Πόλεμος στην Ευρώπη: Γαία πυρί μιχθήτω –Ρωσία και ΗΠΑ προς νέα Γιάλτα...

«Δημοσιογράφος: Περισσότερα από 500.000 παιδιά έχουν πεθάνει στο Ιράκ εξαιτίας του εμπάργκο. Πιστεύετε ότι δικαιολογείται;

Μαντλίν Ολμπράιτ: Ήταν μια δύσκολη επιλογή. Αλλά νομίζω ότι άξιζε τον κόπο…»

(από συνέντευξη στο NBC το 1996).

«Λίγο» πριν το «τέλος» της «πανδημίας», και ενώ η ενεργειακή «κρίση» εντείνεται, η εισβολή του ρωσικού κράτους στην Ουκρανία (κατά την γνώμη μας με την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ) είναι το επόμενο «σκαλί» για την «επικαιροποίηση» της παγκόσμιας κυριαρχικής τάξης.

«Το τέλος της ιστορίας» όχι μόνο δεν ήρθε με την βίαιη διάλυση και των τελευταίων ψυχροπολεμικών μορφωμάτων, όπως η Γιουγκοσλαβία, και την ένταξη στην δυτική σφαίρα επιρροής αρκετών πρώην χωρών του ανατολικού μπλοκ, όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Λετονία, η Εσθονία και η Λιθουανία που επέλεξαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ το 2004. Αντίθετα, παλιές διαιρέσεις εμφανίζονται και πάλι σαν τα φαντάσματα ενός κόσμου, που υποτίθεται είχε ξορκίσει η επικράτηση του δυτικού μοντέλου κυριαρχίας υπό την αυτοκρατορική ηγεσία των ΗΠΑ.

Η λέξεις σταθερότητα και ευημερία 30 χρόνια μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου, καθώς και οι περίφημοι ευρωμονόδρομοι ειρήνης και ασφάλειας αποδεικνύονται μακάβρια αστεία, όχι μόνο για τους κατοίκους της παρηκμασμένης «γηραιάς» Ηπείρου, αλλά για τον παγκόσμιο πληθυσμό. Ο παγκόσμιος πλούτος ξαναμοιράζεται, οι παγκόσμιες ύαινες της κυριαρχίας ανταγωνίζονται για τα ενεργειακά αποθέματα, τους διόδους μεταφοράς τους, τις θαλάσσιες προσβάσεις, το οικονομικό μεγαθήριο που λέγεται κινεζικό κράτος ηγείται τεσσάρων από τους 15 εξειδικευμένους οργανισμούς του ΟΗΕ, και το βρετανικό imperium αναβιώνει μέσα και από την συμμαχία Aucus στην οποία συμμετέχει μαζί με τις ΗΠΑ και την Αυστραλία.

Ερρίκο Μαλατέστα

«Το λέμε με ειλικρίνεια, όσο επώδυνο κι αν είναι. Φασίστες υπάρχουν και έξω από το φασιστικό κόμμα, υπάρχουν σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα κόμματα. Υπάρχουν συνεπώς παντού άτομα τα οποία αν και δεν είναι φασίστες (μπορεί να είναι και αντιφασίστες), έχουν φασιστική ψυχή, την ίδια δηλαδή επιθυμία για καταπίεση που χαρακτηρίζει τους φασίστες.» (Errico Malatesta, 28 Αυγούστου 1923, «Γιατί νίκησε ο φασισμός», Libero Accordo)

Στις 14 Δεκέμβρη του 1853 γεννιέται στην Santa Maria Capua Vetere της επαρχίας Caserta στη νότια Ιταλία, ο Errico Malatesta, ιστορική φυσιογνωμία του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Για μεγάλο μέρος της ζωής του βρισκόταν σε εξορία και συνολικά πέρασε πάνω από δέκα χρόνια στην φυλακή. Έγραψε και εξέδωσε ριζοσπαστικές εφημερίδες ενώ ήταν φίλος του Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν (Михаил Александрович Бакунин) με τον οποίο πρωτοσυναντήθηκε το 1872 συμμετέχοντας στην Αναρχική Διεθνή του St. Imier.

Ο Errico Malatesta ήταν αναρχικός με αρχές. Θα επέμενε πάντα στις αναρχικές αξίες όποια κι αν ήταν η κατάσταση.

