Κρυφό σχολειό - θρύλος, μύθος ή πραγματικότητα;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Διανύουμε ένα επετειακό έτος, αφού συμπληρώνονται 200 χρόνια από την εθνεγερσία του 1821.

Βέβαια η συγκυρία δεν ευνοεί τις εκδηλώσεις όπως τις φανταζόμασταν γι’ αυτή την ιστορική στιγμή, αλλά ίσως να είναι και μια προστασία για τα όσα θα μας συνέβαιναν από τους σχεδιασμούς της περιβόητης επιτροπής της επικεφαλής Γιάννας Αγγελοπούλου, αφού για την επιτροπή η Επανάσταση ήταν απλά φιλελεύθερη και όχι εθνικοαπελευθερωτική. Αρκετά μέλη της είναι φορείς αναθεωρητικών απόψεων όπως της ασυνέχειας του έθνους, της δημιουργίας του έθνους από το κράτος (και όχι το αντίστροφο), της αρνητικής στάσης της Εκκλησίας και άλλων. Με διαδικτυακές κυρίως εκδηλώσεις, φαίνεται, πως οι δύο σχολές ιστορικής σκέψης, του εθνομηδενισμού από τη μια και του εθνοκεντρισμού από την άλλη, θα έχουν, ευτυχώς, περίπου ίσες ευκαιρίες προβολής και προβληματισμού γύρω από το μεγάλο θέμα: «ποιοι επαναστάτησαν, γιατί επαναστάτησαν και τι κάνουμε σήμερα».

Το ρεύμα του εθνομηδενισμού αναπτύχθηκε κυρίως από το ’90 και μετά, κυριαρχώντας στην ελίτ και σε πανεπιστημιακές σχολές. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό «σκοταδιστή», τον δε Ρήγα θα τον ήθελαν μάλλον «Γάλλο διαφωτιστή» και όχι Έλληνα λόγιο επαναστάτη που πατούσε γερά στην παράδοση και στην ιστορία του τόπου, με πίστη στον Θεό και επιρροές απ’ τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό.

Το κρυφό σχολειό, αποτελεί μια πτυχή αυτής της οπτικής για την αυτογνωσία μας. Πέρασε όλες τις φάσεις που αναγράφονται στον τίτλο του άρθρου, του θρύλου, του μύθου και της πραγματικότητας. Γαλουχηθήκαμε με τον θρύλο του, ως ένα ιστορικό γεγονός που κάποιες φορές τα χαρακτηριστικά του γιγαντώθηκαν. Περάσαμε μετά στο μύθο. Όλα διαψεύσθηκαν. Δεν υπήρχε καν λόγος για κρυφό σχολειό στην τουρκοκρατία, μας είπαν, αφού Έλληνες και Τούρκοι ζούσαμε αγαπημένοι. Και τέλος, κάποιοι ερευνητές μας προσγείωσαν στην πραγματικότητα, αφού μέσα από πηγές, απέδειξαν την ύπαρξή του.

1821 – Εθνικός εορτασμός χωρίς κοινό Όραμα και Νόημα…

«Μεταθανάτια αυτοπροσωπογραφία»

Κομμάτια κι αποσπάσματα εν καιρώ συνολικής «πανδημίας»

17 ημέρες πριν τον εορτασμό του μεγάλου Νοήματος, του κοινού Οράματος της ελληνικής Επανάστασης-παλιγγενεσίας που έδωσε ένα εθνικό και οικουμενικό παράδειγμα του ανθρώπινου αγώνα, ο καθείς κοιτάει την πάρτη του! Και μικροεμφύλιοι – αυτοδικαιωμένοι μάλιστα εντελώς ναρκισσιστικά – ξεφυτρώνουν παντού.

Από την Κυβέρνηση και τους Ειδικούς, μέχρι κάθε είδους γκρουπούσκουλα και κόμματα χωρίς όραμα, που ψάχνουν να κάνουν διακυβέρνηση και αντιπολίτευση αντίστοιχα, χωρίς κανένα στρατηγικό Νόημα για τη χώρα και το λαό.

«Κομμάτια κι αποσπάσματα» παντού, κατακερματισμός και «συμπτωματική αγωγή» – κάθε είδους «φαρμακάκια», πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, ιατρικά!!! Γιατροσόφια δηλαδή για τον τοπικό πόνο χωρίς να νοιάζονται για όλον τον Οργανισμό που σαπίζει. Ακόμα και η αντιμετώπιση της πανδημίας, αν δεν ενταχθεί σε ένα συνολικό εξω-ιατρικό, κοινό Νόημα και Όραμα για τη χώρα θα αποτυγχάνει συνεχώς.

Ελίτ

Τί γίνεται πατριώτες; Γενέθλια έχουμε ή γιορτή;

Του Χρήστου Μπόκορου

Τί γίνεται πατριώτες; Γενέθλια έχουμε ή γιορτή; Γιορτάζουμε 200 χρόνια εμείς ή τιμούμε 200 χρόνια μετά, αυτό που έκαναν εκείνοι; Οι πρόγονοι μας πέφτουνε λειψοί, δεν ήταν, λέει, σωστοί, δεν ήταν καθώς πρέπει, σαν κι εμάς. Να τους ξεγράψουμε; Τι λένε αυτοί οι σοφοί, οι γραμματικοί με τα πτυχία, οι μορφωμένοι, οι πολιτισμικοί επίτροποι, οι εκ Δυσμών ανατέλλοντες πεφωτισμένοι; Ότι γιορτάζουμε κράτος και συντάγματα, και μέλλον κι ευτυχία; ή τον αγώνα και τον θάνατο για την ελευθερία; Κρύβεται τόσο αίμα με λόγια, με χαρές και πανηγύρια;

Δεν ήτανε ιδέες οι πρόγονοί μας και θεωρίες, άνθρωποι ήταν ζωντανοί, είχανε σώμα και ψυχή κι αφήσαν κόκαλα παντού σπαρμένα, αίμα χυμένο, θαμμένον πόνο, σφαγές και σκοτωμούς είχε ο ξεσηκωμός, θρήνους κι οδύνες και χαμούς και βιασμούς και μοιρολόγια. Απ’ όλα δώσανε! Και το έχειν και το είναι τους.

Θυμάμαι για να έχω μέλλον | 1ο σποτ για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

Η δικτατορία των Μέσων είναι εδώ

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τεράδη

Το youtube κατέβασε τη συνέντευξη της καθηγήτριας Πανεπιστημίου και πρώην πρύτανη κ. Νεγρεπόντη- Δεληβάνη, επικεφαλής της κίνησης "Τιμή στο '21", επειδή αντιτίθεται στις ανθελληνικές γιορτές της Γιάννας! Η δικτατορία των ελίτ είναι πολυπλόκαμη.

Είναι περιττό να πούμε, ότι η κίνηση, που αποτελεί το πατριωτικό αντίβαρο στην αντεθνική επιτροπή της Γιάννας, είναι αποκλεισμένη από όλα τα μεγάλα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ εδώ και ένα χρόνο που έχει συσταθεί επισήμως, με δεκάδες εκδηλώσεις που έγιναν και θα γίνουν.

Ζούμε ένα νέο '21 από μια άποψη. Από τη μία είναι η κρατικοδίαιτη επιτροπή της Γιάννας, που στηρίζεται και εκπροσωπείται από όλους τους κοτζαμπάσηδες, τους προεστούς, τους καλαμαράδες και τους προσκυνημένους, που θέλουν να σβήσουν κάθε σπίθα του Γένους για να τα έχουν καλά με την Πύλη και την ησυχία τους, και από την άλλη τους κλεφταρματωλούς, που είναι ασύνταχτοι, φτωχοί, ανυπόταχτοι, αδύναμοι, αποδιωγμένοι, αλλά θέλουν Ιστορία, πατρίδα και υπερηφάνεια.

Πριν από 6 μήνες το facebook απέκλεισε το λογαριασμό μου για δύο μήνες επειδή είχα γράψει, με αφορμή τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ένα άρθρο, όπου περιέγραφα χωρίς διαστρεβλώσεις μέρος μόνο από τις βαρβαρότητες των Τούρκων!

Οι αθλιότητες των Μέσων "κοινωνικής δικτύωσης" να κλείσουν ή να πετσοκόψουν τις δηλώσεις Τράμπ (φασίστας ο Τράμπ, αλλά ο λόγος του υπόκειται στόν έλεγχο ΜΟΝΟ των δικαστηρίων), μια καθαρά εξωθεσμική και εξωκοινοβουλευτική πολιτική παρέμβαση, πληθαίνουν και γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνες εξ αιτίας της αδράνειας των δημοκρατιών να τις καταδικάσουν και να παρέμβουν δυναμικά στίς πλατφόρμες, απαιτώντας να ευθυγραμμίζονται με τα συνταγματικά και νομικά άρθρα περί ελευθερίας του λόγου και λογοκρισίας.

Πολιτισμό παρήγαγαν οι αγωνιστές του 21, όχι οι γενίτσαροι

Του Δημήτρη Μάρτου

Το 2021 σηματοδοτείται από δύο συλλογικές υποχρεώσεις: την αντιμετώπιση της πανδημίας και τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Μιλώντας ιδιαίτερα για την επέτειο των 200 χρόνων, μπορούμε να πούμε ότι καθορίζεται και από την έξαρση της μόνιμης εθνικής απειλής: την επεκτατικότητα της Τουρκίας, που για την αντιμετώπισή της χρειάζεται όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και παλλαϊκή ετοιμότητα.

Η Επανάσταση του 1821 γίνεται το δημιουργικό ιστορικό υπόστρωμα τροχισμού των εθνικών μας αντανακλαστικών. Και υπ’ αυτήν την έννοια το ζήτημα δεν εξαντλείται στις ενέργειες μιας κρατικο-ιδιωτικής επετειακής επιχείρησης, που ακούει στο όνομα "Επιτροπή Ελλάδα 2021". Η Επιτροπή αυτή, με ανούσιο τίτλο αφού δεν αναφέρεται ούτε σε επέτειο και ούτε στο 1821, θα διαχειρισθεί, στο όνομα του ελληνικού λαού, τα 200 χρόνια από την επανάσταση.

Η συμμετοχή στην Επιτροπή προσώπων που έχουν εκφραστεί, μέσα από βιβλία, άρθρα και τηλεοπτικές σειρές (!), για πρόσωπα και γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, με αμφιλεγόμενες πολιτικοϊδεολογικές στοχεύσεις, όπως είναι η υπέρβαση της εθνικής συνείδησης για χάρη μιας "ευρωπαϊκής" και ο κατευνασμός της τουρκικής επεκτατικότητας, δημιουργούν βάσιμες ανησυχίες για το αν οι εκδηλώσεις για το 1821 θα συναρτηθούν με το εθνικό ζήτημα, που είναι η κατανόηση και η αντιμετώπιση του "τουρκικού προβλήματος".

Ελληνοτουρκική κρίση και 1821 – Εθνομηδενισμός και κατευνασμός

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η κρίση στο Αιγαίο, που ήδη εξελίσσεται σε απειλή ελληνοτουρκικής πολεμικής σύρραξης, δεν αποτελεί αστραπή εν αιθρία. Πρόκειται, αντιθέτως, για τις συνέπειες ενός μακροχρόνιου τουρκικού σχεδίου, με πολύ συγκεκριμένες, αν και παντελώς ανεδαφικές διεκδικήσεις. Δυστυχώς, από ελληνικής πλευράς, η έλλειψη προγραμματισμένης αντιμετώπισης της κλιμακούμενης τουρκικής απειλής κατέληξε σε προσβλητικό ενδοτισμό και προάγγελο παραίτησης από κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Οι παραβιάσεις της εδαφικής μας ακεραιότητας, άρχισαν με καθημερινές πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών, επάνω από τα ελληνικά νησιά. Η δική μας αντίδραση, στις προκλητικές αυτές προσβολές της εθνικής μας κυριαρχίας, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη, αν εξαιρέσει κανείς τα καθησυχαστικά ευχολόγια των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, για επίδειξη "ψυχραιμίας", και για "κατευνασμό".

Η πλήρης απουσία απωθητικής πολιτικής, είχε προφανώς ως δικαιολογία την υπόθεση ότι "οι Τούρκοι δεν είναι εχθροί μας", και ακόμη ότι δεν πρέπει να παραβιάζεται το δόγμα του "ανήκουμε στην Δύση", με ότι αυτό περιλαμβάνει. Έτσι, μπορεί ίσως να εξηγηθεί και η, επί χρόνια, εγκληματική παράλειψη ορισμού ΑΟΖ, όπου αυτή ήταν απαραίτητη. Για να μη στεναχωρήσουμε τους φίλους Τούρκους.

Οι εχθροί του Κολοκοτρώνη

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Στο προηγούμενο μου σημείωμα (Η Ιστορία των νικητών και η επιτροπή της κυρίας Αγγελοπούλου 1/8/2020), επιχείρησα την πρόβλεψη ότι ο κ. Αριστείδης Χατζής θα συνέχιζε τις προσπάθειες να «γκριζάρει» όσο μπορεί την μορφή του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, προσπάθειες που ξεκίνησαν με το άρθρο του στην «Καθημερινή» της Κυριακής 5/7/2020, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ο Θεός της Ελλάδος».

 Στο άρθρο του εκείνο, ο κ. Χατζής ισχυρίστηκε πως την γελοία «Αίτηση Προστασίας» του 1825 προς την Αγγλία «προετοίμασε ο επικεφαλής της Επιτροπής Ζακύνθου και τέκτονας Διονύσιος Ρώμας, και την προώθησε στους αγωνιστές με την βοήθεια του στενού του φίλου, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη».

 Η αλήθεια βεβαίως είναι τελείως διαφορετική, όπως αποδεικνύουν τα επίσημα κείμενα και τα γεγονότα, τα οποία καταγράφηκαν και από τον γραμματέα του Μαυροκορδάτου, Σπυρίδωνα Τρικούπη. Όμως για τον κ. Χατζή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και κατά συνέπεια τα γεγονότα οφείλουν να συμμορφώνονται με τον σκοπό, αλλιώς αλίμονο τους.

 Η πρόβλεψη φυσικά επαληθεύθηκε, άλλωστε δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να διατυπωθεί, όπως θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε παρακάτω. Στο καινούργιο του άρθρο, πάλι στην «Καθημερινή» της Κυριακής 2/8/2020 με τίτλο « Η εναλλακτική του Μέτερνιχ», γράφει πως ο Μαυροκορδάτος (ναι, ναι, ο Μαυροκορδάτος), «αντιμετώπισε με δυσπιστία την αίτηση προστασίας που ετοίμασε ο Διονύσιος Ρώμας και προώθησε ο Κολοκοτρώνης» (η επισήμανση φυσικά δική μας).

 Η επιχείρηση «γκριζαρίσματος» του Κολοκοτρώνη προχώρησε κατά ένα μικρό, αλλά αποφασιστικής σημασίας βήμα. Στο προηγούμενο άρθρο του κ. Χατζή, ο Κολοκοτρώνης «βοήθησε» τον (τέκτονα και στενό του φίλο να μην το ξεχνάμε) Ρώμα να προωθήσει την αίτηση προστασίας στους αγωνιστές.

 Τώρα όμως, την αποκλειστική ευθύνη της «προώθησης» την έχει ο Κολοκοτρώνης. Απομένει φυσικά το επόμενο βήμα. Η αίτηση προστασίας να ήταν ένα από τα τόσα σχέδια του Κολοκοτρώνη, βλακώδες μάλλον αφού ο ίδιος ο Κάνινγκ το αποκήρυξε. Έτσι ο Κολοκοτρώνης θα κατέβει ακόμη ένα σκαλοπάτι.

 Όλο το υπόλοιπο άρθρο του κ. Χατζή είναι μια ακατάσχετη φλυαρία για κάποια υποτιθέμενη «εναλλακτική» του Μέτερνιχ, η οποία, όπως ομολογεί και ο ίδιος ο κ. Χατζής ουδέποτε διατυπώθηκε επισήμως από πλευράς Αυστροουγγαρίας. Μοναδικός σκοπός είναι να καταδείξει έναν ακόμη φανταστικό διπλωματικό θρίαμβο (!) του Μαυροκορδάτου (είπαμε: τα γεγονότα πρέπει να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις).

Η Ιστορία των νικητών και η επιτροπή της κυρίας Αγγελοπούλου

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

«Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες, /κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες, /κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς, /με ιδεώδεις υποτακτικούς, /που είναι στο μυαλό νωθροί, /μα υπακοή έχουν περισσή/ τους έχω σιχαθεί.»

Οι ώρες που ζούμε είναι και πάλι κρίσιμες για τον Ελληνισμό. Φτωχεμένη από την κρίση και τα μνημόνια η χώρα, ζαλισμένη ακόμη από την ξαφνική επιδημία, απομονωμένη, χωρίς φίλους και συμμάχους, δέχεται την ταπείνωση από την στέρηση ενός συμβόλου όπως η ΑγιαΣοφιά. Και πιθανότατα θα δεχθεί ακόμη μεγαλύτερες ταπεινώσεις καθώς οι «φίλοι», οι «σύμμαχοι» και οι «εταίροι» της ανέχονται, αν δεν ενθαρρύνουν και δεν υποθάλπουν κιόλας την επιθετικότητα του τουρκικού ιμπεριαλισμού.

 Και την ίδια ώρα, η επιτροπή της κ. Αγγελοπούλου, συνεχίζει το έργο της αποδόμησης της Επανάστασης του 1821 μέσω της συστηματικής σπίλωσης των πρωταγωνιστών της.

Τους λόγους αυτής της πρακτικής τους έχουμε αναλύσει παλαιότερα (Εορτασμός 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821  blogvirona.blogspot.com 7/6/2020).

 Πρέπει να εξαφανιστεί ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας της Επανάστασης, να γίνει μια υποπαράγραφος στην ιστορία των «μεγάλων δημοκρατικών επαναστάσεων» της Δύσης, ήσσονος βεβαίως σημασίας σε σχέση με την Αμερικανική, την Γαλλική, αλλά και την Αγγλική Επανάσταση. Και φυσικά να τονιστεί ακόμη μια φορά το «Ανήκομεν εις την Δύσην» και ιδίως στην Ευρώπη, της οποίας πρέπει να ζητήσουμε ξανά όπως το 1826 (αλλά και το 1996) την Αρωγή και την Προστασία.

 Και επειδή η Ιστορία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τους πρωταγωνιστές της, ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι αποδόμησης των πραγματικών ηρώων της εποχής, με την παράλληλη ανάδειξη των πιο σκοτεινών μορφών, με πρώτο και καλύτερο τον Μαυροκορδάτο.

Οι δύο Ελλάδες θα εορτάσουν το 1821

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η πρόσφατη εμφάνιση, στο ελληνικό προσκήνιο, της «ΤΙΜΗ ΣΤΟ ’21», της αυθόρμητης αυτής κίνησης, που αναπτύχθηκε με χειμαρρώδεις ρυθμούς σε ελάχιστο χρόνο, και που έθεσε ως ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής της την απόδοση τιμών στους ήρωες της Επανάστασης του 1821, όπως τους αξίζει, καθώς και το σεβασμό στη μακραίωνη ιστορία των Ελλήνων, είχε και ένα μη αναμενόμενο αποτέλεσμα: τη συνειδητοποίηση, δηλαδή, της ύπαρξης μιας δυαδικής Ελλάδας.

O δυαδισμός αυτός αναδύεται καταρχήν μέσα από τις γνωστές ιδεοληψίες, που εκκόλαψε το διεθνές οικονομικό σύστημα της παγκοσμιοποίησης, και που είχαν ως επίκεντρο το σχεδιασμό μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης. Και κατά δεύτερο λόγο, ο δυαδισμός αυτός συμπληρώνεται μέσα από την ισχυροποίηση του κράτους-έθνους, που είναι το αποτέλεσμα της υποχώρησης της παγκοσμιοποίησης σε ολόκληρη την υφήλιο και που φαίνεται ότι ματαίωσε, προς το παρόν τουλάχιστον, την προώθηση της ιδέας για παγκόσμια διακυβέρνηση. Πράγματι, τώρα, οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα, καθώς η μία μετά την άλλη οι οικονομίες στον πλανήτη μας, επιβάλλουν έλεγχο των συνόρων, ενισχύουν την εθνική οικονομική δραστηριότητα, περιφρουρούν την εθνική τους κυριαρχία και υπογραμμίζουν τη σημασία των ιδιαιτεροτήτων της θρησκείας, της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού τους. Παραδόξως, όμως, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να έχει επιλέξει αντίστροφη πορεία, υπογραμμίζοντας σε κάθε ευκαιρία τα πλεονεκτήματα, που δήθεν εξασφαλίζει η πολυπολιτισμικότητα. Έτσι, η χώρα μας αποτελεί την εξαίρεση στην Ευρώπη, αγνοώντας όμως κατάφωρα τη συντριπτικά αντίθετη βούληση της πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι – Ο Ελληνισμός στη δίνη του εθνομηδενισμού

Του Κώστα Καραΐσκου

Φτάνοντας στο έσχατο σημερινό κατάντημα ως ελληνικό εθνοκράτος, με τον φόβο του Τούρκου διάχυτο στις ελίτ της Αθήνας, όσοι δεν έχουμε απεμπολήσει τη λογική και την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε ως Ελληνισμός να αναστοχαστούμε την μεταπολιτευτική μας συλλογική πορεία. Πέρα από ιδεολογίες, εξωραϊσμούς και ευκολίες, πρέπει να κάνουμε μιαν ειλικρινή εκτίμηση της κατάστασης στην οποία φτάσαμε μισό αιώνα μετά την ήττα μας στην Κύπρο και τον εξ αυτής "εκδημοκρατισμό" του πολιτικού συστήματος.

Βασικό σημείο εκκίνησης είναι η αυτονόητη παραδοχή του "αποικιοκρατικού" χαρακτήρα της εγχώριας διακυβέρνησης ήδη μετά τον Καποδίστρια. Αν κάποιος διαφωνεί μ' αυτό και θεωρεί πως ζούμε σε κυρίαρχο κράτος, δεν έχει νόημα να συνεχίσει την ανάγνωση του παρόντος. Αναλογιζόμενοι λοιπόν την πορεία της χώρας, δύσκολα μπορούμε να βρούμε πολιτικό ηγέτη που να ξέφυγε από τα στενά πλαίσια που έθεταν πάντοτε τα ξένα συμφέροντα.

Μετά το 1922 εξέλιπε η προτεραιότητα της απελευθέρωσης των αλύτρωτων Ελλήνων που ως τότε δέσποζε στην δημόσια ατζέντα, μετά δε το 1974, όταν χάθηκε η Κύπρος (με δήθεν αποκλειστική ευθύνη των χουντικών), η "δημοκρατία" στάθηκε το πρόσχημα για την απεμπόληση κάθε εθνικού σκοπού στο όνομα της κοινωνικής προόδου και δικαιοσύνης. Στην πραγματικότητα μια κομματοκρατία αναίσχυντη πάτησε πάνω στις πληγές του Εμφυλίου, εκμαύλισε τα κοινωνιστικά οράματα (μαζί και τον μικρομεσαίο Έλληνα), για να καταλήξει στην απόλυτη ιδιώτευση και την ατομική ηδονοθηρία.

Μήπως ο Κολοκοτρώνης και ο Κασομούλης είχαν διαβάσει Παπαρρηγόπουλο;

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Βλέπω ότι κάποιοι ενοχλούνται από τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο (1815-1891). Ο εθνικός μας ιστορικός κατηγορείται ότι αποκατέστησε το Βυζάντιο και «ενέπλεξε την Ιστορία στα γρανάζια της εθνικής ιδεολογίας». Κι όμως, όποιος διαβάσει τα κείμενα των ανθρώπων που προετοίμασαν το 1821 και αυτών που πρωταγωνίστησαν στην Ελληνική Επανάσταση, θα διαπιστώσει ότι το Βυζάντιο/Ρωμανία ήταν καταγεγραμμένο στην εθνική μνήμη όλων των Ελλήνων, λαϊκών και κληρικών, αγραμμάτων και λογίων, από το 1453 μέχρι και το 1821, αλλά και αργότερα.

Οι γιαγιάδες και οι μανάδες που εμψύχωναν τα ελληνόπουλα στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας με τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά είχαν επηρεασθεί από τον Κ. Παπαρρηγόπουλο; Χρονικώς αδύνατον! Απλώς εξέφραζαν τους μύχιους πόθους ενός λαού.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν είπε στον Άγγλο Πλοίαρχο Χάμιλτον ότι δεν δέχεται να συνθηκολογήσει με τους Τούρκους, διότι «ο βασιλέας μας συνθήκη δεν έκαμε», μιλούσε ως συνεχιστής των αγώνων του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Είχε διαβάσει Παπαρρηγόπουλο; Όχι βέβαια. Αλλά έλεγε αυτό που υπήρχε μέσα στην καρδιά των αγωνιζομένων. Πίστευαν στη Μεγάλη Ιδέα, πίστευαν ότι είναι συνεχιστές του Βυζαντίου.

Δουλίτσες...

ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΄21: Υπέρβαση αναχωμάτων - Παιδεία Απελευθέρωσης / (λόγοι λαϊκής ένταξης έναντι λογίων παρακμιών)

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

Η πρόσκληση Ελληνικού εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την επαναστατική διαδικασία με αρχή το 1821, έφερε την σύγκλιση ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες, εμπειρίες, τρόπους ζωής. Ωστόσο η κεντρικότητα του στόχου, ο σεβασμός στις θυσίες  των αγωνιστών και το απελευθερωτικό τους πνεύμα ζωντανεύει ελπίδα και αξίες άρνησης της σημερινής παρακμής.

 Νοιώθουμε προσβεβλημένοι από το επιστημονικό καθεστωτικό προσωπικό, που χορηγεί σε σύγχρονους μηχανισμούς τα εργαλεία απαξίωσης ενός λαού και της ιστορίας του. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος κυριαρχίας είναι να παρουσιάζεις την ασημαντότητα του θύματός σου, του κυριαρχούμενου. Αλλά όσοι έχουν προεξοφλήσει την επιτυχία τους δεν έχουν καταφέρει μετά από τόσα χρόνια διαβρωτικής δουλειάς να σβήσουν το Ελληνικό φιλότιμο που σιγοκαίει.
Δεν είναι μονοδιάστατη η εχθρότητα του πολιτικοπνευματικού κατεστημένου μονοσήμαντα εχθρική προς την απελευθερωτική διάσταση του 1821. Είναι η ηθική του συμβιβασμού με την καταστροφή των ατομικών και συλλογικών υποκειμενικοτήτων. Δεν πιστεύουν στον άνθρωπο δημιουργό, της ευποιίας και τέχνης συμβίωσης με θεσμούς αυτοκυβέρνησης.

Η ανολοκλήρωτη επανάσταση παραδίδει στο σήμερα το αίτημα άρνησης συμφερόντων και υπηρετικότητας , που παραμορφώνουν την συλλογική μας ιστορική εικόνα. Η πρωτοβουλία αυτή απαντά ως υπενθύμιση συνέχειας του εθνικού πολιτισμού, συγγενής με απελευθερωτικά κινήματα του κόσμου όλου. Τα αντι21 παραληρήματα μιας αφεντόδουλης και κακομοίρικης οικονομοπνευματικής ελίτ, που διαχέεται σε θεσμούς κρατικούς και κομματικούς, είναι άρνηση του ιστορικού ρόλου του κοινωνικού σώματος και της ατομικής ευθύνης.

