Λευτεριά στον Οτσαλάν

Το PKK παραδίδει τα όπλα

Ιστορικό βίντεο με τον Οτσαλάν να καλεί σε παράδοση όπλων τους Κούρδους και στροφή στη νόμιμη δράση

O Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), εμφανίστηκε σε βίντεο την Τετάρτη, για να δηλώσει ότι ο ένοπλος αγώνας εναντίον της Τουρκίας έχει τελειώσει. Ο ίδιος ήταν μπροστά στην κάμερα μαζί με άλλα 6 φυλακισμένα στελέχη του PKK, ενώ το κείμενο πρέπει να ήταν προσυμφωνημένο με την τουρκική κυβέρνηση, που τον κρατά φυλακισμένο στο Ιμραλί, εδώ και 26 χρόνια.

Γιατί η Ελλάδα σιωπά;

Κραυγή αγωνίας από την Ελληνική Οργάνωση της Αντιόχειας, η οποία με επιστολή της στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Γιώργο Γεραπετρίτη, καλεί σε βοήθεια.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Στη βόρεια Συρία, οι κουρδικές και άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των ισλαμοφασιστών υπό την καθοδήγηση των Τούρκων.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί τζιχαντιστές για να καταλάβει τη Συρία. 

Ανάμεσα στους αμυνόμενους οι Ρωμιοί της Συρίας στο έλεος των βαρβάρων. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί αναζητούν καταφύγιο στις κουρδικές περιοχές.

Το νεο-οθωμανικό όραμα σε πλήρη εξέλιξη. Παρά τη σοβαρότητα των εξελίξεων, η Ελλάδα ως τώρα δεν έχει βγάλει ούτε μια ανακοίνωση.

Οι απειλούμενοι είναι αυτές οι κοινότητες, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα του ISIS και στη διατήρηση της σταθερότητας στην περιοχή, απειλούνται τώρα με διωγμό κα γενοκτονία.

Καθώς πλησιάζουμε τη 10η επέτειο από την απελευθέρωση του Κομπάνι -μια ιστορική νίκη κατά του ISIS που επιτεύχθηκε με τεράστιες θυσίες- είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε τον κουρδικό λαό και τους συμμάχους του για άλλη μια φορά να εκτοπίζονται και να κινδυνεύουν. 

Πάνω από 12.000 Κούρδοι μαχητές έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα κατά του ISIS, προστατεύοντας τις αξίες της δημοκρατίας, της θρησκευτικής ανεκτικότητας και της εθνικής συνύπαρξης που όλοι αγαπάμε.

Για το μεγάλο Κουρδιστάν και τις «ευαισθησίες» των ισχυρών

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Τι αποδέχονται πραγματικά Ισραήλ και ΗΠΑ, ποια η σχέση με το PKK και τι δικαιούται ο κουρδικός λαός που αντιστέκεται αδιάλειπτα από το 1978;

Στις 27 Νοεμβρίου 1978, μετά από ένα διήμερο συνέδριο στο χωριό Φις της κουρδικής Αμίδας (Ντιγιάρμπακιρ), ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Το πασίγνωστο πια PKK εκλέγει επταμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Σαχίν Ντονμέζ, Μαζλούμ Ντογάν, Μπακί Καρέρ, Μεχμέτ Χαϋρί Ντουρμούς, Μεχμέτ Καρασουνγκούρ και Τζεμίλ Μπαγίκ. Αυτή η ιστορική στιγμή αποτέλεσε την κορύφωση μιας μεγάλης κινητοποίησης με μπροστάρη τον τότε φοιτητή Οτσαλάν και πυλώνα την εγκαθίδρυση γλωσσικών, πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων για την κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.

Έξι χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 15 Αυγούστου 1984, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ανακοίνωσε την έναρξη της κουρδικής επανάστασης. Το PKK στελεχώνεται με 35-40 χιλιάδες άτομα και ο ένοπλος αγώνας εκφράζεται με ναρκοθετήσεις οδών, ενέδρες, επιθέσεις σε χωροφύλακες, εκτελέσεις εντεταλμένων της τουρκικής χωροφυλακής και πυρπολήσεις τουρκικών χώρων. Η Τουρκία επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, εκκενώνει 900 κουρδικές πόλεις και 3.000 χωριά, βαφτίζει «τρομοκράτη» τον Οτσαλάν και «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK. Τη δεκαετία του ’90, το τουρκικό καθεστώς εντείνει τον «ειδικό πόλεμο» εναντίον των Κούρδων και επιτείνει την ανάγκη σύλληψης του ηγέτη του PKK. Ο Οτσαλάν συλλαμβάνεται το 1999 στο Ναϊρόμπι της Κένυας και παραδίδεται στις τουρκικές Αρχές, με την εμπλοκή της ελλαδικής κυβέρνησης και των ελλαδικών μυστικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται για να σημειωθεί εκ νέου η ανάγκη αναγνώρισης του μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο οριοθετείται επί των σημερινών συνόρων τεσσάρων χωρών (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν). Αλλά και για να αμφισβητηθούν οι όψιμες ευαισθησίες, κυρίως από το Ισραήλ, όσον αφορά την ίδρυση κουρδικού κράτους και την προστασία του κουρδικού λαού. Έσχατη ένδειξη αυτής της «ευαισθησίας» η δήλωση του προσφάτως διορισθέντα Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών, Γκιντόν Σάαρ. Παραλαμβάνοντας το υπουργείο, ο Σάαρ επεσήμανε πως ο κουρδικός λαός είναι «φυσικός σύμμαχος» του Ισραήλ και τόνισε πως η χώρα του οφείλει να προσφέρει «χείρα βοηθείας. Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια -μετά το 2010 και τη διάρρηξη των σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ ασφαλώς- και από άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.

Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια…

Του Κώστα Βενιζέλου

Στο ισόγειο του κτιρίου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, βρισκόταν το γραφείο του Θεόφιλου Γεωργιάδη. Εργαζόταν στον Κλάδο Τουρκικών Θεμάτων. Ένας τεράστιος χάρτης της περιοχής ήταν στον τοίχο για να συνδέει τα όσα διάβαζε, ανέλυε, μετάφραζε. Χάρτης, που περιελάμβανε- όπως πρέπει- το Κουρδιστάν. Στο γραφείο του στοίβες εφημερίδων, χαρτιά αλλά και αφίσες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων.

Ήταν συνεχώς σε εγρήγορση και αποφασιστικός. Ήταν ένας άνθρωπος, που τολμούσε με παρρησία να διατυπώσει την άποψη του, να ασκήσει κριτική. Ήταν δημόσιος υπάλληλος και συνήθως αυτή η “ιδιότητα” επιβάλλει σιωπητήριο. Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια, ούτε και προσάρμοζε τις απόψεις του με εκείνες της καθεστηκυίας τάξης.  Ήταν ένας άνθρωπος βαθιά ιδεολόγος, που είχε ένα όραμα, το οποίο αφορούσε την απελευθέρωση της Κύπρου, την απελευθέρωση των λαών από τους κατακτητές. Του λαού της Κύπρου, του Κουρδιστάν, της Παλαιστίνης…

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε, το βράδυ της 20ης Μαρτίου 1994, έξω από το σπίτι του, στην Αγλαντζιά, από πράκτορες του τουρκικού κράτους. Ανθρώπους, που έδρασαν με εντολές της κατοχικής δύναμης. Εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν στην Κύπρο, είχε νωρίς συνδέσει τους δυο αγώνες για απελευθέρωση. Με την έντονη δράση του, τις παρεμβάσεις του επιδίωκε να ξυπνήσει το βαθιά νυχτωμένο σύστημα στην Κύπρο και να διασυνδέσει τους δυο αγώνες. Να ξυπνήσει και τους συμπολίτες τους. Ο κοινός εχθρός, οι κοινοί βηματισμοί, δράσεις, που θα μπορούσαν να γίνουν για την απελευθέρωση, ήταν μια δυνατότητα και ένας σχεδιασμός για τον οποίο εργάσθηκε ο Θεόφιλος συστηματικά και μεθοδικά. Επιστράτευσε όλα τα επιχειρήματα για να πείσει, να ανατρέψει παγιωμένες αντιλήψεις, πολιτικές προσαρμογής και υποταγής. Τα έλεγε και δημόσια, έγγραφε σημειώματα.

Έρχεται η «άνοιξη» ή η «μικρασιατική καταστροφή» της Τουρκίας;

Του Δημήτρη Μάρτου

Το 1922 υπήρχαν δύο προοπτικές για τους λαούς της  Μικράς Ασίας: ή να γίνουν  τουρκικό κράτος ή να γίνουν κράτος της Ρωμανίας. Η προοπτική της Ρωμανίας  ηττήθηκε και αυτό δεν οφείλεται σε κάποια υπεροχή των Τούρκων στο πολεμικό πεδίο, αλλά στο κακό συναπάντημα του εγχώριου διχασμού με τις γεωπολιτικές αναθεωρήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Η Μικρά Ασία αντί να δοθεί στους λαούς της δόθηκε, από γεωπολιτικό καιροσκοπισμό των δυνατών της Γης, στον Κεμάλ, τον κληρονόμο των Οθωμανών Σουλτάνων, ανοίγοντας το δρόμο για την τουρκοποίηση και την εξόντωσή τους. Και μετά τον β΄π.πόλεμο  αυτός  ο εσωτερικός εκτουρκισμός προσανατολίστηκε στην τουρκοποίηση των εκτός συνόρων λαών επειδή ήταν κάποτε, λέει, υποτελείς στους Οθωμανούς και επειδή ισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου που θεωρεί ότι ο αδύνατος πρέπει να υποτάσσεται στον δυνατότερο. Αυτήν την παράλογη «λύση του ανατολικού ζητήματος» και την αποκρουστική πνευματικότητα-εθνικισμό του τουρκικού κράτους εύστοχα ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης τα ονόμασε «τουρκικό πρόβλημα».

Οι ευφάνταστες τουρκικές πολιτικές ελίτ θεωρούν ότι μπορούν να πάνε τη ρητορική τους και τους «στρατηγικούς τους στόχους» ακόμη πιο μακριά από τη «γαλάζια πατρίδα», ως «τα σύνορα της καρδιάς τους», στον «αιώνα» και  στους «κόσμους της Τουρκίας». Αλλά, όταν πάρουν τα μυαλά σου αέρα και αυτοί οι «κόσμοι» γίνονται πεπερασμένοι,  και ο επόμενος στόχος γίνεται ο κόσμος όλος. Είναι μια παράδοση που έμεινε στο υποσυνείδητο της τουρκικής πνευματικότητας-εθνικισμού από τα χρόνια του Τζέκις Χαν, του μεγαλύτερου σφαγέα όλων των εποχών, όταν χρησιμοποίησε τους Τούρκους της κεντρικής Ασίας ως μισθοφόρους για να κατακτήσει τον κόσμο. 

Ο Γ. Κοντογιώργης για τις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί Κούρδων “τρομοκρατών”

Μόλις πριν από λίγο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, καταδικάζοντας τα 25 εκατομμύρια Κούρδων -το μεγαλύτερο έθνος υπό κατοχή-, που αγωνίζονται για την ελευθερία τους, ως τρομοκράτες, καταδίκασε την ελληνική επανάσταση.

Μίλησε όπως ο Μέτερνιχ, όχι όπως ο Καποδίστριας. Μην διερωτάστε ποια είναι τα αναγνώσματα που επιλέγει η πολιτική τάξη της χώρας ή ποιοι τους διδάσκουν γεωπολιτική. Το πνεύμα “Σημίτη” δεσπόζει στη χώρα διακομματικά…

Ο Οτσαλάν όπως τον γνώρισα βαδίζοντας στα βουνά του Κουρδιστάν, πριν η Ελλάδα τον παραδώσει στην Τουρκία

Του Πάνου Πικραμένου

Όλα ξεκίνησαν στις 27 Νοεμβρίου  1978, στο Φις, ένα μικρό χωριό στην περιοχή Λίτσε του Ντιάρμπακιρ.

Μία χούφτα ονειροπόλοι αριστεροί φοιτητές, με επικεφαλής τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν ιδρύουν το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν, το ΡΚΚ.

Το 1984, μετά από μακρόχρονη προετοιμασία στα στρατόπεδα της κοιλάδας Μπεκάα, στον Λίβανο, ο Άπο, όπως αποκαλούν οι Κούρδοι τον Οτσαλάν, κηρύσσει την επιστροφή στην πατρίδα.

Χιλιάδες καλοεκπαιδευμένοι αντάρτες διεισδύουν από παντού στην Τουρκία κάνοντας την ζωή των Τούρκων στρατοκρατών εφιάλτη.

Η  κατάληξη σε ότι αφορά τον ηγέτη αυτής της ιστορικής επανάστασης δυστυχώς έγινε στην Ελλάδα: Ήταν ο άθλιος χειρισμός από την  «κυρία Κατεχάκη», τον «μεγάλο τραγουδιστή» κ. Πάγκαλο και τον «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» κ. Σημίτη

Πριν ακριβώς από 23 χρόνια, τον Φλεβάρη 1999, ο ελληνικός λαός μάθαινε ότι  στην Κένυα, είχε συντελεστεί η παράδοση του Οτσαλάν στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης.

Πώς οι ιδέες του πατέρα μου βοήθησαν τους Κούρδους να δημιουργήσουν μια καινούργια δημοκρατία

Ένα άρθρο της Debbie Bookchin, κόρης του Murray Bookchin, σχετικά με τον πατέρα της, τη σχέση του με τον Ocalan και την επίδραση των ιδεών του Αμερικανού φιλόσοφου στο κουρδικό κίνημα. 

Μια ήπια ανοιξιάτικη μέρα στο Βερμόντ, τον Απρίλιο του 2004, ο πατέρας μου, ο ιστορικός και φιλόσοφος Murray Bookchin, κουβέντιαζε μαζί μου, όπως κάναμε σχεδόν καθημερινά. Μιλούσαμε για όλα και για όλους – τους φίλους, την οικογένεια και τους στοχαστές από τον Karl Marx και τον Karl Polanyi (τον οποίο θαύμαζε) μέχρι τον τότε πρόεδρο George W. Bush (τον οποίο δεν θαύμαζε) και τον George Smiley, τον φανταστικό χαρακτήρα του John Le Carré, με τον οποίο ταυτίστηκε και τον λάτρεψε. Έκανε μια παύση και άξαφνα αποκάλυψε κάτι που ακουγόταν ως μια περίεργη είδηση: «Προφανώς», είπε, «οι Κούρδοι διάβασαν το έργο μου και προσπαθούν να υλοποιήσουν τις ιδέες μου». Το είπε τόσο τυχαία και αδέξια που ήταν σαν να μην το πίστευε ούτε ο ίδιος. 

Ο πατέρας μου, ογδόντα τριών ετών εκείνη την εποχή, είχε περάσει έξι δεκαετίες, γράφοντας εκατοντάδες άρθρα και είκοσι τέσσερα βιβλία που διατύπωναν ένα αντικαπιταλιστικό όραμα για μια οικολογική, δημοκρατική και ισότιμη κοινωνία που θα εξάλειφε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, ένα σύνολο ιδεών που ονόμασε «κοινωνική οικολογία». Παρόλο που το έργο του ήταν γνωστό στους αναρχικούς και ελευθεριακούς αριστερούς κύκλους, δεν θα το έλεγε κανείς ευρέως γνωστό. 

Πρόσκληση-Κάλεσμα στις εκδηλώσεις της εκστρατείας για την απελευθέρωση του Α.Οτσαλάν

Το καθεστώς απομόνωσης κάτω απ’ το οποίο αναγκάζεται να ζει τα τελευταία 22 χρόνια ο Αμπντουλλάχ Οτσαλάν, ουσιαστικά πλέον ισχύει και για το σύνολο του Κουρδικού λαού. Με αφορμή τη συμπλήρωση 22 χρόνων από την παράδοση του Α.Οτσαλάν στις τουρκικές αρχές, διοργανώνουμε μια διεθνή εκστρατεία ενημέρωσης με τελικό στόχο την απελευθέρωση του Κούρδου ηγέτη. 

• Dr. Ibrahem Muslem / Εκπρόσωπος PYD στην Ελλάδα 

• Eyyüp Doru /Κούρδος Πολιτικός)

• Ertugrul Kürkçü /Βουλευτής του HDP

• Besime Konca /Βουλευτής του HDP

• Slyvie JAN /Πρόεδρος συλλόγου κουρδο-γαλλικής φιλίας

• Stefano Francesco Mannironi /Σύνδεσμος Δημοκρατικών Δικηγόρων

• Argemi Roca İgnacio /Καταλανός πολιτικός

 Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Το έγκλημα συνεχίζεται και μένει ατιμώρητο

 ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ!

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Στις 15 Φεβρουαρίου του 1999, συνελήφθη ο ηγέτης των Κούρδων στην Κένυα από πράκτορες της Τουρκίας σε μυστική επιχείρηση η οποία υποστηρίχτηκε από τη CIA και τη Mossad. Οι ευθύνες των τότε Ελλήνων κυβερνώντων κηλίδωσαν την διαχρονική φιλελεύθερη στάση του ελληνικού λαού στο πλευρό κάθε καταπιεζόμενου.

Ο Οτσαλάν είναι το ζωντανό σύμβολο του κουρδικού αγώνα για εθνική αναγνώριση και αυτοδιάθεση.

Η σκόπιμη πλήρης απομόνωσή του αποδεικνύει την πλήρη αυθαιρεσία της τουρκικής κυβέρνησης, της οποίας οι εκπρόσωποι υπερασπίζονται δημοσίως τις παραβιάσεις του νόμου, όταν πρόκειται για κουρδικές υποθέσεις. Το πραγματικό σκάνδαλο όμως είναι η σιωπή των ξένων χωρών.

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ισχύει σε 47 κράτη. Για τον Οτσαλάν και πάνω από 40 εκατομμύρια Κούρδων, όμως, φαίνεται πως δεν ισχύει. Τουλάχιστον όχι για τον Οτσαλάν. Το Συμβούλιο της Ευρώπης ρίχνει την ευθύνη για τις άθλιες συνθήκες φυλάκισης στο Imrali, στην ανίσχυρη επιτροπή για την πρόληψη των βασανιστηρίων (CPT) και, κατά τα άλλα, σκοπίμως αγνοεί το θέμα. Ακόμη και το πολύ διάσημο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να προσδιορίσει τα γεγονότα και τις συνθήκες απομόνωσης. Η Τουρκία, φαίνεται ότι δεν δεσμεύεται από τους διεθνείς νόμους ή τις συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λευτεριά

Tο Κουρδικό παραμένει “αχίλλειος πτέρνα” της Τουρκίας

Του Κώστα Ράπτη 

“Οι Κούρδοι δεν μιλούν πια για ειρήνη” τιτλοφορείται το οδοιπορικό της Νουρτζάν Μπαϊσάλ στη γενέτειρά της Ντιγιάρμπακιρ, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο Ahval News.

Η εικόνα που μεταφέρει η γνωστή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια από την οιονεί πρωτεύουσα του Τουρκικού Κουρδιστάν είναι αποκαρδιωτική. Η πανδημία του νέου κορονοϊού εξαπλώνεται ανεμπόδιστα, τα νοσοκομεία είναι πλήρη και οι περισσότεροι ασθενείς παραμένουν κατ’ οίκον, ενώ η οικονομία έχει καθηλωθεί και η βιομηχανική ζώνη του Ντιγιάρμπακιρ αργοπεθαίνει. Οι πάντες ψάχνουν για δουλειά.

Η ιστορική συνοικία Σουρ φέρει ακόμη τα ίχνη των συγκρούσεων που ακολούθησαν την αναζωπύρωση της ένοπλης σύγκρουσης του τουρκικού κράτους με τη νεολαία του ΡΚΚ το 2015, στο ενδιάμεσο των δύο εκλογικών αναμετρήσεων εκείνης της χρονιάς. Αστικές περιοχές με κουρδικό πληθυσμό αποκλείστηκαν με χαντάκια ανακηρύσσοντας μιαν ιδιόμορφη “αυτονομία” την οποία κατέστειλαν αμείλικτα οι ένοπλες δυνάμεις.

Ήταν 22.000 οι κάτοικοι του Σουρ που υποχρεώθηκαν τότε να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, ενώ η περιοχή σχεδόν ισοπεδώθηκε και άγνωστο παραμένει ποιοι θα παραλάβουν τις νέες κατοικίες που χτίστηκαν έκτοτε με κρατική πρωτοβουλία. Η φτώχεια και η παραμέληση κυριαρχούν.

Σαν σήμερα περνά στην αθανασία ο Θεόφιλος Γεωργιάδης!!!

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές»

Θεόφιλος Γεωργιάδης.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Στις 10 το βράδυ της 20ης Μαρτίου 1994, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε από όργανα της τουρκικής ΜΙΤ λίγο πριν φτάσει στο σπίτι του στη Λευκωσία με πέντε σφαίρες στο στήθος και το κεφάλι.

Ωστόσο, δεν ήταν αρκετές για να σβήσουν την μνήμη του μετά από 26 χρόνια. 

Παραμένει αιώνια αθάνατος στη μνήμη Ελλήνων και Κούρδων για τους αγώνες του για την ειρήνη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Μεσογείου.

Το 1988 ο Θεόφιλος ίδρυσε την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν.

Στις 4 Ιουλίου 1994, δολοφονήθηκε ο Τούρκος διπλωμάτης στην Αθήνα Ομέρ Χαλούκ Σιπαχίογλου από την 17η Νοέμβρη.

Στην προκήρυξη που απέστειλε η οργάνωση στα ΜΜΕ υπέγραψε ως «17Ν – Κομάντο Θεόφιλος Γεωργιάδης» θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του νεκρού αγωνιστή και να πάρει εκδίκηση.

Η Κουρδική Δημοκρατική Αυτονομία και τι μπορούμε να διδαχθούμε από αυτήν

1. Η οικογεωγραφία του Κουρδιστάν

Το Κουρδιστάν βρίσκεται στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, στη συνάντηση των τριών ιστορικά σημαντικών λαών, των Τούρκων, Περσών και Αράβων. Η γη περιλαμβάνει περισσότερα από 550.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και εκτείνεται κατά μήκος των υψηλών βουνών Zagros και της ανατολικής οροσειράς του Ταύρου, που συνδέει την Ανατολία, τη Μεσοποταμία, το Ιράν και τον Καύκασο. Αν υπήρχε μια κουρδική ανεξαρτησία, η σημερινή Τουρκία δεν θα είχε καμμία σύνδεση και όρια με τις άλλες τρεις χώρες, πράγμα που θα αποδυνάμωνε αισθητά την γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας.
Από κλιματική άποψη όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν είναι ημι-άνυδρες περιοχές όπου όμως οι βροχοπτώσεις είναι αρκετές για να κάνουν τη γεωργία πιο παραγωγική. Επιπλέον, η περιοχή διαθέτει μια σχετικά πλούσια χλωρίδα και πανίδα πράγμα που φαίνεται από τη πυκνότητα των δασών που καλύπτουν το 20-25% του εδάφους, γεγονός που υποδηλώνει πλούσιους φυσικούς πόρους. Εδώ και 20 χρόνια, ο τουρκικός στρατός καίει συστηματικά τα δάση στο Κουρδιστάν, προκειμένου να μπορεί να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το PKK (Κουρδικό Εργατικό Κόμμα). Εκτός από τον κουρδικό πληθυσμό κανένας άλλος δε διαμαρτύρεται κατά της πρακτικής αυτής.

Από τoν Μπούκτσιν στον Οτσαλάν: δημοκρατικός συνομοσπονδιακός κοινοτισμός & η επανάσταση στη Ροζάβα

Του Γιώργου Κολέμπα

Το εναλλακτικό σχέδιο της Δημοκρατικής Αυτονομίας που εφαρμόσθηκε στην περιοχή της Ροζάβα στη Συρία (Δυτικό Κουρδιστάν) οφείλει την πνευματική πηγή και την πολιτική έμπνευση στον Bookchin. Ήταν η κοινωνική ιστορική θεωρία του Bookchin που ενέπνευσε τον πνευματικό και στρατηγικό μετασχηματισμό του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος (KLM). Αφού φυλακίστηκε ο ηγέτης του κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, διάβασε τη δουλειά του Μπούκσιν. Όπως και ο ίδιος ο Μπούκσιν έτσι και ο Οτσαλάν ήταν απογοητευμένος με την ορθόδοξη παράδοση της μαρξιστικής-λενινιστικής κομματικής οργάνωσης και προχώρησε σε μια σειρά μετασχηματισμών ακόμα και πριν φυλακιστεί.

Το PKK υλοποιούσε αυτές τις αλλαγές σε μια σειρά συνεδρίων τη δεκαετία του 1990 και του 2000, και άλλαξε τον προσανατολισμό και τις στρατηγικές του ανάλογα. Από ένα αυτονομιστικό-εθνικιστικό κίνημα που ήταν, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα δημοκρατικό αυτόνομο κίνημα στη βάση του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Ο μετασχηματισμός αυτός μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μετασχηματισμός από την εξέγερση στην ανασυγκρότηση. Παραδόξως όμως, δεν υλοποιήθηκε στην Τουρκία, τη γενέτειρα του Κινήματος, αλλά στη γειτονική Συρία, μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου το 2011. Το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), η συριακή θυγατρική και αδελφή οργάνωση του ΡΚΚ, άρπαξε την ευκαιρία να υλοποιήσει τις ιδέες του Μπούκτσιν στη Rojava.

Η θεωρητική συμβολή του Bookchin στις μελέτες για την οικολογία, την ανάπτυξη, την ελευθερία και την ιθαγένεια, μεταξύ άλλων, αποτελείται από ένα ποικιλόμορφο, εκλεπτυσμένο σώμα ιδεών, διασκορπισμένο όμως σε μια σειρά από τόμους.

«Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»!

Η «επέτειος» της ντροπής: Πριν από 21 χρόνια ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων με εμπλοκή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - Σημίτη.

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις 15 Φλεβάρη 1999, πριν ακριβώς από 21 χρόνια, ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη.

Την επόμενη μέρα, κι ενώ ο ελληνικός λαός είχε σαστίσει μαθαίνοντας τι είχε συμβεί την προηγούμενη νύχτα στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, τέθηκε στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο μια ερώτηση που ουδέποτε είχε τεθεί μέχρι τότε σε εκπρόσωπο κυβέρνησης: «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες “φιλότιμο” και “αξιοπρέπεια”;»,ήταν η ερώτηση…

Οι έμποροι του θανάτου!

Της Αλέκας Ζορμπαλά
Αυτοί οι δύο σφαγείς, Νετανιάχου & Ερντογάν, σκίζουν τα ιμάτιά τους και αλληλοκατηγορούνται για τα εγκλήματά, που έχουν διαπράξει κατά του Παλαιστινιακού λαού ο ένας και κατά του Τουρκικού και Κουρδικού λαού ο άλλος.

Την ίδια ώρα, που η "Διεθνής Κοινότητα" επέδειξε άκρατη "διακριτικότητα" στις λεηλασίες, στους βασανισμούς, στους βιασμούς στο Afrin

Την ίδια ώρα, που μένει "μαρμαρωμένη" μπροστά στην προχθεσινή σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα

Την ίδια ώρα, που το Ισραήλ απορρίπτει την σύσταση του ΟΗΕ για διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας για αυτήν τη σφαγή και

Την ίδια ώρα, που οι ΗΠΑ μπλοκάρουν την έκδοση ψηφίσματος καταδίκης του Ισραήλ από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ..

Ένας είναι ο δρόμος και τον έχει χαράξει η Ιστορία.

BINTEO-Σοκ! Τούρκοι εκτελούν Κούρδισσες μαχήτριες –Τις πετούν με κλωτσιές μέσα σε λάκκο (ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ)

Aνατριχιαστικό βίντεο με τη στυγνή εκτέλεση γυναικών της Μονάδας Προστασίας του συριακού Κουρδιστάν (YPJ) από Τούρκους στρατιώτες κάνει το γύρο του διαδικτύου και σοκάρει.

Στο βίντεο οι γυναίκες έχουν "στοιβαχτεί" σαν τσουβάλια. Τη μία από τις δύο άτυχες γυναίκες αφού  την κλωτσούν δίχως έλεος, την ρίχνουν μέσα σε ένα λάκκο, για να μην μπορεί να ξεφύγει την πυροβολούν.Την άλλη γυναίκα αφού την πυροβόλησαν αρκετές φορές, για να σιγουρευτούν ότι δεν έχει καμία ελπίδα να γλυτώσει το θάνατο, την αφήνουν στο σημείο όπου ξεψύχησε, ενώ μιλούν ατάραχοι χωρίς να συμβαίνει τίποτα, γύρω της…

Το φρικτό περιστατικό  έγινε στη Συρία, κοντά στην περιοχή Αφρίν.Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία εισέβαλε στις 20 Ιανουαρίου του 2018 στην περιοχή με κύριο στόχο την εκκαθάρριση της Κουρδικής Πολιτοφυλακης, την οποία θεωρεί τρομοκρατική ομάδα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ακολουθεί σοκαριστικό βίντεο όπως εντοπίστηκε στο twitter: