Από τον Φαλμεράϋερ στον Χομπσμπάουμ

Του Γιώργου Καραμπελιά από τον νέο Λόγιο Ερμή τ. 15

Η γένεση της αποδομητικής ιστοριογραφίας

Η απρόσκοπτη μετάβαση από το ελληνικό έθνος-κράτος σε μια απλή επαρχία –οιονεί αποικία– μιας παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης, προϋποθέτει δραματικές και βίαιες ιδεολογικές μετατοπίσεις: Θα πρέπει, μέσα σε λίγα χρόνια, να αποδομηθεί η εθνική ταυτότητα ενός πανάρχαιου έθνους –αλλά και οι λαϊκές νοοτροπίες και παραδόσεις–, που αποτελεί εμπόδιο στις αναγκαίες «προσαρμογές» στο newspeak της «νέας παγκόσμιας τάξης». Και εάν ο ηλεκτρονικός Τύπος αποτελεί τον κυριότερο μηχανισμό αυτού του πολιτισμικού εξανδραποδισμού, ωστόσο είναι απαραίτητη και η συνδρομή της «υψηλής κουλτούρας», η οποία είναι εξ ίσου αναγκαία για την παραγωγή των νέων ιδεολογικών στερεοτύπων. Έτσι ο κατ’ εξοχήν φορέας στην Ελλάδα των «υπερεθνικών» στερεοτύπων που παρήχθησαν στην  εκείθεν και εντεύθεν του Ατλαντικού, Εσπερία, υπήρξε το Πανεπιστήμιο και συνολικότερα οι «ακαδημαϊκοί θεσμοί».

Τωόντι, η νεώτερη εθνοαποδομητική ιστοριογραφία κυριάρχησε στους πανεπιστημιακούς και ακαδημαϊκούς χώρους, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και προπαντός κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια –1990-2010–, την εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, μεταφέροντας στην Ελλάδα όλες τις ιδεοληψίες και τα «πορίσματα»  μιας Αγγλοσαξονικής ιστορικής Σχολής, η οποία, ήδη από την εποχή του Τόυνμπη, αναπαράγει τα βασικά στερεότυπα των απόψεων του Φαλμεράϋερ.  Σήμερα μάλιστα, αυτή η Σχολή, επιχειρεί να ολοκληρώσει την αλλοίωση-έλεγχο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, χειραγωγώντας ιδεολογικά και τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση, όπως είχε ήδη αποπειραθεί να κάνει στην περίοδο Σημίτη.

Πως θα διδάξουμε την Ιστορία στα σχολεία;

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Με μία ορθή κίνηση η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων απέσυρε τις αλλαγές που είχε επιβάλει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στη διδασκαλία της Ιστορίας. Για να ολοκληρωθεί αυτή η επιτυχής πρωτοβουλία πρέπει να δοθεί προσοχή στα νέα Αναλυτικά Προγράμματα και στο περιεχόμενο της διδασκαλίας. Τώρα μάλιστα που αρχίζει η συγγραφή νέων εγχειριδίων για όλα τα μαθήματα, άρα και για την Ιστορία.

Είμαι βέβαιος ότι η σημερινή ηγεσία του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), το οποίο αποτελεί συμβουλευτικό όργανο του υπουργείου Παιδείας, θα επιδιώξει να αποφύγει τυχόν ατοπήματα ως προς την ύλη και τις γενικότερες κατευθύνσεις. Το απαράδεκτο βιβλίο του «συνωστισμού στη Σμύρνη» αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν. Η προηγούμενη- επί ΣΥΡΙΖΑ- ηγεσία του Ινστιτούτου δεν απέφυγε τα σοβαρά λάθη. Χαρακτηριστική είναι η ταλαιπωρία μαθητών και εκπαιδευτικών με τη μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε ένα μείγμα κοινωνιολογικών και λαογραφικών αναλύσεων. Τα ανορθόδοξα Θρησκευτικά του ΣΥΡΙΖΑ και τα σχετικά βιβλία που είχε εκδώσει το ΙΕΠ ακυρώθηκαν ως αντισυνταγματικά με τέσσερις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Οι εχθροί του Κολοκοτρώνη

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Στο προηγούμενο μου σημείωμα (Η Ιστορία των νικητών και η επιτροπή της κυρίας Αγγελοπούλου 1/8/2020), επιχείρησα την πρόβλεψη ότι ο κ. Αριστείδης Χατζής θα συνέχιζε τις προσπάθειες να «γκριζάρει» όσο μπορεί την μορφή του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, προσπάθειες που ξεκίνησαν με το άρθρο του στην «Καθημερινή» της Κυριακής 5/7/2020, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ο Θεός της Ελλάδος».

 Στο άρθρο του εκείνο, ο κ. Χατζής ισχυρίστηκε πως την γελοία «Αίτηση Προστασίας» του 1825 προς την Αγγλία «προετοίμασε ο επικεφαλής της Επιτροπής Ζακύνθου και τέκτονας Διονύσιος Ρώμας, και την προώθησε στους αγωνιστές με την βοήθεια του στενού του φίλου, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη».

