Ο «έντιμος συμβιβασμός» των δανειστών

Η αξιολόγηση, οι «αντιθέσεις» ΔΝΤ- Ευρωπαίων και η διολίσθηση από την «αναδιάρθρωση» στην «αναδιαμόρφωση» του χρέους.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οι επικεφαλής του κουαρτέτου των «θεσμών» βρέθηκαν πάλι στην Αθήνα, έπειτα από μεγάλο διάστημα «αποτοξίνωσης» από το ελληνικό ζήτημα. Βρέθηκαν όμως για λίγο. Μια εβδομάδα όλη κι όλη. Για αναγνωριστικές επαφές. Βάσει του (αισιόδοξου) σεναρίου που έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση, το χρονοδιάγραμμα της αξιολόγησης επιμηκύνεται σε περίπου 2 μήνες: Μετά την πρώτη αναγνωριστική εβδομάδα, οι επικεφαλής του κουαρτέτου διακόπτουν για μια εβδομάδα, στη διάρκεια της οποίας θα συνεδριάσει το Eurogroup (11/2) και θα αποφασίσει επί της «εξεταστέας ύλης». 

Επιστρέφουν στην Αθήνα (από 15/2) για δυο εβδομάδες διαβούλευσης (κυρίως επί ασφαλιστικού, κόκκινων δανείων, ταμείου ιδιωτικοποιήσεων, δημοσιονομικών μέτρων 2016-2018- Μεσοπρόθεσμο). Αν έχει υπάρξει σύγκλιση, πρέπει να ακολουθήσει νομοθέτηση μέχρι τις 7 Μαρτίου, οπότε συνεδριάζει ξανά το Eurogroup. Κι επειδή μεσολαβεί καθολικό Πάσχα, σε περίπτωση εμπλοκής το χρονοδιάγραμμα της αξιολόγησης μπορεί να παραταθεί μέχρι 22/4, οπότε είναι προγραμματισμένο το επόμενο Eurogroup.

Η μετάλλαξη του Αλέξη Τσίπρα

Του Γιώργου Δελαστίκ



Φρίκη αισθάνθηκε ο αριστερός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, ακούγοντας τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να καθορίζει τη Δευτέρα, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του, τις προτεραιότητες της κυβέρνησής του: «Τους επόμενους κρίσιμους είκοσι (!) μήνες έχουμε, μετά την ταχύτατη και επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, τρεις άμεσες προτεραιότητες: Την απομείωση του χρέους, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την προσέλκυση ξένων ιδιωτικών επενδύσεων». 

Ο πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή στον επόμενο πάνω από ενάμισι χρόνο θα ασχολείται με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων! Θυμόσαστε τι έλεγε ο Τσίπρας το Φεβρουάριο, όταν έκανε τις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Να σας θυμίσουμε κάποια πράγματα εμείς: «Θεσπίζουμε το αφορολόγητο όριο στα 12.000 ευρώ» είχε διακηρύξει. «Καταργούμε τον ΕΝΦΙΑ... Το 2015 δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ – και αυτό είναι δέσμευση» είχε υπογραμμίσει. «Καμιά μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων» είχε υποσχεθεί, προσθέτοντας: «Πρώτο μέτρο για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων, η επαναχορήγηση δέκατης τρίτης σύνταξης ως δώρο Χριστουγέννων στο τέλος του 2015, σε όποιους λαμβάνουν συντάξεις χαμηλότερες των 700 ευρώ μηνιαίως». Είχε ακόμη πει ο Αλέξης Τσίπρας το Φεβρουάριο: «Το ίδιο πιστοί θα μείνουμε και στη δέσμευσή μας για αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ. Αυτή η αύξηση όμως θα γίνει σταδιακά μέχρι το 2016». Δεν τήρησε απολύτως καμιά από αυτές τις υποσχέσεις του. Τις εξαφάνισε όλες αυτή τη φορά! Όλες ανεξαιρέτως!

Τι μας αποκαλύπτουν οι τελευταίες ομιλίες του κ. Αλ. Τσίπρα

Του Λευτέρη Ριζά

Τις τελευταίες ημέρες ο πρωθυπουργός μας κ. Αλ. Τσίπρας εκφώνησε τρεις σημαντικές ομιλίες: δύο στον ΟΗΕ [μίλησε βέβαια και στους ομογενείς αλλά αυτή δεν την λογαριάζουμε, όπως και αυτή με τον Κλίντον] και μια στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια θα σταθούμε πρώτα σε αυτήν, την τελευταία και μετά σε αυτές στον ΟΗΕ.

       Είπε, μιλώντας στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ:

       «Βρισκόμαστε σήμερα εδώ μετά από μια δύσκολη αλλά νικηφόρα εκλογική μάχη. Δεν πετάμε στα σύννεφα αλλά δικαιούμαστε να είμαστε χαρούμενοι και να αισθανόμαστε δικαιωμένοι από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Διότι ο ελληνικός λαός δικαίωσε με τη κρίση και το σκληρό και έντιμο αγώνα που δώσαμε για να υπερασπιστούμε το δίκιο του τη περίοδο της διαπραγμάτευσης αλλά και τη δύσκολη επιλογή να προχωρήσουμε σε έναν συμβιβασμό, σε μια συμφωνία με τους εταίρους μας».

       Ο κ. Τσίπρας διαρκώς επαναλαμβάνει τις λέξη «μάχη», «αγώνα» για να περιγράψει, δικαιολογήσει, νομιμοποιήσει τις ενέργειες του στο διάστημα από τον σχηματισμό της «για πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης» μέχρι τώρα  και να συσπειρώσει γύρω από τον ίδιο και την κυβέρνηση του, ελληνικό λαό. Προσέξτε: δεν λέω και γύρω από το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτό στην πραγματικότητα το έχει καταργήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΚΕ του, η Πολιτική Γραμματεία του, οι οργανώσεις του και τα μέλη τους δεν παίζουν πια κανένα ρόλο. Ο ρόλος τους ήτανε να τον φέρουν στην εξουσία. Μόλις τον έφεραν δεν είχαν τίποτα άλλο να προσφέρουν και να κάνουν. Προπαντός δεν έπαιξαν απολύτως κανένα ρόλο στις πολιτικές ενέργειες του. Αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει πρώτα – πρώτα τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να παίζουν το ρόλο της «γλάστρας» και του απλού παλαμοκρούστη των όποιων λόγων, πολιτικών και αποφάσεων του κ. Τσίπρα και της παρέας του.

Τι άλλο χρεοκοπεί, εκτός από τη χώρα

Κατάρρευση τακτικών, στρατηγικών, στερεότυπων 

και εύκολων απαντήσεων

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η χώρα μας έχει μπει σε τροχιά χρεοκοπίας και βίαιης εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, της οικονομίας, της κυριαρχίας της, μέσα από τις νέες -αλλά και κλασικές- μορφές ιμπεριαλιστικής επιβολής. Επανειλημμένα έχει υποστηριχθεί από τις στήλες αυτής της εφημερίδας ότι η Ελλάδα δεν λογαριάζεται ως χώρα του πυρήνα της Ευρώπης, ούτε καν ανήκει στον λεγόμενο Νότο. Στους σχεδιασμούς των ευρωκρατών είναι κάτι υποδεέστερο: «νότος του Νότου». Πρέπει να εξομοιωθεί με «χώρα-σκουπίδι», όπως έγινε με τις χώρες της Aνατολικής Ευρώπης αμέσως μετά την κατάρρευση. Και όχι μόνον. Χώρα-προτεκτοράτο σε μια δύσκολη περιοχή όπου συναντούνται διεθνή γεωπολιτικά τόξα. Προγεφύρωμα ή και πεδίο βολής, περιοχή πειραματισμών μοντέλων προς εξαγωγή για άλλες ευρωπαϊκές περιοχές. Τέτοιες αναφορές ήταν συχνά δυσάρεστες σε κύκλους και χώρους της Αριστεράς που ήθελαν να αγνοούν πεισματικά αυτές τις διαστάσεις του νεοελληνικού προβλήματος και της καθολικής κρίσης, μένοντας προσκολλημένοι σε στερεότυπα που ένα-ένα καταρρέουν εκκωφαντικά.