«Ο αριθμός αυτών που δηλώνουν αναρχικοί σήμερα είναι τόσο μεγάλος και κάτω από το όνομα αναρχία κρύβονται θεωρίες τόσο διαφορετικές και αντιφατικές, ώστε θα είχαμε πραγματικά άδικο αν τα χάναμε όταν το κοινό, που δεν είναι εξοικειωμένο με τις ιδέες μας, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει αμέσως τις μεγάλες διαφορές που κρύβονται κάτω από την ίδια τη λέξη, μένει αδιάφορο στη προπαγάνδα μας και μας περιφρονεί. Δεν μπορούμε φυσικά να εμποδίσουμε τους άλλους να χρησιμοποιούν όποιο όνομα θέλουν όσο για το να σταματήσουμε εμείς να λεγόμαστε αναρχικοί. Αυτό δεν θα βοηθούσε σε τίποτα, γιατί ο κόσμος θα πίστευε απλούστατα ότι αλλάξαμε απόψεις. Αυτό που όλο και όλο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι να διαχωρίζουμε ξεκάθαρα τη θέση μας από όσους έχουν διαφορετική αντίληψη για την αναρχία και από όσους, αν και έχουν τις ίδιες θεωρητικές απόψεις με μας, βγάζουν από αυτές πρακτικά συμπεράσματα διαφορετικά από τα δικά μας. Ο διαχωρισμός της θέσης μας πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας ξεκάθαρης έκθεσης των ιδεών μας και της ειλικρινούς και αδιάκοπης επανάληψης των απόψεων μας για όλα τα γεγονότα που έρχονται σε αντίθεση με τις ιδέες και την ηθική μας, χωρίς να έχουμε στο μυαλό μας την υπεράσπιση κάποιου συγκεκριμένου προσώπου ή χώρου. Γιατί αυτή η δήθεν αλληλεγγύη ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ανήκουν και δεν θα μπορούσαν να ανήκουν στον ίδιο χώρο, υπήρξε ακριβώς ένα από τα βασικά αίτια της σύγχυσης.

Ὁ Μ. Μπακούνιν για τον χριστιανικό ἀναχωρητισμὸ

[…] εἰδαμε στοὺς πρῶτους αἰῶνες τοῦ χριστιανισμοῦ ὅτι ἅγιοι καὶ ἀκλόνητοι ἄνθρωποι, ποὺ εἶχαν πάρει στὰ σοβαρὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ τὴ σωτηρία τῶν δικῶν τους ψυχῶν, ἔσπασαν τοὺς κοινωνικοὺς δεσμούς τους, καί, μένοντας μακριὰ ἀπὸ κάθε συναλλαγὴ μὲ τὰ ἀνθρώπινα ὄντα, ἀναζήτησαν στὴ μοναξιὰ τὴν τελειότητα, τὴν ἀρετή, τὸν Θεό. Μὲ πολὺ μυαλὸ καὶ λογικὴ συνέπεια, ἔφτασαν νὰ βλέπουν τὴν κοινωνία σὰν πηγὴ διαφθορᾶς καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀπομόνωση τῆς ψυχῆς σὰν ὅρο ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐξαρτῶνται ὅλες οἱ ἀρετές. Ἂν ἔβγαιναν καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὴ μοναξιά τους, δὲν τὸ ἔκαναν ἐπειδὴ ἔνιωθαν τὴν ἀνάγκη τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ ἀπὸ γενναιοδωρία, ἀπὸ χριστιανικὴ ἀγάπη, τὴν ὁποία ἔνιωθαν γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους, πού, ἐξακολουθώντας νὰ διαφθείρονται μέσα στὸ κοινωνικὸ περιβάλλον τους, χρειάζονταν τὶς συμβουλές, τὶς προσευχὲς καὶ τὴν καθοδήγησή τους.

Σαν σήμερα:Οι ΗΠΑ εκτελούν τους Αναρχικούς Σάκο και Βαντσέτι

Αυτή κι είναι πίστη...

Οι μόνοι που πιστεύουν 

ότι υπάρχει κράτος στην Ελλάδα 

είναι οι... αναρχικοί.

Η «κουτσή πάπια», οι εκλογἐς και «τα μπάνια του λαού»

Όταν κάποια στιγμή, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και συγκεκριμένα το 1987 στενοί συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου εισηγήθηκαν την προσφυγή στις εκλογές μέσα στο καλοκαίρι, τότε εκείνος απάντησε με την γνωστή ιστορική πλέον φράση: «ε, να μη χαλάσουμε και τα μπάνια του λαού!».

Με την γνωστή του ικανότητα να καλοπιάνει τον λεγόμενο λαουτζίκο είχε κατανοήσει πόσο σημαντική είναι η σχέση του νεοέλληνα με το καλοκαίρι. Τα ελαφριά ρούχα, ο κάθετος ήλιος, το υπνωτιστικό μονότονο τραγούδι του τζίτζικα (που το χειμώνα δεν θα έχει να φάει, όπως προειδοποιούσε ο μύθος του Αισώπου), η γαλανή θάλασσα, η προσμονή έστω και ολιγοήμερων διακοπών, δεν είναι δυνατόν να διαταραχθεί από τα βλακώδη «διλήμματα» που σκαρφίζονται οι πολιτικοί κάθε τρεις και λίγο.

Η δυνατότητα τού να περνάς ωραία με πολύ λιγότερα χρήματα, χωρίς θέρμανση και χωρίς φροντιστήρια, αλλά και χωρίς τα σχολικά βάσανα για τους μπόμπιρες δεν προσφέρεται όλο το χρόνο και γι’ αυτό θεωρείται περίπου ιεροσυλία να έρθει κάποιος «σωτήρας της πατρίδας» και να τη μαγαρίσει. Ακόμα και επανάσταση (που λέει ο λόγος…) να ξεκινήσει στον ελλαδικό χώρο θα πρέπει οπωσδήποτε να ολοκληρωθεί το αργότερο ως τα μέσα Ιουνίου και να έχει ορκιστεί η επαναστατική κυβέρνηση, διότι οι επαναστάτες είναι και εκείνοι άνθρωποι και πρέπει να πλατσουρίσουν στα καταγάλανα νερά.

Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων

τοῦ Ὀκτάβ Μιρμπώ
Ἐκδόσεις Ἄγρα / σελ. 40
Ἔτος ἔκδοσης 2014

Σὲ αὐτὴν τὴν καλαίσθητη ἔκδοση μικροῦ σχήματος περιλαμβάνονται δύο αὐτοτελὴ κείμενα, ὅπου τὸ ἕνα συμπληρώνει τὸ ἄλλο. Τὸ πρῶτο, Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων (La Grève des électeurs) ἐκδόθηκε στὶς 28 Νοεμβρίου 1888 στὴν ἐφημερίδα Le Figaro. Τό δεύτερο, ὑπὸ τὸν τίτλο Πρελούδιο (Prélude), δημοσιεύθηκε καὶ αὐτὸ στὴν Le Figaro, ἐξήμισυ μῆνες ἀργότερα, στὶς 14 Ἰουλίου 1889. Στήν ἔκδοση, ὑπάρχει ἐπίσης καὶ μία συνοπτικὴ παρουσίαση γιὰ  τὸν συγγραφέα.

Τὰ δύο αὐτὰ κείμενα εἶναι ἀποτελέσματα ὥριμης ἀναρχικῆς σκέψης. Ὁ Μιρμπώ, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀναρχίας κατανοεῖ καὶ ἀναδεικνύει τὴν ψηφοφορία καὶ τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες ὡς μία ὁλοφάνερη ἀπάτη, μὲ τὴν ὁποία οἱ κρατοῦντες ἀποκτοῦν χωρὶς ἰδιαίτερο κόστος τὴν συγκατάθεση αὐτῶν τοὺς ὁποίους καταπιέζουν καὶ ἐκμεταλλεύονται.

Ὁ Οκτὰβ Μιρμπὼ (16 Φεβρουαρίου 1848-16 Φεβρουαρίου 1917) ἔχει περάσει ἀπὸ τὰ σαράντα κύματα τῆς σύγχρονης μὲ αὐτὸν σκέψης καὶ στάσης πάνω σὲ καίρια ζητήματα. Ἀρχικὰ βασιλικός, καθολικὸς καὶ ἀντισημίτης, ἐξέφρασε στὴν συνέχεια τὶς πλέον ἐλευθεριακές ἰδέες στὰ ἄρθρα, στὰ μυθιστορήματα καὶ τὰ θεατρικὰ ἔργα του. Μέσα ἀπὸ οὐσιαστικὲς διεργασίες καὶ διαδικασίες προσέγγισε καὶ οἰκειοποιήθηκε τὶς ἀναρχικὲς ἰδέες, ἐρχόμενος ἔτσι σὲ ἀντίθεση μὲ ὅλες τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες. Πρόκειται γιὰ ἕνα δημιουργικὸ ἄτομο, τὸ ὁποῖο συμμετεῖχε μὲ ὀξυδέρκεια, ἔντονη κριτικὴ καὶ καυστικὴ διάθεση, ἀλλὰ συγχρόνως μὲ μεγάλη εὐαισθησία, σὲ ὅλες τὶς μεγάλες πνευματικές, αἰσθητικές, κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς διαμάχες τῆς ἐποχῆς του μὲ σκοπὸ νὰ συμβάλει στὴν πνευματικὴ ἀπελευθέρωση καὶ ἀνάπτυξη τῆς συνείδησης τῶν συγχρόνων του.

Κατερίνα Γώγου: Είμαι Ελληνίδα. Το πεπρωμένο μου είναι η Ελλάδα.Το όνομά μου είναι Οδύσσεια

Του Δημήτρη  Ναπ. Γιαννάτου

Συνειδητοποιώ ολοένα περισσότερο, γιατί το τελευταίο βιβλίο της Γώγου : «Με λένε Οδύσσεια», δεν έτυχε της αναγνώρισης που του έπρεπε. Βιβλίο τραγικό όσο και τα υπόλοιπα, αλλά συνάμα και το πιο βαθύ, το πιο αυτοβιογραφικό, το πιο ελληνικό! Είχε θαρρώ, απαγορευμένες ελληνικές λέξεις και ιστορίες, για τους ατομικιστές νομάδες των εξαρχειώτικων περιθωρίων, που βυθισμένοι μέσα στο ναρκισσισμό μιας  μηδενιστικής «αναρχίας»,  αδυνατούν να συλλάβουν ότι είναι άλλο αναρχικός στην Ελλάδα και άλλο Έλληνας αναρχικός. Δεν θα μιλήσω για τα προσωπικά βιώματα και το τραύμα της Γώγου. Τις μικρότητες και τις μεγαλοσύνες της. Το βαθιά πληγωμένο βίωμα από την γέννησή της σχεδόν! Εκείνη τα εξιστορεί καλύτερα στα ποιητικά βιβλία της. Ψυχή πονεμένη, γι’αυτό ξέρει να ζυγώνει τον Καζαντζίδη στα μονοπάτια της πατρίδας μας. Το περιθώριο, η απομόνωση και ο λυγμός της αγαλήνευτα, σε ραντεβού με την Ελλάδα και τον αγώνα της να επιβιώσει. Με αναστοχασμό μεγάλο…!

Αντί-εκλογική συγκέντρωση στα Προπύλαια

Την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2019, στις 5.30 το απόγευμα, θα πραγματοποιηθεί αντί-εκλογική συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Η συγκέντρωση οργανώνεται από την Αναρχική Αρχειοθήκη, εν όψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου.

Πολιτισμός σε παρακμή…

Ανάρτηση από: https://geromorias.blogspot.com

Το όνειδος των Πρεσπών, οι χρήσιμες κινηματικές υπηρεσίες και οι «Νταλάρες των Εξαρχείων»

...Δημιουργούν για τους λόγους αυτούς, με κάθε επισημότητα, μια νέα πολιτισμική ταυτότητα, η οποία πλέον αναγνωρίζεται κι από το Ελλαδικό κράτος, αυτή του «Μακεδόνα» ...

...Κι όπως συμβαίνει πάντοτε, αυτοί που «θα πληρώσουν το μάρμαρο» θα είναι οι εξουσιαζόμενοι, τόσο στα καθ’ ημάς, όσο και στη Βαρδαρία. Είτε πρέπει να αλλοτριωθούν μέσα από οικονομικά ανταλλάγματα .....είτε να κατασταλούν αγρίως... Όλα τα εξουσιαστικά «εργαλεία», ειδικά όσα μπορούν να παρουσιαστούν ως «αυθόρμητα», «στο όνομα της αυτοδιάθεσης των μειονοτήτων και του ανθρωπισμού», θα είναι, για άλλη μια φορά, ιδιαιτέρως χρήσιμα...

...Για πες μας, αν θέλεις, κύριε Θ. Παπακωνσταντίνου, οι Ιταλοί αναρχικοί, αν και διεθνιστές, των αρχών του 20ου αιώνα, που τόσο εξυμνείς στο ειλικρινώς εξαίρετο άσμα σου Ο Σαν Μικέλε έχει έναν Κόκορα, δεν είχαν πατρίδα; Ήταν απάτριδες; Δεν θεωρούσαν εαυτούς Ιταλούς; Είχαν παραδόσει ως μίασμα την πολιτισμική τους ταυτότητα στους κρατιστές ή, αντιθέτως, το να την διατηρήσουν αυτούσια υπήρξε κομμάτι του κοινωνικού τους αγώνα; Μήπως δεν έχεις καταλάβει εσύ κάτι ορθά; Ή μήπως οι αφελείς δεν έχουν αντιληφθεί ότι κάποιοι «Νταλάρες» των ημερών μας, πάνω από το ατομικό τους οικονομικό κέρδος δεν βάζουν τίποτα και κανέναν;"...

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Το όνειδος των Πρεσπών, οι χρήσιμες κινηματικές υπηρεσίες και οι «Νταλάρες των Εξαρχείων»

Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 190, Φεβρουάριος 2019

Πώς; Είσαι αντίθετος με τη συμφωνία των Πρεσπών; Σοβαρολογείς τώρα; Δεν χειροκροτείς, δεν ζητωκραυγάζεις για αυτή την κολοσσιαία νίκη του διεθνισμού, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των λοιπών υπερκρατικών ομοούσιων παραφυάδων τους; Ε, είσαι «φασίστας»! Είσαι «φασισταριό του κέρατα, ταγματασφαλίτης, γκεσταπίτης, στέλεχος των Ες-Ες» κι ολίγα σου λέγω! Σε παρακαλώ, μην προσπαθείς να δικαιολογηθείς, δεν θέλω να ακούσω κουβέντα. Όποιος δεν συμφωνεί με την κυβέρνηση, δεν συμφωνεί και με την «πραγματικότητα». Τόσο απλό είναι. Ασφαλώς και κάνω πνεύμα…

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

Αναδημοσιεύουμε την εξαιρετική ανάλυση του ιστότοπου, https://anarchypress.wordpress.com, της αναρχικής συλλογικότητας Πυργῖται, όπου αποσαφηνίζονται οι όροι εθνισμός και εθνικισμός, καθώς και φασισμός - αντιφασισμός με τους οποίους κάποιοι συνειδητά ή από άγνοια οδηγούν τους πολίτες σε μια ακραία πόλωση.

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας.

Έχοντας αναφέρει το παραπάνω, δεν αγνοούμε πως στο συλλαλητήριο συμμετείχαν – φυσικά – άπαντες οι εθνικιστές, αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν το «εσωτερικό χρώμα» της κινητοποίησης παρά μόνον, ίσως, το επίχρισμά της. Σε 300 – 400 χιλιάδες κόσμου (με μια μάλλον προσγειωμένη εκτίμηση) η παρουσία τους ήταν μειοψηφική και η ανάδειξή τους προήλθε κυρίως από την προσοχή που, βεβαίως, τους έδωσαν οι «αντίπαλοί» τους ως απόπειρα δικής τους άμυνας.

Το εμπόριο ναρκωτικών γίνεται από το κράτος και τα τσιράκια του

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μία προκήρυξη που μοιράσθηκε, προ δεκαετίας-, από αναρχικούς μαθητές, στην Θεσσαλονίκη και δημοσιεύθηκε στο φύλλο Νο 72 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Σκοπός, από τα παλαιότερα χρόνια, κάθε κρατικής εξουσίας ήταν η καταστολή κάθε κοινωνικού κινήματος που ανθούσε και ήταν απειλητικό για τους εξουσιαστές. Τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η καταστολή πήρε και την μορφή της διάδοσης ναρκωτικών, χημικών ουσιών, που οδηγούν τον χρήστη στον πνευματικό και σωματικό θάνατο.

Στο στόχαστρο των κυριάρχων βρίσκονται κατά κύριο λόγο τα άτομα νεαρής ηλικίας, παιδιά που μπροστά τους έχουν όλο τον χρόνο να αντιδράσουν, να ταχθούν ενάντια στο κράτος και να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος για κοινωνικές εξεγέρσεις. Έτσι λοιπόν το κρατικό κτήνος, με διάφορους μηχανισμούς, αλλά και με τα ναρκωτικά, προσπαθεί να κάνει τα παιδιά υποχείρια του.

Μέσα στην καθημερινή εξοντωτική ρουτίνα, το καταπιεστικό σχολικό σύστημα και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που κάθε παιδί έχει στην διάθεση του, προβάλλονται τα ναρκωτικά ως μια διέξοδος, μια λύση αναγκαία για την «απόδραση» από την ρουτίνα. Έτσι η εξουσία εκστρατεύει με όλα τα δυνατά μέσα: μπάτσους, ντίλερ, μαφιόζους, κρατικούς υπαλλήλους κ.ά. για να στρατολογήσει μελλοντικά θύματα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα πρότυπα της κατανάλωσης, του lifestyle, της ελεγχόμενης μαστούρας, της υποταγής στη μισθωτή σκλαβιά και τους άλλους θεσμούς, συμπληρώνουν το τοπίο της νάρκωσης και διευκολύνουν την παραίτηση του ανθρώπου από τη ζωή.

«Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!»

Με αφορμή την επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» στα Εξάρχεια ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν) γράφει την άποψή του.

Ακολουθεί όλο το άρθρο του: 

Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!

Η επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» είναι πράξη φασιστική!

«Υπάρχουν όμως και κάποιες/οι που δεν ξεχνούν. Για εμάς, τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς. Δε χωράμε στην εθνική ενότητα, δε συμπαθούμε κανένα πατριώτη, δε θέλουμε την εθνική σας αφήγηση, αυτό που θέλουμε είναι να σας κάνουμε τη ζωή πιο δύσκολη, και να σας τσεκουρώσουμε τα εθνικά σας όνειρα. Γι’ αυτό, επιλέξαμε στις 31/5/2018 να επιτεθούμε καταδρομικά και να «ανακαινίσουμε» τη βιτρίνα του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου.»

Όταν στις 31 Γενάρη του 2006 μια μικρή ομάδα αναρχικών συντρόφων αποφασίσαμε να εκφράσουμε την διαφωνία και την απέχθειά μας μας για το σίχαμα του ψευτοαναρχικού κουφαριού που ξυλοκόπησε τον(τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ ) Χρήστο Πολυζωγόπουλο και τον Σάββα Ρομπόλη στην οδό Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, μοιράσαμε μια προκήρυξη έξω από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν χτυπημένος άγρια ο Πολυζωγόπουλος και στην οποία γράφαμε με δύο σειρές κείμενο πώς:

ΔΕΝ υπάρχει αναρχοφασισμός,υπάρχει αναρχία και φασισμός και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του για αυτήν την ΑΛΗΤΕΙΑ που διαπράχθηκε

Από τότε κύλησε αρκετό παρόμοιο «νερό δηλητήριο» στον μύλο του Φασισμού στα Εξάρχεια αποδεικνύοντας πώς η Αναρχική ηθική και ευγένεια που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την άλλη άποψη ΔΕΝ κατοικούν πλέον στην περιοχή! Έχω αναφερθεί αρκετές φορές σε αυτή την Αθλιότητα, Ντροπή και Βαρβαρότητα που υποδύεται τον «αναρχικό» και τον «αντιεξουσιαστή» για να νομιμοποιήσει και να επιβάλλει την εμμονή του, ένα καθεστώς «απόλυτης και μόνης αλήθειας» στην γειτονιά των Εξαρχείων (που έχει Ιστορία που δεν την έχουν γράψει ανεγκέφαλοι και τραμπούκοι), για να κάνει θεσμό το δόγμα του Φασισμού «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας»!

Σιατίστης Παύλος: Προς αναρχικούς «Δεύτε και Διαλεχθώμεν»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου

Μέ έκπληξη διαπίστωσα την καταστροφή πού δημιουργήθηκε στό κτίριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως ἀπό κάποιους πού ἔβαλαν γκαζάκια καί προκάλεσαν ἔκρηξη καλυπτόμενοι ἀπό τό σκοτάδι τῆς νύκτας.

Διάβασα ἐπίσης ὅτι κάποιοι ἀνέλαβαν τήν εὐθύνη καί ἔβαλαν τήν ὑπογραφή τους στήν ἀνακοίνωση τους μέ τήν ἔνδειξη «ἀναρχικοί/ές» καί μέ τήν δικαιολογία ὅτι «εἶναι μιά πράξη ἀντίστασης στήν φασιστική στάση πού δείχνει ἡ Ἐκκλησία καί συμπάθεια πού ἔχει σέ φασιστικά μορφώματα ὅπως ἡ Χρυσή Αὐγή κλπ».

Τί νά σχολιάσεις; Τήν πράξη ἤ τήν δικαιολογία; Ἡ μία χειρότερη ἀπό τήν ἄλλη καί μάλιστα ἄν ἐξειδικεύσουμε τά πράγματα.

Τό κτίριο τό ὁποῖο οἱ ἀναρχικοί, καί γιά τήν ἀκρίβεια κακοποιοί, ἐπεχείρησαν νά καταστρέψουν στεγάζει τήν καρδιά μιᾶς πηγῆς ἀγάπης πού ἐκτοξεύεται πρός κάθε κατεύθυνση.

Ἡ συγκεκριμένη Μητρόπολη δημιουργήθηκε στίς πτωχές συνοικίες τῆς Δυτικῆς Θεσσαλονίκης, ἕνα χῶρο ξεχασμένο ἀπό τήν ὑπόλοιπη πόλη καί συμπορεύτηκε μέ τήν φτώχεια καί τίς δοκιμασίες αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.

Ασκήσεις εθνικισμού και λατρεία της πολυπολιτισμικότητας: Η κυριαρχία επελαύνει…

«Οι ειρηνιστές και οικουμενιστές ή «ευρωπαϊστές» έχουν τον δικό τους τρόπο για να παρακάμπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες. Φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές, αφού ξεπέρασαν τους «εθνικούς αταβισμούς» και συμπορεύονται με τη νέα παγκόσμια κατάσταση, όπου τάχα το εμπόριο και ο διάλογος θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο. Οι θέσεις, όμως, αυτές διόλου δεν είναι ρεαλιστικότερες από τις πομφόλυγες του εθνικισμού, συνιστούν απλώς την αντίστροφη ιδεολογία, και μάλιστα μιαν ιδεολογία διόλου πρωτότυπη, αφού δεν περιέχει παρά κοινοτοπίες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού διατυπωμένες πριν από 300 χρόνια και διαψευσμένες επανειλημμένα έκτοτε. Όντας ιδεολογία, εκπληρώνουν και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επιτρέπουν σε «προοδευτικούς» διανοούμενους ελαφρών βαρών και σε αστείους δημοσιογραφίσκους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών· συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος έσχατων ιστορικών ευθυνών». (Π. Κονδύλης)

Η αρχική σημασία της λέξης «πατρίδα» σε αρκετές γλώσσες (Heimat, Homeland, Patrie, Patria), αφορούσε αποκλειστικά την αρχική καταγωγή. Η αναφορά στην «πατρίδα», έκφραζε μια θεμελιώδη ανθρώπινη προτίμηση για το οικείο, μια βαθύτερη πίστη στην πατρική γη, στους ισχυρούς δεσμούς μ’ αυτή και σ’ όσα δημιουργήθηκαν σε συνθήκες ελευθερίας από μια φυλή, ένα γένος ή μια κοινότητα ανθρώπων. Ο βίαιος ξεριζωμός, επειδή ακριβώς έτεινε στην καταστροφή της συλλογικής μνήμης, της δημιουργικής παράδοσης σ’ όλες της εκφράσεις, θεωρούνταν –και δικαίως– ότι έτεινε στην καταστροφή των ισχυρών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων, που διαβίωναν από κοινού σ’ έναν τόπο.

Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκορα (1972) – Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι

Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια ομάδα αναρχικών εισβάλλει σ’ ένα χωριό του ιταλικού Νότου και προσπαθεί να πείσει τους χωρικούς να ενστερνιστούν τις αρχές της κολεκτιβοποίησης. Οι χωρικοί όχι μόνον μένουν απαθείς στο επαναστατικό κάλεσμα, αλλά καλούν και τις Αρχές, οι αναρχικοί συλλαμβάνονται και ο αρχηγός τους Τζούλιο Μανιέρι καταδικάζεται σε θάνατο. Τελικά η ποινή του μετατρέπεται την ύστατη στιγμή σε ισόβια και κλείνεται στη φυλακή σε απόλυτη απομόνωση και χωρίς δικαίωμα γραφής, ανάγνωσης ή οποιασδήποτε επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.

Για να επιβιώσει χωρίς να τρελαθεί, υιοθετεί ένα τελετουργικό φανταστικών καθηκόντων και πνευματικών ασκήσεων, το οποίο εκτελεί απαρέγκλιτα με μια εξαιρετικά αυστηρή πειθαρχία που επιβάλλει στον εαυτό του. Όταν μετά από δέκα χρόνια εγκλεισμού μεταφέρεται σε μια άλλη φυλακή, στη διάρκεια της μετακίνησής του έχει την ευκαιρία να μιλήσει για πρώτη φορά με μια ομάδα νεότερων πολιτικών κρατουμένων. Με την επαφή του αυτή αντιλαμβάνεται, όχι μόνον το χιμαιρικό και ουτοπικό χαρακτήρα των ιδεών του, αλλά και πως αποτελεί πια ένα απολίθωμα του παρελθόντος, καθώς η κοινωνική πραγματικότητα, όπως και τα νέα δεδομένα του επαναστατικού κινήματος, τον έχουν ξεπεράσει.

Περί κάποιων συνθημάτων και άλλων δαιμονίων

Σε τοίχους της Θεσσαλονίκης συναντάμε κατά καιρούς διάφορα «αντιεξουσιαστικού» περιεχομένου συνθήματα, που το νόημά τους σίγουρα προβληματίζει, αν δε δημιουργεί και πρόβλημα σε σχέση με τις απόψεις και πρακτικές των αναρχικών για τους κοινωνικούς αγώνες. Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα, αν και επιφυλασσόμαστε για την «πατρότητά» τους, είναι το «ΚΟΜΜΕΝΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΜΟΝΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ» ή το «ΝΑ ΑΠΕΛΑΘΟΥΝ ΟΙ 450.000 ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ».

Αν και φαίνεται ίσως λίγο υπερβολικό να γράφονται κείμενα για να σχολιαστούν συνθήματα, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο στη συγκεκριμένη περίπτωση να το κάνουμε, γιατί ένα σύνθημα δεν συνοδεύεται από επιχειρηματολογία και σε μία απλή φράση συμπεριλαμβάνεται περιεκτικά όλο το νόημά του. Έτσι, δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις σε οποιονδήποτε διαβάζει τέτοιες φράσεις γραμμένες σε προκηρύξεις, κείμενα κτλ. και μπορούν να δημιουργηθούν τελείως διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για το περιεχόμενο των αναρχικών προτάσεων. Και λέμε αναρχικές προτάσεις, επειδή, όσοι γράφουν τέτοια συνθήματα, αν και αποφεύγουν κατά κόρον να αυτο-προσδιοριστούν ως αναρχικοί, σε κάποιες περιστάσεις δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν τον όρο, και μάλιστα ίσως και ισοπεδωτικά (εκπροσωπώντας δηλαδή όλους τους αναρχικούς).

Κατ’ αρχήν το σύνθημα αυτό αναγνωρίζει στο κράτος το δικαίωμα να κόβει το ρεύμα και το νερό και καλεί μάλιστα το κράτος να το πράξει μόνο στα αφεντικά (Ποιους δηλαδή; Όσους π.χ. έχουν μαγαζιά; Ή μήπως σε στελέχη του συστήματος, δηλαδή στα σπίτια των καπιταλιστών για παράδειγμα, εμπεριέχοντας και το νερό και το ρεύμα των οικογενειών τους;). Δηλαδή στο πρόταγμα κάποιων καταλήψεων εμφανίζεται να κόβεται το νερό και το ρεύμα, (που σε άλλες κινητοποιήσεις εμφανίζονται ως κοινωνικά αγαθά) και μάλιστα από τον ειδικό, δηλαδή το κράτος, και αυτό σε ένα ασαφές πλαίσιο. Δηλαδή ισχύει για «τα κακά αφεντικά».

Φιλελευθερισμός και αναρχισμός

Του Θανάση Τσιριγώτη

Υπάρχει μια διαδεδομένη παραδοχή, ένα κατά συνθήκη ψεύδος. Πως δηλαδή ο φιλελευθερισμός σαν θεωρητική και πολιτική φιλοσοφία είναι αντίθετος με την ατομική τρομοκρατία. Πρόκειται περί μιας ιστορικοπολιτικής ανορθογραφίας που δεν έχει -κατά τη γνώμη μας- καμία σχέση με μία προσεκτική ανάγνωση των γεγονότων. Ο φιλελευθερισμός σαν η πιο συνεκτική θεωρητικοφιλοσοφική βάση του αστικού κόσμου έχει ως θεμέλιό του την εξύψωση  του εγώ. Ο συνεπής φιλελεύθερος θέτει το άτομο πάνω από το σύνολο, την προσωπικότητα, τα θέλω, τα γούστα και τα χαρίσματά του πάνω -και σε σύγκρουση- από όλους. Ακριβώς όπως φιλοσοφικά κάνει ο συνεπής αναρχικός είτε κουβαλάει όπλα είτε όχι.

Ο Κ.Μαρξ ασκούσε κριτική στον Μαξ Στίρνερ ακριβώς πάνω σ’ αυτό το σημείο. Οι μαρξιστές θέτουν ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας, την κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα και ο Β.Ι.Λένιν με διορατικότητα και επιμονή υποστήριζε την οργάνωση των εργατών στο κομμουνιστικό κόμμα, κόντρα στον ατομικισμό και τον μικροαστικό εξεγερτισμό. Τι λέει ο φιλοσοφικός φιλελευθερισμός; Κανένας φραγμός στα δικαιώματα του ενός, ο θάνατος σου η ζωή μου, κοινωνικός δαρβινισμός (οι ισχυροί θα επιζήσουν), αυτά που πήγε ως την άκρη ο αστός φιλόσοφος και μηδενιστής Φ.Νίτσε, αγαπημένος –όχι τυχαία- των αναρχοαυθόρμητων. Τι λέει αντίστοιχα ο συνεπής και διαβασμένος αναρχικός; Το εγώ, η προσωπικότητα και τα στιγμιαία θέλω μου βρίσκονται πάνω  από όλα, μισώ την οργάνωση, φτύνω την επαναστατική ιεραρχία, αδιαφορώ για το πολιτικό και το κοινωνικό «πρέπει».

Ιεραπόστολοι του Υπερμοντέρνου Κεφαλαίου

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

«Είμαστε οι άρρωστοι αυτής της κοινωνίας. Τα λάθη της φύσης. Η ντροπή της οικογένειας. Αυτοί που δεν στριμώχνονται να μεταλάβουν. Κι αυτές που δεν αντέχουν στις επιλογές που δίνουνε τα ράφια. Οι ανώμαλες. Είμαστε τα αγόρια που δεν πάνε στον στρατό. Και τα κορίτσια που δεν ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Οι προδότες του έθνους. Κι αυτές που δεν χωράνε στην «άγια ελληνική οικογένεια» και τις αξίες της. Και είμαστε οργισμένες: Με τον σεξιστικό οχετό που καταπνίγει τον δημόσιο λόγο από αριστερά ως τα δεξιά. Με κάθε ομοφοβικό κατακάθι που προσπαθεί να επιβάλει την κανονικότητά του πάνω στα σώματα και τις επιθυμίες μας. Με όσους μας θέλουν ισχυρές στους νόμους και ανίσχυρες στους δρόμους. Οι έμφυλες αρνήσεις μας ασφυκτιούν στην πατρική αγκαλιά του κράτους. Διαδήλωση Παρασκευή 27.10 στις 18:00 Καμάρα».

[Φάμπρικα Υφανέτ,

Κατάληψη Αντιεξουσιαστών Θεσσαλονίκης].

Αυτή η αφίσα κυκλοφοράει εδώ και μερικές μέρες στους τοίχους της Θεσσαλονίκης· είναι μια από τις δεκάδες που έχει βγάλει η συγκεκριμένη κατάληψη από την αρχή της ύπαρξής της, η οποία διαλέγει να στοχοποιήσει όχι τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση, την κρατική εξουσία, αλλά την «κοινότητα του έθνους»: Μια φαντασιακή κοινότητα του έθνους, ωστόσο, και όχι τη συγκεκριμένη του πραγματικότητα έτσι όπως αυτή αναδύεται μέσα στη μνημονιακή Ελλάδα.