του Θανάση Τσιριγώτη

Όσο τα παιδιά είναι μικρά είναι εύκολο για τους γονείς να τα μεγαλώνουν ελέγχοντας το περιβάλλον τους, παρέχοντάς τους ασφάλεια και επεμβαίνοντας κάθε φορά που κρίνουν ότι είναι απαραίτητο. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και θα πρέπει να φύγουν από το σπίτι για διάφορους λόγους όπως για να σπουδάσουν, να  δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, να πάνε στο στρατό κ.ά;

Αν παρατηρήσουμε την μέση ελληνική οικογένεια θα διαπιστώσουμε μια απίστευτα μεγάλη δυσκολία αυτονόμησης των παιδιών όταν ενηλικιωθούν. Και τη δυσκολία αυτή δεν την νιώθουν μόνο οι γονείς αλλά και τα ίδια τα παιδιά. Είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο των «ενήλικων παιδιών» διαφόρων ηλικιών (20, 30, 40, 50…) που συμβιώνουν με τους γονείς τους. Όσο και αν η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών προσφέρει μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για παράταση επ' αόριστον του αποχωρισμού, στην πραγματικότητα οι λόγοι είναι ψυχολογικοί.

Πατέρας και… γιος !!!

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο.
 Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του.
Οι γύρω συνδαιτημόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.
Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιός του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιό και δεν μπορούσε να κατανοήσει πως ένα τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό. 
Ο γιος πήρε αγγαζέ τον πατέρα του και στράφηκε πρός την έξοδο.
 Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε, «Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;».

Ομόφυλα ζευγάρια για κατανάλωση

Του Μανώλη Γ. Βαρδή

Οι συχνές επαναλήψεις ενός αιτήματος δεν σημαίνει ότι αυτό έχει γίνει μία γενικότερη κοινωνική απαίτηση. Αυτό μπορούμε να πούμε ότι ισχύει και για τα αιτήματα των ομοφυλόφιλων σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, εκτός βέβαια εάν δεχθούμε ότι ο δημόσιος χώρος είναι ένα πάζλ διαφόρων, πολύχρωμων απαιτήσεων.

Παρόλα αυτά. Το τελευταίο τεύχος του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel (52/2015) φιλοξενεί ένα αφιέρωμα στον ρόλο των πατεράδων σε μία σύγχρονη οικογένεια [1]. Ξεκινά κανείς να το διαβάζει έχοντας υπόψη του τις αυξημένες υποχρεώσεις του σύγχρονου πατέρα αναφορικά με τις ανάγκες της μοντέρνας οικογένειας. Πραγματικά, στο πρώτο μέρος παρέχονται κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για τους άνδρες που αναλαμβάνουν και τον ρόλο της μητέρας όταν αυτή απουσιάζει ή εργάζεται, για να καταλήξουμε τελικά σε πορίσματα ψυχολόγων που διατείνονται, υπό το φως της επιστημονικής έρευνας, ότι ο πατέρας και η μητέρα είναι κυρίως «κοινωνικοί ρόλοι», τους οποίους μπορούν να αναλάβουν κάλλιστα και άτομα του ιδίου φύλου. Καθώς δεν είναι ζήτημα βιολογίας, οι ρόλοι αυτοί απηχούν «κοινωνικές κατηγορίες» που μπορούν να ποικίλουν από πολιτισμό σε πολιτισμό και από κουλτούρα σε κουλτούρα.

Δεν μένουμε Ευρώπη, μένουμε με τους γονείς μας

Του πιτσιρίκου

Διαψεύδεται το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη», αφού, σύμφωνα με το Bloomberg, πάνω από τους μισούς Έλληνες ηλικίας 25-34 ετών μένουν στο σπίτι των γονιών τους, και αυτό δεν είναι καθόλου ευρωπαϊκό.

Όλο και περισσότεροι Έλληνες επιστρέφουν στο πατρικό τους, καθώς είναι άνεργοι και δεν πρόκειται να βρουν δουλειά ποτέ.

Το ποσοστό των Ελλήνων ηλικίας 17-34 ετών που έχουν επιστρέψει στο πατρικό τους από το 2010 έχει αυξηθεί στο 63,5% αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα συμβεί τα επόμενα χρόνια, όπου θα μένουν μαζί οι παππούδες, οι γιαγιάδες, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.

Από τη στιγμή που οι νέοι Έλληνες δεν μπορούν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά -γιατί δεν έχουν μια-, δεν έχουν κανένα λόγο να μη μένουν με τους γονείς τους, αφού, όταν θέλεις να φέρεις την γκόμενα στο σπίτι, μπορεί να στέλνεις τη μάνα σου στη γειτόνισσα και τον πατέρα σου στο καφενείο, για να ρίξεις ένα ωραίο πήδημα στο κρεβάτι τους.

Η συντριβή της μέσης οικογένειας με ανήλικα στην Ελλάδα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Όποιος αμοίβεται σήμερα στην Ελλάδα με το βασικό και προσπαθεί να αναθρέψει παιδιά, χρειάζεται από 60 έως 70 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί αυτός και τα παιδιά του πάνω από το όριο της φτώχειας. Αυτό αναφέρεται σε μελέτη του ΟΟΣΑ που κυκλοφόρησε σήμερα. http://www.oecd.org/…/Focus-on-Minimum-Wages-after-the-cris…

Αν η οικογένεια είναι μονογονεϊκή με 2 ανήλικα παιδιά και ο γονιός εργάζεται με αμοιβή τον βασικό, τότε χρειάζεται να δουλεύει 60 ώρες την εβδομάδα για να βρεθεί στο 50% του μέσου εισοδήματος, το οποίο αποκαλείται και όριο φτώχειας.

