Πόσα από τα λαμόγια του ΟΠΕΚΕΠΕ ψήφισαν ΝΑΙ πριν δέκα χρόνια;

Του Πάσχου Λαζαρίδη

Κατά πάσα πιθανότητα όλα. Όλες μα όλες οι λέρες που οργάνωναν τις υπεξαιρέσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης. Μία μία οι λέρες, που με τις πλάτες του Μαξίμου έκλεβαν τις επιδοτήσεις, δέκα χρόνια πριν, έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Διότι άμα δεν έμενε η Ελλάδα στο ευρώ, πώς θα μπορούσαν αυτές οι λέρες να κάθονται στις Καγιέν και στις Μερσέντες και οι λογαριασμοί τους να φουσκώνουν; Χωρίς να κοπιάζουν, χωρίς να δουλεύουν, χωρίς να αγχώνονται.

Αν η Ελλάδα ερχόταν σε ρήξη με την Ευρωζώνη, οι λέρες θα έπρεπε να δουλέψουν για να ζήσουν. Ενώ αν επικρατούσε το ΝΑΙ ή αν το ΟΧΙ ο Τσίπρας το μετέτρεπε σε ΝΑΙ (όπως και τελικά έγινε), οι λέρες θα μπορούσαν να ζουν από επιδοτήσεις, ΕΣΠΑ, δημόσιες συμβάσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι διάφορες λέρες που πρωταγωνιστούν στο σκάνδαλο έχουν διακομματική προέλευση. Αγροτοπατέρας του ΠΑΣΟΚ ο ένας, κομματάρχης της ΝΔ ο άλλος, αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρξαν σημαίνοντα στελέχη του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Αντι-ΣΥΡΙΖΑ με την έννοια της χολερικής επίθεσης στο δημοψήφισμα και στο ΟΧΙ.

Μία μία οι λέρες που έκλεβαν εκατομμύρια από τον ΟΠΕΚΕΠΕ με τις ευλογίες Μητσοτάκη και την ενορχήστρωση Βορίδη – Αυγενάκη, προτού βάψουν την Κρήτη μπλε το 2019 και το 2023, έδιναν ιερό αγώνα υπέρ του ΝΑΙ τον Ιούλιο του 2015.

Μέρες Ιουλίου 2015 Τι λέγεται, τι έγινε, πού βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά

Του Ρούντι Ρινάλντι

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 σημάδεψε την Ελλάδα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή. Για μια βδομάδα σχεδόν, από την αναγγελία της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έως μία μέρα μετά από αυτό, έγινε ένας «σεισμός» στη χώρα. Η νύκτα της 5ης Ιουλίου προς 6η Ιουλίου και όσα έγιναν μέχρι το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου με τη σύνοδο των αρχηγών των κομμάτων, ακόμα απασχολούν. Πολλά δεν έχουν διευκρινιστεί, ενώ συσκοτίζονται ουσιώδη ζητήματα. Καθώς συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε, γράφονται πολλά. Ο Τσίπρας ζητά να δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά της συνόδου αρχηγών, η Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα και «θυμάται» πόσο δύσκολες στιγμές πέρασε κι αυτή κ.ο.κ. Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για το ζήτημα…

Τι λέγεται για εκείνες τις μέρες

Η κυρίαρχη (αστική) άποψη είναι ότι εκείνες τις μέρες η χώρα έφτασε στον γκρεμό, αλλά ευτυχώς σώθηκε την ύστατη στιγμή χάρη στην ψύχραιμη στάση ορισμένων διεθνών δυνάμεων (Μέρκελ-Ομπάμα-Ολάντ) που δεν ήθελαν να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την Ε.Ε. Βοήθησε επίσης, λένε, η αποφασιστική στάση των «Μένουμε-Ευρώπη» κομμάτων και παραγόντων (κόμματα που υποστήριξαν το «Ναι», συν Στουρνάρας και Σία), όπως και η «στροφή» ή «κωλοτούμπα» του Τσίπρα. Αυτός, λένε, μάλλον κατάλαβε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και αποδέχθηκε όλους τους όρους που τέθηκαν τελεσιγραφικά το βράδυ της 5ης Ιουλίου, επικυρώθηκαν δε την επομένη στη σύνοδο των αρχηγών. Έτσι λίγες μέρες μετά υπέγραψε τη συμφωνία με την Κομισιόν, ενώ στις 14 Αυγούστου υπερψηφίστηκε το 3ο μνημόνιο από 222 βουλευτές (Υπενθύμιση: Τη συμφωνία, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, υπερψήφισαν η Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Κατά ψήφισαν 64 βουλευτές, και 11 «παρών». 43 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν).

