Τηλεοπτική συνωμοσία της σιωπής ή το σύνδρομο της «ψυχωτικής προπαγάνδας»

Του Ηλία Παπαναστασίου

Παρακολουθώντας τα Μέσα Ενημέρωσης στη χώρα μας και ειδικότερα την τηλεόραση όταν αναφέρονται στα τρέχοντα γεγονότα – ενημερωτικές εκπομπές, ειδησεογραφικά δελτία, εκπομπές πολιτικής και εκλογικής ανάλυσης – παρατηρούμε πως εκτός από τα δελτία ειδήσεων, όλα τα υπόλοιπα «πολιτικά» προγράμματα αναφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη «προπαγάνδας» άποψη ή κοσμοαντίληψη σε όλα τα θέματα και μάλιστα με «απαγορευτικό απόπλου» εάν διαφωνεί ο συγκεκριμένος προσκεκλημένος. Ταυτόχρονα, «κάτι» ανάλογο συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Τι ακριβώς; Και τα μεν και τα δε –πολιτικά/ενημερωτικά προγράμματα, δελτία ειδήσεων– διακατέχονται από τον ίδιο τρόπο σκέψης, ανάλυσης και παρουσίασης, είναι του «ιδίου φυράματος» πολιτικής και ιδεολογικής σήμανσης. Αφορούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες απόψεις και αντιλήψεις συν όλα τα ιδεολογήματα της φιλελεύθερης/νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί ανταγωνιστικότητας και ελληνικής οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής, στηριγμένης στον έξαλλο και νοσηρό αντιρωσισμό, στον ψυχοπαθολογικού τύπου «αμερικανισμό» και στον ιδεολογικό μεταπρατισμό. Αυτονόητο πως συμμετέχουν «εν αγαστή σύμπνοια» σε μια συνωμοσία της σιωπής σχετικά με τα ουσιαστικά και φλέγοντα ζητήματα.

Όταν λέμε «ιδεολογικό μεταπρατισμό» απλά αναφερόμαστε σε μια χώρα που ουσιαστικά δεν παράγει αλλά μόνο εισάγει λειτουργώντας σαν μεταπράτης, μεταπωλητής και μεσάζων άλλων προϊόντων, παραγόμενων στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, μια παρόμοια χώρα όπως η Ελλάδα λειτουργεί σαν εισαγωγέας και έμπορος προϊόντων άλλων χωρών και όχι σαν παρασκευαστής δικών του προϊόντων και φυσικά το ίδιο αφορά και τις ιδέες, τρόπο ζωής και πολιτισμό. Ένας μεταπρατισμός που αντανακλάται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και ειδικότερα της τηλεοπτικής. Κατεξοχήν στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές –«πρωινάδικα» και μεσημεριανάδικα»– κυριαρχεί ατόφια η νεοελληνική κακογουστιά με όλες τις εισαγόμενες «αμερικανιές» της γλώσσας, της προπαγάνδας και της αμερικάνικης ηλιθιότητας «επί το ελληνικότερον».

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

Αμερικανίδα πρέσβειρα, υποτέλεια, ασύστολη προπαγάνδα και ο θυμός που δεν κρύβεται αλλά δεν φτάνει

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Η «πολιτεία» της Αμερικανίδας πρέσβειρας είναι εστιασμένη κυρίως σε αθλητικές συγκεντρώσεις, events, celebrities show και άλλες «δραστηριότητες» ανάλογου βεληνεκούς. Παράλληλα – για να μην την αδικήσουμε– επισκέπτεται τακτικότατα τα ελληνικά υπουργεία όπου οι υπουργοί της Αμερικανικής Επαρχίας που λέγεται Ελλάδα της δίνουν αναλυτικότατη αναφορά για Όλα τα «επιτεύγματα» της αγαστής σχέσης Αμερικανικής Μητρόπολης-Αμερικανικής αποικίας… Φυσικά με την ανάλογη υπερκάλυψη των αμερικανότροπων και υπάκουων Μέσων Ενημέρωσης.