Εορτασμός 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Πριν από 55 χρόνια περίπου, υπήρχε ένα διήγημα στο βιβλίο των Νέων Ελληνικών του ενιαίου τότε Γυμνασίου. Έλεγε πάνω κάτω τα εξής:

 Την πρώτη φορά που οργανώθηκε στο Μεσολόγγι πανηγυρικός εορτασμός για την Έξοδο, πήγε κι ο γέρο καπετάνιος για να την παρακολουθήσει. Ήταν η δική του γιορτή. Πάνω στην εξέδρα, είδε πολιτικούς με βελάδες και ημίψηλα. Τους άκουσε ώρα πολλή να λένε ακαταλαβίστικες κουβέντες. Κίνησε να φύγει. Όχι ωρέ, δεν ήταν έτσι, μουρμούριζε. Στα σκαλιά της εκκλησίας ήταν ένας τυφλός ζητιάνος. Τραγουδούσε το μοιρολόϊ της εξόδου. Έκατσε ο γέρο καπετάνιος δίπλα του κι έκλαιγε. Ναι ωρέ, έτσι ήτανε, μονολογούσε.

 Ναι μωρέ, έτσι ήτανε. Αίμα, πόνος και δάκρυα. Οχτώ χρόνια αγώνας, οχτώ χρόνια συντροφιά με τον θάνατο. Πόλεμος, τρεχαλητό, αγωνία. Οχτώ χρόνια μια φούχτα φουκαράδες αρνιόνταν να προσκυνήσουν και το χειρότερο, αρνούνταν και να πεθάνουν για να λυθεί επιτέλους το «ελληνικό πρόβλημα» και να επιστρέψει η Ευρώπη στην κανονικότητα.

Επιτροπή "Ελλάδα 2021" – "Ξύνοντας" τις δηλώσεις Γιάννας Αγγελοπούλου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δεληβάνη

Ελπίζαμε, όλοι εμείς οι Ελληνίδες και Έλληνες που αυθόρμητα αφιερωθήκαμε στην προετοιμασία ενός παράλληλου εορτασμού του 1821, ότι η χθεσινή συνέντευξη της προέδρου της επιτροπής "Ελλάδα 2021", κυρίας Γιάννας Αγγελοπούλου, θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Και ότι θα μας απάλλασσε, έτσι, από μια συνέχεια, που επιβαρύνει τα τρέχοντα προγράμματά μας και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας.

Δυστυχώς, όμως, αφού μελετήσαμε με μεγάλη προσοχή το περιεχόμενο της συνέντευξης, αναπόφευκτα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι, δυστυχώς, οι αρχικές μας ανησυχίες ήταν βάσιμες και ότι συνεπώς αποτελεί στοιχειώδες χρέος κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα, να προσπαθήσουμε, με τα όποια μέσα διαθέτουμε, να παρεμποδίσουμε την σοβαρότατα απειλούμενη παραχάραξη της ιστορίας μας.

Τα όσα στιγματίζουμε στη συνέχεια, ουδόλως πηγάζουν από την οποιασδήποτε μορφής πρόθεσή μας να προβούμε σε κριτική με συγκρουσιακούς όρους, υπόθεση που άλλωστε είναι παντελώς παράλογη. Αντιθέτως, τα όσα ολίγα προς το παρόν ακολουθούν, βασίζονται στην απολύτως δικαιολογημένη αγωνία, που μας δημιούργησε η συνέντευξη αυτή.

Μεγάλα Λόγια, μικροί άνθρωποι

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Οι πρόσφατες προσπάθειες αναθεώρησης της ελληνικής Ιστορίας απο την επιτροπή της κ. Αγγελοπούλου, ξεσήκωσαν όπως ήταν αναμενόμενο θύελλα διαμαρτυριών.

 Η κ. Αγγελοπούλου και ο κ. Χατζής, ενήργησαν και ενεργούν βάσει της λογικής πως «την ιστορία την γράφουν πάντα οι νικητές». Στην δική τους περίπτωση βέβαια ισχύει το «ξαναγράφουν», προσπαθώντας τάχα να αποδώσουν την «αλήθεια».

 Όμως, όπως είπε ο Ιντιάνα Τζόουνς, η Ιστορία είναι γεγονότα, δεν είναι η αλήθεια. Όποιος αναζητά την αλήθεια, καλύτερα να στραφεί στην Φιλοσοφία και να αφήσει ήσυχη την Ιστορία.

 Κι όσο κι αν προσπαθούν οι σύγχρονοι παραχαράκτες, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ίσως λοιπόν, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την κ. Αγγελοπούλου και τον κ. Χατζή, γιατί με τις γελοίες ενέργειες τους έδωσαν την ευκαιρία σε αρκετούς σοβαρούς ερευνητές να μας ξαναθυμίσουν αρκετά απο αυτά τα «γεγονότα». Και ίσως αν ο κ. Χατζής συνεχίσει τις φιλότιμες προσπάθειες του, να υπάρξουν καινούργιες δημοσιεύσεις πάνω σε άλλα «γεγονότα».

Καραϊσκάκης: «βωμολόχος» και «σεξιστής»!

Του Θύμιου Παπανικολάου

Σήμερα, όπως έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, η παραχάραξη και επανεγγραφή της Ιστορίας αποτελεί στρατηγική επιλογή του διεθνούς κεφαλαίου, των μηχανισμών του και των ιδεολογικο-πολιτικών ιπποκόμων του.
Επίσης, από την πρώτη στιγμή είχαμε χαρακτηρίσει την Επιτροπή Αγγελοπούλου για το ΄21, «ομάδα κρούσης» των αποδομητών της ιστορίας μας και της προσαρμογής της στις μυθολογίες της Παγκοσμιοποίησης.Οι δόλιες επιδιώξεις της Επιτροπής Αγγελοπούλου
(επιδιώξεις παραχάραξης και αλλοίωσης του ΄21, σύμφωνα με την οπτική της διεθνούς μαφίας του χρήματος), εκδηλώθηκαν από την πρώτη στιγμή με:

α). Το σήμα των 200 χρόνων: Μια γελοιογραφία του ΄21! Ένα άχρωμο, άγευστο και «ανέραστο» κατασκεύασμα, «σκοτεινό», αποστειρωμένο από κάθε αγωνιστικό Πάθος, αφυδατωμένο από κάθε ιστορικό συμβολισμό και χυμό του ΄21…

β). Την «εξαφάνιση» της Μπουμπουλίνας!!!

γ). Την εμφάνιση των δικτατόρων στο πάνθεον των προσώπων που διακυβέρνησαν την χώρα

δ). (προσφάτως) Τον εύκολο χαρακτηρισμό του Καποδίστρια ως «δικτάτορα» (ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα που «εξαφανίζει» τις συνθήκες της εποχής, υπεραπλουστεύει ισοπεδωτικά την πραγματικότητα και κρίνει το ΤΟΤΕ με τα σημερινά στερεότυπα περί δικτατόρων).

Παραιτήθηκε η Μ. Ευθυμίου από την Επιτροπή 2021 λόγω «ουδετεροπατρίας» του εορτασμού

Παραιτήθηκε η διακεκριμένη Ιστορικός Μαρία Ευθυμίου από την Επιτροπή 2021 της Γ.Αγγελοπούλου, σύμφωνα με πρωτοσέλιδο, σημερινό, δημοσίευμά της εφημερίδας «Εστία».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας η κα Ευθυμίου αποχώρησε από την επιτροπή μέσω ευγενικής επιστολής της προς την κα Αγγελοπούλου, αμέσως μετά τις αμφιλεγόμενες αναρτήσεις του Αριστείδη Χατζή για τον Ιωάννη Καποδίστρια που ξεσήκωσαν σάλο.

Να σημειωθεί ότι η παραίτηση της κας Ευθυμίου έγινε πριν τις χθεσινές αντιδράσεις που προκάλεσε νεώτερο κείμενο του κ. Αριστείδη Χατζή για τον Γεώργιο Καραϊσκάκη -που κρίθηκε από αρκετούς ως προσβλητικό για τον Ήρωα της Επανάστασης. με αποτέλεσμα η επιτροπή να το αποσύρει άρον – άρον.

Σημειώνεται, πως η Μαρία Ευθυμίου είναι ένα πρόσωπο υψηλού κύρους, το όνομα της οποίας, μάλιστα, είχε ακουστεί μεταξύ εκείνων που σκεφτόταν προ μηνών ο πρωθυπουργός ως πιθανή υποψήφια για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Η εφημερίδα αναφέρει πως βασικοί λόγοι που ώθησαν την κα Ευθυμίου στην απόφασή της αυτή είναι η τάση ουδετεροπατρίας που διακατέχει τον εορτασμό -δεν νοείται να εορτάζεται η γέννηση ενός Έθνους χωρίς να υπάρχει η σημαία στο επίσημο έμβλημά του- και ο αποχρωματισμός της Ελληνικής Ιστορίας που επέλεξε η Επιτροπή.