Αναστάσιος Σολωμός

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Άρδην τ. 04, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1996.

 

Είκοσι πέντε χρόνια από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι για τον κυπριακό ελληνισμό οφείλουμε να ξαναθυμηθούμε τους δύο ήρωες, αλλά και τις ευθύνες των δύο ελληνικών κρατών που οι δολοφόνοι τους κυκλοφορούν ατιμώρητοι και η ηθική αυτουργός Τουρκία δεν λογοδότησε. 

Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βία μετράει τη γη

Και να λοιπόν πάλι το Κυπριακό στο προσκήνιο. Αυτή τη φορά όχι ως ανιαρή κρατική προπαγάνδα, ούτε ως διεθνιστική είδηση στα κρυφά των εφημερίδων, αλλά ως γεγονός που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, ως το γεγονός που έκανε τους κλαψιάρηδες Αθηναίους εκδότες να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά μιας και ένα θέμα που δεν πουλούσε, τώρα πουλά, πουλά και μοσχοπουλά.

Κύπρος λοιπόν. Μεγαλόνησος, λεβεντοκόρη, ηρωομάνα, μικρή μεγάλη πατρίδα, λεβεντομάνα, νήσος των αγίων και των ηρώων, και τί άλλο ακόμη θα ακούσουμε;
Γιαβάς-γιαβάς, αγαπητοί Ελλαδίτες αδελφοί, λάου-λάου. Τι ήταν αυτό που έκανε αυτό τον κυπριακό Αύγουστο να είναι τόσο πιο διαφορετικός και να συγκλονίσει τους απανταχού Έλληνες; Μήπως ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν για τις βιαιότητες των Τούρκων στην Σμύρνη το’ 22, στην Πόλη το 1955-1964; Μήπως δε γνώριζαν για τις δολοφονίες των φαντάρων μας στην πράσινη γραμμή και των εγκλωβισμένων στην Καρπασία;

Ενδιάμεσος χώρος

Του Βάσου Φτωχόπουλλου

Είναι ολοφάνερο πως και οι πέντε αρχηγοί των κομμάτων του «ενδιάμεσου χώρου» είναι, με τη σεξπηρική άποψη, όλοι έντιμοι άνθρωποι. Θα μπορούσαν όλοι να είναι άξιοι υποψήφιοι για την προεδρία, ειδικά τώρα που οπωσδήποτε το στρατόπεδο του ΔΗΣΑΚΕΛ πρέπει να ηττηθεί εάν θέλουμε σε αυτόν τον τόπο να έχουμε κάποια προοπτική ελευθερίας. Όμως σήμερα το ζήτημα δεν είναι να βρούμε κατάλληλο υποψήφιο ή να φύγει ο Αναστασιάδης για να έρθει ένας άλλος Αναστασιάδης. Το ζήτημα σήμερα είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Η πολιτική στο Κυπριακό που θα μπορέσει να δώσει μια άλλη προοπτική στον κυπριακό λαό. Δυστυχώς, και οι παλιοί και οι καινούργιοι πολιτικοί με το ίδιο βιολί θα παίξουν. Ο «ενδιάμεσος χώρος» δεν προτείνει οτιδήποτε άλλο από την ομοσπονδία και τη συνέχιση των συνομιλιών. Μιλούμε για τις δύο πτέρυγες του «ενδιάμεσου χώρου»: Παπαδόπουλο με το σωστό περιεχόμενο και Λιλλήκα με το πιο σωστό περιεχόμενο. Ευτυχώς, η πολιτική της ομοσπονδίας έχει ξευτιλιστεί μετά από αλλεπάλληλες ήττες. Δυστυχώς για μας, όλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στις παλιές αμαρτίες ενός κατεστημένου που εδώ και εξήντα χρόνια λυμαίνεται τον τόπο. Δυστυχώς για μας, δεν ξέρω αν θα δοθεί κι άλλη ευκαιρία για να απαλλαγούμε από τη διζωνική ομοσπονδία και τη λύση μέσω συνομιλιών στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών. Οι συνομιλίες και τα Ηνωμένα Έθνη είναι μέρος του προβλήματος, είναι μέρος της πολιτικής που θέλει να συνθηκολογήσουμε και να τα δώσουμε όλα στους Τούρκους.

Τι ντροπή

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Δεν πρέπει να μας κυριεύσει ο θυμός και η απογοήτευση. Έτσι ήταν πάντα αυτός ο τόπος. Πενήντα χρόνια σκλαβιάς και αίφνης λίγο φως προβάλλει απ’ εκεί που δεν το περιμέναμε. Φυσικά, είχαμε και τις μεγάλες στιγμές μας, όπου ανθρωπάκια τύπου σημερινών και παλαιότερων βουλευτών δεν μπορούσαν να επέμβουν ουσιαστικά, διότι τον λόγο τον πρώτο τον είχε ο λαός. Δες EOKA, δες 2004.

Θέλω να κάνω εμετό

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Όταν είδα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Κωνσταντινούπολη να χαριεντίζεται με τους άλλους ηγέτες στη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, μου ήρθε να ξεράσω. Τι γυρεύει ο Πρόεδρός μας στην Κωνσταντινούπολη, εάν δεν είναι για να υπενθυμίσει στον Ερντογάν και στον ΟΗΕ ότι η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο; Ποιο νόημα είχε η αποχώρησή του, επειδή ήταν εκεί ο φίλος του ο Ακιντζί; Ποιος περιπαίζει ποιον; Δεν είναι ο ίδιος ο Αναστασιάδης που μας παρουσιάζει τον Ακιντζί ως τον συνέταιρό μας στο νέο κρατίδιο που κυοφορούν; Δεν είναι ο Αναστασιάδης που τον πήρε στο Νταβός και σε άλλα φόρα; Γιατί ξαφνικά τον έπιασαν τα εθνικιστικά του; Προφανώς το αποτέλεσμα των εκλογών δεν άφησε αδιάφορο τον Αναστασιάδη. Ξέρει πότε πρέπει να βγάζει προς τα έξω την ελληνική σημαία και τις φουστανέλες ο Αναστασιάδης. Μόλις στριμώχνεται, αντί να δέρει το σάμα και να φωνάξει Όχι στην κατοχή και Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο, φοράει τα τσαρούχια και παριστάνει τον Έλληνα. Κάνω εμετό χωρίς να έχω πάρει «εμετικό», όπως έπαιρναν οι παρακμιακοί Ρωμαίοι για να ξαναφάνε και να σπάσουν απ’ το πολύ φαΐ.

Τελικά θα ψηφίσω…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Τελικά θα ψηφίσω. Θα βάλω την αξιοπρέπειά μου στην πάντα και θα ψηφίσω. Ποτέ δεν ψήφισα με την όρεξή μου, σχεδόν πάντα καταψήφιζα παρά ψήφιζα. Νοείται ότι δεν θα ψησίσω ΔΗΣΑΚΕΛ, όμως δεν θέλω να πάρω κανένα στον λαιμό μου για να σας παροτρύνω ποιους από τους μικρούς να ψηφίσετε. Όποιους και να ψηφίσετε να έχετε υπόψιν σαν να μην ντρέπονται που είναι Έλληνες και Ορθόδοξοι, να μην ντρέπονται για την Πατρίδα τους και να είναι περήφανοι που ο λαός μας έδωσε μαθήματα ελευθερίας με το έπος του 1955. Να μην ντρέπονται που θέλουν να ζήσουν ως ελεύθεροι Έλληνες στον τόπο καταγωγής τους ή των γονιών τους. Να μην ντρέπονται να λένε την Κερύνεια, Κερύνεια και τους προδότες, προδότες. Να μην ντρέπονται που μιλούν ελληνικά και σκέφτονται ελληνικά. Να μην ντρέπονται που κραυγάζουν πως ένα είναι το πρόβλημα το ΕΘΝΙΚΟ κι όλα τα άλλα είναι «μουσκουρούθκια» μπροστά στο ζήτημα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Να έχουν όραμα για μια Κύπρο όπου εμείς ο λαός θα αποφασίζει για το μέλλον του, όχι οι Βρυξέλλες, ούτε τα Λονδίνα και η Νέα Υόρκη, ούτε τα μεμέτια της Άγκυρας και της Λευκωσίας, ούτε οι τραπεζίτες και τα λαμόγια. Να έχουν όραμα και να πιστεύουν πως, ναι η μόνη δίκαιη και

εφικτή λύση του Κυπριακού είναι να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα. Να έχουν ένα άλλο όραμα για την Νέα Ελλάδα και τον ελληνισμό, ένα όραμα ανθρώπινο και οικουμενικό, ένα όραμα που να στηρίζεται στον πολιτισμό μας και τις αξίες μας και τις αρχές μας. Και η Παναγιά μαζί μας.

