Νετανιάχου στην συνέλευση του ΟΗΕ

Tα νομικά του σχεδίου Ανάν: Τι φοβερό μας μαθαίνουν για την Ελλάδα και την Κύπρο

Γνώμες ορισμένων εκ των πιο αναγνωρισμένων εκπροσώπων της νομικής επιστήμης στην Ελλάδα και διεθνώς.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μου υποστήριξα ότι το σχέδιο Ανάν για την επίλυση του κυπριακού, ένα σχέδιο που υποστηρίχτηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία του κατεστημένου Ελλάδας, Κύπρου και Ευρώπης (όλη τη «συλλογική Δύση»), ήταν ένα τερατώδες σχέδιο, σταθμός στην άνοδο του παγκόσμιου νεο-ολοκληρωτισμού, που θα κατέλυε το ίδιο το κυπριακό κράτος και θα δημιουργούσε τρομερά προβλήματα στον κυπριακό και τον ελληνικό λαό και την ίδια την Ε.Ε.. Σας υποσχέθηκα μάλιστα να σας το αποδείξω πέραν λογικής αμφιβολίας.

Μπορεί βέβαια, ένας καλόπιστος αλλά μη ενημερωμένος αναγνώστης να σκεφθεί, διαβάζοντας τα όσα γράφω, μήπως εγώ είμαι κάπως υπερβολικός, «ακραίος». Τέρας; Νέο-ολοκληρωτισμός; Τι συμβαίνει, έρχεται ο Χίτλερ, μπορεί να διερωτηθεί κάποιος. Και είναι δυνατόν οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί, στην Ελλάδα και την Κύπρο, οι δημοσιογράφοι, και η Ε.Ε. ακόμα, να υποστήριξαν το 2004 ένα τέτοιο σχέδιο εις βάρος του λαού τους;

Επειδή λοιπόν μπορεί να αμφιβάλλετε για όσα γράφω εγώ, είπα, προτού αναφέρω οτιδήποτε άλλο, να παραθέσω τη γνώμη των πιο αναγνωρισμένων εκπροσώπων της νομικής επιστήμης στην Ελλάδα και διεθνώς.

Πρέπει να πω ότι αρχικά το σχέδιο αντιμετωπίστηκε σχεδόν από τους πάντες με αιδήμονα σιωπή. Θυμάμαι ότι έγραφα, ξανάγραφα στον Κόσμο του Επενδυτή τότε, μετά τον Νοέμβριο του 2002, υπογράμμιζα πόσο εξωφρενικό είναι το σχέδιο και από πολιτική και από νομική άποψη, ότι παραβιάζει τις πιο βασικές έννοιες του δικαίου, ουδείς φαινόταν να ενδιαφέρεται. Στο τέλος έγραψα και ένα σχετικό βιβλίο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να επηρεάσω κάπως την κοινή γνώμη (Η Αρπαγή της Κύπρου, Λιβάνης 2004). Μόνο το τελευταίο δίμηνο πριν το δημοψήφισμα (ή και μετά από αυτό!) άρχισαν πια να ανοίγουν τα στόματα, ιδίως όταν φάνηκε ότι η κυπριακή κοινή γνώμη (ακολουθούμενη και από την ελλαδική) δεν θα έπρεπε να θεωρείται τόσο δεδομένη. Ο αμερικανικός έλεγχος στην Ελλάδα, σε όλους τους θεσμούς, ήταν ήδη πολύ προχωρημένος και κανείς στην «ελίτ» (της κακιάς ώρας που διαθέτουμε) δεν είχε διάθεση να τα βάλει μαζί τους.

Ντροπή. Μόνο ντροπή για την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Ψήφισμα στον ΟΗΕ για ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα...

Τουρκοκύπριοι επιτέθηκαν σε άνδρες των Ηνωμένων Εθνών στην Πύλα

Αφού υπάρχει “καλό κλίμα” είπαν και οι Τούρκοι να αλώσουν τη νεκρή ζώνη!

Του Κώστα Βενιζέλου

Το “καλό κλίμα”, το νέο προσωπείο Ερντογάν, δεν αντέχει στο χρόνο και προδήλως δεν αφορά την Κύπρο. Στην Κύπρο, είναι ξεκάθαρο, η κατοχική πλευρά δεν εγκαταλείπει τις επεκτατικές της βλέψεις κι αυτό το βιώνουμε συνεχώς. Μόνο αιθεροβάμονες δεν το αντιλαμβάνονται. Η νέα κίνηση στην περιοχή Άρσους- Πύλας και η προσπάθεια για κατάληψη εδάφους μέσα στη νεκρή ζώνη, συνιστά μια σοβαρή παραβίαση αλλά και μια μεγάλη πρόκληση. Η κατοχική πλευρά δεν το κάνει για πρώτη φορά. Στη συγκεκριμένη περιοχή οι μεθοδεύσεις είναι διαχρονικές.

Έκπαλαι προσπαθεί να ενώσει τα κατεχόμενα με το παράνομο φυλάκιο, που βρίσκεται εντός της νεκρής ζώνης. Και το κάνει και για να αρπάξει εδάφη, αλλά ταυτόχρονα με την κίνηση αυτή αποκτά και στρατιωτικό πλεονέκτημα. Το ίδιο κάνει και σε άλλες περιοχές της νεκρής ζώνης. Σιγά-σιγά και χωρίς να λαμβάνει υπόψη κανέναν, προχωρεί. Μικρά βήματα, καταλαμβάνει λίγο έδαφος το οποίο βαθμηδόν και γίνεται περισσότερο. Και τώρα με το δρόμο, αν και υπήρξε αντίδραση και κατανόηση στις ενστάσεις, διαμαρτυρίες της Λευκωσίας, κάποια στιγμή, ενδεχομένως και από το εσωτερικό να τεθεί το… ρητορικό ερώτημα: «Θα δημιουργούμε κρίση για ένα δρόμο;». Οι Τούρκοι, άλλωστε, χαρακτηρίζουν το όλο έργο ως ανθρωπιστικό! Για να διευκολυνθεί ο Αττίλας στα σχέδια του. Άλλωστε και την εισβολή “ειρηνευτική επιχείρηση” την είχαν βαπτίσει. Και το λένε μέχρι σήμερα.

Όταν η Ν.Κορέα πούλησε τις γυναίκες της στους Αμερικανούς στρατιώτες

Μια ιστορία πόνου, ντροπής και εκμετάλλευσης που η Νότια Κορέα και ο στρατός των ΗΠΑ προσπαθούν να κρύψουν επιμελώς

Το 1977, όταν η Τσο Σουν-οκ ήταν 17 ετών, τρεις άντρες την απήγαγαν και την πούλησαν σε έναν μαστροπό στην Ντονγκντουτσεόν, μια πόλη βόρεια της Σεούλ. Επρόκειτο να ξεκινήσει το λύκειο, αλλά αντί να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει μπαλαρίνα αναγκάστηκε να περάσει τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής της υπό την διαρκή επίβλεψη του μαστροπού που την ανάγκαζε να πηγαίνει σε ένα κοντινό κλαμπ για να εκδίδεται. Οι πελάτες της: Αμερικάνοι στρατιώτες.

Η Τσο Σουν-οκ ήταν μια από τις χιλιάδες γυναίκες που χαρακτηρίζονταν ευφημιστικά με τον όρο «γυναίκες παρηγοριάς» (comfort women) ή γυναίκες αναψυχής.

Ο όρος ήταν γνωστός στην Κορέα ήδη από την εποχή που η χώρα είχε υποδουλωθεί από τους Ιάπωνες, οι οποίοι εξανάγκαζαν τις γυναίκες να δουλεύουν διά της βίας σε οίκους ανοχής πριν κατά τη διάρκεια και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ωστόσο, στη Νότια Κορέα ακόμα και μετά το τέλος της ιαπωνικής κατοχής το 1945, η σεξουαλική εκμετάλλευση μιας άλλης ομάδας γυναικών συνεχίστηκε για πολύ καιρό ακόμα και αυτή τη φορά υποστηριζόταν εμμέσως από την ίδια τους την κυβέρνηση.

Κουβανός πρέσβης: «O αποκλεισμός είναι η πιο παρατεταμένη και απάνθρωπη πράξη οικονομικού πολέμου που έχει ποτέ διαπραχθεί εναντίον οποιουδήποτε έθνους»

Το TPP σταχυολόγησε τα βασικά σημεία της ομιλίας του νέου πρέσβη της Κούβας, Αραμίς Φουέντε Ερνάντες, στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί» - Αλληλεγγύη στην Κούβα, εν όψει της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών με θέμα την ανάγκη τερματισμού του εμπορικού, οικονομικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10 Σεπτέμβρη, στο προαύλιο του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, όπου δεκάδες αλληλέγγυοι με τον κουβανικό λαό απαίτησαν να παύσει ο 60χρονος αποκλεισμός της Κούβας.

Τι είναι αποκλεισμός και σε τι συνίσταται;

Ο Κουβανός πρέσβης ξεκίνησε την παρέμβασή του, ξεκαθαρίζοντας πως «ο αποκλεισμός είναι η πιο παρατεταμένη και απάνθρωπη πράξη οικονομικού πολέμου που έχει ποτέ διαπραχθεί εναντίον οποιουδήποτε έθνους», ενώ συνιστά μαζική, κατάφωρη και συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε Κουβανού και Κουβανής, παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών», η οποία «χαρακτηρίζεται ως πράξη γενοκτονίας, σύμφωνα με τη Συνθήκη του 1948 για την πρόληψη του εγκλήματος της γενοκτονίας».

Εξήγησε πως ο αποκλεισμός, ο οποίος επιβάλλεται ήδη εδώ και πάνω από 60 χρόνια, αφού ο Πρόεδρος Κένεντι υπέγραψε το πρώτο σχετικό διάταγμα στις 3 Φεβρουαρίου 1962, «επιδιώκει να επιβάλει στην Κούβα ένα ξένο πολιτικό σύστημα, και είναι το κύριο εμπόδιο που ορθώνεται στην ανάπτυξη της χώρας».

Σημείωσε πως ο ακριβέστερος ορισμός των πραγματικών στόχων της πολιτικής αυτής κατά της Κούβας βρίσκεται στο υπόμνημα του Υφυπουργού Εξωτερικών, Λέστερ Ντι Μάλορι, της 6ης Απριλίου 1960, σύμφωνα με το οποίο «στόχος είναι να προκαλέσει απογοήτευση και αποθάρρυνση μέσω της οικονομικής δυσαρέσκειας και των ελλείψεων (…) να αποδυναμώσει την οικονομική ζωή στερώντας από την Κούβα χρήματα και προμήθειες προκειμένου να μειώσει τους ονομαστικούς και πραγματικούς μισθούς, να προκαλέσει πείνα, απελπισία και την ανατροπή της κυβέρνησης».

Τουρκικό μανιφέστο στον ΟΗΕ για το Κυπριακό

Του Κώστα Βενιζέλου

Επιστολή με την οποία προβαίνει σε μια συνολική παρουσίαση της πολιτικής της στο Κυπριακό αλλά και στις εν γένει επιδιώξεις της απέστειλε στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, η τουρκική πλευρά. Η επιστολή στάλθηκε στον Αντόνιο Γκουτέρες στις 13 Δεκεμβρίου, μέσω της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Τουρκίας στη Νέα Υόρκη και υπογράφεται από τον εκπρόσωπο του κατοχικού καθεστώτος, Μεχμέτ Ντανά.

Πρόκειται για ένα μανιφέστο πολιτικής, το οποίο στηρίζεται στη “νέα προσέγγιση” της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό. Είναι δε προφανές πως δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υποστηρίξουν ατεκμηρίωτα και ανιστόρητα το αφήγημα τους. Ενδιαφέρον, λοιπόν, έχουν οι ισχυρισμοί της τουρκικής πλευράς για όλα τα ζητήματα ενώ δεν αποφεύγεται η παράθεση ανιστόρητων ισχυρισμών σε ό,τι αφορά την περίοδο πριν το 1974 αλλά και τα μετέπειτα χρόνια μέχρι και σήμερα.

Διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι με βάση τις Συμφωνίες του ’60, ούτε εισβολή έγινε ούτε κατοχή υπάρχει! Και πως όλα αυτά είναι ελληνικά κατασκευάσματα. Είναι προφανές από το περιεχόμενο, που είναι εκτενές, ότι η κατοχική Τουρκία δεν συζητά οτιδήποτε άλλο εκτός από δύο κράτη ενώ είναι ανοικτή για συζήτηση σχέσεων καλής γειτονίας. Είναι δε ξεκάθαρο πως προτάσσει το θέμα των υδρογονανθράκων ζητώντας αξιοποίηση τους πριν από τη λύση, ώστε «να βοηθήσει τούτο σε μια συμφωνία».

Αναφέρεται στη μη εκπροσώπηση του ψευδοκράτους σε διεθνή φόρουμ, συμπεριλαμβανομένων των αρμόδιων οργάνων των Ηνωμένων Εθνών, «αποτρέποντας με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά την τουρκοκυπριακή πλευρά, που είναι συνιδιοκτήτης του νησιού να συμμετέχει». Η αναφορά στην συμμετοχή στα Ηνωμένα Έθνη σχετίζεται προφανώς και με το γεγονός ότι επιχειρείται από τουρκικής πλευράς να συνάψει χωριστή συμφωνία με το Διεθνή Οργανισμό για τη λειτουργία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Γιατί η καραντίνα τους βολεύει για να "λύσουν" όπως-όπως το Κυπριακό

Του Κώστα Βενιζέλου

Παρακολουθώντας με κινηματογραφική ταχύτητα τη διολίσθηση του Κυπριακού, διαισθανόμαστε το βάρος της ευθύνης όλων μας για το κατάντημα, που έχουμε φθάσει. Ακόμη και όσοι δεν έχουμε άμεση σχέση με τη διαχείριση του εθνικού θέματος, έχουμε ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε ή δεν αντιδρούμε. Πώς έχουμε ξεκινήσει και πού οδηγούμαστε.

Από τον μακροχρόνιο, την πρόταξη θεμάτων αρχής, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην επιμονή για αποκατάσταση της ενότητας της χώρας, την απελευθέρωση, σιγά-σιγά χάλασαν τα φρένα και βρισκόμαστε στον πάτο. Βαθμηδόν έχουν μετατρέψει το Κυπριακό ως ένα πρόβλημα ρύθμισης εξουσιών ή αναγνώρισης, νομιμοποίησης οντοτήτων. Κάθε φορά που οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, με τη νέα προσπάθεια η κατοχική Τουρκία μεγάλωνε την προίκα της.

Από τις γενικότητες, τις διατυπώσεις κλισέ, την κατά το δοκούν επίκληση αποφάσεων του ΟΗΕ, φθάνουμε στο σημείο μηδέν. Όλοι πλέον ονοματίζουν... το μωρό. Από την "πολιτική ισότητα", διαφόρων εκδοχών, φαίνεται να οδηγούμαστε στην "κυριαρχική ισότητα". Μια απαίτηση της τουρκικής πλευράς, που δεν είναι νέα ως προς την τελική επιδίωξη. Εμφανίσθηκε, ωστόσο, σχετικά πρόσφατα και παρουσιάζεται από την κατοχική Τουρκία ως η τελευταία επιλογή, μετά τα αλλεπάλληλα αδιέξοδα, που ειρήσθω εν παρόδω, οφείλονταν στην ίδια.

ΟΗΕ: οι λέξεις «άνδρας» και «γυναίκα» δεν είναι πια πολιτικά ορθοί όροι! Προτροπή για χρήση «άφυλου» λεξιλογίου!

Του Robert Bridge

Ενώ εκατομμύρια παντρεμένα ζευγάρια ανά τον κόσμο νοιώθουν έντονη πίεση τώρα που αναγκάζονται να μένουν μαζί λόγω της πανδημίας, τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν ότι είναι η μια καλή στιγμή να αφαιρέσουν τις λέξεις «άνδρας» και «γυναίκα» από την καθομιλουμένη.

Σε περίπτωση που κάποιος σκέφτηκε ότι οι υπερασπιστές της «κοινωνικής δικαιοσύνης» θα έκαναν μια πολύ αναγκαία παύση από την εκστρατεία τους ενάντια στο wrong think (σημείωση: wrong think είναι οι λέξεις και οι φράσεις που δεν είναι αποδεκτές από την αριστερά-τους φιλελεύθερους), ειδικά στο αποκορύφωμα μιας πανδημίας, ας το σκεφτεί ξανά. Αυτήν την εβδομάδα οι διοικητική υπηρεσία του ΟΗΕ βρήκε νέους έξυπνους τρόπους να χωρίσει και να αποξενώσει τον παγκόσμιο πληθυσμό, την ώρα που οι κανόνες της κοινωνικής αποστασιοποίησης έχουν ήδη καταστήσει τους ανθρώπους απόμακρους μεταξύ τους.

Για τα γεγονότα σχετικά με το Μεταναστευτικό, την εγκληματική Υπερεθνική Ελίτ και τα νεο-Οθωμανικά πράσινα άλογα

1. Έχουμε τονίσει επανειλημμένα ότι το πρόβλημα με τους δήθεν πρόσφυγες πολέμου είναι καθαρά μεταναστευτικό πρόβλημα. Δηλαδή οι Πακιστανοί, οι Μπαγκλαντεσιανοί, οι Αφρικανοί κλπ δεν θέλουν να ξεφύγουν από κάποιο πόλεμο, αλλά απλά από την φτώχεια και την εξαθλίωση στην οποία έχουν καταδικαστεί οι χώρες τους από την παγκοσμιοποίηση. Οι λίγοι από τις εμπόλεμες χώρες (Συρία, Αφγανιστάν κλπ) είναι συνήθως τα προδομένα «παιδιά» της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που έμειναν ορφανά μετά την ήττα τους και την αποχώρηση των «μπαμπάδων» τους από τις χώρες αυτές. Άλλωστε οι πραγματικοί πρόσφυγες δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να πάνε στις πλούσιες χώρες του Βορρά, αλλά απλά συνωστίζονται στις παραμεθόριες περιοχές των χωρών τους, όπως άλλωστε πάντα έκαναν οι πραγματικοί πρόσφυγες, που δεν έκαναν θρασύτατα διαδηλώσεις να τους πάνε στη… Γερμανία!

Το αμφιλεγόμενο διεθνές «Σύμφωνο» για το Μεταναστευτικό

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 148

Μια πρόσφατη έκθεση για τη δημογραφική εξέλιξη του πλανήτη δείχνει μια τέτοιου μεγέθους αυξητική τάση στον παγκόσμιο πληθυσμό, που ντε φάκτο μπορεί να θεωρηθεί, χωρίς ενδοιασμούς, εκρηκτική. Ιδιαίτερα όσον αφορά στην Αφρική, ο πληθυσμός της οποίας πρόκειται μέχρι το 2050 να διπλασιαστεί, φτάνοντας στα 2,5 δισεκατομμύρια. Μάλιστα, το 40% του φτωχότερου τμήματος του παγκόσμιου πληθυσμού θα κατοικεί σε δύο μόνο αφρικανικές χώρες, τη Νιγηρία και τη Δημοκρατία του Κονγκό. Επιπλέον, κάθε χρόνο, σχεδόν 20 εκατομμύρια νεαροί Αφρικανοί θα εισέρχονται στην εργασιακή ηλικία, όταν διαθέσιμες θα είναι μόνο 3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Ήδη, σήμερα, σχεδόν το 50% των νεαρών Αφρικανών επιθυμεί να εγκαταλείψει για οικονομικούς λόγους την Αφρική, με τον πιο προσφιλή τελικό προορισμό την Ευρώπη.

Με αυτά τα δυσοίωνα δημογραφικά, κοινωνικά και εργασιακά δεδομένα, που εκ των πραγμάτων προκαλούν γεωπολιτικές αστάθειες, ακόμα και πολεμικές συγκρούσεις, είναι σαφές ότι πρακτικά ο ΟΗΕ και η παγκόσμια κοινότητα βρίσκονται απέναντι σε προβλήματα που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να επιλυθούν ικανοποιητικά. Άλλωστε και οι σημερινές μετακινήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων μπορεί μέχρι τώρα να είχαν την οικονομική στήριξη του ΟΗΕ και διαφόρων άλλων φορέων και οργανισμών, όμως ουσιαστικά ήταν ανεξέλεγκτες και προβληματικές, με πολλές χιλιάδες θύματα στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Η Χίος προτεκτοράτο της Ύπατης Αρμοστείας

Το κατωτέρω κείμενο-καταγγελία της Παγχιακής Επιτροπής Αγώνα αναφέρεται στα όσα συμβαίνουν με το προσφυγικό-μεταναστευτικό στη Χίο και έρχεται από ανθρώπους που βιώνουν πρωτογενώς το πρόβλημα.

H Ύπατη Αρμοστεία έχει τον καθοριστικότερο ρόλο στην διαχείριση του μεταναστευτικού. Είναι ένας υπερεθνικός οργανισμός. Όμως μαζί με τις ΜΚΟ που συνεργάζεται, ενεργεί κατά βούληση στα νησιά σε πολλές περιπτώσεις, σχεδόν παρακάμπτοντας τις αρμόδιες υπηρεσίες, χρηματοδοτώντας ή κατασκευάζοντας παράνομες ή επικίνδυνες κατασκευές και δομές , όπως για παράδειγμα στην Σούδα ή στον Δημοτικό Κήπο παλιότερα.

Στις 23 /10/2016 η Ύπατη Αρμοστεία αναζητά επικοινωνιολόγο για να προβάλει το έργο της (βοηθός ενημέρωσης – ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης!). Ανάμεσα στα απαραίτητα προσόντα αναφέρονται οι δυνατοί δεσμοί με την τοπική κοινωνία της Χίου, οι επισκέψεις με τα ΜΜΕ και επίσημους εκπροσώπους φορέων στα σημεία δράσης της για την υποστήριξη και την προώθηση του έργου της Ενάμιση χρόνο μετά από την αρχή της μεταναστευτικής κρίσης οι Χιώτες προφανώς αγνοούσαν το έργο της και κρίθηκε απαραίτητη η πρόσληψη επικοινωνιολόγου!  

Τρόμος για πιθανή «αποκάλυψη» από τα Ρομπότ Στρατιώτες – Επιστολή στον ΟΗΕ από 116 επιστήμονες

Ανοικτή επιστολή προς τον ΟΗΕ, με την οποία του ζητούν να εμποδίσει το «άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας» απαγορεύοντας τα φονικά ρομποτικά οπλικά συστήματα, απέστειλαν 116 σημαίνουσες προσωπικότητες του κόσμου της τεχνολογίας (και, ειδικότερα, εταιρειών των χώρων της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης) από 26 χώρες.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του University of New South Wales (UNSW) στην Αυστραλία, ένας από τους βασικούς διοργανωτές της πρωτοβουλίας αυτής, ο Τόμπι Γουόλς, Scientia Professor of Artificial Intelligence στο UNSW, δημοσιοποίησε την επιστολή στο άνοιγμα της International Joint Conference on Artificial Intelligence (IJCAI 2017) στη Μελβούρνη- μια συνδιάσκεψη ιδιαίτερης βαρύτητας για τους χώρους της ρομποτικής και της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Καιρός για μια σκληρότερη γραμμή στη μεταναστευτική κρίση (Clare Foges)

Σχόλιο: Τόσο το παρών άρθρο που αναδημοσιεύουμε όσο και το άρθρο για τον μαζικό τουρισμό που θα δημοσιεύσουμε αύριο αναφέρονται σε δύο φαινόμενα (μετανάστευση/ανεξέλεγκτος τουρισμός) που αποτελούν βασικά προβλήματα που δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση και η κατάργηση κάθε εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας που έχει όχι μόνο οικονομικές αλλά και πολιτιστικές, πέρα βέβαια από τις πολιτικές συνέπειες.

Επιπλέον και τα δύο θέματα είναι άκρως επίκαιρα αφού όσον αφορά το μεταναστευτικό οι “πατρώνες” μας στην ΕΕ ετοιμάζονται να μας στείλουν χιλιάδες ακόμα μετανάστες (γιαυτό και η ΕΡΤ καθιέρωσε μέχρι και δελτίο ειδήσεων για μετανάστες – πανευρωπαική αποκλειστικότητα !) ενώ όσον αφορά το τουρισμό ο άθλιος Τσίπρας και η κουστωδία του βγαίνουν συνεχώς και τονίζουν ότι ο τουρισμός θα μας “σώζει” ενώ βέβαια ο τουρισμός (ποιοτικός όμως που σέβεται τις τοπικές κοινωνίες και την φύση και όχι τα καραβάνια των μεθυσμένων all inclusive) θα έπρεπε να είναι συμπληρωματικός σε μια αυτοδύναμη οικονομία.
Σήμερα το μεταναστευτικό αποτελεί για την χώρα μας ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα και η λύση είναι η ακριβώς αντίθετη από αυτή που προωθούν οι γκαουλαιντερ της κυβέρνησης. Σήμερα αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο η εγκληματική σπείρα των επιστατών της αποικιοκρατίας που “κυβερνά” την χώρα, εφόσον αποδέχονται και άλλους επιπλέον πρόσφυγες από τη Γερμανία, όπως δήλωσε (με το εκπληκτικής υποτέλειας επιχείρημα “Θα δεχθούμε πρόσφυγες από τη Γερμανία για να μην βγούμε από την ΕΕ!”) ο επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια Μουζάλας που …δένει τα κορδόνια των αφεντικών μας.
Περιτό να τονίσουμε ότι το παρών άρθρο για την μετανάστευση που δημοσιεύτηκε στους συστημικούς Times του Λονδίνου αν είχε γραφτεί από έλληνα δημοσιογράφο θα είχε χαρακτηριστεί συλλήβδην από όλους τους υπαλλήλους εν Ελλάδα της υπερεθνικής ελίτ ως φασιστικό, ρατσιστικό κλπ.

Περιμένετε δίκαιη λύση με τη διζωνική ομοσπονδία; Μα δεν αρκεί ότι την θέλει η Τουρκία;

Του Χρήστου Ιακώβου

Ουδείς πλέον αμφιβάλλει σήμερα ότι το Κυπριακό απέχει πολύ από το να ευρίσκεται πλησίον των στόχων και των παραστάσεων της λύσεως όπως η ελληνική πλευρά τους διεμόρφωσε αμέσως μετά την εισβολή. Ελάχιστοι, όμως, αμφιβάλλουν ότι οι προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος διολισθαίνουν βαθμιαία και σταθερά προς τις τουρκικές θέσεις. 

Οι διεθνείς πιέσεις, ιδιαίτερα οι αμερικανικές, που δέχεται η τουρκική πλευρά είναι οριοθετημένες, γεγονός που της επιτρέπει να θέτει μαξιμαλιστικές απαιτήσεις χωρίς σοβαρό κόστος. Ήδη η Τουρκία παρουσιάζει επικοινωνιακά το γεγονός των συνομιλιών ως την τελευταία ευκαιρία και θεωρεί ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει η ελληνική πλευρά να αποδείξει ότι θέλει λύση. Στα 43 χρόνια που έχουν περάσει από την εισβολή, η ελληνική πλευρά έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια υποχωρήσεων. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αδιέξοδο με την πλάτη στον τοίχο. Από τη μια θα πρέπει να δείξει τη μεγίστη ευελιξία, προκειμένου να μη δώσει προσχήματα στο διεθνή παράγοντα για να επαναλάβει την πρακτική του 2004 που της καταλόγησε την ευθύνη για την απόρριψη του σχεδίου λύσης  του ΟΗΕ.

Κοινωνίες ελεύθερες από ναρκωτικά ή με ελεύθερα ναρκωτικά;

Του Ηλία Μιχαλαρέα *

Τα τελευταία χρόνια, βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια για να αλλάξει η παγκόσμια στάση απέναντι στην χρήση ναρκωτικών ουσιών. Βασικός σκοπός αυτής της προσπάθειας είναι να απελευθερωθεί η χρήση και σε ορισμένες περιπτώσεις και η καλλιέργεια ψυχοτρόπων ουσιών (βλ. κάνναβη).   

 Επιστρατεύτηκαν λοιπόν, προσωπικότητες, δημοσιογράφοι, ειδικοί επιστήμονες, πρώην πρωθυπουργοί…. Όλοι αυτοί, προσπαθούν να μας πείσουν πως όσοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις τους είναι, οπισθοδρομικοί, αρτηριοσκληρωτικοί, βλάκες… και κυρίως μειοψηφία. Προφανώς, επειδή γνωρίζουν πως τα άτομα έχουν την τάση να προσαρμόζονται στις πλειοψηφίες  για περισσότερη βεβαιότητα και ασφάλεια. Δια μέσου του διαδικτύου και με όπλο την συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε, αντιστρέφουν την πραγματικότητα και επιλέγουνή παραποιούν τις πληροφορίες.

Στήνουν σκηνικό για τις Εγγυήσεις: Τυχαίο; Ο άνθρωπος της Άγκυρας Ναμί μίλησε πρώτος για την Ένωση

Του Κώστα Βενιζέλου

Δια της κρίσης που έχει προκαλέσει η τουρκική πλευρά επιχειρεί να διαμορφώσει ένα σκηνικό έντασης στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, αναδεικνύοντας την ανασφάλεια ως βασικό στοιχείο για προώθηση των σχεδιασμών της. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η αντίδρασή τους για την απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα συνδέεται με την επιμονή της Άγκυρας να έχει στρατιωτική παρουσία στο νησί και μετά από μια συμφωνία στο Κυπριακό. Όπως υποδεικνύουν ενημερωμένες πηγές, επιχειρείται η προώθηση της τουρκικής αξίωσης για Εγγυήσεις και παρουσία στρατευμάτων μέσα από την ανάδειξη της ανασφάλειας των Τουρκοκυπρίων. 

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι τουρκικές κινήσεις στο πεδίο αυτό αφορούν δυο άξονες. 

Πρώτο, την πολιτική ανασφάλεια, που συνδέεται με την διασφάλιση της αποτελεσματικής συμμετοχής τους στους θεσμούς, ώστε να μην τεθούν εκτός του κράτους, όπως σύμφωνα με τον ισχυρισμό τους ότι έγινε το 1963. Προβάλλουν, δηλαδή, την ανασφάλεια που δήθεν αισθάνονται και ζητούν να διασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στο κράτος. Αυτό μπορεί να γίνει, όπως υποστηρίζουν, με την ισότητα και τον τρόπο λήψης αποφάσεων. Επί τούτου, προβάλλεται η θέση πως για να ληφθεί απόφαση θα πρέπει στην πλειοψηφία να υπάρχει και μια τουρκοκυπριακή ψήφος. Τούτο συνιστά δικαίωμα βέτο.

Για το καίριο ζήτημα των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ανθρωπιστικός πόλεμος

Της Κατερίνας Γκαράνη

Ο όρος "ανθρωπιστική κρίση" είναι ένα τέχνασμα που δημιούργησε η ανώτατη κάστα όλων των χωρών όταν αποφασίζει να μην κηρύξει πόλεμο με όπλα διότι στις χώρες που επιβάλλουν "ανθρωπιστική κρίση" παράλληλα αναπτύσσουν κεφάλαια με το όνομα "επενδύσεις" και "ανάπτυξη". Ταυτόχρονα, το λόμπι του ΟΗΕ εδώ και δεκαετίες δημιούργησε μία άλλη επιχείρηση κέρδους αλλά και ξεπλύματος μαύρου χρήματος εξαιτίας της "ανθρωπιστικής κρίσης" που είναι οι ανθρωπιστικές οργανώσεις οι οποίες χρηματοδοτούνται μέσω των πόρων των ταμείων των Ηνωμένων Εθνών. 

 

Με τον τρόπο αυτό η ανώτατη κάστα, που διαχειρίζεται όλο τον κόσμο, καταφέρνει να είναι τυπική όσον αφορά τις παγκόσμιες Συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφού τα θύματα της "ανθρωπιστικής κρίσης" δεν είναι θύματα εγκλημάτων πολέμου αλλά αναμενόμενες παράπλευρες απώλειες διότι η αιτία "είναι πολιτικές που έχουν σημαντικές καταστροφικές και αποδομητικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής", όπως ο ίδιος ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει την αιτία του ειρηνικού κακού.