 Η αλήθεια βεβαίως είναι τελείως διαφορετική, όπως αποδεικνύουν τα επίσημα κείμενα και τα γεγονότα, τα οποία καταγράφηκαν και από τον γραμματέα του Μαυροκορδάτου, Σπυρίδωνα Τρικούπη. Όμως για τον κ. Χατζή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και κατά συνέπεια τα γεγονότα οφείλουν να συμμορφώνονται με τον σκοπό, αλλιώς αλίμονο τους.

 Η πρόβλεψη φυσικά επαληθεύθηκε, άλλωστε δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να διατυπωθεί, όπως θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε παρακάτω. Στο καινούργιο του άρθρο, πάλι στην «Καθημερινή» της Κυριακής 2/8/2020 με τίτλο « Η εναλλακτική του Μέτερνιχ», γράφει πως ο Μαυροκορδάτος (ναι, ναι, ο Μαυροκορδάτος), «αντιμετώπισε με δυσπιστία την αίτηση προστασίας που ετοίμασε ο Διονύσιος Ρώμας και προώθησε ο Κολοκοτρώνης» (η επισήμανση φυσικά δική μας).

 Η επιχείρηση «γκριζαρίσματος» του Κολοκοτρώνη προχώρησε κατά ένα μικρό, αλλά αποφασιστικής σημασίας βήμα. Στο προηγούμενο άρθρο του κ. Χατζή, ο Κολοκοτρώνης «βοήθησε» τον (τέκτονα και στενό του φίλο να μην το ξεχνάμε) Ρώμα να προωθήσει την αίτηση προστασίας στους αγωνιστές.

 Τώρα όμως, την αποκλειστική ευθύνη της «προώθησης» την έχει ο Κολοκοτρώνης. Απομένει φυσικά το επόμενο βήμα. Η αίτηση προστασίας να ήταν ένα από τα τόσα σχέδια του Κολοκοτρώνη, βλακώδες μάλλον αφού ο ίδιος ο Κάνινγκ το αποκήρυξε. Έτσι ο Κολοκοτρώνης θα κατέβει ακόμη ένα σκαλοπάτι.

 Όλο το υπόλοιπο άρθρο του κ. Χατζή είναι μια ακατάσχετη φλυαρία για κάποια υποτιθέμενη «εναλλακτική» του Μέτερνιχ, η οποία, όπως ομολογεί και ο ίδιος ο κ. Χατζής ουδέποτε διατυπώθηκε επισήμως από πλευράς Αυστροουγγαρίας. Μοναδικός σκοπός είναι να καταδείξει έναν ακόμη φανταστικό διπλωματικό θρίαμβο (!) του Μαυροκορδάτου (είπαμε: τα γεγονότα πρέπει να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις).

Η σκέψη των Ελλήνων «αντιεθνικιστών»

Τι Λοζάνη, τι Κοζάνη, χιόνια η μία και χιόνια η άλλη….

Του Θεόδωρου Αφαλιανιάτη 

Η επικοινωνία με τους άλλους και η ανάγνωση βιβλίων των προηγούμενων γενιών τους οδήγησαν να αποδώσουν τα προβλήματα που εντοπίζει η αισθητηριακή λογική με την έκφραση «καπιταλισμός- φασισμός».

Όχι όμως σαν έννοια-προϊόν της ανθρώπινης δραστηριότητας αλλά με ένα ιδιαίτερο τρόπο, σα να είναι προϊόν των ίδιων των καταστάσεων, αυτόνομα, έξω από τη δικιά τους νοητική δραστηριότητα, σαν ουσία που υπάρχει αυτόνομα, που πηγάζει από την ίδια την κατάσταση. Έτσι «δημιουργούν» ένα πλάσμα αποκομμένο από την ίδια την αισθητηριακή πραγματικότητα, την εξέλιξη της, τους μετασχηματισμούς της. Ένα πλάσμα που έχει δική του ύπαρξη έξω από τον δημιουργό του.

Η έννοια χάνει την υπόσταση της και απομένει μία λέξη, «καπιταλισμός- φασισμός». Όχι όμως μια οποιαδήποτε λέξη αλλά μια μαγική δημιουργική λέξη που αρκεί να εισέρχεται σε κάθε περίσταση με το κατάλληλο πρόθεμα, π.χ. ελληνικός καπιταλισμός, τουρκικός καπιταλισμός κλπ. Είναι δευτερεύουσας σημασίας οι διαφοροποιήσεις της αισθητηριακής λογικής τους, η ουσία μετράει. Έτσι για τα πάντα εκφωνούν ότι είναι «ο καπιταλισμός, ηλίθιε», και η λέξη πια συμπλέκεται με άλλες καταστάσεις, αφηρημένα μέσα στο χώρο και το χρόνο, δημιουργώντας θεωρητικές μυθοπλασίες.

Η εθνική ταυτότητα και το κρυφό σχολειό νίκησαν τους αποδομητές

Του Κωνσταντίνου Χολέβα 

Ο λαός μας σέβεται την εθνική ταυτότητα και δεν πέφτει εύκολα θύμα των διαφόρων αποδομητικών τάσεων. Χιλιάδες τόννοι μελανιού έχουν χυθεί για να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της Επαναστάσεως του 1821 και για να αμφισβητηθεί το Κρυφό Σχολειό, αλλά οι Έλληνες, στη μεγάλη πλειοψηφία μας, δεν δεχόμαστε αμάσητες τις διάφορες προπαγάνδες. Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η έρευνα Κοινής Γνώμης για την Επανάσταση του 1821, την οποία διενήργησε το Κέντρο Φιλελευθέρων Μελετών σε συνεργασία με την εταιρία δημοσκοπήσεων Marc.

Η έρευνα, η οποία παρουσιάσθηκε στις 8.7.2020, καταγράφει την πεποίθηση του 90,4% των ερωτηθέντων ότι η Επανάσταση ήταν πρωτίστως εθνική. Υπάρχουν απαντήσεις γύρω στο 50% για τον κοινωνικό, φιλελεύθερο ή θρησκευτικό χαρακτήρα του 1821. Θεωρώ ευχάριστη έκπληξη το μεγάλο ποσοστό της σωστής απάντησης. Όλα τα κείμενα των πρωταγωνιστών και οι Διακηρύξεις των Εθνικών Συνελεύσεων μιλούν για μία εξέγερση Ελλήνων Ορθοδόξων εναντίον ενός αφόρητου ζυγού από δύναμη αλλοεθνή και αλλόθρησκη. Έχει σημασία η αφύπνιση των Ελλήνων, διότι επί δεκαετίες κατεβλήθη εργώδης προσπάθεια από τη μαρξιστική προπαγάνδα να τονισθεί ο ταξικός- δήθεν- χαρακτήρας της επαναστάσεως.Από τις άλλες απαντήσεις της έρευνας κρατώ τη μεγάλη δημοτικότητα του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, καθώς και την πολύ χαμηλή δημοτικότητα του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, οπαδού της πλήρους υποταγής στη Μεγάλη Βρετανία. Τον Μαυροκορδάτο προβάλλουν ως πρότυπο πολιτικού ορισμένοι από τους σύγχρονους μελετητές του 1821. Ευτυχώς οι Έλληνες προτιμούμε τον απροσκύνητο, ευφυή αλλά και συνειδητά πιστό Χριστιανό Θ. Κολοκοτρώνη.

Ο "Διεθνιστικός" πολυπολιτισμός τους...

 "Ευτυχώς υπάρχει στην Αγγλία ένας άνθρωπος που τον έσωσε (ενν. τον Σοσιαλισμό): Ο Εγγλέζος φιλέλληνας και ανθρωπιστής πρόεδρος (ενν. του Εργατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αγγλίας) Λάσκι. Ο σύντροφος Λάσκι μπόρεσε τουλάχιστον μέσα στον καταποντισμό του κόμματος να σώσει ένα υπόλειμμα: Το διεθνιστικό του πνεύμα. Από καιρό τώρα έχει γίνει ο διαπρύσιος κήρυκας της ιδέας. Ο πολιτικός ραβδοσκόπος της Ευρώπης. Ακαταπόνητος ιεραπόστολος τρέχει με τ’ αεροπλάνα, με τραίνα και βαπόρια από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα. «Λαοί ενωθήτε! Κάτω τα σύνορα!»

    Κάτω οι γλώσσες! (υπάρχει η Αγγλική).

    Κάτω οι σημαίες! (υπάρχει η Αγγλική).

    Κάτω οι τράπεζες! (υπάρχει η Αγγλική) "

  ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ "Ο Μεγάλος Δεκέμβρης", σελ. 77-78.

Αλλάζουν απλώς οι ρόλοι, οι ιμπεριαλιστές συνεχίζουν το σχέδιο!!!

Η εθνική αποδόμηση οδηγεί στη λαϊκή αποβλάκωση

Του Στάθη

«Η συντήρηση της μνήμης μας, είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης» δήλωσε καλώς ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Και για αυτό ακριβώς ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου βγάζει τα μάτια της Ιστορίας στα σχολεία,

όπως έβγαλε και τα μάτια των Ελληνικών (αλλά και των Λατινικών), ενώ τώρα ανασκολοπίζει τα Μαθηματικά, τη Φυσική και τη Χημεία, καθώς οι αντίστοιχοι σύλλογοι εκπαιδευτικών καταγγέλλουν. (Πολύ αργά! Όταν ο κ. Γαβρόγλου κατά τον ντορό των προκατόχων του κακοποιούσε τα Ελληνικά ή την Ιστορία οι μαθηματικοί, οι φυσικοί, οι χημικοί εποιούντο την νήσσαν). Έτσι δουλεύει το σύστημα.

Όταν πιάνουν τους Εβραίους, μούγγα εγώ. Όταν πιάνουν τους κομμουνιστές, την πάπια εγώ. Όταν οι Ισραηλινοί δολοφονούν Παλαιστίνιους, τον Κινέζο εγώ. Όταν έρχεται η σειρά μου, άκρα του τάφου σιωπή γύρω μου.

Τα ίδια και με τους πλειστηριασμούς, «δεν θα πειραχτεί καμία πρώτη κατοικία» έλεγαν ορισμένοι συριζόμυαλοι. Ψεύτες. Αλλά εξακολουθούν αγορεύοντες ακόμη! Τα ίδια και με τις συντάξεις. Θεομπαίχτες με τον πόνο του κοσμάκη. Πλην όμως, ακόμα αγορεύοντες.

Η διάλυση των εθνών

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Ε.Ε. αλλά και όλο το οικοδόμημα της Δύσης κλυδωνίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι δυτικές ελίτ είναι υποχρεωμένες να κάνουν κρίσιμες επιλογές για το μέλλον. Διακυβεύεται η εξουσία τους, ίσως για πρώτη φορά τόσο σοβαρά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μάης του 68 προκάλεσε αναταραχή αλλά αποδείχθηκε ευεργετική ένεση ανανέωσης, μπήκε φρέσκο αίμα στους κύκλους της εξουσίας. Τυπικό σύμβολο ο Κον Μπεντίτ, αν και ο συγκεκριμένος αποδείχθηκε απλή μετριότητα. Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν κι αυτή ευεργετική αλλά δημιούργησε αυταπάτες, ειδικά στις ΗΠΑ, περί του τέλους της Ιστορίας (κάτι σαν το χιλιόχρονο, χιτλερικό, Ράιχ) και οι θετικές επιπτώσεις για το σύστημα ήταν προσωρινές. Τα προβλήματα επανέρχονται με δριμύτητα και ο κόσμος στη Δύση αναδεύεται σαν να ξυπνάει από λήθαργο. Ίσως ο κομμουνιστικός κίνδυνος να είναι ακόμα χρήσιμο σκιάχτρο για τους ανόητους. Ίσως οι κραυγές περί φασιστικού κινδύνου να παρασύρουν μερικούς, εξίσου ανόητους. Ωστόσο πρόκειται για ασπιρίνες ενώ ο ασθενής πάσχει από προϊούσα παράλυση.

Αρκεί ο «εθνολαϊκισμός»;

Οι νέες διαιρέσεις και ο κίνδυνος αναζωπύρωσης των εμφυλιακών συνδρόμων

Του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 145

Η επινόηση και η κατάχρηση του όρου «εθνολαϊκισμός» από το πολιτικό κατεστημένο αναδεικνύει με αρνητικό τρόπο το τεράστιο ρήγμα που η ίδια η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Αν συνειδητοποιήσουμε ότι στην ιστορική και όχι στη θεωρητική της εκδοχή, η ίδια η έννοια της δημοκρατίας είναι τρόπον τινά «εθνολαϊκιστική», μιας και έλαβε σάρκα και οστά μέσα στην εθνική κοινότητα, καθώς οι μάζες εισήλθαν στην ιστορία και διεκδίκησαν τη συγκρότησή τους στο ενεργό πολιτικό υποκείμενο που σηματοδοτείται με την έννοια «λαός», και έρχεται να υποκαταστήσει την έννοια του «δήμου» με την οποία είχε συνδεθεί στην αρχαιότητα.

Το γεγονός ότι φτάσαμε, στην τρέχουσα πολιτική ορολογία, να ορίζεται ο «εθνολαϊκισμός» ως εχθρός της δημοκρατίας, αντί να αποτελεί ένα –ίσως κακόηχο– συνώνυμό της, αποκαλύπτει το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, ιδίως στη Δύση. Στο μέτρο που οι πολιτικές εκφράσεις της μεγάλης δεξαμενής των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι σταδιακά πετάχτηκαν έξω από το κοινωνικό συμβόλαιο, και τους μηχανισμούς της πολιτικής εκπροσώπησης, αντιμετωπίζονται με τους όρους μιας «εξωτερικής απειλής» τότε έχουμε να κάνουμε με τη σιωπηρή παραδοχή μιας πράξης απροκάλυπτου αποκλεισμού: Για όλους εκείνους που στηλιτεύουν τον «εθνολαϊκισμό», οι μάζες που τον δυναμώνουν είναι οι «βάρβαροι» του πολιτικού συστήματος, εκείνοι που βρίσκονται έξω από τα τείχη του και το πολιορκούν.

Εμείς φταίμε που δεν καταλάβαμε τι σημαίνει διζωνικότητα – και ποίοι πίσω από το κατάπτυστο γλωσσάρι!!

Της Φανούλας Αργυρού

Εμείς φταίμε που δεν καταλάβαμε  τι σημαίνει διζωνικότητα  – και ποίοι πίσω από το κατάπτυστο γλωσσάρι!!

Βρετανία, Τουρκία,  όπως και για την διζωνική με δικούς μας ‘κομπάρσους’

Έλαβαν χώρα την Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018 σε αίθουσα του Πανεπιστημίου του Westminster  τα επίσημα εγκαίνια της μετακόμισης του Cyprus Centre από το  Πανεπιστήμιο Metropolitan στο Holloway στο Λονδίνο όπου λειτουργούσε για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Westminster,   ένα σεμινάριο με τίτλο «British-Cypriot Interactions post Brexit», (Βρετανο-Κυπριακή αλληλοεπίδραση μετά το Πρέξιτ).

Προεδρεύων του σεμιναρίου ήταν ο Βρετανός καθηγητής Andrew Wright  και παρευρέθηκαν κοντά 20 άτομα.  Στην πρώτη οντότητα ομιλητές ήταν οι Δρ. Huseyin Cakal, Lecturer of Psychology, Keele University και ο καθηγητής Νεόφυτος Λοιζίδης, από τη Σχολή Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Κέντ. (Ο Dr. Isik Kuscu Bonnenfant, από το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Τεχνικού Πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής στην Άγκυρα δεν παρευρέθηκε ούτε ο Δρ. Χάρης Ψάλτης από το Πανεπιστήμιο της Κύπρου – οι οποίοι  αναφέρονταν στο πρόγραμμα επίσης ως ομιλητές).  Αμφότεροι αναφέρθηκαν σε διάφορες δημοσκοπήσεις που έκαναν διαχρονικά με σωρεία ερωτήσεων αλλά το κύριο στοιχείο που πρόβαλε τελικά ήταν ότι οι Έλληνες δεν υποστηρίζουν την Δι-κοινοτική, Δι-ζωνική Ομοσπονδία.

Παρουσιάζοντας το συγκεκριμένο αποτέλεσμα ότι  41.7%  απορρίπτει την ΔΔΟ, το 36.3% την δέχεται ως λύση ανάγκης και μόνο το 21.9% την δέχεται, ο  κ. Λοιζίδης μας είπε ότι «Όσο περισσότεροι  Ελληνοκύπριοι θέλουν να επιστρέψουν τόσο πιο δύσκολο είναι, οι Ελληνοκύπριοι δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει διζωνικότητα».  

Αποδόμηση και ελληνική γλώσσα: προφητείες, «θεωρίες συνωμοσίας» και επιστήμη…!

«αρχή σοφίας ή των ονομάτων επίσκεψις»

Αντισθένης (445-360 π.χ)

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου* 

Συχνά, η συζήτηση γύρω από την ελληνική γλώσσα και την επίθεση που δέχεται από τις μεταρρυθμίσεις που επιχειρεί, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, το Υπουργείο Παιδείας, εκτρέπεται σε ανορθολογικά σενάρια ή θεωρίες συνωμοσίας. Η στρατηγική των φορέων που καθοδηγούν τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, εύκολα παντρεύεται με θρησκευτικές παραβολές, εύληπτες προφητείες, αστικούς μύθους, σοβινιστικές υστερίες και υποχθόνιες – εγκόσμιες – υπερκόσμιες θεωρίες για καταστροφή αποκλειστικά του ελληνικού έθνους και της γλώσσας του, με μπόλικο άρωμα κακόβουλων κέντρων που απεργάζονται τα καταστροφικά σενάρια. Η «πανουργία της ιστορίας», τα φέρνει έτσι, ώστε κάποιες φορές, το αποτέλεσμα των παιδαγωγικών εξελίξεων ανά τον κόσμο, να «δικαιώνει» τους συνομωσιολόγους μας ή τους τηλε-ευαγγελιστές μιας μοναδικής «αποκαλυψιακής» γνώσης. Μεταξύ ψευδών ειδήσεων, μισής αλήθειας, αλμάτων λογικής και συναισθηματικές υπερβολές, καμιά δικαίωση δεν μπορεί να υπάρξει σ’αυτό το «μακελειό» της λογικής, και καμιά προφητεία ή συνωμοσία δεν δικαιώνεται.

23 Απριλίου 2003

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Στις 23 Απριλίου 2003 οι Ελληνοκύπριοι τίθεντο αντιμέτωποι με μια ιστορική ανατροπή. Θα ξεκινούσε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να αλλάξει η ουσία του Κυπριακού και να μετατραπεί από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε ζήτημα ανθρώπινων σχέσεων. Θα ξεκινούσε μια επιχείρηση ωραιοποίησης της κατοχής και μερίδα των Κυπρίων, πρόσφυγες και μη, θα άρχιζαν να συνηθίζουν και να συμβιβάζονται με το μεταλλαγμένο στάτους κβο. Το στάτους κβο των οδοφραγμάτων, τα οποία θα μετατρέπονταν σε «σύνο...ρα» ή χώροι αντάμωσης, παρόλο τον παραλογισμό των διαβατηρίων, της ψευδοαστυνομίας και της ίδιας της κατοχής. Θα ξεκινούσε έκτοτε μια ασφυκτική και περίεργη προσπάθεια (κομμάτων, ανθρώπων, οργανώσεων, πρεσβειών) να μεταβάλουν το πρόβλημα σε πρόβλημα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Με έναν αισχρό, μάλιστα, τρόπο σύμφωνα με τον οποίον οι νέοι Ελληνοκύπριοι όφειλαν να κάνουν φιλίες με τους νέους Τουρκοκύπριους και οι πιο ηλικιωμένοι να ανταμώσουν σε χοροεσπερίδες, γκαλά και τσάγια κυριών με το έτσι θέλω.