Χωρίς αυταπάτες

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Παρότι ηττημένοι, κουρασμένοι και εξαθλιωμένοι ψυχικά, οικονομικά και υπαρξιακά, είμαστε υποχρεωμένοι να επανέλθουμε στο πολιτικό προσκήνιο μιας και η ηγεσία μας, μαζί με όλον τον γνωστό ξένο και ντόπιο συρφετό, έπιασαν δουλειά για να τελειώσουν αυτό που δεν κατάφεραν το 2004, δηλαδή την ομοσπονδιοποίηση-τουρκοποίηση της Κύπρου.

Οι συνομιλίες που αρχίζουν μπορεί αυτή τη φορά να ευοδώσουν και να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα που εδώ και χρόνια επιδιώκει το ΔΗΣΑΚΕΛ και η Τουρκία. Σήμερα οι συνθήκες είναι πολύ πιο ιδανικές από ό,τι το 2004. Γι’ αυτό, λοιπόν, επιστρέφουμε με μια μικρή διαδικτυακή εφημερίδα άτακτη, άσεμνη και αντάρτικη. Θα κτυπάμε στο ψαχνό και μετά θα εξαφανιζόμαστε. Θα ανασυγκροτούμε τις δυνάμεις μας, για να μην αφήσουμε κανένα σε χλωρό κλαρί. Η εφημερίδα ΟΝΑΓΡΟΣ είναι γέννημα θρέμμα της αιματηρής ανάγκης να κρατηθούμε σε αυτόν τον τόπο, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως το γαίμαν μας θα γινεί αυλάτζιν. Δεν θα είναι, όμως, μόνο το δικό μας αίμα που θα γίνει αυλάτζιν.

ΕΟΚΑ, η πιο λαμπρή όψη της ιστορίας μας

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Αφαίρεσε την ΕΟΚΑ  από την ιστορία μας και ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ τίποτα. Χωρίς την ΕΟΚΑ αυτός ο τόπος θα ήταν προ πολλού τουρκo-κυπριακός ή, στην καλύτερη περίπτωση, Φραγκολεβαντινικός. Ως μικρός λαός αντιστεκόμαστε έως τώρα, διότι η ΕΟΚΑ μάς έκανε περήφανους, η ΕΟΚΑ προβάλλει τον καλό μας εαυτόν, και ανθρωποποιεί τα γαιδουρίσια γνωρίσματα του λαού μας. Η ΕΟΚΑ είναι η αστείρευτη πηγή έμπνευσης, μύθου, περηφάνιας και αντίστασης. Χωρίς την ΕΟΚΑ, πιθανόν σήμερα να σερνόμαστε χαμαί με τα τέσσερα. Είναι θαύμα θεού που ακόμη υπάρχουμε. Σιέπει μας που τ’ άψη ο Θεός μας, ξεπληρώνοντας την ΠΙΣΤΗ που είχαν τα παιδιά της ΕΟΚΑ προς αυτόν. Είμαστε ΕΔΩ, διότι η ΕΟΚΑ πότε κρυφά, πότε μέσα στο φως της ημέρας, κυκλοφορεί στα στενά των πόλεων και στα λημέρια των βουνών μας. Η ΕΟΚΑ υπάρχει ακόμη μέσα στη ψυχή μας, μέσα στο συλλογικό μας ΕΓΩ.

Ελλαδίτες και Κυπριακό…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω μία δίωρη εκπομπή, που κάθε τόσο οργανώνεται στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, με πρωταγωνιστές δύο γνωστούς Ελλαδίτες διανοούμενους. Η εκπομπή αυτή ονομάζεται «Συνάντηση Κορυφής» με οικοδεσπότη τον Γιώργο Καραμπελιά, εκδότη του περιοδικού Άρδην, και κάθε μήνα, νομίζω, έναν διαπρεπή καλεσμένο. Η συγκεκριμένη εκπομπή που παρακολούθησα έλαβε χώρα λίγες ώρες μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ως νέα κυβέρνηση της μητέρας πατρίδας μας. Kαλεσμένος της εκπομπής ήταν ο Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι πια ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα. Ο κύριος Κοτζιάς, που θα μπορούσε να επικαλεστεί εκατό λόγους για να αναβληθεί η συγκεκριμένη συνάντηση χωρίς να τον ψέξει κανείς, όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά και ήταν πολύ ανοιχτός και ειλικρινής, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε μία άκρως ενδιαφέρουσα εκπομπή.

Το Ισλάμ του μέλλοντός μας…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Το κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών, συν τοις άλλοις, έχει και τον συμβολικό του χαρακτήρα, ο οποίος ξεπερνά εις κίνδυνον τις άλλες παραμέτρους, όπως την απόλυση υπαλλήλων και την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε άλλα κράτη και ξένες εταιρείες. Το κλείσιμο των Κ.Α., μετά από 70 χρόνια πορείας και συνύπαρξης με την Κυπριακή Δημοκρατία, έρχεται σε μια περίοδο που συζητείται έντονα και η κατάργηση της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλιστα, η συζήτηση γίνεται με αρκετά οικονομικίστικα επιχειρήματα τύπου «δεν είναι βιώσιμη», «δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες», «είναι οικονομικά ασύμφορη» κτλ κτλ, όπως ακριβώς έγινε με τις Κ.Α.

Δεν Ξερνώ …20 χρόνια πριν

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Για δες καιρό που διάλεξε,
καρδιά μου, το μαράζι,
τώρα π’ ανθίζουν μεσπιλιές
κι ο νους αλλού καλπάζει.

Εάν ο Αντρέ Μπρετόν ζούσε και επισκεπτόταν την Κύπρο, σίγουρα θα έφευγε λέγοντας ότι η Κύπρος είναι η μοναδική ΜΕΤΑΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ χώρα στον κόσμο. Το κίνημα του σουρεαλισμού στην Κύπρο αρχίζει το 1960, όταν, μετά από μία οδυνηρή ήττα στη Ζυρίχη και στο Λονδίνο, ο Μακάριος επιστρέφει στην Κύπρο και αμολά το περιβόητο ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ. Έκτοτε, η Κύπρος πρωτοπορεί παγκοσμίως, προσθέτοντας στον σουρεαλισμό μία άλλη διάσταση, η οποία δεν εκφράζεται μόνο στις τέχνες, όπως έγινε σε άλλες πολιτισμένες χώρες, αλλά και στην καθημερινή ζωή, στην ίδια την κοινωνία. Ο κοινωνικός σουρεαλισμός της ιδιαίτερης μικρής μας πατρίδας ή παρτίδας κορυφώνεται, κατά την άποψή μας, τον Νοέμβριο του 1983, όταν ο GRECUS GRECUSI Ραούφ Ντενκτάς ανακηρύττει ΚΡΑΤΟΣ στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου και η τότε εθνική μας ηγεσία αντιδρά για πρώτη φορά με μία εντελώς καινούργια μέθοδο. Ο μεν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού νίφτηκε, βγήκε στους κήπους του Προεδρικού ψάχνοντας για ΝΤΟΥΝΤΟΥΚΑ να μιλήσει στο πλήθος το οποίο μαζεύτηκε εκεί για να διαμαρτυρηθεί, ο δε πρωθυπουργός της Ελλάδας, αφού κάτι ένιψε, απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με το καημένο το κράτος του Μπαγκλαντές!

Δύο εικόνες έχει η ζωή…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Η μία εικόνα είναι της τηλεόρασης, όπου στις ειδήσεις και τα άλλα ενημερωτικά προγράμματα κυβερνητικοί, βουλευτές και πολιτικοί μάς πολιορκούν με αισιόδοξες αναλύσεις και προβλέψεις, προσπαθώντας να καθησυχάσουν τον κόσμο και να τον πείσουν πως η σημερινή κρίση είναι προσωρινή και δεν πρόκειται να διαρκέσει.

Η άλλη εικόνα είναι της καθημερινής πραγματικότητας που ζει ο κόσμος, όπου βλέπει πως συστηματικά φτωχαίνει και αδυνατεί να τα βγάλει πέρα. Την εικόνα αυτήν τη βιώνουν όχι μόνο οι χιλιάδες των ανέργων, αλλά και μεγάλες ομάδες του λαού, ακόμη και επιχειρηματίες που βήμα βήμα οδηγούνται στη μείωση των εσόδων τους, μάλιστα σε τέτοιον βαθμό που καθημερινώς η μόνη λύση για πολλούς μαγαζάτορες, επιχειρηματίες και μικροεπαγγελματίες είναι το λουκέτο.

Η μονοδιάστατη πολιτική της υποτέλειας

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Από το 2004 και μετά, είχαμε αρκετές ευκαιρίες –εάν υπήρχαν οι πεφωτισμένοι ηγέτες– να αλλάζαμε πολιτικές και να διεκδικούσαμε ένα καλύτερο μέλλον για την Κύπρο. Το ΟΧΙ του κυπριακού Ελληνισμού ναι μεν έσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία από τη σταδιακή τουρκοποίησή της, αλλά δυστυχώς δεν ήταν αρκετό για να αποτρέψει άλλες συμφορές.

Ενώ ο Τάσσος Παπαδόπουλος βγήκε θριαμβευτής από το δημοψήφισμα με το 76% του πληθυσμού έτοιμο να τον στηρίξει, ο ίδιος έμεινε προσκολλημένος στο ΑΚΕΛ χωρίς να κάνει τίποτα, έστω και αν ήταν ορατή η κωλοσυρμαθκιά της κουφής. Άνοιξε και τα οδοφράγματα και τον ασκό του ΑΚΕΛ. Το αποτέλεσμα το βίωσε και ο ίδιος στο πετσί του – το ΑΚΕΛ μαζί με τον ομόσταβλό του ΔΗΣΥ, αμφότερα άλογα του Μπάκιγχαμ Πάλας, τον εξόρισαν από την εξουσία και μετά και από τη ζωή. Αντί, δηλαδή, να σταθεροποιήσει τη θέση του το κομμάτι του λαού που ήθελε άλλες πολιτικές επιλογές, σταθεροποίησαν τη θέση τους αυτοί που ήθελαν όχι μόνο να τσιμεντώσουν το ΝΑΙ, αλλά να τσιμεντώσουν οριστικά ολόκληρη την Κύπρο στο άρμα της Τουρκίας. Οι ναινέκοι, όχι μόνο δεν έδωσαν τις παραιτήσεις τους, όχι μόνο δεν πήγαν στα σπίτια τους, αλλά βρέθηκαν ξανά στα πιο ψηλά σκαλοπάτια της εξουσίας. Στη συνέχεια, το ΑΚΕΛ και έπειτα ο ΔΗΣΥ κατέστρεψαν τη νήσο και εξουδετέρωσαν ένα από τα πιο σημαντικά όπλα που είχαμε ως πολιτεία και λαός, την εύρωστη οικονομία μας. Χάρη σε αυτήν την οικονομία καταφέραμε να ενταχθούμε στην Ευρώπη, όχι για να ανεβάσουμε κι άλλο το βιοτικό μας επίπεδο, αλλά για την ΑΣΦΑΛΕΙΑ μας, όπως υποστήριζαν κιόλας οι περισσότεροι σοβαροί αναλυτές.

Καλός Τουρκοκύπριος… δεν υπάρχει

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Πρέπει να ομολογήσω πως δεν συμπαθώ ιδιαιτέρως τους Τουρκοκύπριους, όπως δεν συμπαθώ ούτε τους Ελληνοκύπριους. Πέραν του γεγονότος ότι οι Τούρκοι της Κύπρου έχουν την αλαζονεία του νικητή και του προστατευόμενου των ισχυρών, υπήρξαν ιστορικά τα τσιβίτζια της αποικιοκρατίας, άσε που χαρακτηρίζονται και από το ιδιότυπο μείγμα του poor Turk με τον κακομάζαλο ΑΚΕΛικό. Παρακολουθώ ανελλιπώς αυτά τα ελληνοτουρκικά προγράμματα του ΡΙΚ, όπως και όλες τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν Έλληνες και Τούρκοι. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους τελευταίως δεν είμαι καλά. Κατά τις απόψεις των προγραμμάτων αυτών, όλοι οι Τούρκοι της Κύπρου είναι καλοί. Εκτός από τους Αττίλες και τους Γκρίζους Λύκους και τους οπαδούς του Ντενκτάς, οι υπόλοιποι είναι επαναστάτες, προοδευτικοί «Κύπριοι» που θέλουν την ειρήνη, την επανένωση και όλο το υπόλοιπο παραμύθι που μας σερβίρουν και από τις δύο πλευρές των οδοφραγμάτων. Μάλιστα, πολλοί Ελληνοκύπριοι λένε και διάφορα εντελώς σαχλά, όπως «εμείς μια χαρά είμαστε, η κατοχή των Τουρκοκυπρίων είναι διπλή τζιαι υποφέρουν παραπάνω που μας». Άλλοι υποστηρίζουν κιόλας πως μόνο οι Τουρκοκύπριοι αντιστέκονται στους Τούρκους και το λένε κιόλας περήφανα. Όταν τους πεις «καλά, εσείς γιατί δεν αντιστέκεστε στους Τούρκους;», αίφνης χάνουν την περηφάνια τους και μιλούν για αντικειμενικές συνθήκες και άλλα τέτοια του κερατά.

Ελληνική σημαία…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Σημαία μου ελληνική
με τον σταυρό στη μέση,
όποιος να πει να κατεβείς
το χέρι του να πέσει.

Το πιο πάνω το τραγουδούσαν τα παιδιά στο Καστελλόριζο και σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων, όταν τότε κάποιες φωνές επέμεναν πως τα Δωδεκάνησα έπρεπε να παραμείνουν στην Ιταλία και κάποιοι έλεγαν να μοιραστούν με την Τουρκία. Κανείς δεν πίστευε πως θα παραστεί ανάγκη να το τραγουδήσουμε ξανά. Κι όμως, τώρα ακούγονται φωνές για αλλαγή της σημαίας μας. Οι Ευρωπαίοι, μέσα στα πλαίσια της θρησκευτικής ανεκτικότητας και του πολυθρησκευτικού και πολυπολιτισμικού κράτους, θέλουν τα κράτη που στις σημαίες τους έχουν τον σταυρό ως σύμβολο του Χριστιανισμού να τον αφαιρέσουν, για να μη νιώθουν άσχημα οι αλλόθρησκοι. Το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στην αφαίρεση του σταυρού από τη σημαία μας, μάλιστα δειλά δειλά έχει εφαρμοστεί αυτή η επιθυμία των Ευρωπαίων.

Πιερίδης vs Γκέμπελς

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Ο Κυριάκος Πιερίδης του ΡΙΚ είναι γνωστός γλείφτης της εξουσίας. Το ξέρουμε αυτό χρόνια και έγινε φως φανάρι από τον ρόλο του στο σχέδιο Ανάν. Αυτό που δεν ξέραμε, όμως, είναι ότι θα μεταβαλλόταν στον επίσημο προπαγανδιστή της κυβέρνησης και πως με γκεμπελική μαεστρία θα προωθούσε τις θέσεις της. Στο νέο του ντοκιμαντέρ «ΕΙ ΕΙΣΙ ΒΩΜΟΙ, ΕΙΣΙ ΚΑΙ ΘΕΟΙ…», το οποίο υπογράφει με κάποια Μαρία Χάρη, είναι ένα αριστουργηματικό δείγμα υποβαλλόμενης προπαγάνδας, τέτοια που σκατά να φάει το ντοκιμαντέρ του άλλου αστεριού του ΡΙΚ, της σκύλας* της Σούλας Χατζηκυριάκου.

Εκποιώ την ράτσα σας, εκποιώ…

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Η σημερινή σήψη και παρακμή δεν είναι φαινόμενο που αρχίζει με τον Χριστόφια και συνεχίζεται με τον Αναστασιάδη. Είναι ένα φαινόμενο με ρίζες στην ήττα του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα και του «αγώνα» μετά για την εδραίωση του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους. Η ελίτ που ανέλαβε να καθοδηγήσει τον κυπριακό λαό μετά την ΕΟΚΑ είχε βασικά δύο στόχους: αφ’ ενός να ιδρύσει κράτος με βάση τα γνωστά ευρωπαϊκά πρότυπα (βλέπε αγγλικά) και αφ’ ετέρου σταδιακώς να αποεθνικοποιήσει τις μάζες και να τις απομακρύνει από τη γραμμή της Ενώσεως. Πέτυχε και στα δύο μόνο ως έναν βαθμό. Οι ρίζες του ενωτικού κινήματος ήταν βαθιές, χύθηκε πολύ αίμα για την Ένωση και ο πόθος του λαού για ελευθερία δεν θα μπορούσε κατ’ ουδέναν λόγο να ταυτιστεί με το έκτρωμα της Ζυρίχης. Άλλωστε, ο Μακάριος ο ίδιος επέμενε πως η ανεξαρτησία ήταν ένα στάδιο, ένα αναγκαίο στάδιο πριν από την Ένωση.

Υπάρχει κατοχή;

Τι μ’ ωφελούν οι άνοιξες


κι οι ομορφιές του κόσμου,
 αφού ο κόσμος χάνεται,
 ψεύτη ντουνιά,


έξαφνα από εμπρός μου…

Μάρκος Βαμβακάρης

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Δεν μου αρέσουν οι έξυπνες και βαθυστόχαστες αναλύσεις, αυτές δηλαδή που, διά μέσου της λογοτεχνίας ή της τέχνης, προσπαθούν να ερμηνεύσουν το Κυπριακό ή τον κόσμο της Κύπρου. Ούτε μου αρέσουν οι «γεωστρατηγικές αναλύσεις», αυτές που γνωρίζουν δήθεν τι θα κάνει η Αμερική σε πέντε χρόνια, η Kίνα σε δύο και η Pωσία τώρα. Πέραν ίσως κάποιων αρετών και των δύο τρόπων αναλύσεως των φαινομένων της πολιτικής ζωής, στην ουσία οι οπαδοί αυτού του είδους γραψίματος πέφτουν EΞΩ στις αναλύσεις τους. Oι διανοουμενίστικες, οι επιστημονικές και οι θεολογικές αναλύσεις των προβλημάτων μας ΔEN κατάφεραν ούτε να πείσουν κάποιους να αλλάξουν πορεία στην πολιτική ζωή του τόπου ούτε και να προσθέσουν τίποτα στον πιο γενικό προβληματισμό περί του εθνικού μας προβλήματος και βίου. Σαράντα χρόνια αναλύσεων και καλής θέλησης και σπουδαίων ψηφισμάτων στους διεθνείς οργανισμούς και εντάξεων σε ευρωπαϊκές και άλλες ενώσεις και συνομιλιών με όλους τους παράγοντες δεν κατάφεραν τίποτα. Oι ηγέτες μας, όλοι, μοιάζουν μεταξύ τους. Μαζί με τους ηγέτες της άλλης πλευράς και τον λεγόμενο «διεθνή παράγοντα» κάνουν χειραψίες, χαμογελούν, δηλώνουν αισιοδοξία, κάποτε επιμένουν κιόλας πως έγινε πρόοδος, χωρίς όμως να φτάνουν στην πολυπόθητη λύση παρά τις τολμηρές και άλλες υποχωρήσεις μας. Γιατί άραγε; Ποιες σκοτεινές ή και μυστήριες δυνάμεις δεν αφήνουν όλους αυτούς τους καλοπροαίρετους κυρίους να βρουν μία λύση; Πώς γίνεται OΛOI, Έλληνες, Τούρκοι, Αγγλοαμερικανοί, Ευρωπαίοι και Εγγλέζοι (ναι, αυτούς τους βάζω και μόνους τους), OHEδες, κόμματα, κόμματοι, κομιτάτα και η κουτσή Μαρία, να θέλουν τη λύση και να μην τα καταφέρνουν; Yπάρχουν πολλές απαντήσεις, μένω όμως μόνο σε μία που υποψιάζομαι ότι είναι και η μόνη λογική. H απάντηση είναι ότι ΔEN YΠAPXEI ΠPOBΛHMA, πως το Κυπριακό δεν υφίσταται, βρίσκεται μόνο στη σφαίρα της φαντασίας μας –τη λέξη αυτήν τη χρησιμοποιώ όπως λέμε «αυτή είναι φαντασμένη»– και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να λυθεί κάτι που δεν υπάρχει. Aυτή είναι η μεγάλη δυσκολία και γι’ αυτό δυσκολεύονται τόσες και τόσες σοβαρές δυνάμεις. Δεν υπάρχει πρόβλημα, όπως δεν έγινε εισβολή, όπως δεν υπάρχει συνεχιζόμενη κατοχή. H απόδειξη πως δεν υπάρχει κατοχή είναι ολοφάνερη. Kανένας δεν φωνάζει εναντίον της κατοχής, κανένας δεν διεκδικεί την απελευθέρωση του νησιού και κανένας ή σχεδόν κανένας δεν ξοδεύει έστω και μία ώρα στις 20 του Iούλη να αναλογιστεί τι έχουμε πάθει. Aκόμη και το συλλαλητήριο εναντίον της κατοχής στις 20 του Iούλη το καταργήσαμε, όπως καταργήσαμε και τις διαδηλώσεις στην πράσινη γραμμή. Mόνο κάποιοι νέοι, ρομαντικοί και «φαιδροί», επιμένουν κάθε χρόνο να μας θυμίζουν πως ναι, οι TOYPKOI είναι AKOMH EΔΩ.

Η Ορθοδοξία ως στάδιο τουρκοποίησης

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα

Το έχω ξαναγράψει και το επαναλαμβάνω: Mπορει κάποιος να είναι OPΘOΔOΞOΣ και να μην είναι EΛΛHNAΣ, αλλά είναι πολύ δύσκολο να είναι κάποιος Έλληνας χωρίς να είναι Ορθόδοξος. Aς τελειώνουμε, λοιπόν, με τις θεωρίες που θέλουν την Ελλάδα και την Κύπρο κοσμικά κράτη, όπου όποιος έχει κι ένα διαβατήριο ταυτοχρόνως γίνεται και Έλληνας. Aς τελειώνουμε και με τις θεωρίες που θέλουν τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας, για να μπορούν πιο εύκολα να λεηλατούν το πολιτισμικό και υπαρξιακό μας πρόσωπο. Έλληνες δεν μπορούν να είναι οι αλλοδαποί οι οποίοι για ποικίλους λόγους κατα- φέρνουν να αποκτήσουν ελληνικά διαβατήρια και ως εκ τούτου μπορούν πια, ως πολίτες, να φέρνουν ένσταση εάν οι φαντάροι μας, οι βουλευτές μας ή και τα παιδιά μας στα σχολεία ορκίζονται ενώπιον της Αγίας Τριάδας. Δεν αποδεχόμαστε τον πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό χαρακτήρα της πολιτείας μας. O κάθε πολίτης δικαιούται να προσκυνά ακόμη και τον διάβολο, όμως, ως σύνολο, το ελληνικό έθνος και οι πολιτείες του είναι πολιτείες OPΘOΔOΞEΣ και ως τέτοιες πρέπει να τις διαφυλάξουμε. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού για να ικανοποιείται η πολτοποιητική μηχανή του καπιταλισμού που θέλει τους ανθρώ- πους ομοιόμορφα νούμερα χωρίς ταυτότητα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς αντιστάσεις.

Κριμαία αγάπη μου…

Αποκάλυψη Τώρα

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Το ΕΝΩΤΙΚΟ δημοψήφισμα της Κριμαίας δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το δικό μας του 1950. Το 97% του λαού της Κριμαίας αξίωσε ΕΝΩΣΗ και την κέρδισε. Όπως και σε μας, μόνο ελάχιστοι, πιόνια του αποικιοκρατικού συστήματος, δεν ψήφισαν υπέρ. Υπέρ ψήφισαν και πολλοί Τάταροι, όπως ακριβώς και σε μας ψήφισαν ακόμη και κάποιοι Τουρκοκύπριοι. Πέραν της συμβολικής αξίας των δρωμένων στην Κριμαία, συγκινηθήκαμε και για έναν άλλον λόγο, ο οποίος μας δίνει θάρρος για να αντιμετωπίσουμε τις ορδές των δικών μας «ΟΥΚΡΑΝΩΝ». Φαίνεται ότι οι λαοί δεν επιθυμούν την αυτοκτονία τους, κάτι ξυπνά μέσα τους και, όσα χρόνια και αν περάσουν, καταφέρνουν να εκφράσουν με την καρδιά τους μα και με τον νου τους τις πραγματικές τους επιθυμίες, που δεν είναι άλλες από το να βρεθούν στη ζεστή αγκαλιά της ΜΑΝΑΣ τους. Είναι γνωστό πως η ΜΑΝΑ μπορεί να είναι και πουτάνα, μπορεί να είναι και μικρόψυχη, μπορεί ακόμη να είναι σκληρή, μια σκύλα-δολοφόνος, όμως δεν παύει να είναι μάνα και σε αυτή να προσδοκά ο κόσμος ένα καλύτερο μέλλον. Κάλλιο η μάνα παρά η κακιά μητριά ή η ξένη «προστάτιδα».

Πτώχευση αξιών, λαού και εξουσίας

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Τέτοιον βομβαρδισμό από ασυναρτησίες, ψευτιές και παραπλανητικές δηλώσεις δεν είχαμε ποτέ από καμία κυβέρνηση. Όταν μιλούν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες και τα παπαγαλάκια τους –δημοσιογράφοι, τραπεζίτες και πολιτικοί– νομίζει κανείς πως ζούμε σε μιαν εύρωστη, παραδεισένια πολιτεία που είναι έτοιμη σε λίγους μήνες να προβάλει ως πρότυπο ανάπτυξης και ευημερίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Φυσικά, η πραγματικότητα στα νοικοκυριά της νήσου είναι εντελώς διαφορετική και αυτό το γνωρίζουν όλοι· και οι κλέφτες και οι ψεύτες της κυβέρνησης και ο ίδιος ο λαός, ο οποίος προς το παρόν ανέχεται τα πάντα χωρίς καμία ουσιαστική και μεθοδευμένη αντίσταση. Φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλμα. Η φτώχεια είναι πια στο κατώφλι μας. Δεν είναι η φτώχεια της δεκαετίας του ’30, του ’40 ή του ’50, αλλά μια μοντέρνα φτώχεια που μας θέλει σκλάβους ενός συστήματος που θα καθορίζει τη ζωή μας ως μιαν πορεία μέσα στον χρόνο όπου το πρώτο ιδανικό είναι η εξόφληση των χρεών και των δόσεών μας. Τίποτε άλλο. Να δουλεύουμε μια ζωή για να πληρώνουμε χρέη και δόσεις, αλλά ταυτοχρόνως να τρώμε κουτόχορτο για να μπορεί το κάθε προεδρικό ψευταρίν και κλεφταρίν να μας κοροϊδεύει κι από πάνω.