Όμως όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα της 21^ης Νοέμβριου 2025, δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «σημεία» ή «υποδοχές») για το αμερικανικό αέριο. Διαβάζουμε

«Συνεργάτες της πρέσβεως ανακάλυψαν έκπληκτοι ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα slots (ας τα πούμε «διαθέσιμες υποδοχές») για τη διοχέτευση του αμερικανικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία μέσω του κάθετου άξονα.

Όλα τα slots είναι κλεισμένα για αζέρικο και ρωσικό αέριο!

Η πληροφορία προκάλεσε αποπληξία στην πρέσβη, η οποία «απείλησε» Θεούς και δαίμονες για να υλοποιηθεί η συμφωνία με το αμερικανικό αέριο. Της αποδίδεται η, καθ’ υπερβολήν, φράση «θα χάσω τη θέση μου αν δεν βρεθεί λύση». (Antinews-21/11/2025)

Ταυτόχρονα διογκώνεται εδώ και βδομάδες το κίνημα διαμαρτυρίας των αγροτών με μπλόκα τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα. Διαμαρτυρία μαζική και με πείσμονα αντοχή και δυναμικότητα.

Tι είναι η Ελλάδα τελικά;

Του Ηλία Παπαναστασίου 

 

Δεν απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για την απάντηση. Η Ελλάδα είναι πλέον μια «ολοκληρωμένη» Αποικία της Αμερικής, μια Αμερικανική Αποικία που θυμίζει Πόρτο Ρίκο. Γιατί αυτό είναι ουσιαστικά, το Πόρτο Ρίκο της Ευρώπης. Αυτό επιβεβαιώνεται και με την τελευταία συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ μέσω της Αμερικανίδας Πρέσβειρας για την δημιουργία ενεργειακού κόμβου (Hub) στον Πειραιά όπου το αμερικανικό LNG με την αμέριστη συμπαράσταση του στόλου των Ελλήνων εφοπλιστών θα εφοδιάζει την Ουκρανία του γνωστού Ζελένσκυ στον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Καμμιά μεταπολεμική κυβέρνηση δεν έφερε την χώρα σε τέτοιο επίπεδο γλοιώδους αμερικανοφιλίας και Αμερικανοδουλείας όσο η σημερινή, χωρίς φυσικά να απαλλάσσονται των ευθυνών τους και όλες οι προηγούμενες Κυβερνήσεις. Η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα σε χώρο όπου σταθμεύουν όλες οι στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις των ΗΠΑ αλλά και των υπολοίπων Νατοϊκών χωρών μεταλλάσσοντας το προφίλ και την εικόνα της χώρας «επί το αμερικανικότερον» αλλά και «επί το δουλοπρεπέστερον». Μια χώρα με ένδοξο παρελθόν έχει «μετασχηματισθεί» σε απέραντο εργοστάσιο παραγωγής δουλοπρεπών και γραικύλων πολιτικών, επιχειρηματιών αλλά και σημαντικών στρωμάτων του ελληνικού λαού. Ο όρος Graeculus του Κικέρωνα επανήλθε –ουσιαστικά ποτέ δεν λησμονήθηκε στην χώρα μας– και το είδος των Graeculi κοντεύει να λάβει τις ποσοτικές και ποιοτικές διαστάσεις ενός ολοκλήρου έθνους.

 

Ας παρατηρήσουμε χαρακτηριστικά του νεοελληνικού χαρακτήρα και μαζικής ψυχολογίας των τελευταίων 30-40 ετών.