Ο Υπουργός Παιδείας, οι Λωτοφάγοι και ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου

Ο Ρήγας Φεραίος στα μέρη της Εύβοιας, έργο Νίκου Εγγονόπουλου.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους, για τους γενναίους, τους δυνατούς,

Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,

Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι’ αυτούς τα δάκρυα, γι’ αυτούς οι φάροι, κι’ οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια…

Μ’ ένα σκοπό του ταξειδιού:   π ρ ο ς  τ’  ά σ τ ρ α.

Γι’ αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα υπαγόρευσε η Έμπνευσις,

Καθώς εφώλιασε μέσα στα βάθια του μυαλού μου όλο συγκίνηση

Για τις μορφές, τις αυστηρές και τις υπέροχες, του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Σίμωνος Μπολιβάρ.

Νίκος Εγγονόπουλος : Για τους ελεύθερους

Φαίνεται, σε δύσκολους καιρούς για την πατρίδα μας, να νοσούμε ευρέως από το σύνδρομο των λωτοφάγων.

Οι Λωτοφάγοι ήταν μυθικός λαός της ελληνικής μυθολογίας.  Ευρύτατα διαδεδομένο στη λωτοφαγίτιδα νήσο, ήταν το φυτό λωτός. Τα άνθη και οι καρποί του λωτού ήταν η κύρια τροφή των κατοίκων αυτού του νησιού και θεωρούντο σαν ναρκωτικά που προκαλούσαν ειρηνική απάθεια. Τον καρπό αυτό πρόσφεραν στους ταξιδιώτες επισκέπτες τους οι οποίοι στη συνέχεια έχαναν την επιθυμία της επιστροφής στη πατρίδα τους ή τη συνέχιση του ταξιδιού τους.

Με τέτοια σχολικά κείμενα, γιατί να υπερασπιστείς την πατρίδα;

Του Δημήτρη Νατσιού

Ίσως η πατρίδα μας αναγκαστεί να υπερασπιστεί -ίσως πολύ σύντομα- την εθνική της αξιοπρέπεια. Να πολεμήσουν τα παιδιά της. Θέλω όμως να ρωτήσω. Είναι δυνατόν να ζούμε περιτριγυρισμένοι από αρπακτικά και στα σχολεία να διδάσκεται, μέσω των άθλιων βιβλίων, η δειλία και η ηττοπάθεια; Tι μαθαίνουν τα νιάτα της πατρίδας για τα δύο κορυφαία κατορθώματα τους έθνους-’21 και ’40-41- που μόνο περηφάνια και φιλοπατρία μας γεμίζουν; Γιατί αφήνουμε τόσα χρόνια τους ποικιλώνυμους εθνομηδενιστές να ροκανίζουν την ψυχή του λαού μας, ενώ γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθουμε αντιμέτωποι με την Τουρκιά και τότε θα στραφούμε για θάρρος και παρηγοριά στα όσια και τα ιερά μας; Ας το καταλάβουμε, δεν προασπίζουν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μόνο οι ένοπλες δυνάμεις. Τις προασπίζει ο λαός, με την ομηρική και θουκυδίδεια έννοια. Όχι ο φιλοπόλεμος, αλλά ο ετοιμοπόλεμος, ο ψυχικά αρματωμένος, ο νηφάλιος. Ο πεπαιδευμένος πολίτης που είναι ταυτόχρονα και οπλίτης. Τι μαθαίνει όμως ο Ελληνόπουλο, ο αυριανός οπλίτης, για τα τιμαλφή του Γένους; Με τέτοια χαμερπή κείμενα θυσιάζεσαι για την πατρίδα;

Aς δούμε κάποιες από τις ασχημονίες.

Η βαριά σκιά των «αντιεθνικιστών» στα εθνικά θέματα

Του Σωτήρη Δρόκαλου*

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο «Μακεδονικό» ανέδειξαν ξανά την εικόνα μιας ιδεολογικά ετερόκλητης τάσης που κατευθύνει την ελληνική εξωτερική πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες. Η τάση αυτή εκπροσωπείται από πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιολόγους οι οποίοι συχνά διαφωνούν ριζικά σχετικά με άλλους τομείς της πολιτικής, αλλά συντείνουν προς παρόμοιες γενικά θέσεις επί των εθνικών θεμάτων.

Οι ίδιοι διατείνονται ότι ακολουθούν μια σύγχρονη και «ευρωπαϊκή» προσέγγιση, η οποία αντιμάχεται τον λαϊκισμό και τον εθνικισμό. Προκρίνουν δε πολιτικές που πιστεύουν ότι ευνοούν την ειρήνη και τη συνεργασία με τις γειτονικές χώρες. Σε αυτά τα πλαίσια, αμφισβητούν τη βαρύτητα ή την επικινδυνότητα ορισμένων τουλάχιστον ζητημάτων και αντιμετωπίζουν ως δείγμα καθυστέρησης και ανορθολογισμού κινητοποιήσεις σαν αυτές των πρόσφατων συλλαλητηρίων. Επίσης, παραγνωρίζουν απόψεις που διαφωνούν με τις δικές τους.

