Μακεδονικό

Του Μανώλη Μ. Μηλιαράκη

Σε μια περίοδο που η επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ελληνισμού γενικότερα, γίνεται κάθε μέρα και πιο προκλητική και επικίνδυνη, η Ελληνική Κυβέρνηση, τα συστημικά κόμματα και τα επίσης συστημικά Μ.Μ.Ε. έχουν καταληφθεί από πρεμούρα, για την εντός εξαμήνου λύση του Μακεδονικού, που εκκρεμεί εδώ και ¼ του αιώνα.

Γιατί αυτή η πρεμούρα και ποιοι στην πραγματικότητα επείγονται για τη λύση του προβλήματος;

Για ποιους σε τελευταία ανάλυση τρέχει και δεν προφταίνει η Κυβέρνηση;

Γιατί η Κυβέρνηση επενδύει τώρα όλες τις δυνάμεις της στο «Μακεδονικό» και όχι στην αντιμετώπιση των ωμών απειλών της Άγκυρας, που καθημερινά αμφισβητεί έμπρακτα την εθνική μας κυριαρχία και την εδαφική μας ακεραιότητα; Ως και την Κάλυμνο ονόμασε προ ημερών «κατεχόμενο από τον ελληνικό στρατό τουρκικό νησί», ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της Τουρκίας, και κάλεσε τον Ερντογάν να στείλει στρατό να το ελευθερώσει, όπως ο Ετσεβίτ έστειλε στρατό και «ελευθέρωσε» τη Βόρεια Κύπρο»!

Πού είναι τα διαβήματα της Κυβέρνησης προς την υποτιθέμενη Συμμαχία, το ΝΑΤΟ και την υποτιθέμενη επίσης «συμπολιτεία μας», Ε.Ε.;

Αντίθετα, το ελληνικό ΥΠΕΞ, ξημεροβραδιάζεται στην αναζήτηση «σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό κ.λπ., κ.λπ.» για τη FYROM.

Θανάσιμη εθνική αιμορραγία

Του Μανώλη Μηλιαράκη

Σε 500.000 περίπου ανέρχεται ο αριθμός τω νέων μας, που έχουν μεταναστεύσει, λόγω της οικονομικής κρίσης, της Νέου τύπου Κατοχής (ΝΤΚ), που βιώνει ο λαός και η Χώρα μας, με τη γενοκτονική πολιτική των Μνημονίων να νεκρώνει και να ερημοποιεί την Πατρίδα μας.

Ο αριθμός αυτός αναμένεται ν΄ αυξηθεί, αφού όλα δείχνουν ότι το καθεστώς της ΝΤΚ “καλά κρατεί”. Οι πολιτικές δυνάμεις εξουσίας, συναγωνίζονται η μια την άλλη, για το ποια θα αναδειχθεί η πιο αρεστή και υπάκοη στις κατοχικές δυνάμεις και ταυτόχρονα δεν είναι εύκολη η συγκρότηση μιας πειστικής, έντιμης και δημοκρατικής συμμαχίας πολιτικών και κοινωνικών ομάδων, ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος.

Στα τελευταία 50 – 60 χρόνια η Χώρα και το έθνος μας έχει αποδεκατιστεί από δύο μαζικά κύματα μετανάστευσης της νεολαίας μας.

Το πρώτο συνέβη τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια 1956 – 1970. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μας, άνδρες και γυναίκες πήραν το δρόμο της ξενιτιάς και κυρίως προς τη Γερμανία.

Τα παιδιά των νικητών, στον πόλεμο εναντίον του Ναζισμού Φασισμού του Άξονα, πήγαν για ένα κομμάτι ψωμί στις φάμπρικες του χθεσινού κατακτητή. Ο υπερήφανος ελληνικός λαός υποχρεώθηκε να δουλέψει στα εργοστάσια αυτών που δήωσαν την πατρίδα του, που έστησαν το Άουσβιτς και το Νταχάου, που εκτέλεσαν εν ψυχρώ εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους και μωρά παιδιά.

Βουλή χωρίς αντιπολίτευση

Του Μανώλη Μηλιαράκη

Η συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης στο Κοινοβούλιο, έδειξε ολοκάθαρα, αυτό που υποστηρίξαμε την επαύριο των Εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου. Ότι δηλαδή το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ήταν ότι η "δημοκρατία" μας θα λειτουργεί ουσιαστικά χωρίς Αντιπολίτευση.

Και εξηγούμαστε:

Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΠΟΤΑΜΙ υπερψήφισαν το 3ο Μνημόνιο. Η Ένωση Κεντρώων ναι μεν δεν το έχει υπερψηφίσει αφού δεν βρισκόταν ούτε στη Βουλή, αλλά ο Πρόεδρος της Βασ. Λεβέντης, σε κάθε ευκαιρία "ευχαριστεί την κυρία Μέρκελ που έσωσε την Ελλάδα". Για τη Χρυσή Αυγή δεν γίνετε λόγος, γιατί με τη νεοναζιστική – νεοπαγανιστική φύση της, υπηρετεί τις πιο σκοτεινές περιοχές του κοινωνικού συστήματος.

Όσον αφορά το Κ.Κ.Ε. η πάγια γραμμή του είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και η οικοδόμηση ενός σοσιαλιστικού κατά τα πρότυπα του σοβιετικού μοντέλου.

Ο στόχος της ανατροπής του Καπιταλισμού, σήμερα με δεδομένη την παγκόσμια επικράτηση του και τα χάλια τα δικά μας ενοχλεί τον Καπιταλισμό, όσο και ένα κουνούπι ενοχλεί ένα βόδι επειδή κάθησε στο κέρατο του.