Μετά από την ίδια εικόνα που παρουσιάζει η αγορά τροφίμων και ιδιαίτερα τα προϊόντα γάλακτος εμείς ως ΙΝΚΑ Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδας μετά από απαίτηση χιλιάδων ή και εκατομμυρίων Καταναλωτών ξεκινάμε Μποϊκοτάζ στα τυροκομικά γαλακτοκομικά γάλατα γιαούρτια από 13 Φεβρουαρίου έως 20 Φεβρουαρίου 2023. Ζητάμε από τους πολίτες καταναλωτές να μην αγοράζουν για μια εβδομάδα αυτά τα προϊόντα. Η δύναμη της αγοράς είμαστε εμείς οι πολίτες καταναλωτές. Λέμε όχι στην ακρίβεια παντού όχι στην αισχροκέρδεια και κερδοσκοπία. Ότι δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση ας το κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι πολίτες καταναλωτές. Ας φροντίσουμε το πορτοφόλι μας την τσέπη μας ας προστατέψουμε το εισόδημα που κάποιοι θέλουν να κλέψουν χωρίς ίχνος λογικής αλλά και ηθικής αφού παράλληλα μειώνουν τις ποσότητες στις ίδιες συσκευασίες προϊόντων.
Εσείς θα δίνατε τη ζωή σας για να ψωνίσετε πρώτοι μια φρυγανιέρα; Θα πατούσατε (κυριολεκτικά) πάνω στο πτώμα κάποιου για να πάρετε το καινούργιο iPhone κοψοχρονιά; Ισχυρίζομαι ότι η απάντηση είναι πολύπλοκη, ότι δεν πρέπει να βιαστούμε να απαντήσουμε. Αντιλαμβανόμαστε μόνο τους χονδροειδείς συμβολισμούς και αδυνατούμε να διακρίνουμε το μεδούλι της ζωής μας. Έτσι, μας φαίνεται φυσιολογική η ηθική του ανθρώπου που δαγκώνει το λαιμό της μάνας του για το χρήμα, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί στριμώχνεται για να ψωνίσει τηλεόραση με έκπτωση.
TουΚωνσταντίνου Πουλή
Πρόκειται όμως για τη μόνη φροντίδα του σύγχρονου ανθρώπου, το βαθύτερο πιστεύω του. Είναι ικανός να αδικήσει και να ποδοπατήσει, καθημερινά. Και σε αυτή τη θρησκεία είναι εντελώς μόνος, είναι μια μάχη όλων εναντίον όλων. Όταν βλέπουμε πρόσωπα μέσα στην αγωνία να αντιμάχονται αγνώστους αγκαλιασμένοι με μια τηλεόραση, αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας στρεβλής γιορτής: είναι ριζική εξαχρείωση. Προφανώς κανείς ευκατάστατος δεν θα καταδεχθεί να ποδοπατηθεί για να ψωνίσει. Θα το κάνουν όλοι εκείνοι που παρακολουθούν ξελιγωμένοι το διαφημιστικό όνειρο της αέναης κατανάλωσης και βασανίζονται γιατί δεν είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι. Γιατί η κατανάλωση βασίζεται σε αυτό το παράδοξο: ότι είναι και δεν είναι λαϊκή. Είναι για όλους χωρίς να είναι.
Η κατανάλωση θέλει να δημιουργεί σπανιότητα, αλλά πρέπει να αφορά τους πάντες, για να αποφέρει επαρκή κέρδη. Αυτή ήταν η μεγάλη ανακάλυψη της βιομηχανικής εποχής. Η Φορντ λανσάρει ένα χειροποίητο αμάξι το 1896. Το 1927, χάρη στο σύστημα της γραμμής παραγωγής, κατασκευάζει ένα αυτοκίνητο κάθε 24 δευτερόλεπτα, που κόστιζε 300 δολάρια, δηλαδή ήταν για πρώτη φορά προσιτό στους εργάτες που το έφτιαχναν. Η γραμμή παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα για πρώτη φορά να μπορεί να φτιάξει δύο εκατομμύρια κομμάτια τον χρόνο, και φτάνουμε μεταπολεμικά από το 1 αυτοκίνητο ανά 201 άτομα, στο 1:5. Ταυτοχρόνως, πρόκειται για μια πυραμίδα αποκλεισμών, όπου ο καθένας οφείλει να κοιτάζει ταπεινωμένος το αυτοκίνητο που δεν μπορεί να έχει.
Σχεδόν σε όλους έχει συμβεί να βρισκόμαστε σε μια ουρά για το ταμείο του σούπερ μάρκετ και σχεδόν ενστικτωδώς να βάλουμε «εκτάκτως» στο καλάθι μας ένα πακέτο τσίχλες ή καραμέλες που έχουν τοποθετηθεί εκεί γύρω.
Για πολλούς, αυτό συμβαίνει συχνά κατά την αναμονή τους στην ουρά και αποτελεί μια «παρορμητική αγορά». Και μπορεί η απόφαση να πάρετε τις τσίχλες δίπλα από το ταμείο να μοιάζει αυθόρμητη, ωστόσο βασίζεται σε ένα προσεκτικά σχεδιασμένο χωροταξικό πλάνο γύρω από το που θα τοποθετηθεί στον χώρο το εκάστοτε προϊόν.
Η εν λόγω σχεδίαση φαίνεται μάλιστα να αποδίδει καθώς στις ΗΠΑ τουλάχιστον, οι καταναλωτές ξόδεψαν έως και 6 δισεκατομμύρια δολάρια σε τέτοιου τύπου αγορές πέρσι, σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών αγοράς IRI.
«Η παρορμητική αγορά αντιπροσωπεύει μια πολύ, πολύ μεγαλύτερη συνιστώσα της καταναλωτικής συμπεριφοράς από ό,τι αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι», αναφέρει ο Τζέιμς Μπάροουζ, ο οποίος μελετά τα καταναλωτικά πρότυπα στη Σχολή Εμπορίου McIntire του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.
Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας στα τελευταία σαράντα οκτώ χρόνια, πέτυχαν σε συνεργασία με τα ΜΜΕ να μετατρέψουν τους νέους σε αλλοτριωμένους και απόλυτα χειραγωγήσιμους καταναλωτές ιδεών και αγαθών.
Είναι η γενιά των smartphones, των greeklish, των κοινωνικών δικτύων, των influencers…
Είναι η γενιά της παραλιακής, των οπαδών, των realities, των κουτσομπολίστικων εκπομπών και των εκπομπών μαγειρικής...
Είναι η γενιά του δικαιωματισμού - ατομισμού, του όλα επιτρέπονται αρκεί να περνάμε καλά...
Είναι η γενιά των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας, των πανελληνίων εξετάσεων για να "κερδίσουν" τη ζωή...
Είναι τα παιδιά μας, οι εικόνες μας, ο καθρέφτης όλων ημών που θελήσαμε να τα εκπαιδεύσουμε στο "έχειν" και όχι στο "είναι", όχι με ήθος και έργα, αλλά με τα λόγια και τον ηθικισμό μας.
Που σκοτώσαμε το Θεό μέσα τους και όλες τις πανανθρώπινες αξίες, κάνοντας τα να πιστεύουν μόνο στην ύλη και στην κατανάλωση, στο μαμωνά και στο τίποτα.
Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας με μια κοινωνία αποχαυνωμένη από τα ΜΜΕ κατέστρεψαν συνειδητά και οργανωμένα το οικοδόμημα της ανθρώπινης υπάρξεως.
Ο καθηγητής φιλοσοφίας και γνωστή προσωπικότητα της ελευθεριακής αριστεράς και οι χειμαρρώδεις δηλώσεις του
Τριαντάφυλλος Δελησταμάτης
Μichel Onfray: Τα βιβλία και οι δηλώσεις του περί εθνικισμού, ισλαμοφοβίας, ομοφοβίας και λαϊκισμού οξύνουν την ήδη εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα στη Γαλλία
Κατηγορούν τον Μichel Onfray για εθνικισμό, ισλαμοφοβία, ομοφοβία, λαϊκισμό: Ο Michel Onfray καυτηριάζει το κίνημα της πολιτικής ορθότητας, την «τυραννία των μειονοτήτων» και τον πολιτισμό «του μετανθρωπισμού» τον οποίον αναλύει στο βιβλίο του «Το πλοίο των τρελών» που κυκλοφόρησε στο τέλος του 2020.
Ο Γάλλος φιλόσοφος και συνεκδότης του περιοδικού Front Populaire αφηγείται, ανεκδοτολογικά, εξωφρενικές ιστορίες από τον πολιτισμό του 21ου αιώνα: την περίπτωση μιας 8χρονης μικρής που βγαίνει στην τηλεόραση και δηλώνει ότι θέλει να αλλάξει φύλο· την περίπτωση των vegan που ζητούν την κατάργηση των σκυλιών για τους τυφλούς (τους οποίους θεωρούν «σκλάβους» των ανθρώπων)· την περίπτωση μιας ανθρωπολόγου που παραπονιέται ότι στα μουσεία Φυσικής Ιστορίας υπάρχουν περισσότεροι αρσενικοί απ’ ό,τι θηλυκοί δεινόσαυροι. Ο Michel Onfray δεν χαρίζεται ούτε στην Γκρέτα Τούνμπεργκ, την οποία θεωρεί όργανο των περιβαλλοντολόγων (και των γονιών της), ενώ ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει γνώμη για την κλιματική αλλαγή εφόσον δεν ξέρει τίποτα από γεωλογία και συναφείς επιστήμες. Μεταξύ άλλων, επιτίθεται με σφοδρότητα στους δημοσιογράφους και στους πολιτικούς διότι ενισχύουν τη γελοιότητα του σημερινού πολιτισμού επιταχύνοντας την παρακμή του: «Όταν κάποιος κραυγάζοντας Αλλάχ Αχμπάρ κόβει το λαρύγγι κάποιου άλλου, το πρώτο που λένε οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί είναι “προς θεού, μην είστε ισλαμοφοβικοί!”», γράφει καλώντας τους αναγνώστες να διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν το μυθιστόρημα «Υποταγή» του Michel Houellebecq. «Η υποταγή» γράφει ο Onfray «είναι ο τρόπος εφαρμογής της πολιτικής ορθότητας που βρίσκεται παντού στην κοινωνία μας: από τις σχολικές καντίνες όπου έχει αφαιρεθεί το χοιρινό, μέχρι τα πανεπιστήμια όπου, όλως προσφάτως, η κυβέρνηση Μακρόν διαπίστωσε ότι επικρατεί η ισλαμοαριστερά». Ο Onfray ειρωνεύεται την κυβέρνηση και ιδιαίτερα την υφυπουργό Frédérique Vidal, η οποία ανέθεσε στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών μελέτη γύρω από την ισλαμοαριστερά: «Έβαλε ένα όργανο της ισλαμοαριστεράς να κάνει έρευνα για τον εαυτό του. Είναι σαν να βάζεις τον ντίλερ να κάνει έρευνα για τα βαποράκια».
Αυτοί που προπηλακίζουν έναν άνθρωπο που κρατάει μία εικόνα της Παναγίας και φωνάζουν παράλληλα σύνθημα «Στο διάολο η οικογένεια στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς» δεν είναι «σύντροφοι» που οφείλουμε να τους κάνουμε «κριτική» και να «διαχωρίσουμε την θέση μας». Είναι τραμπούκοι και αλλοτριωμένοι κανίβαλοι που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη. Με αυτούς είμαστε αντίπαλοι. Πολιτικά, αξιακά, στρατηγικά. Αν έχεις στοιχειώδη ανθρωπιά μέσα σου βλέπεις τα σκηνικά και ανατριχιάζεις: πενήντα άτομα σπάνε τον σταυρό και ξεσκίζουν την αγιογραφία ενός ανθρώπου που κυκλοφορεί με μηχανάκι, μόνος του και άκακος στο κέντρο της Αθήνας. Προσπαθεί αυτός να περιμαζέψει τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειας του πιάνοντας την εικόνα για να μην την πατούν τα αμάξια και αυτοί την κλωτσούν, την κάνουν χίλια κομμάτια. «Τώρα είναι καλύτερη κάτω» «Πάει η Παναγία σου» Και αυτός τους λέει προς το τέλος του βίντεο «Εγώ παιδιά μου σας αγαπώ». Τι να πεις… Και μέσα σε όλη αυτήν την οχλαγωγία δεν βρέθηκε ούτε ένας διαδηλωτής να τους σταματήσει. Να μπει μπροστά και να προστατέψει τον Άνθρωπο από το ποδοπάτημα.
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου Μπορούμε να αντιληφθούμε την εξέλιξη της ανθρωπότητας ως μια πορεία από την αθωότητα στη βαρβαρότητα ή, εντελώς αντίστροφα, από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό. Και τα δυο παίζουν. Ο Φρόιντ καταδίκασε τον πολιτισμό ως πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας, ο Χομπς αντιθέτως είδε στον πολιτισμό, ακόμη και στις πιο βίαιες και αυταρχικές εκδοχές του, το ένστικτο της επιβίωσης απέναντι στις πιο αιματηρές εκδοχές της ανθρώπινης φύσης. Αλλά ο Ρουσό στάθηκε ανάμεσα και συμπύκνωσε στον ευγενή άγριό του την καλύτερη εκδοχή του είδους μας: γεννηθήκαμε στον παράδεισο της φυσικής ισότητας, περάσαμε (και ακόμη περνάμε) από την κόλαση της αφύσικης ανισότητας, αλλά έχουμε την ευφυΐα να καταλήξουμε σε ένα παράδεισο κοινωνικής ισότητας. Κοινωνικό συμβόλαιο και τα λοιπά.
Κατά κάποιον τρόπο η ανθρώπινη εξέλιξη είναι μια παλινδρόμηση μεταξύ κόλασης και παραδείσου και το ίδιο ισχύει για τις ουτοπίες, τις προβληματικές εφαρμογές τους και τις τραγικές διαψεύσεις τους. Ο χριστιανισμός, όπως και οι περισσότερες θρησκείες, προσπάθησε- με μεγάλη επιτυχία, είναι αλήθεια- να λύσει το πρόβλημα με την υπόσχεση της μετά θάνατον αποκατάστασης στον παράδεισο, που υπήρξε μεν για τους πρωτόπλαστους ευγενείς αγρίους, έκαναν όμως τη γνωστή κουτσουκέλα και εξέπεσαν. Αλλά η μετά θάνατον αποκατάσταση στον παράδεισο απαιτεί, ως γνωστόν, σκληρούς όρους. Μνημόνιο με τα όλα του και αποδοχή του ενδεχομένου να ζήσεις μια ζωή – κόλαση.
«Σοκολατίτσα;», πρότειναν παλαιότερα, σε εποχές μεγαλύτερης στέρησης, οι παιδεραστές στα υποψήφια ανήλικα θύματά τους για να τα πείσουν να ενδώσουν στις ορέξεις τους.
Άραγε, υπήρχε μόνο δόλος σε αυτήν την προσφορά σοκολάτας; Ή μήπως υπήρχε και τότε κάποιο είδος κατακριτέας και μη αποδεκτής κοινωνικά "αγάπης για τον πλησίον"; Ίσως ναι, γιατί όχι; Όπως ενδεχομένως μας προτρέπει να σκεφτούμε η "ριζοσπαστική ενάντια στα στερεότυπα" διαφήμιση μιας γνωστής μάρκας σοκολάτας που μοιάζει να κόπτεται υπέρμετρα για την "ανεκτικότητα σε όλων των ειδών τις διαφορές".
Συνάμα, μοιάζει να ενδιαφέρεται και για την υπέρβαση (μέσω αγάπης θεμελιωμένης με προσφορές σοκολάτας!) όλων των ιδεολογικών αποκλεισμών των ατόμων που υφίστανται διακρίσεις, είτε λόγω των ειδικών ικανοτήτων τους είτε λόγω των σεξουαλικών τους επιλογών. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ρητορικό. Οι διαφημιστές κάτι ξέρουν. Είναι πιθανόν ότι ο υποψήφιος καταναλωτής, στον οποίο απευθύνονται, να είναι πλέον ανεκτικός σε κάθε ριζοσπαστική ή μη "ετερότητα".
Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι φορέας της κυρίαρχης αναρχοφιλελεύθερης ιδεολογίας του διεθνοποιημένου καπιταλισμού που προβάλλει διαρκώς και με κάθε μέσο τις αξίες και τα πρότυπα της "προοδευτικότητας" μιας εξατομικευμένης και παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής κοινωνίας.
« Η θεμελιώδης ώθηση πού θέτει και διατηρεί την καπιταλιστική μηχανή σε κίνηση είναι οι ανάγκες για νέα καταναλωτικά αγαθά… αυτή η συνεχής ανάγκη για το νέο διαρκώς διεγείρει, καταστρέφει την παλιά δομή. Ο καπιταλισμός είναι η αιώνια θύελλα τής δημιουργικής καταστροφής»
Με την παραπάνω οξυδερκή διαπίστωση ο διάσημος Αυστριακός οικονομολόγος Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950) στο βιβλίο του, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία, προέβλεψε ότι η καταναλωτική καινοτομία είναι η ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ο δημόσιος διάλογος έχει κατακλυστεί τα τελευταία χρόνια από άρθρα και αναλύσεις, ειδικών και μη, ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης, που η κοινή τους συνισταμένη είναι η λατρεία της καινοτομίας. Η φετιχιστική λατρεία της καινοτομίας στηρίζεται σε ένα αυταπόδεικτο επιχείρημα, η καινοτομία είναι πρόοδος. Ως εκ τούτου το συμπέρασμα είναι σαφές και ενέχει θέση νόμου: όποιος είναι ενάντια στην καινοτομία είναι οπισθοδρομικός, εχθρός της τάσης του ανθρώπου για συνεχή εξέλιξη. Το άρθρο αυτό είναι οι σημειώσεις ενός αιρετικού του δόγματος ότι η καινοτομία είναι πρόοδος. Αν πρόοδος είναι η πεποίθηση ότι διαμέσου της καινοτομίας το αύριο είναι καλύτερο από το χθες, επειδή καταναλώνουμε περισσότερα προϊόντα πού έχει προγραμματιστεί ο θάνατος τους, τότε οικοδομούμε ένα πολιτισμό των απορριμμάτων.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης οι καινούριες νοοτροπίες (τρία Κ καριέρα-κέρδος-κατανάλωση) έχουν εκτοπίσει τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες. Πετυχημένος πλέον θεωρείται εκείνος που έχει υπερμεγέθεις τραπεζικούς λογαριασμούς και ακριβή ακίνητη και κινητή περιουσία. Αυτόν δείχνουν όλα τα δάκτυλα και αυτόν ονειρεύονται όλοι να φθάσουν.
Εκεί έχουν προσανατολιστεί τα εκπαιδευτικά (κατ’ ευφημισμό παιδαγωγικά) ιδρύματα παγκοσμίως: στη μεθοδολογία της οικονομικής ανάπτυξης, από την οποία καρπούνται όλο και λιγότεροι και για την οποία μοχθούν όλο και περισσότεροι. Η παγκοσμιοποίηση δεν αφορά στη διασπορά των αξιών και των αρετών πλέον. Αφορά στη διασπορά χρήματος και υλικών αγαθών. Και, πράγματι, αυτό γίνεται αλλά εν μέρει, δεδομένου ότι οι πλούσιοι αυξάνονται, οι πτωχοί αυξάνονται περισσότερο, και η λεγόμενη μεσαία τάξη, αυτή που σήκωνε το βάρος της παιδείας αφανίζεται βαθμηδόν μαζί με την παιδεία. Στο βωμό της παγκοσμιοποίησης πολιτιστικές αξίες ισοπεδώνονται, μακραίωνες παραδόσεις καταπατούνται, η γλώσσα και η παιδεία θεωρούνται απλώς όργανα ή μέσα που θα βοηθήσουν στην ομοιογένεια, επικρατεί η τυποποίηση των πάντων.
Όταν η αγορά μιλάει για την καταστροφή του κοινωνικού και οικονομικού ιστού
ΤουΓιώργου Ρακκά, πολιτικού επιστήμονα από το Άρδην τ. 110
Ακρως ενδιαφέροντα τα στοιχεία που προκύπτουν από την ανάλυση των στατιστικών για τον κλάδο των «ταχυκίνητων αγαθών» (δηλαδή των απαραίτητων προϊόντων που καταναλώνουμε καθημερινά) στην Ελλάδα. Δύο είναι οι κύριες τάσεις που καταγράφονται:
Πρώτον, εκείνη για την περαιτέρω συγκεντροποίηση της αγοράς στα χέρια των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ και τη συνακόλουθη συρρίκνωση των μικρών και των μεσαίων παικτών. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία δημοσίευσε στις 18 Δεκεμβρίου η Καθημερινή, από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει οι μισές αλυσίδες καταστημάτων σούπερ μάρκετ, από 104 έμειναν μόλις… 55 για το 2016, ενώ εξίσου ραγδαία είναι η πτώση για την ίδια περίοδο και σε ό,τι αφορά στα παραδοσιακά, εξειδικευμένα καταστήματα τροφίμων (κρεοπωλεία, ιχθυοπωλεία, μανάβικα κ.ο.κ), τα οποία και παρουσιάζουν σωρευτική μείωση κατά 28%, σε σύγκριση με το 2010 (1). Ακόμα μεγαλύτερες πιέσεις προς τη συγκεντροποίηση αναμένονται να προκύψουν από την απόφαση του μεγάλου ολλανδικού κολοσσού Spar να επανατοποθετηθεί στην ελληνική αγορά [μέχρι πρότινος είχε συμπράξει με τον Βερόπουλο], εξαγοράζοντας την ως τα τώρα μικρή ελληνική αλυσίδα του Αστέρα, που σκοπεύει να την αναδείξει σε ένα πλήρες δίκτυο 300 καταστημάτων ανά τη χώρα (2).
Της Φωτεινής Μαστρογιάννη OΒανς Πάκαρντ (VancePackard) ήταν ένας Αμερικανός δημοσιογράφος ο οποίος άσκησε κριτική στον καταναλωτισμό. Στο βιβλίο του «Thehiddenpersuaders» (θα το αποδίδαμε στα ελληνικά ως οι «κρυμμένοι επηρεαστές») που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1957 ερευνά τις ψυχολογικές τεχνικές που χρησιμοποιούν οι διαφημιστές για να επηρεάσουν τον καταναλωτή αλλά και οι πολιτικοί για να επηρεάσουν τον πολίτη. Οι τεχνικές αυτές βασίζονται στις ψυχολογικές ανάγκες των καταναλωτών/πολιτών. Το βιβλίο αυτό του Πάκαρντ, κατά την άποψή μου, απετέλεσε και τη βάση για το Νευρομάρκετινγκ που δημιουργήθηκε πολλά χρόνια αργότερα.
Μία τεχνική είναι η πώληση συναισθηματικής ασφάλειας. Διαπιστώθηκε ότι ο λόγος της αύξησης πώλησης ψυγείων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν γιατί οι οικογένειες είχαν άγχος όχι μόνο για τα τρόφιμα αλλά και για τη ζωή τους. Το ψυγείο αντιπροσώπευε την ασφάλεια, ήταν η διαβεβαίωση ότι πάντα θα υπάρχει τροφή. Οι άνθρωποι που αισθάνονται ανασφαλείς θέλουν να έχουν περισσότερα τρόφιμα από αυτά που χρειάζονται. Δεν είναι τυχαίο ότι και στην Ελλάδα, τις προηγούμενες δεκαετίες, η αγορά τροφίμων γίνονταν με μαζικό τρόπο, αγοράζαμε π.χ. δύο κιλά ντομάτες που πολλές φορές τις πετούσαμε. Η φτώχεια και η πείνα που πέρασε η Ελλάδα φαίνεται ότι άφησε πολλές δυσάρεστες μνήμες αλλά και αγοραστικές συμπεριφορές αυτού του τύπου.
Του Γελωτοποιού Στο μουσικό ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς Buena Vista Social Club, παρακολουθούμε κάποιους σπουδαίους γερο-Κουβανούς μουσικούς να παίζουν μουσική, να μιλάνε για τη ζωή τους. Πέρα απ’ το ταλέντο τους αυτό που εντυπωσιάζει σίγουρα τον θεατή είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν με τόσο λίγα πράγματα, τόσο φτωχικά, αλλά είναι τόσο κεφάτοι και αισιόδοξοι.
“Μήπως η ολιγάρκεια κάνει τον άνθρωπο πιο ευτυχισμένο;” σκεφτόμουν βλέποντας την ταινία.
Όταν όμως οι Κουβανοί μουσικοί βρίσκονται στη Νέα Υόρκη για κάποια συναυλία τους βλέπουμε να συναρπάζονται απ’ τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, την αφθονία στα σούπερ μάρκετ, τα αυτοκίνητα και τα κτίρια.
Με ένα αλληλέγγυο χαριστικό παζάρι, το τελευταίο, την Τρίτη 11 Ιουλίου ο "Σκόρος" μας αποχαιρετά μετά από 8 χρόνια σημαντικής παρουσίας στο κίνημα της αντι-κατανάλωσης, με την ευχή η ιδέα να μείνει ζωντανή για μελλοντικά εγχειρήματα.
Η ανακοίνωση και το κάλεσμα για το χαριστικό παζάρι:
"Παρά το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει προκαλέσει ο Σκόρος τα τελευταία 8+ χρόνια, δυστυχώς έφτασε η στιγμή που θα πρέπει να διακοπεί η λειτουργία του στο τέλος Ιουλίου.Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ιδέα θα μείνει ζωντανή και θα επιστρέψει σύντομα σε νέο χώρο, με περισσότερα μέλη που αναγνωρίζουν τη σημαντικότητα του και θα βοηθήσουν στην λειτουργία του.
Σας περιμένουμε λοιπόν, την Τρίτη 11 Ιουλίου από τις 12.00 στο χαριστικό Παζάρι με την πιο ευχάριστη διάθεση για να γνωριστούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις , να δοκιμάσουμε πολλά ρούχα και να δροσιστούμε με κρύα λεμονάδα! Δεν δεχόμαστε πλέον ρούχα, δίνουμε όμως."
Όπως ανέφεραν σχετικά με το εγχείρημα τα μέλη του Σκόρου:
Όσον αφορά το ερώτημα τι ακριβώς είναι το μάνατζμεντ οι απόψεις διίστανται. Ο Peter Drucker στο βιβλίο του «Το μάνατζμεντ στην πράξη» αναφέρει σχετικά: «Υπάρχουν δύο δημοφιλείς απαντήσεις. Η πρώτη είναι ότι το μάνατζμεντ είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην κορυφή – υπό αυτή την έννοια, ο όρος “μάνατζμεντ” σημαίνει κατευφημισμόν κάτι περισσότερο από “το αφεντικό”. Η άλλη απάντηση ορίζει το μάνατζερ ως κάποιον που διευθύνει τη δουλειά των άλλων και ως κάποιον που, σύμφωνα με κάποιο σλόγκαν, “κάνει τη δουλειά του βάζοντας τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους”». (σελ. 17 – 18).
Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαφωνία σχετικά με την αποστολή του. Ο Peter Drucker, τουλάχιστον, είναι απόλυτος: «Το ότι το μάνατζμεντ είναι το θεμελιώδες όργανο της κερδοσκοπικής επιχείρησης είναι τόσο προφανές που τείνει να θεωρείται δεδομένο. […] Η κυβέρνηση, ο στρατός, η Εκκλησία – στην πραγματικότητα, κάθε σημαντικός θεσμός – θα πρέπει να έχουν ένα βασικό όργανο, ένα εργαλείο που, τουλάχιστον κατά ένα μέρος της λειτουργίας του, θα μοιάζει με το μάνατζμεντ μιας επιχείρησης». (σελ. 18).
Η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου μετατρέπεται σε παγκοσμιοποίηση της κουλτούρας των πολυεθνικών
Θα λέγαμε ότι η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από τέσσερα στοιχεία που είναι ο οικονομισμός, ο υλισμός, ο καταναλωτισμός και ο ατομισμός.
Παντού συναντάμε τον οικονομισμό. Όλοι μιλούν για την οικονομία, το κράτος θεωρείται πλέον επιχείρηση και υποστηρίζεται δε ότι θα πρέπει να διοικείται ως επιχείρηση (δεν είναι τυχαία η εκλογή ενός επιχειρηματία στη θέση του προέδρου των ΗΠΑ και η πιθανή εκλογή ενός τραπεζίτη στη θέση του προέδρου της Γαλλίας). Οι πάντες, λοιπόν, μιλούν και γράφουν για την οικονομία και για τους οικονομικούς δείκτες χωρίς όμως να αναφέρονται στις επιπτώσεις των διαφόρων μέτρων στην κοινωνία, πόσο δε μάλλον στην ευημερία της κοινωνίας, η οποία δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν και κυρίως τους ταγούς. Η ευφορία των οικονομικών δεικτών λοιπόν υπεράνω της ευημερίας του ανθρώπου. Το γεγονός αυτό υποκρύπτεται εντέχνως. Μιλάμε για οικονομική ανάπτυξη χωρίς όμως να αποσαφηνίζεται το πότε και κυρίως ποιους θα ωφελήσει.
Η πρόσφατη ανακοίνωση προσθήκης δηλητηρίου σε συσκευασίες συγκεκριμένων προϊόντων
πολυεθνικών εταιριών, με επανατοποθέτησή τους στα ράφια των σούπερ μάρκετ και ταυτόχρονη
ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού για την αποφυγή αγοράς αυτών, είτε η συγκεκριμένη
ενέργεια έγινε όντως, είτε όχι, αναδεικνύει το γεγονός ότι ο καταναλωτικός καπιταλισμός,
που αποτελεί διαρκή τρομοκρατική επιχείρηση ενάντια στην ανθρωπότητα και τα άλλα
έμβια όντα, καθίσταται ταυτόχρονα και θύμα της ίδιας του της τρομοκρατικής υπόστασης.
Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού
στις μητροπόλεις του πλανήτη και η ολική μετατροπή των ανθρώπων από φυσικά σε καταναλωτικά
όντα, τα οποία ζουν σε τεχνητά και ελεγχόμενα περιβάλλοντα απομυζώντας το οικοσύστημα,
εκτρέφονται δε μαζικά από πολυεθνικές, έχοντας αυτοσκοπό την κυκλοφορία του χρήματος
και την συνεχή ανάπτυξη του καπιταλιστικού καταναλωτισμού, είναι συνθήκες που καθιστούν
την ανθρωπότητα ανασφαλή και ευάλωτη, συνθήκες τρομοκρατίας.
Η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου μετατρέπεται σε παγκοσμιοποίηση της κουλτούρας των πολυεθνικών