Από την προβληματική σχολική Ιστορία στη μη Ιστορία

Για το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για την σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Του Τάσου Χατζηαναστασίου από την Ρήξη φ. 134

Το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για τη σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση, που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, θα πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του, για τους λόγους που θα επιχειρήσω να αναπτύξω παρακάτω. Καταρχήν, η πρόταση που έχει κατατεθεί, αφενός δεν επιλύει κανένα από τα υπαρκτά προβλήματα της διδασκαλίας της Ιστορίας στο σχολείο, αφετέρου καταργεί στην πράξη την ίδια την Ιστορία ως γνώση και κατανόηση του παρελθόντος.

Η επιτροπή παρεμβαίνει «αναμορφωτικά», αναδεικνύοντας ως μείζονα δύο ανύπαρκτα προβλήματα, επιδεινώνοντας έτσι τα ήδη κακώς κείμενα. Αφενός επιδιώκει εμφανώς την απεθνικοποίηση της σχολικής Ιστορίας, σαν να είναι ο εθνικισμός το μεγάλο πρόβλημα του μαθήματος! Το άγχος της απάλειψης της ιδέας του ελληνικού έθνους και της διαχρονίας του, αλλά και της αποτροπής των μαθητών από το να υιοθετήσουν πρότυπα και αξίες μέσα από τη μακραίωνη αντιστασιακή παράδοση του ελληνικού λαού είναι διάχυτο σε ολόκληρο το κείμενο των 50 σελίδων. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι, από υπερβολική «εθνοφοβία», εξοβελίζεται τελικά η ίδια η ιστορική γνώση.

Απόψε θα πλαγιάσουμε...

Του Σπύρου Κουτρούλη

Ανήκω στην γενιά που δεν έζησε την τραγωδία του εμφυλίου. Γι' αυτό έχουμε περισσότερες δυνα-τότητες να τον αντιμετωπίσουμε αποστασιοποιημένα και ψύχραιμα. 

Σε όσους θέλουν να ισοπεδώνουν, να δαιμονοποιούν ή να αγιοποιούν, να θυμίσουμε ότι από την πλευρά της αριστεράς στα Δεκεμβριανά βρέθηκαν ο Ι.Ξενάκης, ο Μ.Θεοδωράκης, ο Μ.Κατσαρός, ο Μ.Χατζηδάκης, η Ε.Γλύκατζη-Αρβελέρ, o N.Kούνδουρος και ο Κ.Αξελός. Από την πλευρά του κέντρου και της δεξιάς βρέθηκαν ο Ρόδης Ρούφος, ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος, ο Γ.Θεοτοκάς, ο Σάκης Πεπονής. Ο Άγγελος Σικελιανός γλύτωσε τον θάνατο από την πείνα χάρις την βοήθεια από τον Κωνσταντίνο και την Ιωάννα Τσάτσου. Ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Μένης Κουμανταρέας έζησαν το μαρτύριο της ομηρίας από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και την πορεία κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες .

Η αριστερά κατάφερε να μετατραπεί από ένα κλειστό αγοραφοβικό κόμμα κούτβηδων σε ένα πολυάνθρωπο ρεύμα ακριβώς γιατί ανέδειξε το εθνικό ζήτημα ως το κύριο συστατικό του πολιτικού της λόγου που έθεσε σε δεύτερη μοίρα την ταξική πλευρά, αλλά και τις παλινωδίες του για το Μακεδονικό. Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι δίπλα στον Άρη υπήρχαν κληρικοί ο παπά Ανυπόμονος, ο παπά Χολέβας, οι μητροπολιίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιος και βενιζελικοί αξιωματικοί όπως ο Ευριπίδης Μπακιρτζής.

Καρτέλ εθνοαποδόμησης

Του Γιώργου Ρακκά

Αυτήν την στιγμή, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ακόμα επίθεσης του «ακαδημαϊκού καρτέλ» της εθναποδόμησης στο πολυτιμότερο «άυλο» δημόσιο αγαθό που διαθέτει σήμερα η ελληνική κοινωνία: την εθνική ταυτότητα και ιστορική της συνείδηση.

Επί δεκαετίες κυρίαρχο στα πανεπιστημιακά πράγματα, το δίκτυο των εθνοαποδομητών έχει ως ρητό και διακηρυγμένο στόχο να μεταβάλει όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης σε «εργαστήρια» παραγωγής μιας νέας συνείδησης που θα πλήξει και ταυτόχρονα θα υπερβεί την ενότητα της κοινωνίας μας γύρω από την συνείδηση μιας ενιαίας πορείας, μιας κοινής ιστορικής εμπειρίας, και της αντίστοιχης πνευματικής της κληρονομιάς.

Τα επιχειρήματά τους είναι ως επί το πλείστον ιδεολογικού και όχι αμιγώς «επιστημονικού τύπου», όπως θέλουν να προβάλλουν οι ίδιοι: Ούτως ή άλλως, το κύμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού έχει υπονομεύσει κάθε διάκριση μεταξύ των δύο, κι έτσι η ιδεοληψία μπορεί εύκολα να μεταβληθεί σε «μονταζιέρα» πηγών και ιστορικών γεγονότων με στόχο την προώθηση του τελικού εγχειρήματος: «Η ιστορική κουλτούρα μοιάζει με Τζουράσικ Παρκ», θα πει ο Αντώνης Λιάκος για την ιστορική μνήμη των Ελλήνων σε μια συνέντευξη προς την Εφημερίδα των Συντακτών τον Νοέμβριο του 2015, «εκεί που ταξινομείς τους σκελετούς των δεινοσαύρων, ξαφνικά μερικοί ζωντανεύουν και αρχίζουν και κυνηγούν τους ζωντανούς»· γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζει λίγο πιο κάτω, «το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής αλλά της ιστορικής συνείδησης». Στόχος, σε πιο απλά λόγια, είναι να εκλείψει το εθνικό υποκείμενο της ιστορικής μας εμπειρίας ή αλλιώς, το να πάψει η εθνική μνήμη να είναι «κοινό» θεμέλιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας.

Τα ζόμπι ξανάρχονται

Η επιτροπή του νέου «Σχεδίου προγραμμάτων σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας»

Του Τάσου Χατζηαναστασίου* από την Ρήξη φ. 133

Το πρώτο που ελέγχει κανείς σε μία επιστημονική επιτροπή είναι την ακαδημαϊκή συγκρότηση των μελών της. Πέραν αυτού, σε μία επιτροπή για ζητήματα Παιδείας ελέγχονται και οι απόψεις των μελών της καθώς το ιδανικό θα είναι σε αυτήν να εκπροσωπούνται ει δυνατόν όλες ο τάσεις, οι σχολές και τα ρεύματα.
Η εν λόγω επιτροπή, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται ούτε από τον επιστημονικό ούτε από τον ιδεολογικό πλουραλισμό. Στην επιτροπή για τη σχολική Ιστορία απουσιάζουν εντελώς ιστορικοί της Αρχαίας (ελληνικής και ρωμαϊκής) και Μεσαιωνικής (Βυζαντινής και Δυτικής) Ιστορίας! Εκτός από ένα μέλος με διδακτορικό στην Προϊστορική Αρχαιολογία, όλοι οι υπόλοιποι είναι ειδικοί της Νεότερης και Σύγχρονης και της Διδακτικής της Ιστορίας. Τυχαίο; Φοβάμαι πως όχι. Η αντιμετώπιση του ελληνικού έθνους ως «κατασκευής» του νεοελληνικού κράτους και η απόρριψη της συνέχειάς του από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν η γλώσσα και άλλα στοιχεία, αλλά και η μόνιμη κατοίκηση στον ίδιο τόπο, υπαγορεύει την υποβάθμιση της αρχαίας και βυζαντινής περιόδου του ελληνικού έθνους στη σχολική Ιστορία. Όπως όλα δείχνουν, λοιπόν, έχουμε την προσπάθεια «να κερδηθεί η ρεβάνς» για την ήττα που υπέστησαν οι εθνομηδενιστικές απόψεις στην αντιπαράθεση σχετικά με το περίφημο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού της Ρεπούση. Εξάλλου, η κυβέρνηση έχει επιλέξει εδώ και καιρό ως τακτική την αντιστάθμιση των μέτρων που λαμβάνει εις βάρος του λαού και της χώρας με την ανάδειξη ζητημάτων που συσπειρώνουν ένα υποτιθέμενο «προοδευτικό» ακροατήριο και την –με το αζημίωτο– «δέσμευση» ενός τμήματος των διανοουμένων, που από τη μεταπολίτευση και ειδικά από την εποχή Σημίτη και μετά, πάσχει από αθεράπευτη… εθνοφοβία.

Επέτειος

Του Στάθη

Τα τελευταία χρόνια η επέτειος της Επανάστασης του 1821 γιορτάζεται με κάποιες δυσκολίες. Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: από τη μία ο κομφορμισμός στο τελετουργικό της εορτής, σχολικό ή άλλο, καθώς επίσης και η ταρίχευση της προσέγγισης στο νόημα της επανάστασης, κι από την άλλη η πολλαπλή αμφισβήτηση της ταυτότητας και της καταγωγής του 1821.

Κι έτσι, ο μεν σχολαστικός λόγος για την εθνεγερσία αποχυμώνει την ουσία της, ο δε υπερασπιστικός λόγος -όπως τώρα και ο δικός μου- χάνει συχνά την πανηγυρική αύρα των γεγονότων, αυτήν που εννοούσε ο ποιητής όταν μας καλούσε να «μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του ’21».

Σήμερα που η Ελλάδα χειμάζεται, η μέθη αυτή θα μπορούσε να είναι εθνεγερτική, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει εκ προοιμίου -εδώ και πολλά χρόνια- κατασυκοφαντηθεί.