Η επικέντρωση στην υποτιθέμενη «κωλοτούμπα» του 2015 δεν επιτρέπει ούτε την πραγματική αποτίμηση ούτε την ουσιαστική κριτική

Του Παναγώτη Σωτήρη

Τα πρακτικά της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών επιτρέπουν πολύ πιο σοβαρή αποτίμηση των στρατηγικών ελλειμμάτων που είχε η τότε εκδοχή της Αριστεράς. Αρκεί να μην αναζητούμε «ευκολίες σκέψης».

Το in είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Και την είχε κατά βάση γιατί υπήρχε μέχρι τώρα μια παράλογη άρνηση να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών παρότι δεν είναι απόρρητα και παρότι αναμφίβολα επιτρέπουν μια καλύτερη αποτίμηση γεγονότων, χωρίς στην πραγματικότητα να αποκαλύπτουν «μυστικά του κράτους».

Το δημοσίευμα ήταν πλήρες, είχε τις βασικές τοποθετήσεις και αποτύπωνε ακριβώς τι έγινε σε εκείνη τη σύσκεψη. Και με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούσε μια βασικά αναγκαιότητα: να έχουμε όλα τα δεδομένα για να μπορούμε να κρίνουμε τι ακριβώς συνέβη τότε. Ο καθένας και η καθεμιά μπορούν να κάνουν την αποτίμησή τους.

Αυτό που υπογραμμίζει το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι αυτό που διαισθανόμασταν και τότε: η πολιτική γραμμή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία ορίζοντα είχε ουσιαστικά τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές για μια λιτότητα και ένα Μνημόνιο με ημερομηνία λήξης.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε ποτέ γραμμή ή τοποθέτηση για μια ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτό αφορούσε την έξοδο από το ευρώ, είτε πολύ περισσότερο την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε είχε γραμμή ποτέ για μονομερή στάση πληρωμών ή διαγραφή του χρέους, παρά μόνο για αναδιάρθρωση του χρέους ύστερα από διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Προφανώς και υπήρχαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένου του υπουργικού συμβουλίου, φωνές που υποστήριζαν ότι η έξοδος από τα μνημόνια απαιτούσε αυτού του είδους της ρήξη. Όμως, είχαν αποδεχτεί ήδη από το 2012 ότι η κυρίαρχη γραμμή του κόμματος, αυτή που εκπροσωπούσε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν περιλάμβανε τη ρήξη.

Σκέψεις για το ιστορικό ΟΧΙ στο Ευρωενωσιακό πραξικόπημα στην Ελλάδα το 2015 που είχε ταξικό πρόσημο!

Του Κωστή Μπασσογιάννη

Προσέξτε παρακαλώ αυτόν τον πίνακα:

Όχι δεν βροντοφώναξαν όλοι οι Έλληνες το ιστορικό ΟΧΙ στο Ευρωενωσιακό πραξικόπημα στην Ελλάδα το 2015 !

Στον πίνακα φαίνεται η ταξική κατανομή τής γνώμης, μεταξύ των υπόδουλων στα ξένα συμφέροντα αστών και των τσιρακιών τους από τη μια και τής μεγάλης μάζας τού εργαζόμενου λαού που υφίσταται την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την αδικία και την λεηλασία από την άλλη.

Αυτού τού  λαού τις προσδοκίες και τη γενναιότητα, που σοφά έδωσε εντολή αγώνα  με τη μεγαλειώδη του άρνηση, το κόμμα τού ΣυΡιζΑ στάθηκε πολύ μικρό για να υπηρετήσει. Με την πάροδο όμως τού χρόνου, και μετά από την ψήφο παράτασης τής εντολής που του έδωσαν οι συγκλονισμένοι από την απίστευτη βία των ημερών Έλληνες, αποκαλύφθηκε ότι το κόμμα αυτό δεν είχε ούτε την παραμικρή ιδεολογική προϋπόθεση για να καταφέρει να προσφέρει ένα τέτοιο κοινωνικά και εθνικά απελευθερωτικό έργο. Γιατι βεβαίως μόνο ένα κόμμα εργατικό, σοσιαλιστικό κι επαναστατικό θα μπορούσε να έχει ελπίδες για ένα τέτοιο άθλο.

Έτσι, μετά από μια τετραετία υποταγής στην δικτατορία τής λεγόμενης τρόϊκας, μετά από μια κυβερνητική θητεία κατά τη διάρκεια τής οποίας ο ταξικός μετασχηματισμός   που θα έπρεπε σε μια αριστερά που υποτίθεται κυβέρνησε πρώτη φορά μετά από δεκαετίες αστικής κυριαρχίας υποκαταστήθηκε από μια ταπεινωτική διευθέτηση λεπτομερειών τής σύμβασης υποτέλειας με υπουργούς να ταπεινώνονται από υπαλληλίσκους των λεγόμενων "θεσμών" αλλά και κάποιες ανώδυνες για την κυρίαρχη τάξη και για τους ξένους δυνάστες μας προσπάθειες για πολιτικώς ορθές αλλαγές σχετικές με δικαιώματα που θα μπορούσαν να νομοθετηθούν και από μια δεξιά κυβέρνηση, τα λαϊκά στρώματα, δικαίως αισθάνθηκαν προδομένα. Γιατί τα ενέπαιξαν, τα χαντάκωσαν, τους πούλησαν πολύχρωμες σαπουνόφουσκες για υψηλή πολιτική και ελευθερίες ατομικού αυτοκαθορισμού για κοινωνικό μετασχηματισμό. 

Δέκα χρόνια πριν: Η μεγάλη κωλοτούμπα

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Του Σταύρου Λυγερού

Παρότι μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το “όχι” δέχθηκε πανταχόθεν πυρά, παρότι δεν πρόσφερε φερέγγυα πολιτική προοπτική, παρότι η κατάρρευση ήταν σε απόσταση αναπνοής, στις κάλπες σάρωσε. Ο κύριος λόγος είναι ότι εξέφρασε την υπαρξιακή ανάγκη της πλειοψηφίας των Ελλήνων να αντιδράσουν στον στραγγαλισμό της χώρας και να μην συνυπογράψουν με την ψήφο τους την εκβιαστική υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας σε πρόσθετη εξοντωτική λιτότητα.

Κατά τα άλλα, τα κοινωνικά στρώματα που απείχαν από τον γκρεμό κατά κανόνα ψήφισαν “ναι”, φοβούμενα το ορατό δια γυμνού οφθαλμού ενδεχόμενο να προκληθεί κατάρρευση και χάος. Αντιθέτως, τα τμήματα του πληθυσμού που είχαν πέσει στον γκρεμό ή ήταν κοντά στο χείλος του ψήφισαν τότε κατά κανόνα “όχι”. Το 61,3% που ψήφισε “όχι” στο δημοψήφισμα, έστειλε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Υπογράμμισε κατά αναμφισβήτητο τρόπο ότι οι Έλληνες δεν ήθελαν την εξοντωτική λιτότητα που τους σερβίριζε το ευρωιερατείο και εν μέρει ευαισθητοποίησε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η σαρωτική νίκη του “όχι”, όμως, δεν άλλαξε τον συσχετισμό δυνάμεων, ούτε την κατάληξη εκείνης της σύγκρουσης. Συνέβαλε, ωστόσο, στο να διατηρήσει ο ελληνικός λαός τον αυτοσεβασμό του. Αυτό μπορεί να είναι άυλο, αλλά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Δεδομένου, πάντως, ότι τη στρόφιγγα της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών την έλεγχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι του ευρωιερατείου είχαν τη δυνατότητα να προκαλέσουν έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και το έπραξαν. Από εγγυητής των ελληνικών τραπεζών, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε μετατραπεί σε εργαλείο στραγγαλισμού τους και κατ’ επέκτασιν στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας.

Η ταπεινωτική ήττα των μέσων ενημέρωσης στο δημοψήφισμα του 2015!

Τη χρονιά που έρχεται συμπληρώνονται 10 χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015. Το αποτέλεσμα του εντυπωσιακό αλλά και η ανατροπή του δραματική.

Οι Έλληνες πολίτες είπαν πολλά ΟΧΙ σε εκείνο το δημοψήφισμα. Ένα απ΄ αυτά, ίσως από τα πλέον ηχηρά, ήταν το ΟΧΙ στα όσα ήθελαν να επιβάλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης! Όλοι θυμόμαστε τι μετέδιδαν οι τηλεοράσεις και πως διαχειρίστηκαν το θέμα του δημοψηφίσματος από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε. Παρά την συστηματική προσπάθεια τρομοκράτησης του κόσμου, οι πολίτες όχι μόνο δεν φοβήθηκαν, αλλά ψήφισαν στη συντριπτική πλειοψηφία που ξεπέρασε το 60% αυτό που σχεδόν τον… διέτασαν τα μέσα ενημέρωσης να μην ψηφίσει!

Ο κ.Γιώργος Πλειός καθηγητής του τμήματος ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγραψε ένα εκπληκτικό βιβλίο με τίτλο «Δημοψηφίσματα και ΜΜΕ».

Το βιβλίο ερευνά τον ρόλο των ΜΜΕ στα σύγχρονα δημοψηφίσματα, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούσαν τις σχέσεις ορισμένων χωρών με την Ε.Ε. Εξετάζονται κυρίως τα δημοψηφίσματα σε Ιρλανδία (2008), Μ. Βρετανία (2016), Ιταλία (2016) και Ελλάδα (2015).

Σχέδιο Ανάν: Το βροντερό όχι των Ελληνοκυπρίων, η εξαγορά των συνειδήσεων και οι παραχαράκτες

Ο Μίκης και το δημοψήφισμα στην Κύπρο.

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

Πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ,
πρώην διευθύντρια της εφημερίδας Χαραυγή

Σαν σήμερα 20 χρόνια πριν, στις 24 Απριλίου του 2004 ο κυπριακός λαός θα γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στις δέλτους της σύγχρονης ιστορίας του, το ανυπότακτο και περήφανο ΟΧΙ που πρόταξε στο δημοψήφισμα για την αποδοχή  ενός εκτρωματικού σχεδίου που έφερε την επωνυμία του τότε Γ. Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν.

Αφόρητες οι πιέσεις και όχι μόνο,  προκειμένου ο λαός να ψηφίσει υπέρ ενός σχεδίου που θα κατάλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα νομιμοποιούσε ουσιαστικά την τουρκική εισβολή και κατοχή. Θα νομιμοποιούσε τον εκτοπισμό 200.000 Ε/κ, και το διαρκές έγκλημα της Τουρκίας κατά παράβαση  του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου όπως αναφέρονται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ αλλά και στην 4η Διακρατική προσφυγή της Κύπρου κατά της Τουρκίας  με την δημιουργία δύο υβριδικών κρατιδίων τα οποία θα ελέγχονταν από τους κακούς δαίμονες της Κύπρου,  Βρετανίας και ΗΠΑ.

Όλα τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας θα ακυρώνονταν το  541 (1983) και αργότερα το 550 τα οποία  καταδίκαζαν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και καλούσε όλα τα κράτη μέλη του Διεθνούς Οργανισμού να μην το αναγνωρίσουν.

Πάνω από 350 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν μέσω κρυφών διαδρομών από προγράμματα του ΟΗΕ, (UNDP, UNOPS) και του USAID, προκειμένου να περάσει ως ολετήρας το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν, ακυρώνοντας το δικαίωμα του κυπριακού λαού να απαλλαγεί από τον τούρκο εισβολέα. Τα κονδύλια αυτά δαπανήθηκαν σε πολιτικούς, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, δημοσιογράφους και σε άλλους παράγοντες για να επηρεάσουν τον λαό.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ “αργοσβήνει”

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όταν κάποιος χάσει ένα αγώνα και καταλάβει σε βάθος της αιτίες της ήττας έχει ελπίδες να κερδίσει στο τέλος. Στον ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να καταλάβουν, αρνούνται καν να ερευνήσουν τις αιτίες της ήττας. Δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα ανάκαμψης. Τα κόμματα γεννιούνται για να καλύψουν ανάγκες της Πολιτικής, δηλαδή τις ανάγκες της χώρας σε όλους τους τομείς, από την Άμυνα και την Υγεία, ως την ανεργία, την ακρίβεια και ιδίως την κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ελληνοτουρκικά, Σκόπια κλπ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίστηκε για την κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, την περιφρόνηση της θέλησης του ελληνικού λαού, και για τις Πρέσπες, την περιφρόνηση του Έθνους. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κουτσό άλογο. Ο αναβάτης έφυγε και το άλογο τρεκλίζει, όπου να ‘ναι θα πέσει. Σ’ αυτό βασίζουν μερικοί την πρόβλεψη (και την επιθυμία) ότι ίσως ο Τσίπρας έχει ακόμα πολιτικό μέλλον. Έχει ξανασυμβεί να επιστρέψουν στην σκηνή πολιτικά πρόσωπα που είχαν περάσει στο περιθώριο πχ ο Γεώργιος Παπανδρέου ως επικεφαλής της Ένωσης Κέντρου, ο Κων/νος Καραμανλής μετά τη Χούντα και φυσικά ο Ελ. Βενιζέλος μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Κανείς, ωστόσο, δεν είχε θεωρηθεί υπεύθυνος εθνικής ζημίας. Ούτε κωλοτούμπας. Γι’ αυτό επέστρεψαν ως σωτήρες.

Αδιαφορία για τα εθνικά

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, προσυνεδριακά, ούτε καν αγγίζει αυτά τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα. Λες και λύθηκαν. Λες και οι εκλογές δεν έγιναν γι’ αυτά ακριβώς τα προβλήματα. Λες και η Τουρκία έπαψε να μας απειλεί. Οπότε τι απομένει να κριθεί στο Συνέδριο; Οι ίντριγκες του Φίλη, του Τσακαλώτου και του Παππά, η ευφράδεια της κ. Αχτσιόγλου, ο αντρισμός του κ. Τζανακόπουλου, και ο αδιάφορος χορός των δευτεροκλασάτων. Δίκιο είχε ο κ. Παπαδημούλης που, τακτοποιημένος ο ίδιος, μπορεί να βλέπει από τις Βρυξέλλες με ήρεμο μάτι τα δρώμενα και αποφάνθηκε: ο κόσμος «δεν ενδιαφέρεται για τα εσωκομματικά μας».

Το δημοψήφισμα του 1974

Μόνη διέξοδος το Δημοψήφισμα

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μετά την υπογραφή και την κύρωση από τη Βουλή της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών, η τύχη της Μακεδονίας βρίσκεται πλέον αποκλειστικά στα χέρια του ελληνικού λαού, από όλες τις πλευρές. Εξάλλου, ο μόνος που αντιστάθηκε και υποχρέωσε ένα μέρος των πολιτικών και, γενικότερα, των συστημικών ελίτ, να ταχθεί ενάντια σε αυτήν τη συμφωνία ήταν ο ελληνικός λαός, με το μεγαλειώδες κίνημα που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν: Δεκάδες συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, εκατοντάδες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, καταλήψεις σχολείων, εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές για δημοψήφισμα – με αποκορύφωμα την ιστορική διαδήλωση της 20ης Ιανουαρίου 2019. Αντίθετα, οι λεγόμενες ελίτ της χώρας, με προεξάρχοντες τους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και παλαιούς «μακεδονομάχους» της Δεξιάς, από τον Μέρτζο έως τον πρόεδρο Παυλόπουλο, συμμετείχαν ή συναίνεσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη διάπραξη αυτού του εθνικού εγκλήματος. Οι περιβόητοι «καραμανλικοί», οι εθνομηδενιστές τύπου Θεοδωράκη, ΓΑΠ και ΔΗΜΑΡ, συμπορεύτηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το ανοσιούργημα.

Μίκης Θεοδωράκης: Δημοψήφισμα για τις Πρέσπες!

Να μην προχωρήσουν στο «έγκλημα» της έγκρισης της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως τη χαρακτηρίζει, καλεί τους Ελληνες βουλευτές ο Μίκης Θεοδωράκης, με ανοιχτή επιστολή του, που δημοσιεύεται στα «ΝΕΑ Σαββατοκυρίακο».

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

Εχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, ενώθηκαν στο Σύνταγμα απαιτώντας να μην προχωρήσουν οι εθνικές παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδας στο Μακεδονικό. Τότε, μίλησα σε εκείνους, όπως και σε όλους τους Έλληνες για τους μεγάλους κινδύνους που κρύβει για την πατρίδα μας αυτή η αναίτια υποχώρηση. Η κυβέρνηση αγνόησε και τους κινδύνους και τον ελληνικό λαό και, χωρίς καμία λογική, αποφάσισε να προχωρήσει, με κάθε κόστος. Για ένα θέμα στο οποίο δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε πίσω, ένα θέμα που δεν χρειάζεται να «λυθεί» γιατί για την Ελλάδα είναι λυμένο. Για να μας επιβληθεί μία συμφωνία που μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη χώρα μας αλλά και για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους. Και μάλιστα, την ώρα που τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουν από τότε μέχρι σήμερα σταματήσει επισήμως να μιλούν για «μακεδονικό» έθνος, «μακεδονική» γλώσσα και «μακεδονική» ταυτότητα, παραβιάζοντας καθημερινά ακόμα και αυτή την ίδια τη Συμφωνία των Πρεσπών. ΟΛΟΙ. Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους και την αντιπολίτευση μέχρι τον «καλών προθέσεων» πρωθυπουργό τους και τον υπουργό Εξωτερικών τους που τον ακούσαμε και προχθές ακόμα στην επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία.

Να μην κυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών

Ανακοίνωση της ΚΟΕ για το Μακεδονικό

1. Η Συμφωνία των Πρεσπών, πριν καν κυρωθεί, επιβεβαιώνει πως όχι μόνο αποτελεί μια ολέθρια παραχώρηση με όσα προνοεί, αλλά επίσης ότι ανοίγει έναν ανεμοστρόβιλο παραπέρα διεκδικήσεων που πλέον, με εφαλτήριο τη Συμφωνία, κλιμακώνονται σε όλα τα μέτωπα. Η Ελλάδα μέσα από την Συμφωνία των Πρεσπών δεν χάνει μόνο όσα παραχώρησε, αλλά ανοίγει το δρόμο για να τα χάσει όλα.

Εκτός αυτών, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου γενικότερα στα Βαλκάνια, καθόσον αναγνωρίζει περαιτέρω τον ρόλο των Επικυρίαρχων (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Γερμανία) ως πρωταρχικό. Η περιοχή μετατρέπεται σε επίκεντρο γεωπολιτικής θύελλας. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι όντως «πρότυπο», όπως ισχυρίζεται ο Τσίπρας. Όχι όμως για την επίλυση των διαφορών, αλλά για να ξαναγίνουν τα Βαλκάνια πυριτιδαποθήκη.

Δημοψήφισμα τώρα για τη Μακεδονία

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑ!

Ο Ελληνισμός, σύσσωμος, στο συλλαλητήριο της Αθήνας θα διατρανώσει την άρνησή του να δεχθεί τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και τον σφετερισμό της Μακεδονίας! Βροντοφωνάζει την άρνηση του να συνταχθεί με μια κυβέρνηση εθνικής μειοδοσίας και ένα εκφυλισμένο και ξενόδουλο επικοινωνιακό και πολιτικό σύστημα και να υποκύψει στους εκβιασμούς των ΗΠΑ και της Γερμανίας!

Ο πάνδημος ξεσηκωμός του ελληνικού λαού ενάντια στο ξεπούλημα της Μακεδονίας χάλασε τα σχέδια όλων εκείνων που στην Ελλάδα και στα διεθνή ανακτοβούλια πίστεψαν πως ο ελληνικός λαός, επειδή είχε πέσει σε κατάθλιψη για τη συνεχιζόμενη φτωχοποίησή του, θα αποδεχόταν αδιαμαρτύρητα το ξεπούλημα της Μακεδονίας, της Θράκης, της Κύπρου, της Βορείου Ηπείρου.

Σιατίστης Παύλος: ''ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ''

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κ. Παύλου

Τό κείμενο τῶν 22 Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας πού ἀφορᾶ τήν Συμωνία τῶν Πρεσπῶν ἔχει ἤδη περάσει στήν Ἱστορία καί θά παραμείνει στή μνήμη τοῦ κάθε σκεπτόμενου ἀνθρώπου, ἀλλά καί τῶν μελλοντικῶν γενεῶν σάν ἕνα κείμενο εὐθύνης καί ἀξιοπρέπειας γιά τόν λαό μας σέ μιά ἀπό τίς πιό κρίσιμες στιγμές τῆς ἱστορίας Του. 

Εἶναι βέβαια σέ συνέχεια καί συνέπεια τῆς ἀρχικῆς στάσης ὅλης τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά πιό ἐξειδικευμένο ἀπό αὐτούς πού θά γνωρίσουν ἄμεσα τίς συνέπειες. 

Μέ γλῶσσα εὐπρεπῆ, μέ ἐπιχειρήματα σαφέστατα, δείχνοντας καθαρά τίς παρενέργειες ἀπό τώρα μιᾶς μειοδοτικῆς γιά τήν Πατρίδα συμφωνίας θά εἶναι στό μέλλον μιά ἀκόμη βεβαίωση τῆς διαρκοῦς συνοδοιπορίας τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας μέ τόν Λαό, μία ἀκόμη φανέρωση ὅτι ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία βρίσκεται σέ ἀπόλυτη ταύτιση μέ τήν συνείδηση τοῦ λαοῦ καί σέ ἀντίθεση μέ τήν ὀλιγαρχία τῶν ἐξουσιαστῶν, τούς ὁποίους ἡ ἐξουσία καί ἡ νομή της ἐνδιαφέρει περισσότερο ἀπό τήν Πατρίδα

Ποιά ἀξία μπορεῖ νά ἔχει ἡ δῆθεν ἀλλαγή τοῦ Συντάγματος στά Σκόπια, ὅταν τά βασικά σημεῖα τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ τῆς χώρας τά προσφέρουμε ἐμεῖς στό πιάτο. 

Δημοψήφισμα Σκόπια: Με το ζόρι «Ναι»

Ασφυκτικές αλλά ευγενικές πιέσεις από τους ισχυρούς

Του Χρήστου Νικολαϊδη 

Με μόνο μία καμπάνια, αφού δεν υπάρχει εκστρατεία υπέρ του «Όχι», την  Κυριακή το δημοψήφισμα στα Σκόπια! Μπαράζ δηλώσεων από ξένους ηγέτες. Γιατί «έστριψε» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στο περιθώριο μπήκαν τελικά και οι «σκληροί» της διασποράς. Πώς η ονομασία της ΠΓΔΜ έγινε πιόνι στη γεωστρατηγική σκακιέρα των ισχυρών.

Το δημοψήφισμα που θα διενεργηθεί την Κυριακή στην ΠΓΔΜ θα μείνει στην ιστορία ως το μοναδικό δημοψήφισμα στην ιστορία της ανθρωπότητας στο οποίο «τρέχει» μόνο μία καμπάνια! Αυτή του «Ναι». Γιατί θεμελιωδώς οργανωμένη εκστρατεία για την υπερψήφιση του «Όχι» δεν υπάρχει ούτε από κόμματα, ούτε από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ούτε από επώνυμους παράγοντες και ηγετικές προσωπικότητες της εθνικής κοινής γνώμης, όπως σε κάθε περίπτωση δημοψηφίσματος συμβαίνει σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη!

Πολιτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι που γνωρίζουν καλά τα «ήθη και έθιμα» των γειτόνων καταλήγουν ότι για τη… «λειψή» αυτή εικόνα υπεύθυνη είναι η Δύση, που έχει πέσει με τα μούτρα στην υπεράσπιση του «Ναι», εκμεταλλευόμενη κάθε πεδίο πίεσης που μπορεί να ασκήσει.

Δημοψήφισμα 1/9/1946: Οταν βασίλευε η ανοιχτή τρομοκρατία και απουσίαζε η εκλεπτυσμένη τύπου Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε

Του Γ.Γ.

Με το σκίτσο που παραθέτουμε, συνόδευε ο "Ριζοσπάστης" το ρεπορτάζ του σχετικά με το δημοψήφισμα βίας και νοθείας, το οποίο έγινε σαν σήμερα 1/09/1946, για στην επάνοδο της μοναρχίας στην χώρα μας.

Ηταν η εποχή της ωμής τρομοκρατίας προς το εκλογικό σώμα. Καμιά σχέση με την εκλεπτυσμένη τρομοκρατική προπαγάνδα που ασκείτε σήμερα στις εκλογικές διαδικασίες, από καθεστωτικά φερέφωνα τύπου Πρετεντέρη και  Πορτοσάλτε.

"Αφάνταστη βία και νοθεία" σημειώνεται στην ύπαιθρο, μας γράφει ο "Ρ" με συμμορίες ενόπλων να εισβάλλουν σε εκλογικά τμήματα και τους "δικαστικούς αντιπροσώπους να υποκύπτουν στους εκβιασμούς μοναρχικών οπλοφόρων". 

Παρ' όλα αυτά "Ο δημοκρατικός όγκος υπερκάλυψε τη νοθεία και τη βία στις μεγάλες πόλεις. Τα αποτελέσματα για τη Δημοκρατία είναι Αθήνα: Προσεγγίζουν το 50%, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Βόλος Λάρισα και Έδεσα οι ψήφοι των δημοκρατών ξεπερνούν το 50% ", σημειώνει το έντυπο της Κ.Ε του ΚΚΕ, στις 2 Σεπτέμβρη..

Η κληρονομιά του Ναι

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Το δημοψήφισμα του 2015 ήταν το κορυφαίο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός της μακράς ελληνικής κρίσης. Καθόρισε την πορεία που τελικά ακολούθησε η χώρα. Τρία χρόνια μετά μπορεί κανείς να το εξετάσει ψύχραιμα, χωρίς να παραβλέπει το βαρύ συναισθηματικό του φορτίο. 

Στο δημοψήφισμα εμφανίστηκαν δύο κοινωνικά στρατόπεδα σε οξεία αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η πλευρά του Όχι κυριαρχήθηκε από τα λαϊκά στρώματα, τη μισθωτή εργασία και τη μικρομεσαία θάλασσα της ελληνικής κοινωνίας. Η πλευρά του Ναι σφραγίστηκε από τους έχοντες και κατέχοντες, αλλά και από την ανώτερη μεσαία τάξη. Η αντιπαράθεσή τους αποκρυσταλλώθηκε στα συγκεκριμένα επίδικα του ευρώ και του χρέους. 

Η ταξική διαφορά ήταν εύκολα ορατή. Το Όχι άντλησε στήριξη από το πληβειακό στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως τις λαϊκές γειτονιές της πρωτεύουσας. Ήταν απτός ο ενθουσιασμός και η προσδοκία του ότι κάτι επιτέλους θα αλλάξει πραγματικά στη χώρα. Το Ναι στηρίχτηκε στο αστικό στοιχείο, όπως ήταν φανερό από την πλευρά των «Μένουμε Ευρώπη». Εξίσου απτός ήταν ο θυμός και η επιθετικότητά του, δηλαδή η κλασική αντίδραση ανθρώπων που νιώθουν το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους.

Να απαιτήσουμε δημοψήφισμα για το όνομα Μακεδονία

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Τα πράγματα εξελίσσονται με τρομερά επικίνδυνο τρόπο για την Ελλάδα. Χάνουμε τα ΙΜΙΑ και κάποιοι εξακολουθούν να διακατέχονται από ανεπίτρεπτη, για τις ευθύνες τους, αφέλεια, ενώ καταφεύγουν σε θλιβερές μεθοδεύσεις, δήθεν σωτηρίας τους, τολμώντας να χαρακτηρίζουν το πρωτοφανές μεγαλειώδες συλλαλητήριο, για τη Μακεδονία, ως…… απογοητευτικό για τους διοργανωτές! Αυτή η γελοιότητα αποκαλύπτει τα πάντα, και φευ, όχι απλώς εθνομηδενισμό. Αποκαλύπτει, φόβο, αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας, ασύγγνωστη αφέλεια, αλλά και εμφανή προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού…. για πολλοστή φορά!

Οι Έλληνες ανέχθηκαν (κακώς, κάκιστα βέβαια) πολλά μαρτύρια που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, και έχουν ακόμη μπροστά τους, συνέχειά τους, και όχι όπως υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί, βελτίωση, ανάπτυξη, έξοδο σε αγορές και άλλες παρόμοιες, για την απελπιστική ελληνική περίπτωση, ουτοπίες.

Για να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Ανάρτηση από: Γκόρτσος

Δημοψήφισμα 2015 – Δύο χρόνια μετά

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015. Μια σημαντική στιγμή του ελληνικού λαού και της νεολαίας, που αψηφώντας εκβιασμούς και πιέσεις έδωσαν ένα ακόμα «Όχι» στην νεοελληνική ιστορία. Ένα «Όχι» άρνησης τελεσιγράφων και αξιοπρέπειας. Ένα «Όχι» που έστειλε περήφανο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου. Παράλληλα, όμως, ήταν ένα «Όχι» που τσαλαπατήθηκε μέσα σε 24 ώρες, από το πολιτικό σύστημα που είχε ήδη συνθηκολογήσει με την ευρωκρατία και απλώς μεθόδευε τον τρόπο που θα παρουσίαζε το «κρύο πιάτο» στον λαό. Το μέγεθος του «Όχι» δυσκόλεψε μεν την δρομολογημένη επιχείρηση, αλλά δεν την ματαίωσε. Έτσι όμως τσαλακώθηκε διπλά και τρίδιπλα η ελπίδα και ο λαός του «Όχι» πέρασε ένα σοκ πιο βαρύ και ίσως πιο βαθύ από αυτό που είχαν προκαλέσει τα μνημόνια 1 και 2.