Ποιοι βγάζουν κυβέρνηση στην Ελλάδα

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίζεται απ’ τα ΜΜΕ με πληροφορίες για τα κόμματα των προσεχών εκλογών, περί πιθανών νικητών και ηττημένων, τα νομοθετικά “μπλόκα” χιλιάδων ψηφοφόρων, ποιοι βγάζουν κυβέρνηση, τις προσχωρήσεις και συγχωνεύσεις αγνώστων κομματιδίων και για τα υψηλά ποσοστά αναποφασίστων στις σφυγμομετρήσεις. Έλεος!

Κανείς όμως δεν θίγει την εξάρτηση της κάλπης από τα επαγγελματικά συμφέροντα ψηφοφόρων, η μεγαλύτερη ομάδα των οποίων επηρεάζει τ’ αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών και του σχηματισμού κυβερνήσεως: Εκείνη των δημοσίων υπαλλήλων(ΔΥ). Ο αριθμός των ΔΥ, στους οποίους περιλαμβάνονται οι πολιτικοί υπάλληλοι, οι δημοτικοί και οι του δευτέρου βαθμού …κακοδιοίκησης (που μας φόρτωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός των άλλων) είναι άγνωστος παρά τα τρία μνημόνια που υπέγραψαν τρεις αριστερές κυβερνήσεις με την Κομισιόν της ΕΕ από το 2010 έως το 2016.

Τούτο δεν είναι τυχαίο. Τα κόμματα εξουσίας ζηλοτύπως εκράτησαν το μυστικό, προκειμένου να έχουν την ευχέρεια να διορίζουν ψηφοφόρους τους, να μετακαλούν ΔΥ σε προνομιούχες θέσεις και να ματαιώνουν πάσαν αξιολόγηση κι εν τέλει την αξιοκρατία στο Δημόσιο.

Υποτίθεται ότι το πλήθος των ΔΥ εξαρτάται από το μέγεθος της χώρας, τις διαστάσεις του Δημοσίου και τις παροχές που αναλαμβάνει το κράτος δωρεάν προς τους κατοίκους, ως η εκπαίδευση, η δημοσία υγεία και η κοινή ωφέλεια, οι υποδομές και… ο πολιτισμός (!) Η δικαιοσύνη, η εθνική άμυνα κι η “ασφάλεια” θεωρούνται “δημόσια αγαθά”, στον βαθμό που παρέχονται από τους λειτουργούς των.

Η τελευταία επέκταση της χώρας έγινε με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων το 1949. Τότε, ο αριθμός των δημοσίων λειτουργών (πλην των ενόπλων δυνάμεων) δεν ήταν μεγαλύτερος των 150.000.

«Κύμβαλα Αλαλάζοντα» η Άποψη για την Λειτουργία του Κράτους του Σχεδίου-Πισσαρίδη

Του Γιάννη Περάκη

Επιστολή-Τέταρτη

Η έννοια του κράτους και οι λειτουργίες του αποτελούσαν προνομιακό πεδίο έκφρασης διαφορετικών και αντιτιθέμενων προσεγγίσεων. Για το χαρακτηρισμό του κράτους ήδη από την αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι όροι.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τον Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης ορίζει την πόλη-κράτος, εκ του σκοπού της, ως εξής: «Επειδή βλέπουμε ότι κάθε πόλις αποτελεί κοινωνία ανθρώπων και κάθε τέτοια κοινωνία έχει συσταθεί προς επιδίωξη ενός αγαθού (γιατί όλοι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για την επίτευξη αυτού που θεωρούν αγαθό), είναι φανερό ότι όλες αυτές οι κοινωνίες αποβλέπουν σε ορισμένο αγαθό, και μάλιστα στο κυριότερο, που είναι ο σκοπός τον οποίο έχει η κυριότερη από τις κοινωνίες ανθρώπων και οι οποία περιλαμβάνει όλες τις άλλες. Αυτή είναι η αποκαλούμενη πόλις και πολιτική κοινωνία». Σε άλλο σημείο του έργου του δίνει τον εξής ορισμό: «Η (…) κοινωνία που σχηματίζεται από περισσότερες κωμοπόλεις είναι τέλεια πόλις, η οποία, πρέπει να λεχθεί, είναι αυτάρκης σε όλα, σχηματίστηκε για την επιβίωση και υπάρχει για το «ευ ζην» των πολιτών».

Ο Κικέρων, επηρεασμένος από την αρχαιοελληνική σκέψη, διατυπώνει τον εξής ορισμό της rei publicae και συγχρόνως του λαού ως συστατικού της στοιχείου: «Δημόσια υπόθεση (Πολιτεία) είναι λοιπόν η υπόθεση του λαού: ο δε λαός, όχι πλήθοςανθρώπων τυχαία συναθροισμένων, αλλά πολυπληθής ομάδα την οποία συνέχει συναίνεση δικαίου και κοινότητα συμφερόντων».

Συνδικαλισμός, το σκαλοπάτι για την διοίκηση!

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Οι τελευταίοι διορισμοί των Διευθυντών Εκπαίδευσης, ξαναφέρνουν στην επιφάνεια ένα χρονίζον πρόβλημα: το με πόση ευκολία μπορεί ο συνδικαλισμός να γίνει σκαλοπάτι διοικητικής εξέλιξης, ελέω κομματικής – παραταξιακής ταυτότητας.

Ο ευτελισμός του συνδικαλισμού, δυστυχώς, συνεχίζεται. Μάλιστα επανέρχεται δριμύτερος, αφού τώρα ο προϊστάμενος δεν επιλέγεται αλλά ορίζεται, έστω και ως προσωρινός. Όχι πως η «επιλογή» ήταν άμοιρη ευθυνών, κι αυτή μέρος των τακτοποιητικών διαδικασιών ήταν, αλλά και το να «διορίζονται» βγάζει μάτι. Αφού δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις συνήθειες του παρελθόντος (άλλωστε πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο λαός μας), γιατί δεν θεσμοθετούν, έντιμα και ξεκάθαρα, ότι οι θέσεις των προϊσταμένων (ως λάφυρο του δημοσίου για κάθε κυβέρνηση) αποτελούν πολιτικές επιλογές!!! Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ότι επιλέγουν τους καλύτερους και ας μην νομιμοποιούν την όλη διαδικασία με τις αυτοπροτάσεις τους οι δήθεν συνυποψήφιοι.

Όποιος παρατηρήσει τις εξελίξεις, με λίγες γνώσεις ανθρωπογεωγραφίας στο χώρο της εκπαίδευσης, θα διακρίνει πολλά, πάρα πολλά παραδείγματα.

Ενδεικτικά:

Δυο ταυτόσημες περιπτώσεις με εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα. Ανθυποψήφιοι, με διδακτορικό ο ένας και σαφώς λιγότερα προσόντα ο άλλος, ορίζεται ο διδάκτορας στην μία περίπτωση ενώ αποτυγχάνει στην άλλη. Δεν υποστηρίζουμε βέβαια, πως το όποιο διδακτορικό σε κάνει καλύτερο διοικητικό, αλλά ας πούμε ότι τηρούνται κάποια προσχήματα. Πρόεδρος συλλόγου την μια μέρα, Διευθυντής Εκπαίδευσης την άλλη. Αιρετός σήμερα, Διευθυντής αύριο κλπ. Ακόμα και σύζυγος προέδρου πήρε το χρίσμα κι ας λέμε ότι η γυναίκα του καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται. Όλοι τους ημέτεροι, φίλοι της κυβερνητικής παράταξης. Το έχουμε ξαναδεί το έργο σε όλο το φάσμα της πολιτικής. «Εργατοπατέρες» να γίνονται ακόμα και υπουργοί!!!

Τροπολογώντας την κανονικότητα

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Ο Πατριάρχης των Παπανδρέου, γνωστός με το παρατσούκλι «παπατζής» στους Έλληνες της γενιάς του ’40, είχε πει πως «αν θέλεις να μην λύσεις ποτέ ένα πρόβλημα, συστήνεις μια επιτροπή (που θα το διερευνά εις τον αιώνα)».

 Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος, που ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν ανέφερε ποτέ, γιατί βρίσκεται στον πυρήνα λειτουργίας του κομματικοκρατικού πολιτικού μας συστήματος και δεν είναι άλλος απο την ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ.

 Εάν η σύσταση μιας επιτροπής είναι ο τρόπος του «στρίβειν δια του αρραβώνος», η ψήφιση μιας τροπολογίας είναι ο τρόπος του «στρίβειν μέσω γάμου». Όμως η κομματοκρατία δεν φοβάται τον γάμο, είναι από την φύση της πολυγαμική και το κυριότερο, ξέρει πως κάθε γάμος (νόμος) που κάνει δεν έχει και τόση σημασία. Οι γάμοι της (νόμοι)  έτσι κι αλλιώς είναι εικονικοί, δεν πρόκειται να τηρηθούν. Κι όταν θα έχουν πέσει σε αχρηστία, μια καινούργια τροπολογία θα  δώσει παράταση ζωής στο φαύλο κομματικοκρατικό καθεστώς.

Ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι αναποτελεσματικός όχι υπερμεγέθης

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ημέρες που είναι στην πολιτική μας σκηνή, έχει σημασία να υπενθυμίσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός σαρώνεται από τους λαϊκιστές, που κατέκλυσαν την υφήλιο και που κατέλαβαν ήδη κυρίαρχες δυνάμεις του κόσμου μας, επιβάλλοντας ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, στο πλαίσιο του οποίου ο δημόσιος τομέας αντιμετωπίζεται διαφορετικά από ό,τι μέχρι πρότινος.

Συγκεκριμένα, από τους κανόνες αυτού του νέου συστήματος απουσιάζει παντελώς η αντιπαλότητα που υποθάλπει ο νεοφιλελευθερισμός ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ο παλιός διαχωρισμός δεξιάς και αριστεράς πολιτικής έχει ατονήσει και έχουν εκδιωχθεί από τον κατάλογο των εφαρμοζόμενων μέτρων πληθώρα ταμπού, που αποτελούσαν πάλαι ποτέ το ευαγγέλιο των νεοφιλελεύθερων.

Να προσθέσω ότι είναι χωρίς σημασία η περιφρονητική στάση και η δυσμενής κριτική των παραδοσιακών κομμάτων εναντίον των λαϊκιστών, δεδομένου ότι οι τελευταίοι αυτοί καλώς ή κακώς, κερδίζουν έδαφος και εξελίσσονται σε ισχυρές, ενίοτε και σε κυρίαρχες δυνάμεις. Στο μέτρο που μπορεί κανείς να κρίνει οι συγκλονιστικές αυτές θεσμικές μεταβολές δεν έχουν αγγίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία παραμένει δέσμια του διεθνώς υπό κατεδάφιση νεοφιλελευθερισμού.

Ο μύθος του υπερτροφικού ελληνικού δημοσίου και η παραποίηση της πραγματικότητας

Η κρίση χρέους στην Ελλάδα επανέφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο τη συζήτηση για το μέγεθος και τις δαπάνες του δημοσίου στη χώρας μας.
Οι μόνιμοι επικριτές του δημοσίου και λάτρεις του Μνημονίου ισχυρίζονται πως, για τη χρεωκοπία της Ελλάδας, φταίει ο «τεράστιος» δημόσιος τομέας. Μάλιστα, ορισμένοι παπα­γάλοι στα επιχειρηματικά συγκροτήματα που ελέγχουν τα ΜΜΕ, λένε ότι η Ελλάδα είναι το τελευταίο κομμουνιστικό κράτος της Ευρώπης…
Ας εξετάσουμε την αλήθεια των ισχυρισμών τους.

Μέγεθος δημοσίου

Ας δούμε τα στοιχεία του ΔΝΤ για το «υπερμεγέθες» ελληνικό δημόσιο, σε όρους δαπανών γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ. Όλων των δαπανών. Ακόμα και αυτών της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (τόκοι και χρεολύσια). Στις δαπάνες αυτές περιλαμβάνονται όλες οι πληρωμές της χώρας μας: Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, δημόσια έργα, δαπάνες υγείας, παιδείας κλπ κλπ. Επίσης, όλες οι οικονομικές στηρίξεις σε ιδιώτες, τράπεζες, κοινωνικές ομάδες. Εμπεριέχονται ο τεράστιος δημόσιος τομέας, η αλόγιστη σπατάλη, η κακοδιαχείριση, οι προμήθειες κλπ κλπ, και γενικά όλη η παθογένεια του ελληνικού δημοσίου.
Πόσο είναι αυτό το «τεράστιο» μέγεθος;  Επιλέγουμε στοιχεία έτους 2010 (τελευταία διαθέσιμα).

Ο μύθος του υπερμεγέθους δημόσιου τομέα!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ημέρες που είναι στην πολιτική μας σκηνή, έχει σημασία να υπενθυμίσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός σαρώνεται ανελέητα από τους λαϊκιστές, που κατέκλυσαν την υφήλιο και που κατέλαβαν ήδη τις κυρίαρχες δυνάμεις του κόσμου μας, επιβάλλοντας ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης. Από τους κανόνες αυτού του νέου συστήματος απουσιάζει παντελώς η αντιπαλότητα που υποθάλπει ο νεοφιλελευθερισμός, ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ο παλιός διαχωρισμός δεξιάς και αριστεράς πολιτικής έχει ατονήσει, και έχουν εκδιωχθεί από τον κατάλογο των εφαρμοζόμενων μέτρων πληθώρα ταμπού, που αποτελούσαν πάλαι ποτέ το Ευαγγέλιο των νεοφιλελεύθερων.

Να προσθέσω ότι είναι χωρίς σημασία η περιφρονητική στάση και η δυσμενής κριτική των παραδοσιακών κομμάτων εναντίον των λαϊκιστών, δεδομένου ότι οι τελευταίοι αυτοί καλώς ή κακώς, εξελίσσονται σε κυρίαρχοι του κόσμου. Στο μέτρο που μπορεί κανείς να κρίνει –με βάση πάντοτε το προγραμματικό ευχολόγιο της ΝΔ– οι συγκλονιστικές αυτές θεσμικές μεταβολές δεν έχουν αγγίξει τη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία φαίνεται ότι παραμένει δέσμια του διεθνώς, κατεδαφισμένου νεοφιλελευθερισμού.

Μερικές από τις ενδείξεις αυτής της επικίνδυνης προσκόλλησης προς το πεπερασμένο πια σχήμα του παρελθόντος είναι η, οπωσδήποτε, εσφαλμένη εντύπωση ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι υπερμεγέθης. Στην πραγματικότητα το μέγεθός του βρίσκεται στο μέσον των αντίστοιχων δημοσίων τομέων στην Ευρώπη. Εξάλλου, η ΝΔ φαίνεται ότι θα υιοθετήσει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τη λογική «πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι» την οποία επιφυλάσσει και στα ΑΕΙ για την κατάργηση του ασύλου.

328 ευρώ ο μισθός ιδιωτικού υπαλλήλου, 400 το… επίδομα δημόσιου για να δουλέψει!

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Την ώρα που η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη παραγωγικής εργασίας, οι μισθοί μειώθηκαν σε όλο τον ιδιωτικό τομέα το 2018 σε σχέση με το 2017 και έφτασαν στα 328,25 ευρώ για το 30% των εργαζόμενων εκεί- με μερική απασχόληση κι όλας- ενώ στο δημόσιο, υπηρεσίες διπλοπληρώνουν χαριστικά επιδόματα των 400 ευρώ (γρηγορόσημα) ακόμα και σ εκείνους που δεν δικαιούνται τίποτε!

Τρανταχτό παράδειγμα της ασυδοσίας στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και επί εποχής του «ηθικού πλεονεκτήματος», είναι, σύμφωνα με καταγγελίες, το μεγάλο ταμείο ΙΚΑ του Ηρακλείου Κρήτης. Και είναι αυτό που αποκαλύφθηκε. Άγνωστο πόσες άλλες υπηρεσίες μοιράζουν τα λεφτά των πολιτών ρουσφετολογώντας, κλέβοντας και χαρτζηλικώνοντας ημέτερους.

Ημέτερους, γιατί στο πάρτι του Ηρακλείου φέρονται να εμπλέκονται συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κορυφαία μέλη του διοικητικού συμβουλίου ΙΚΑ Ανατολικής Κρήτης!

Όλα ξεκίνησαν με την πρωτοφανή απόφαση της κυβέρνησης να πληρώνει γρηγορόσημο 400 ευρώ το μήνα στους υπαλλήλους ασφαλιστικών ταμείων, προκειμένου να διεκπεραιώνουν πιο γρήγορα τους φακέλους συνταξιοδοτήσεων! Δηλαδή, τους πληρώνουμε παραπάνω από ένα μισθό ιδιωτικού υπάλληλου το μήνα για να κάνουν τη δουλειά τους!

Μ αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση άνοιξε την όρεξη σε κάθε υπάλληλο να δουλεύει στο ρελαντί προκειμένου να εκβιάζει παραπάνω λεφτά για να δουλεύει κανονικά! Κι όποιος έχει συναλλαγεί με τις δημόσιες υπηρεσίες έχει σαφή εικόνα της σβελτάδας για την οποία μιλάμε.

Αυτή την κερατιάτικη αύξηση των 400 ευρώ το μήνα, που πληρώνουν οι πολίτες από τους φόρους τους, την τσεπώνουν υπάλληλοι του ΕΦΚΑ σε όλη τη χώρα για να διεκπεραιώνουν πιο γρήγορα τις συντάξεις. Στο ΙΚΑ Ηρακλείου όμως, σύμφωνα με τις καταγγελίες, η διεύθυνση δήλωσε αδυναμία ελέγχου των φακέλων, επικαλούμενη έλλειψη προσωπικού.

Ο γόρδιος δεσμός κράτους και δημοσίου

Για το δημόσιο ένα και μόνο κριτήριο αξιολόγησης πρέπει να υπάρχει: Η εθνική και κοινωνική ωφέλεια 

Του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 128 

Σήμερα το δημόσιο στην Ελλάδα βάλλεται από δύο κυρίους πόλους, που διατηρούν εντελώς ανταγωνιστικές μεταξύ τους στοχεύσεις. Αφενός, τους νέους ξένους επιστάτες της χώρας, που θέλουν να διαγράψουν όποια ενοχλητική απόκλιση ανεξαρτησίας και αυτοτέλειας, συσσώρευσης εθνικού πλούτου, που βρίσκεται στα χέρια του ελληνικού κράτους, και έχει κατακτηθεί μέσα στους δύο αιώνες αγώνων αυτού του λαού.

Και αφετέρου… ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας που δεν ζει από το κράτος, αλλά το βιώνει ως τον μεγάλο τύραννο που του καταδυναστεύει την ζωή σε όποια στιγμή κι αν έρχεται σε επαφή μαζί του.

Στο βάθος αυτής της αντίθεσης κρύβεται ένας γόρδιος δεσμός: Το κράτος, είναι την ίδια στιγμή, απαραίτητη και πρωταρχική προϋπόθεση για την ελεύθερή μας ύπαρξη, την οποία όμως έχει καταντήσει να… υπονομεύει καθοριστικά καθώς πλέον δεν λειτουργεί με βιώσιμο τρόπο, αποτελώντας τρόπον τινά τον πομπό του παρασιτισμού ο οποίος ρήμαξε και ρημάζει αυτήν την χώρα.

Νοσεί η ελληνική δημόσια διοίκηση;

Η ασθένειά της δεν είναι ανίατη

Του Στράτου Μεϊντανόπουλου από την Ρήξη φ. 128 

Η πρώτη μου εμπειρία από δημόσιο της αλλοδαπής ήταν στη Γερμανία, το μακρινό 1989. Ως φοιτητής, χρειαζόμουν κοινωνική ασφάλιση, προσήλθα λοιπόν στη σχετική υπηρεσία εφοδιασμένος με ένα ελληνικό πιστοποιητικό. Η πρώτη μου έκπληξη ήταν όταν ρώτησα ποιος είναι ο αρμόδιος υπάλληλος και μου υποδείχθηκε πάραυτα, χωρίς να περάσω από πολλούς αρμόδιους και χωρίς κανείς να με ρωτήσει δυσαρεστημένα ποιος με έστειλε εδώ. Η μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, ήταν όταν εξήγησα τον σκοπό της επίσκεψής μου: Περίμενα να μου ζητηθούν επίσημες μεταφράσεις, επικυρωμένες από διάφορες αρχές, σφραγισμένες από ακόμα περισσότερες αρχές, οι οποίες θα έπρεπε να προσκομιστούν με ένα κατάλογο άλλων δικαιολογητικών, τα οποία με τη σειρά τους θα έπρεπε να είναι επικυρωμένα κ.ο.κ. Αντ’ αυτού ο υπάλληλος μού ζήτησε να του πω, στα γερμανικά, τι λέει το ελληνικό έγγραφο. Όταν τελείωσα την πρόχειρη αυτή διερμηνεία, μου ανακοίνωσε ότι η αίτησή μου εγκρίνεται! Φαίνεται διέγνωσε την έκπληξή μου και μου είπε ότι ασφαλώς και με εμπιστεύεται ότι του μετέφερα επακριβώς το περιεχόμενο του ξένου εγγράφου.