Αν η οικογένεια έχει έναν εργαζόμενο με βασικό και 2 ανήλικα παιδιά, τότε χρειάζεται 70 ώρες εργασίας την εβδομάδα για να βρεθεί στο όριο της φτώχειας. Κι όλα αυτά χωρίς να υπολογίζεται η τρομακτική φορολογική επιβάρυνση, που συνεχίζει να αυξάνει και να συνθλίβει το μέσο νοικοκυριό.

Τα παιδικά λάθη των γονέων

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Αν ψάχνετε για τους τέλειους γονείς, ξεχάστε το, δεν υπάρχουν. Αν κάποιοι σας συστηθούν ως αλάνθαστοι γονείς απομακρυνθείτε διακριτικά από αυτούς, ίσως είναι επικίνδυνοι. Αν πάλι ψάχνετε για «εγχειρίδια του καλού γονέα» θα βρείτε πολλά. Συγκεντρώστε όσα περισσότερα μπορείτε. Μετά βάλτε τους φωτιά.

Δείτε το παράδειγμα του πασίγνωστου Αμερικανού παιδιάτρου και παιδαγωγού Benjamin Spock γνωστού και ως  «Dr. Spock»  ο οποίος για αρκετές δεκαετίες συμβούλευε τους Αμερικανούς γονείς για την ανατροφή των παιδιών τους. Πολλές γενιές Αμερικανών γονέων ακολούθησαν κατά γράμμα τις συμβουλές που έδινε ο «Dr. Spock» είτε διαβάζοντας τα βιβλία του είτε παρακολουθώντας τις συχνές εκπομπές του στην τηλεόραση. Αυτοί οι γονείς όμως έπαθαν σοκ όταν μια μέρα ο «Dr. Spock» βγήκε στην τηλεόραση και ανακοίνωσε ευθαρσώς ότι ζητάει συγνώμη γιατί θεωρεί ότι έκανε λάθος στις συμβουλές που έδινε όλα αυτά τα χρόνια στους γονείς. Καταλαβαίνετε, πιστεύω, τι επακολούθησε των δηλώσεων.

Παρακάτω σας παραθέτω τα πιο συνηθισμένα λάθη που, κατά την γνώμη μου, κάνουμε εμείς οι γονείς όταν θεωρούμε ότι ένα παιδί είναι εύκολος αντίπαλος. Και δεν εννοώ μόνο το παιδί που έχουμε απέναντί μας αλλά και το παιδί που έχουμε μέσα μας. Τότε υποπίπτουμε και εμείς σε παιδικά λάθη. Μάλιστα πολλές φορές δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο ποιος είναι ο ώριμος της υπόθεσης, ο γονέας ή το παιδί του δηλαδή. Φυσικά τα λάθη αυτά τα έχω τιμήσει και με το παραπάνω πρώτος εγώ και εξακολουθώ να τα επαναλαμβάνω με απόλυτη συνέπεια.

Εχασαν 14 δισ. ευρώ τα νοικοκυριά

Περίπου 14 δισ. ευρώ διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών εξανεμίστηκαν, μεταξύ 2012 – 2013, υπό το βάρος των μεγάλων περικοπών σε αποδοχές και κοινωνικά επιδόματα. Μάλιστα, από το 2009 έως και το 2013, οι απώλειες σε όρους διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν 48,5 δισ. Σε πτωτική τροχιά κινήθηκε και το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τους ετήσιους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς των θεσμικών τομέων, το διαθέσιμο εισόδημα υποχώρησε από τα 136,2 δισ. το 2012 στα 122,2 δισ. πέρυσι (πτώση 10,2%).

Αν δεν υπήρχε η οικογένεια, η ελληνική κοινωνία και η Ελλάδα θα είχε διαλυθεί! Κάποιοι θέλουν να διαλύσουν το θεσμό της οικογένειας...

Η οικογένεια ασπίδα στην ανασφάλεια και στην κατάθλιψη

Κομμένη στα δύο η κοινωνία ανάμεσα σε εργαζομένους και ανέργους, γενικευμένη αίσθηση αδιεξόδου για τη χώρα καθώς λείπουν οι δομές συνοχής και αλληλοϋποστήριξης είτε από την Εκκλησία είτε από το Κράτος

Της Δήμητρας Κρουστάλλη 

 

Η κρίση έχει αλλάξει με αδυσώπητο τρόπο τη ζωή στην Ελλάδα, στέρησε όχι μόνο τα περιττά αλλά πολλές φορές και τα χρειώδη. Στη δύσκολη στιγμή οι Ελληνες αντέδρασαν με παραδοσιακό τρόπο, συσπειρώθηκαν γύρω από τις οικογένειές τους. Στην οικογένεια βρίσκουν καταφύγιο, συναισθηματική και υλική βοήθεια. Οπως καταγράφει η έρευνα της Κάπα Research για «Το Βήμα της Κυριακής», σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους θεσμούς για τους οποίους αυξάνονται τα ποσοστά δυσπιστίας και απόρριψης, η οικογένεια παραμένει ακλόνητη. Αναδεικνύεται ως το μοναδικό αποθεματικό πεδίο εμπιστοσύνης, συνοχής και αλληλοϋποστήριξης των μελών της, παρ’ ότι διακατέχονται από μια γενικευμένη αίσθηση αδιεξόδου για τη χώρα.