Τις γνήσιες ιστορικές πραγματικότητες θα τις αναγνωρίσετε;

Του Ανδρέα Χριστοφή

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης σε πρόσφατη εκδήλωση ε/κ και τ/κ συντεχνιών αναφέρθηκε στην ανάγκη «αναγνώρισης των ιστορικών πραγματικοτήτων» ως προϋπόθεση για εξεύρεση μιας λύσης στο Κυπριακό. Με αυτήν τη δήλωση, βέβαια, εννοούσε την εκ μέρους του κυπριακού Ελληνισμού αποδοχή της διαίρεσης που προκλήθηκε από την τουρκική εισβολή και κατοχή του 1974, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, μέσω της ΔΔΟ. Η πιο πάνω άποψη του προέδρου δυστυχώς δεν λέχθηκε εν τη ρύμη του λόγου ούτε αποτελεί μεμονωμένη δήλωση, αλλά υποστηρίζεται από μεγάλο μέρος της κυπριακής πολιτικής ελίτ. Μαζί με αυτήν, οι σκληροί θιασώτες της διζωνικής θεωρούν ότι οι ίδιοι ακολουθούν μια πολιτική ρεαλισμού, ενώ οι διαφωνούντες χαρακτηρίζονται και αντιμετωπίζονται στην καλύτερη ως αιθεροβάμονες, αφού δήθεν δεν αποδέχονται τα επί του εδάφους δεδομένα.

Η ιστορία ως δεξαμενή και εμπειρία ρεαλισμού

Του Ανδρέα Χριστοφή

Ο Ελληνισμός, ως ιστορικό και συλλογικό υποκείμενο, βιώνει μια πραγματική περίοδο παρακμής, η οποία όμως καθίσταται ακόμη πιο αρνητική, αφού όχι μόνο δεν αναπτύσσεται δημόσιος διάλογος γι’ αυτήν, αλλά δεν γίνεται καν αντιληπτή. Αυτό αποτελεί απότοκο και της αλλοίωσης της έννοιας του ρεαλισμού, ως τρόπου αντίληψης και δράσης, από διάφορες κοινωνικές ομάδες, αλλά κυρίως από την ηγεσία η οποία χαράσσει πολιτική. Για να γίνει, λοιπόν, κατανοητός ο ρεαλισμός ως σχολή σκέψης, απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για επανάκτηση του όρου. Εδώ θα γίνει μια πρώτη απόπειρα, σε σχέση με το κυπριακό ζήτημα, η οποία στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες.