Ανδριανόπουλος: «H πανδημία θέτει την παγκοσμιοποίηση σε κίνδυνο»

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος είναι ένας ακραιφνής νεοφιλελεύθερος και από τους πιο «υστερικούς» απολογητές της παγκοσμιοποίησης.Με την ωμότητα και τον νεοφιλελεύθερο κυνισμό που τον διακρίνει εξυμνεί την παγκοσμιοποίηση και ταχυδακτυλουργικά εμφανίζει την κόλασή της, σαν παράδεισο…

Το άρθρο εδώ:
Η παγκοσμιοποίηση και οι λαϊκιστές εχθροί της
Η αγωνία, ωστόσο, αυτού του ιδεολογικού απολογητή της παγκοσμιοποίησης, δεν κρύβεται. Ούτε ο ίδιος κρύβετε πίσω από το δάκτυλό του.

Ομολογεί:

«H πανδημία όμως του κορωνοϊού θέτει την παγκοσμιοποίηση σε κίνδυνο. Οι αγορές κλείνουν, η μία μετά την άλλη. Ο κόσμος κινδυνεύει να μικρύνει ξανά…»!!!

Οι ιδεολόγοι και θεωρητικοί της παγκοσμιοποίησης αντιλαμβάνονται τους κινδύνους…

Ανιχνευτές «κτηνών»…

Παρότι ιδεολογικά φαίνονται να είναι στους αντίποδες, στην αληθινή του ιστορία ο νεοφιλελευθερισμός ποτέ δεν ήταν πραγματικός αντίπαλος του φασισμού, ειδικά με την παλιά, κλασσική έννοια του. Η «παράνομη σχέση» έχει βαριά ιστορία. Ξεκινάει απ’ τα ‘70s, όταν τα “chigago boys”, η φουρνιά νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων που ήταν μαθητές του γκουρού Milton Friedman στη σχολή οικονομικών του πανεπιστημίου του Σικάγο, διέπρεψαν σε διάφορα κεντρικά κυβερνητικά πόστα στις χούντες της λατινικής αμερικής, με μεγαλύτερη «επιτυχία» τους την χιλή κάτω απ’ την μπότα του μακελλάρη Πινοσέτ. (Πάντως δεν αναμένεται κάποιο διεθνές συνέδριο με θέμα “τα εγκλήματα των νεοφιλελεύθερων”…)
Αλλά και εκτός λατινικής αμερικής, σε «δημοκρατικές συνθήκες», ο ριζικός αντιεργατισμός του νεοφιλελευθερισμού πήγαινε πάντα αγκαλιά με κάθε πιθανή και απίθανη μορφή «έκτακτης ανάγκης» και ενδυνάμωσης του στρατοαστυνομικού συμπλέγματος. Για παράδειγμα οι εφευρέτες και οι εφαρμοστές της «μηδενικής ανοχής», πρώτα στις ηπα και στη συνέχεια αλλού, παινεύονταν για τον «νεοφιλελευθερισμό» τους.

Υπέρ Φίλη ανάγνωσμα

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Ποτέ δεν είναι εύκολο να τοποθετείσαι πολιτικά υπέρ μιας άποψης που προέρχεται από αντίπαλο ιδεολογικό χώρο. Όταν όμως είναι λογική κι ανοίγει ουσιαστικά δρόμους είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις. Η τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία στηρίζεται σε γερά πολιτικά θεμέλια. Ανεξάρτητα αν πολλοί στην ελληνική κοινωνία δύσκολα θα το παραδεχθούν. 

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή την διαφορά μεταξύ σωστής άποψης και του τρόπου υποστήριξής της. Σε αυτό ο κ. Φίλης θεωρώ πως κάνει σοβαρό λάθος. Άλλο είναι η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών και του γενικότερου ζητήματος ανεξαρτητοποίησης της εκκλησίας από τον ανεδαφικό εναγκαλισμό του δημοσίου, και κάτι εντελώς άκαιρο και διαφορετικό η αξιολόγηση του καθενός για την συμπεριφορά του κλήρου σε κρίσιμες φάσεις της νεότερης ιστορίας της χώρας.  

Στο ζήτημα της διδασκαλίας του μαθήματος, αυτό που θα πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό είναι πως δεν είναι δουλειά της πολιτείας η κατήχηση και η εξασφάλιση του θρησκευτικού προσανατολισμού του ελληνικού λαού. Αυτό αποτελεί καθαρά καθήκον της εκκλησίας που οφείλει να γίνει μαχόμενη και να αγωνισθεί για την κυριαρχία των απόψεών της στην κοινωνία. Αυτό βέβαια συνδέεται με την όλη σχέση εκκλησίας – κράτους σε όλο το πλάτος των αμοιβαίων τους αρμοδιοτήτων. 

Παραλογισμοί του κρατισμού

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Προ ημερών είχα καταθέσει τις απόψεις μου ώστε και οι πλέον αρχάριοι να καταλάβουν τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Με βάση την τελευταία συζήτηση στη Βουλή αποδείχθηκε πως είτε ο Πρωθυπουργός δεν διαβάζει είτε εγώ απέτυχα στην προσπάθειά μου να γίνω σαφής. Θα κάνω λοιπόν μία ακόμη, πολύ απλούστερη και συντομότερη, προσπάθεια.
Ο νεοφιλελευθερισμός υποστηρίζει μια πολιτική λιγότερου κράτους και περισσότερης ελευθερίας. Ακρογωνιαία λίθος της οικονομικής του στρατηγικής είναι η μείωση έως και η κατάργηση των άμεσων φόρων. Είναι χαρακτηριστικό πως όπου μειώνεται η άμεση φορολογία αυξάνει η ανάπτυξη και ο πλούτος. Στο Τέξας των ΗΠΑ λχ με μηδενική σχεδόν άμεση φορολογία, σημειώνονται οι ταχύτεροι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης σε σχέση με κάθε άλλη Πολιτεία. Και είναι παράλογος ο ισχυρισμός πως οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι. Διότι τους έμμεσους φόρους τους επιλέγεις και μπορείς να τους αποφύγεις.

Μολύβια με σπασμένες μύτες (1) και οι προφητείες του Γέροντα Ανδριανόπουλου

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Α) Προφητείες και οράματα

Πριν από λίγες βδομάδες, κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο μια παλιά, από το 2012, συνέντευξη του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Τρία χρόνια πριν από τις δραματικές εξελίξεις του έτους που φεύγει, ο πρώην βουλευτής, υπουργός και Δήμαρχος Πειραιά, προέβλεπε την επικράτηση ΣΥΡΙΖΑ και την πρωθυπουργία Τσίπρα, αλλά και την επικράτηση των «πραγματιστών» στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον ταυτόχρονο εξοβελισμό όλων των διαφωνούντων αριστερών στοιχείων.

 Η ανάσυρση αυτής της ξεχασμένης συνέντευξης, στην οποία κανείς σχολιαστής δεν είχε αναφερθεί, δεν αποβλέπει φυσικά στην αγιοποίηση του πρώην υπουργού. Μάλλον είναι μια ακόμη κίνηση στο ανακάτωμα της τράπουλας του πολιτικού συστήματος.

 Μετά το «Ποτάμι», τους Λεβεντοκεντρώους και τους Γλύξμπουργκ, ένας ακόμη παίκτης μπαίνει στην πολιτική αρένα, κουβαλώντας και την προίκα του, την πολιτική του πείρα και οξυδέρκεια.

Ξαφνικά η Ευρώπη σε πόλεμο

Ο κ. Ολάντ «σε πόλεμο» δίνει τον τόνο, οι αυλοκόλακες αμαθείς σπεύδουν να ντύσουν τις πολιτικές προθέσεις με ιδεολογήματα μίσους και θανάτου | AP Photo / Claude Paris

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Και ξαφνικά η Ευρώπη βρέθηκε σε πόλεμο. Σε αντίθεση με προηγούμενους πολέμους που γνώρισε η πλέον πολεμοχαρής ήπειρος στην απώτερη ή την πρόσφατη ιστορία της, τα εξωτερικά γνωρίσματα αυτού του πολέμου δεν ήσαν αυτονόητα διακριτά.

Δεν υπήρξαν ουρές σε στρατολογικά γραφεία, δεν έσπευσαν οι άνθρωποι να κάνουν προμήθειες για τις δύσκολες ημέρες που θα έρχονταν, δεν επιβλήθηκε συσκότιση στις πόλεις, δεν έσπευσαν χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι προς τα απειλούμενα σύνορα. Και όμως, μας διαβεβαίωσε σύμπασα η πολιτική ελίτ της Γαλλίας, ο κύριος Ολάντ φυσικά, ότι η χώρα τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση και θα παραμείνει σε αυτή ώς το τέλος του ερχόμενου Φεβρουαρίου τουλάχιστον.

Ο Τσίπρας χρήσιμος στους θεσμούς για ένα πιο βίαιο μνημόνιο

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Απαράδεκτη θεώρησε ο Πρωθυπουργός την πρόταση των δανειστών για την ολοκλήρωση της επικείμενης συμφωνίας. Παράλληλα όμως μας διαβεβαίωσε πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα της τελικής επισημοποίησής της! Όπως πριν εβδομάδος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνιζε πως η συμφωνία καθαρογραφόταν. Και μόλις προχθές πληροφορηθήκαμε πως τότε δόθηκαν στους δανειστές οι ελληνικές προτάσεις. Την ίδια ημέρα περίπου που οι «θεσμοί» μας έδιναν το δικό τους "απαράδεκτο" κείμενο. Αν κάποιος μπορεί να βγάλει κάποια άκρη από όλα αυτά δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε ένα μόνο λογικό συμπέρασμα. Πως κάποιοι, δηλαδή, μας δουλεύουν χοντρά. Πως εξηγείται διαφορετικά να παρουσιάζεται ένα σκηνικό απόλυτης ρήξης και την ίδια ώρα να υπάρχει η διαβεβαίωση πως όλα πάνε καλά και πως η συμφωνία είναι σχεδόν έτοιμη;

Κόλπα λοιπόν και πάλι κόλπα, με αποκλειστικό στόχο να περάσει η περίπου έτοιμη συμφωνία από τις συμπληγάδες της ελληνικής κοινής γνώμης και τον γυμνασιακού επιπέδου Μαρξισμό που κυριαρχεί στις τάξεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατασκευή συνθηκών "καταναγκαστικού συμβιβασμού" επελέγη σαν η καλύτερη λύση.  

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 2012...

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

    

Με την οικονομική κρίση έχει γίνει μόδα η επίθεση εναντίον των συστημάτων που υποτίθεται την προκάλεσαν. Η Νάομι Κλάιν αποτύπωσε μια σχετική μυθολογία στο «Δόγμα του Σοκ» όπου γεγονότα παντρεύονται με...

εικασίες κάτω από ένα υπόβαθρο θριλερικής αναζήτησης του κακού. Που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος βέβαια από τον Μίλτον Φρήντμαν, γκουρού των ελεύθερων αγορών και θεμελιωτή, κατά κάποιο τρόπο, της οικονομικής Σχολής του Σικάγο. Αλλοι θεωρητικοί πέρασαν επίσης στην καταδίκη των ασύδοτων κι’ ανεξέλεγκτων αγορών που δίχως κανόνες υποτίθεται πως εξουθενώνουν τις ασθενείς οικονομικά τάξεις και βαθαίνουν τα πλούτη των ισχυρών. Δίχως ίχνος λογικής επιχειρηματολογίας, με αφορισμούς και καταγγελίες οι συγγραφείς αυτοί επιχειρούν να κεφαλαιοποιήσουν πάνω στην εύλογη αγωνία του κόσμου αγνοώντας στοιχεία και πραγματικότητες. Οι αγορές ήσαν αυτές που έβγαλαν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γής από την φτώχεια και την αθλιότητα δημιουργώντας πλούτο και ευημερία για πλήθη που μέχρι πρόφατα υποσιτίζονταν και ζούσαν στο περιθώριο των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων. Η αντικειμενική διαπίστωση είναι πως όσο μεγαλύτερο είναι το άνοιγμα της αγοράς στις ελεύθερες επιλογές των πολιτών τόσο μεγαλύτερος πλούτος επισκέφθηκε την χώρα που το απολαμβάνει. Οι μοναδικές χώρες που έμειναν πίσω είναι αυτές που εξακολουθούν να είναι κλεισμένες στις καταβολές των σοσιαλιστικών οραματισμών για ισότητα. Που οδηγούν όμως με μαθηματική ακρίβεια σε όλο και μεγαλύτερη δυστυχία.