Ο Νεοέλληνας γίνεται «εισαγόμενος, εξηρτημένος ρευμάτων εισαγωγής» κλπ. χωρίς χώρο εγχώριας παραγωγής και αναπαραγωγής. Η μείωση έως παντελής εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής ανέβασε στα ύψη την «εισαγωγή» όχι μόνο σαν όρο οικονομικής επιβίωσης και «φαντασιακής κατανάλωσης» αλλά σαν έννοια ταυτισμένη με την ύπαρξη αυτής της χώρας. Η Ελλάδα δεν υπάρχει πάρα μόνο σαν εισαγόμενη, δεν «πανηγυρίζει» παρά μόνο για «διαφημιστικές καμπάνιες» που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα όπως π.χ. οι σιδηρόδρομοι και γενικότερα είναι η χώρα που μονίμως «ζει τον μύθο της», τρέφεται από τα ψέματά της που τα καταναλώνει με επτά μασέλες και θεωρεί την φαντασία σαν την βασικότερη συνιστώσα της ζωής. Όχι την πραγματικότητα αλλά την φαντασία θεωρούν σαν θεμελιακή συνιστώσα της ζωής οι Νεοέλληνες, από αυτήν τρέφονται, σε αυτήν στρέφονται. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, εάν δεν στραφούν στην πραγματικότητα για να την αλλάξουν, να θεωρήσουν το τέλος τους ως προδιαγεγραμμένο με μαθηματική ακρίβεια.

ΝΑΤΟφροσύνη ή Ουδετερότητα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στη Βουλή την Τετάρτη 13 Μαρτίου, με ψήφους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, κυρώθηκαν δύο μνημόνια ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ. Βάσει αυτών, στρατιωτικό προσωπικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων μπορεί να διατίθεται και να λειτουργεί υπό αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση όπου κρίνουν αναγκαίο οι ΗΠΑ στην Ευρώπη! Πρόκειται για μια πρωτοφανή πράξη υποτέλειας και υπαγωγής στις ΗΠΑ και τα πολεμικά τους σχέδια. Το μέγεθος αυτής της δουλικής και επαίσχυντης πράξης γίνεται ακόμα μεγαλύτερο με τους όρους που οι ΗΠΑ επιβάλλουν στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικά, τα έξοδα όλα των Ελλήνων στρατιωτικών πρέπει να καλύπτονται από τις ελληνικές αρχές. Και είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό το τι λεπτομέρειες αναγράφονται. Για να έχει μια ένδειξη ο αναγνώστης, παραθέτουμε τις παραγράφους:

«Οι στολές και ο εξοπλισμός θα επιστραφούν στο τέλος της διάρκειας τοποθέτησης του Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας. Κάθε απώλεια ή φθορά, εξαιρουμένης της φθοράς λόγω κανονικής χρήσης, θα αποζημιωθεί από το Μητρικό Συμβαλλόμενο Μέρος (υπ. Εθν. Άμυνας Ελλάδας) […] Το Μητρικό Συμβαλλόμενο Μέρος (υπ. Εθν. Άμυνας Ελλάδας) θα είναι υπεύθυνο για όλα τα έξοδα και δαπάνες του αποσπασμένου Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας, για τις βασικές αμοιβές και μισθούς και επιδόματα, συμπεριλαμβανομένων και των “ημερήσιων αποζημιώσεων” του αποσπασμένου Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας, τα έξοδα διαβίωσης, όλα τα έξοδα και δαπάνες που αφορούν την προετοιμασία και αποστολή της σορού και τα έξοδα κηδείας που σχετίζονται με τον θάνατο αποσπασμένου μέλους του Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας και των εξαρτημένων μελών αυτού»…

Η πρώτη ήττα Μητσοτάκη, οι συγκλονιστικές εξελίξεις της Παλαιστινιακής γενοκτονίας και η Αμερικανοκρατούμενη Ελλάδα

Του Ηλία Παπαναστασίου

Η πρώτη ήττα της Φιλελεύθερης/Νεοφιλελεύθερης Κεντροδεξιάς του Μητσοτάκη ήρθε την Κυριακή. Με απώλεια όλων των μεγάλων Δήμων –Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης, Πάτρας– αλλά και μεγάλων Δήμων της εσωτερικής αστικής περιφέρειας –Δήμος Χαλανδρίου, Ζωγράφου, Κερατσινίου, Καλλιθέας αλλά και Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη– ανοίγει μια «πόρτα αισιοδοξίας», μια «χαραμάδα ελπίδας» η οποία αναμένεται –ή προσδοκάται...–  να διευρυνθεί με την συνεργασία προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων. Παρόλα όμως τα θετικά σημεία, έχουμε τρεις ενστάσεις.

 

Η τεράστια αποχή που έφτασε ή και ξεπέρασε το 70% δεν δίνει μεγάλες ελπίδες αισιοδοξίας εάν και εφόσον υπάρξει αύξηση συμμετοχής των ψηφοφόρων στο μέλλον. Δεν γνωρίζουμε επακριβώς από πού  προέρχονται περισσότερο οι «απέχοντες» των εκλογών όμως το πρόβλημα που ήδη υπάρχει είναι η απαξίωση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας χωρίς όμως την δημιουργία, ανάπτυξη ή ενδυνάμωση άλλων μορφών μαζικότερης, συμμετοχικότερης και ουσιαστικότερης Δημοκρατίας.

 Το παλιό πολιτικό πρότυπο του αστικού συστήματος à la Balkan  έχει παρακμάσει άρδην και περνά μια κρίση άνευ προηγουμένου, όντας η εκλογική διαμάχη μια διαδικασία αφυδατωμένη, απο-ιδεολογικοποιημένη και επικοινωνιακή σε απίστευτα αρνητικά πρότυπα που θυμίζουν «Διασημότητες των Κινηματογραφικών Φεστιβάλ». Ταυτόχρονα, δεν «αναβλύζει» καμιά αναλαμπή νέων μορφών άμεσης, συμμετοχικής δημοκρατίας, παρόλες τις αριστερίστικες ακράτειες που ακούγονται. Συνήθως οι λεγόμενοι «υπερ-αριστεροί», «μετατρέπουν τις επιθυμίες τους σε αντικειμενική πραγματικότητα».

Αμερικανοποίηση του Λαού, Αμερικανική αποικία η χώρα

Του Ηλία Παπαναστασίου 

«Ιστορική Αναγκαιότητα» θα χαρακτηρίζαμε την περίοδο Πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη. Για έναν απλό, απλούστατο λόγο. Και αυτός είναι ο καταφανής φιλοαμερικανισμός του, η ασυγκράτητη αμερικανοφιλία του.

Εάν οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ με τον ανεκδιήγητο Τσίπρα, «διεύρυναν» τον δρόμο της υποτακτικής και γλοιώδους Αμερικανοφιλίας, ο Μητσοτάκης άνοιξε περαιτέρω τον δρόμο και τον «αναβάθμισε» σε λεωφόρο. Εάν ο Τσίπρας προετοίμασε το έδαφος των Ελληνο/Αμερικανικών Στρατιωτικών Συμφωνιών, ο Μητσοτάκης διεύρυνε τον αριθμό των βάσεων και όπως φαίνεται, «έχει ο Θεός» για επί πλέον διευρύνσεις και αναβαθμίσεις των Αμερικανικών Στρατιωτικών Βάσεων στην Ελλάδα.

 

 

Όμως η διεύρυνση και ο πολλαπλασιασμός των Αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα έρχεται περίπου ως «επικυρωτική πράξη» της καθολικής, συνολικής και ολιστικού τύπου Αμερικανοποίησης του ελληνικού λαού, του ελληνικού χώρου και συνολικότερα του «ελληνικού κόσμου». Μιας Αμερικανοποίησης η οποία ποτέ στην ιστορία του ελληνικού έθνους και κράτους δεν είχε προχωρήσει τόσο επιτυχώς, με ρυθμό τάχιστο και αποτελεσματικό. Αμερικανοποίηση σαρωτικού χαρακτήρα, ειδικότερα στον χώρο του πολιτισμού, της ψυχαγωγίας και της νεολαίας, παρουσιάζοντας «μορφολογία» πλήρους ισοπέδωσης και απαξίωσης οποιουδήποτε ελληνικού, νεοελληνικού, ρωμαίικου χαρακτηριστικού που θυμίζουν λαϊκό πολιτισμό, ήθη και έθιμα. Με ιδιαίτερη αντιπάθεια στον αρρενωπό, κλασσικό άνδρα και την κλασσικής ομορφιάς γυναίκα. Δύο παραδείγματα από τον πολιτισμό, τα Μέσα Ενημέρωσης και τον κινηματογράφο.

Εναντίον Κίνας και Αφρικής – Οι αστείες φιλοδοξίες της Αμερικανόδουλης Ελλάδας που προκαλούν γέλια

Του Ηλία Παπαναστασίου

Μετά την «Ουκρανία» της Ελληνικής Κυβέρνησης δηλαδή την ταύτισή της με την Αμερική σε βαθμό εξωφρενικού δοσιλογισμού, η παραληρηματική «Κρίση Μεγαλείου» της Ελληνικής Κυβέρνησης προχώρησε σε νέο επίπεδο. Μετά την υπογραφή της Ελληνο/Γαλλικής Συμφωνίας της οποίας προηγήθηκαν οι γαλλικές πωλήσεις όπλων στην Ελλάδα, η Ελληνική Κυβέρνηση αναλαμβάνει να στείλει στρατιωτικό σώμα στο Σαχέλ δήθεν για να «πολεμήσει την τρομοκρατία», ουσιαστικά για να συμπαρασταθεί σαν γνήσιος κράχτης συμφερόντων στην Γαλλική στρατιωτική ανάμειξη στο Σαχέλ, ανάμειξη που αποτελεί την συνέχεια της Γαλλικής Αποικιοκρατίας και η οποία ουσιαστικά ποτέ δεν τερματίστηκε.

Όμως ποιο είναι το Σαχέλ; Είναι η Υποσαχάρια ζώνη που διασχίζει οριζόντια την Αφρική και περνά από 10 αφρικανικές χώρες, τις πλέον φτωχές και εξαθλιωμένες (Σενεγάλη, Μαυριτανία, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας, Νιγηρία, Τσαντ, Σουδάν, Νότιο Σουδάν και Ερυθραία). Χώρες που υπέστησαν απίστευτη εκμετάλλευση πρώτων υλών και πλούτου κυρίως από την Γαλλική Αποικιοκρατία, μια στυγνή εκμετάλλευση που συνεχίζεται έως σήμερα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε: 

Η Γαλλία εισάγει τεράστιες ποσότητες ουρανίου από τον Νίγηρα και το οποίο χρησιμοποιεί για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας των Πυρηνικών Εργοστασίων στην Γαλλία. Η σύμβαση υπάρχει από την πρώτη μέρα που ο Νίγηρας (δήθεν) «ανεξαρτητοποιήθηκε» από την Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Ο Νίγηρας θεωρείται η τρίτη φτωχότερη χώρα στον κόσμο με μέσο όρο ζωής τα 45 χρόνια και το 70% του πληθυσμού να ζει με ένα δολάριο (!) την ημέρα και το 90 % του πληθυσμού χωρίς ρεύμα! 

Απόφθεγμα: Πόσα οφείλουμε σαν λαός στην Ρωσία; (Για τον αμερικανόδουλο δοσιλογισμό και τον νοσηρό αντιρωσισμό)

“When the Greeks revolted, who decided the contest? Not the plots and rebellions of Ali Pasha of Janina, not the Battle of Navarino, not the French army in the Morea, not the conferences and protocols of London, but the march of Diebitcsch's Russians across the Balkan into the valley of Maritza.

Του Ηλία Παπαναστασίου

Όπως τουλάχιστον συνειδητοποιήσαμε το τελευταίο διάστημα, θα περάσει πολύς καιρός περισυλλογών και αυτοκριτικής για όλες τις απίστευτες –παρανοϊκά απίστευτες– καταστάσεις παραμυθολόγια, ψεμάτων και κίτρινης/μαύρης προπαγάνδας των Μέσων Ενημέρωσης, ελληνικών και διεθνών, όσον αφορά τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας–Ουκρανίας. Περιττό φυσικά να αναφερθούμε στη σιγή ιχθύος που τηρούν τα λεγόμενα «σοβαρά» Μέσα Ενημέρωσης και οι φωστήρες του Πανεπιστημιακού Μανδαρινάτου και των αγράμματων σχολιαστών και «αναλυτών» της κακιάς ώρας σχετικά με την δολοφονία της Δάρειας Ντούγκινα από Ουκρανούς και Αμερικανο/Ευρωπαίους πράκτορες. Γιατί είναι σίγουρο πως πίσω από τις Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες και τους δολοφόνους τους κρύβονται οι Αμερικανο/Ευρωπαίοι μέντορες που έχουν δημιουργήσει σχολή Πρακτόρων/Δολοφόνων για όσους «ξεφεύγουν από τις αμερικάνικες προδιαγραφές» και εντολές.

Η κοινότητα των Gay σαν Δούρειος Ίππος της Δυτικής Αυτοκρατορίας

 Δες εδώ ένα κείμενο από το 2017: Η κοινότητα των Gay σαν Δούρειος Ίππος της Δυτικής Αυτοκρατορίας

“Οι ΗΠΑ δεν ξεχνούν ποτέ…” – Ο Ν. Μπερνς δίνει γραμμή για άτεγκτη στάση απέναντι στον Κουφοντίνα!

Ο Μπερνς λέει ότι η κυβέρνηση έχει δίκιο να μην “καλοπιάνει-κανακεύει” τον καταδικασμένο τρομοκράτη Κουφοντίνα. Αλήθεια, από πότε θεωρούνται κανάκεμα τα δικαιώματα ενός κρατούμενου και ο σωφρονιστικός κώδικας;

Η γραμμή έρχεται πάντα από την Πρεσβεία -μία είναι η πρεσβεία, όπως μία είναι “η οικογένεια”. Ακόμα και αν πρόκειται για έναν πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στη χώρα μας, όπως ο Νίκολας Μπερνς, που μας δίνει το δικό του “δεν ξεχνώ” για τα θύματα της 17Ν, ξεχνώντας βολικά κάθε έννοια σωφρονιστικής νομοθεσίας και… “κράτους-δικαίου”, που είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών.

Στο μήνυμά του μέσω Twitter, λέει τα εξής.

Έκθεση Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα: Σοκ «αριστερής» καταισχύνης και αμερικανοφροσύνης!

Ο «Ημεροδρόμος» παρουσιάζει το πλήρες κείμενο της αμερικανικής έκθεσης για τις σχέσεις κυβέρνησης Τραμπ – ΣΥΡΙΖΑ   

***

Η τιτλοφορούμενη ως «Ολοκληρωμένη Έκθεση («Integrated Country Strategy») του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών για την Ελλάδα» αποτελεί κείμενο το οποίο εγκρίθηκε τον Αύγουστο του 2018 από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και αποδεσμεύτηκε προς δημοσιοποίηση από την αμερικανική πλευρά πριν μερικούς μήνες στην αγγλική γλώσσα.

    Η έκθεση που η αποκάλυψή της έγινε από σειρά δημοσιευμάτων του «Ριζοσπάστη», αποτελεί ένα κείμενο – ντοκουμέντο που καταγράφει τις επιδιώξεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα, το ρόλο και την αποστολή της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, το επίπεδο συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής και της αμερικανικής κυβέρνησης, το περιεχόμενου του λεγόμενου «Στρατηγικού Διαλόγου» μεταξύ των δύο κυβερνήσεων.