Βρυξέλλες...

Ο ελληνικός συμβιβασμός

Γιατί ρήξη... και όχι συμβιβασμός.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει

Του Γιώργου Καραμπελιά

Έκπληκτη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί επί τέσσερις μήνες τον πλέον απίθανο θίασο να ισχυρίζεται ότι κυβερνά τη χώρα. Ενώ βεβαίως, το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι ακριβώς αυτό, να κυβερνήσει. Διότι η διακυβέρνηση θα υπέθετε είτε την ύπαρξη ενός οράματος επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας μας, τέτοιο που διαθέτουμε εμείς και όχι αυτοί, είτε την αποδοχή διαχειριστικής λογικής στα πλαίσια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Και η κυβέρνηση αυτή ούτε όραμα διαθέτει, πέρα από τα «λεφτά υπάρχουν» και την αντιπαλότητα στο μέιλ Χαρδούβελη, ούτε βεβαίως μπορεί να διαχειριστεί μία οικονομία και μια κοινωνία στο ακρότατο σημείο της κρίσης. Γι’ αυτό μέσα σε τέσσερις μήνες, η χώρα επανήλθε στην ύφεση, τα κόκκινα δάνεια εκτινάσσονται, οι πληρωμές του κράτους στα νοσοκομεία έχουν πέσει στο 1/10 από τις περσινές, η λιανική αγορά πλησιάζει να χάσει 20% τον ήδη συρρικνωμένων πωλήσεων, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ. ευρώ καταθέσεις και πάνω από 10-15% σε χρηματιστηριακή αξία, και τα μόνα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν, είναι τα επαναλαμβανόμενα σόου διαφόρων διαταραγμένων που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των καναλιών και του πόπολου. Όση ανοχή εξακολουθεί να υπάρχει από ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό του ελληνικού λαού απέναντί τους, στηρίζεται σε δύο βασικές αιτίες:

"Μαξιμαλισμός" για τον κύριο Παππά το "Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης"...Έλεος!

Ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς δήλωσε αισιόδοξος για την επίτευξη συμφωνία, μιλώντας σε συνέδριο του Economist.

Όπως σημείωσε ο κ. Παππάς «παρά τους εκατέρωθεν μαξιμαλισμούς, που όπως είναι λογικό λέγονται σε μια διαπραγμάτευση, είμαστε βέβαιοι για την επίτευξη συμφωνίας που θα είναι προϊόν σύνθεσης και θα αποτελεί οριστική λύση».

Σχετικά με την πολυφωνία στο εσωτερικό της κυβέρνησης ο υπουργός Επικρατείας τόνισε με νόημα ότι «οι δυνάμεις που δεν επιθυμούν λύση θα χάσουν σύντομα το ειδικό τους πολιτικό βάρος»

Ανέντιμες προεκλογικές υποσχέσεις στο βωμό του έντιμου συμβιβασμού

Του πιτσιρίκου

Βάσει του άρθρου του Νίκου Μπογιόπουλου Τι δεν καταλαβαίνεις;

Αγαπητέ Jo Di, δεν νομίζω πως υπήρχε κάποιος που πίστεψε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτά που έλεγε προεκλογικά.

Αυτό θα ήταν αδύνατον μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.

Το ερώτημα είναι γιατί τα υποσχόταν όλα αυτά προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτό, θα πρέπει να απαντήσει ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι ο μόνος αρμόδιος.

Περί «έντιμου συμβιβασμού»

Του Στάθη Κουβελάκη

Σύντομες σκέψεις για τη σχέση πολιτικής, ηθικής και ιδεολογίας

Η αναφορά, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, στην έννοια του «έντιμου συμβιβασμού» έχει μια κεντρική θέση στην τρέχουσα συγκυρία. Ίσως να μην είναι λοιπόν χάσιμο χρόνου αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τη βαθύτερη σημασία αυτής της διατύπωσης και των συνδηλώσεων στις οποίες παραπέμπει.

Ας αρχίσουμε από τη δεύτερη λέξη, το «συμβιβασμό». Το «συν», που ενώνεται με το «βαίνω», υποδηλώνει την έννοια της αμοιβαιότητας, δηλαδή ότι οι υποχωρήσεις γίνονται και από τις δύο πλευρές, έστω και άνισα, αλλά τουλάχιστον συγκρίσιμα. Για να έχει νόημα αυτή η ανταλλαγή, οι κινήσεις των δύο μερών οφείλουν, με άλλα λόγια, να είναι αν όχι αυστηρά ισοδύναμες, τουλάχιστον επιδεκτικές ενός (κοινού) μέτρου. Ως εκ τούτου, αν διαπιστωθεί ότι η μία πλευρά, η ισχυρότερη προφανώς, δεν κάνει καμιά υποχώρηση, τότε δεν πρόκειται περί συμβιβασμού. Ο όρος είναι απλά φύλλο συκής για να συγκαλυφθεί η επιδίωξη της κατά κράτος επικράτησης.

Από τον “έντιμο” συμβιβασμό στη συνθηκολόγηση

Του Γιώργου Κοντογεώργη

Κάποιοι που δεν πιστεύουν ότι η πολιτική ελπίδα πεθαίνει κάποτε, έχουν τη βεβαιότητα ότι κινδυνεύει κανείς εάν είναι στον αφρό από μια ξαφνική τρικυμία. Όχι εάν είναι και βαδίζει στο βυθό. Έλα όμως που η πολιτική τάξη της χώρας έχει εφεύρει τον τρόπο να βυθίζει και το βυθό της. Κάθε κυβέρνηση φροντίζει να παραδίδει μια Ελλάδα μικρότερη. Αφού εξαφάνισαν τον μείζονα ελληνισμό, τώρα διαγκωνίζονται για τον αφανισμό και του ελλαδικού ελληνισμού.

Επειδή μια καταστροφή χρειάζεται συνενόχους, για να διαχυθεί η ευθύνη στα θύματα, τώρα απειλείται η κοινωνία με “δημοψήφισμα”. Στο όνομα της “δημοκρατίας’!… Για να “χωνευθεί” ο βαρύς  λογαριασμός του “μνημονίου” που έρχεται, η συνήθως ύποπτη κοινωνία κινδυνεύει να κληθεί να αναλάβει τις “ευθύνες” της. Η νέα κυβέρνηση έχοντας εξαντλήσει και το εθνικό κεφάλαιο της ελπίδας, θα καλέσει την “εκλογική” κοινωνία να επικυρώσει τη συνθηκολόγηση της χώρας, στην οποία την οδήγησε. Προφανώς, δεν θα της ζητηθεί να απονείμει ευθύνες, διότι ευθύνες δεν υπέχουν οι αυτοεξαιρούμενοι από την πολιτεία δικαίου Λουδοβίκοι.

Η ώρα της έντιμης ρήξης

Η απόφαση της κυβέρνησης να καταστήσει υποχρεωτική, με την ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, την μεταφορά διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Τράπεζα της Ελλάδας, σηματοδοτεί αναμφίβολα σημείο καμπής στις πολιτικές εξελίξεις.

Του Στάθη Κουβελάκη

Η υψηλού ρίσκου αυτή κίνηση αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την κρισιμότητα της κατάστασης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί δύο μήνες μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη. Το βασικό, και στην ουσία το μόνο ουσιαστικό, επιχείρημα που είχε τότε διατυπωθεί υπέρ της συμφωνίας ήταν ότι «αγόραζε χρόνο», έστω και με επώδυνο αντίτιμο, έτσι ώστε να προετοιμαστεί με καλύτερους όρους η «μεγάλη διαπραγμάτευση» του καλοκαιριού.

Ο ισχυρισμός ήταν ότι για ένα τετράμηνο η ΕΚΤ θα σταματούσε το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο υποβάλλει το τραπεζικό σύστημα, και κατ’επέκταση την οικονομία, από τις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Διότι όπως είναι πλέον ευρύτερα αποδεκτό, η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή αυτής της ετεροβαρούς συμφωνίας υπό το φάσμα της διογκούμενης φυγής καταθέσεων και της απειλούμενης κατάρρευσης των τραπεζών.

Συμβιβάσου, μωρή

Της Κατερίνας Γκαράνη

Μετά από τα προεκλογικά κείμενα που έμοιαζαν με ραβασάκια προς την γκόμενα (λαό) που έπρεπε ο ερωτιάρης να ρίξει στο κρεββάτι πάσι θυσία, φθάσαμε στον γάμο και στα συζυγικά χαστούκια. Ο μάγκας ερωτιάρης, που έστελνε ραβασάκια με λέξεις "ελπίδα", "αξιοπρέπεια", "ελευθερία" σου λέει: "Συμβιβάσου, μωρή, μη σε κουρέψω γουλί και σε πετάξω όξω". Το "όξω" σημαίνει έξω από το σπίτι προίκα που είχε πάρει ο βαρύμαγκας. 

Είναι να μην μπει η βέρα στο χέρι, άμα μπει την έβαψες όταν δεν έχεις αυτοεκτίμηση και περιμένεις να σε εκτιμήσει ο γαμπρός με τα λέλουδα και τον αέρα του καρδιοκατακτητή. "Συμβιβάσου". Απίστευτο ρήμα, που χρησιμοποιείται συχνότητα στις διπλωματικές σχέσεις κρατών. Ο συμβιβασμός στις διεθνείς σχέσεις έχει έναν κανόνα: τα δύο μέρη κερδίζουν περισσότερα μακροπρόθεσμα από όσα χάνουν άμεσα. Ο συμβιβασμός, στον οποίο αναφέρεται η κυβέρνηση με τους δανειστές, έχει μόνο έναν κερδισμένο: Τους δανειστές. Η από εδώ πλευρά έχει ήδη χάσει τα πάντα λόγω των "συμβιβασμών" των προηγούμενων κυβερνήσεων και αυτή την στιγμή το μόνο που μπορεί να βγάλει ως κέρδος είναι να μην ψοφήσει η νύφη  και τότε ποιος θα του μαγειρεύει και ποιος θα του πλένει το σώβρακο. 

Τι λες ωρέ μεγάλε;

Του Γ. Γ.

 Τι λες ωρέ μεγάλε; Με αυτό το σύνθημα στην προμετωπίδα σας ζητήσατε προεκλογικά την ψήφο του ελληνικού λαού;  Ψιλό γαζί με χοντρή βελόνα μας κάνεις; Με αιχμή τον «έντιμο συμβιβασμό» απευθυνθήκατε στο εκλογικό σώμα ζητώντας την εμπιστοσύνη του;

Δηλαδή παραισθήσεις είχε όλος ο κόσμος που άκουγε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο τον σημερινό πρωθυπουργό που μας έλεγε ότι τέρμα η λιτότητα και με ένα νόμο και ένα άρθρο θα έσκιζε τα Μνημόνια;

Εσείς δεν είστε που λέγατε ότι θα παλέψετε για τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, που ξέρουμε –στο περίπου- πως έχει δημιουργηθεί, ξέροντας επίσης –ακριβώς- ότι το έχουν ακριβοπληρώσει;

Είναι ο εκσυγχρονισμός, «σύντροφοι»;

Πρός έναν συμβιβασμό της κυβέρνησης με τον ελληνικό «τρίτο δρόμο»;

Του Δημήτρη Γιαννάτου από τη Ρήξη φ. 112 που θα κυκλοφορήσει αύριο

Νίκος Φίλης: «Η αριστερά έχει παράδοση στους συμβιβασμούς…».

Ο Άγγελος Τσέκερης (δημοσιογράφος στο Κόκκινο – υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), σε εκπομπή του, μίλησε για την αριστερά, που συχνά κλήθηκε να υλοποιήσει το εκσυγχρονισμό που δεν μπορούσε μια δεξιά πολιτική.

Ο Ανδρέας Αδριανόπουλος (γνωστός νεοφιλελεύθερος πολιτευτής), έγραψε: «Ελάχιστες διαφωνίες μπορώ να έχω με τα σημεία – προτάσεις που υπέβαλε η κυβέρνηση στο Γιούρογκρουπ. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της ειλικρίνειας των προθέσεων και της τελικής της αποφασιστικότητας για την εφαρμογή τους» (…)
«… Αν πρόκειται αυτές οι προτάσεις της κυβέρνησης να εκφράζουν τη ριζοσπαστική αριστερά – ακόμη κι αν διαφωνεί ο αγαπητός Μ. Γλέζος – εγώ θα είμαι μαζί τους. Λέτε να έγινα αριστερός;» (άρθρο στο capital.gr).

Νοικοκυραίοι...

Του Σταμάτη Μορφονιού

Γαμημένε νοικοκυραίε.

Σε ξέρω καλά.
Είσαι εσύ που όταν τα παιδιά στο διπλανό σπίτι γιόρταζαν με δυνατές μουσικές και γέλια, φώναζες τους μπάτσους γιατί τάραζαν τη νεκρική γαλήνη σου.
Είσαι εσύ που όταν η μπάλα των παιδιών έπεφτε στην αυλή σου δεν την έδινες ποτέ πίσω.
Είσαι εσύ που όταν βλέπεις νέους γύρω σου να φιλιούνται και να ερωτεύονται, μιλάς για "κατάντια της νεολαίας".
Είσαι εσύ που όταν οι εργάτες απεργούν, δηλώνεις υποταγή στον προιστάμενο τρίβοντας τα χέρια σου.
Είσαι εσύ που δεν πουλιέσαι μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη τιμή.

Γαμημένε νοικοκυραίε.
Πάνω στη σιωπή σου γεννήθηκε αυτό το τέρας.
Όπου και να πάω σε βρίσκω μπροστά μου και δεν μπορώ πια ούτε να γελάσω μαζί σου, ούτε να σε λυπηθώ.
Σαράντα χρόνια νύχτα χρέωσε τα όνειρα των παιδιών η "δουλίτσα" σου και το "σπιτάκι" σου.

Ο συμβιβασμένος άνθρωπος είναι αυτός που...

Της Στεφανίας Λυγερού
 

Ο συμβιβασμένος άνθρωπος είναι αυτός που αποποιείται τις ευθύνες του. Διότι δεν κάνει αυτό που θέλει αλλά αυτό που του επιβάλλουν οι άλλοι, άρα οι άλλοι φταίνε για ό,τι εκείνος κάνει.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ όμως ήταν να συμβιβαστείς, μπορούσες να επιλέξεις στην ζωή σου να κάνεις πάντα και μόνο αυτό που θέλεις εσύ.

Δύσκολος δρόμος ε; Διαρκής αγώνας ε;

Θα τον επέλεγες αν είχες συνυπολογίσει το αποτέλεσμα.

 

Ανάρτηση από:  http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr