Δρ. Θεολογίας
Του Ευαγγελισμού σήμερα. Που πάει να
πει, γιορτάζουμε επειδή έχουμε Καλά Νέα: ότι ο θάνατος θα νικηθεί! Τι νόημα
έχει άλλωστε να γιορτάζεις, αν το σήμερά σου δεν το ποτίζει η βροχή από το
μέλλον;
Ο Ευαγγελισμός βοά ότι ζυγώνει
Πάσχα. Μα αυτό σημαίνει κάτι πολύ ιδιαίτερο και πολύ σημαντικό για τη φετινή
συγκυρία μας. Πάσχα είναι το ριζικά νέο, αυτό που δεν έχει ξαναϋπάρξει.
Ανάσταση δεν είναι το ξαναζωντάνεμα στην πρότερη κατάσταση (αυτό θα ήταν σαν
την φρικτή αθανασία του Σίσυφου). Ανάσταση είναι το πέρα κι από την πρότερη
κατάσταση: συντριβή κάθε λογής θανάτου. Σήμερα όλοι λαχταράμε να νικηθεί ο ιός,
και κανείς μας δεν θέλει να πάει απ' αυτόν. Σ' αυτήν όμως την (απόλυτα ανθρώπινη)
λαχτάρα φωλιάζει ένας κίνδυνος: να θεωρηθεί κανονικότητα η πρότερη κατάσταση! Ε
όχι, δεν είναι κανονικότητα η αποθέωση του εγωισμού ως κλειδιού για την
επιτυχία, η επιτυχία ως λεηλασία του κοινωνικού, ο δαρβινισμός ως ατμομηχανή
της ανάπτυξης, τα ιερά είδωλα στη θέση του ζωντανού Χριστού...
Ο εγκλεισμός στο σπίτι ευνοεί τον
ύπνο, μα εδώ χρειάζονται αγρυπνίες για το έκτακτο και για το άτακτο. Το έκτακτο
να μη θρονιαστεί θεσμικά, κι ο άτακτος Προμηθέας να μην "ξεχαστεί"
στον Καύκασο. Τη Δημοκρατία και τα μάτια μας...
