Μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την κρίση διαρκείας)

Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Τροφική Επάρκεια. Συνεργατικές-Συνεταιριστικές ενώσεις, υποδομή και βάση για Δημορατία και Εθνική Ανεξαρτησία

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Διατυπώνω μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την Κρίση διαρκείας): Θεωρώ πρώτιστη την Ανάγκη Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Με Οργάνωση της παραγωγής, Συνεργατικές-“εναλλακτικές” μορφές εργασίας. Με Αγροτικούς συνεταιρισμούς, Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς που λειτουργούν Χωρίς μεσάζοντες, δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Τροφική Επάρκεια.

Με το υφιστάμενο “μοντέλο ανάπτυξης και παραγωγής” παρωχημένο και ξεπερασμένο, με τα αδιέξοδα να μας ταλανίζουν, προβάλλει η ανάγκη για διατύπωση Εναλλακτικών Προτάσεων και Δράσεων. Η ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης: της κοινωνίας, του κοινωνικού κράτους και της παραγωγής, με προτεραιότητα την ευημερία και αξιοπρέπεια των λαϊκών στρωμάτων και με κατεύθυνση και κίνητρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τούτο ανάμεσα σε άλλα σημαίνει:

-Ανάσχεση του ξεπουλήματος και της αισχροκέρδειας, της Ακρίβειας που συντρίβει λαϊκά νοικοκυριά και μικρομεσαίους αδιακρίτως, την υπεράσπιση του εθνικού πλούτου. Δουλειά και δίκαιη αμοιβή για όλους. Κοινές Δράσεις για έλεγχο της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, της διαφθοράς. Κοινές Δράσεις στην παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών, με κατεύθυνση προς μια οικονομία υπέρ των υποτελών τάξεων/ εργαζομένων και ανέργων, με ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

Το Plan B της Ανασυγκρότησης του Κλάδου της Πληροφορικής - Η Επόμενη Ημέρα

Του Γιάννη Περάκη

Συνεχίζοντας την παρουσίαση, αλλά και των προτάσεων ανασυγκρότησης των κλάδων της Ελληνικής Οικονομίας, σειρά έχει ο κλάδος Τεχνολογίας Πληροφορικής & Επικοινωνίας (ΤΠΕ). Σύμφωνα με τον ορισμό που έχει υιοθετηθεί από τον ΟΟΣΑ, ο Τομέας των ΤΠΕ «αποτελείται από το συνδυασμό επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον χώρο της μεταποίησης και των υπηρεσιών οι οποίες συλλέγουν, διαβιβάζουν και παρουσιάζουν δεδομένα και πληροφορίες ηλεκτρονικά». Με βάση τη στατιστική ταξινόμηση των οικονομικών δραστηριοτήτων (ΣΤΑΚΟΔ 2008, NACE Rev.2), ο Τομέας περιλαμβάνει τους εξής κλάδους: Βιομηχανική Παραγωγή (Manufacturing), Παραγωγή Λογισμικού (Software), Τηλεπικοινωνίες (Telecoms), Πληροφορική-Υπηρεσίες-Πληροφορικής (IT–Computer Services), Εμπόριο (Commerce).

Ουσιαστικά όμως, ο Τομέας της Τεχνολογία Της Πληροφορίας (ΤΠΕ) συντίθεται από τον κλάδο Πληροφορικής, ο οποίος εστιάζει στις επιχειρήσεις που ασχολούνται με την παραγωγή και διανομή προϊόντων και υπηρεσιών πληροφορικής και τον κλάδο Τηλεπικοινωνιών.

Χειραφέτηση της χώρας – Αποφασισμένη ηγεσία

Του Γιάννη Ραχιώτη

Αυτό που λείπει είναι ένα απλό, σαφές σχέδιο για την έξοδο της χώρας από το καθεστώς ημιαποικίας και ηγεσία με θέληση να το εφαρμόσει. Σχέδιο για τη χώρα, υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, όχι για την Αριστερά ή, ακόμη χειρότερα, για την οργάνωσή μας ή για κάποιο τομέα οικονομικής δραστηριότητας. Ο καθένας πρέπει να πει σήμερα τι προτείνει. Δεν έχουν νόημα εκκλήσεις για κατασκευές προγραμμάτων στο μέλλον. Τα σημαντικά λέγονται με λίγες και καθαρές κουβέντες. Οι σχοινοτενείς αναλύσεις και «θέσεις», κρύβουν είτε δειλία είτε διανοητική ανημπόρια.

Η Ελλάδα πρέπει -σήμερα, όχι κάποτε- να γίνει ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Δεν λέμε να ξαναγίνει, δεν υπήρξε ποτέ. Ο βαθμός της μιζέριας της ήταν πάντα ευθέως ανάλογος του ελλείμματος κυριαρχίας. Στις σημερινές συνθήκες ανεξαρτησία και κυριαρχία σημαίνει άμεση αποχώρηση από τις μεγάλες δυτικές ολοκληρώσεις: Την Ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, ενδεχομένως και τον ΠΟΕ. Χωρίς αποχώρηση από αυτές τις ολοκληρώσεις, είναι πολιτική απάτη να προτείνουμε φιλολαϊκά μέτρα, αναδιανομή πλούτου, εθνικοποιήσεις, μη πληρωμή του χρέους σε ενωσιακούς οργανισμούς κ.λπ. Τέτοια μέτρα, στο πλαίσιο των δεσμευτικών συνθηκών ίδρυσης και λειτουργίας αυτών των ολοκληρώσεων αφενός είναι παράνομα, αφετέρου ανέφικτα: Λόγω της συμβατικής εκχώρησης της κρατικής κυριαρχίας, η όποια κυβέρνηση, δεν έχει επαρκή εξουσία για άσκηση πολιτικών αντίθετων στο οικονομικά ακραία νεοφιλελεύθερο και πολιτικά υπεραντιδραστικό ενωσιακό Δίκαιο. Επιπλέον, η παραμονή στο ΝΑΤΟ τη στερεί από το αναγκαίο υπόβαθρο ισχύος για την εφαρμογή αντινεοφιλελεύθερων-αντιδυτικών πολιτικών. Γι’ αυτό δεν έχει νόημα η αποχώρηση από την Ευρωζώνη με διατήρηση της υπαγωγής στις υπόλοιπες ολοκληρώσεις.

Ένα πρόταγμα πατριωτικής αναγέννησης

Των Γιώργου Καραμπελιά – Γιώργου Ρακκά*

Τα μνημόνια υπήρξαν το σύμπτωμα μιας ευρύτερης διαδικασίας χρεοκοπίας του ελληνικού «παρασιτικού εκσυγχρονισμού», που έχασε τα τελευταία χρόνια το «κοινωνικό» του πρόσωπο, γιατί ένα ολόκληρο μοντέλο που στηρίζονταν στις εισαγωγές και την κατανάλωση έφτασε στα όριά του, και μετασχηματίστηκε σε ληστρικό παρασιτισμό.

Ο αντιμνημονιακός χώρος, παρά τις αντιστάσεις του, συχνά μαζικές και αγωνιστικές, λεηλατήθηκε από το φιάσκο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, διότι δεν κατάφερε να υπερβεί τους ορίζοντες του παλαιού κρατισμού και παρασιτισμού. Οι έσχατες δυνάμεις αυτού του παρασιτισμού -συσπειρωμένες γύρω από την ήδη κυρίαρχη στους ιδεολογικούς μηχανισμούς, «Αριστερά»-, έπαιξαν το τελευταίο της χαρτί, υποσχόμενες την «επιστροφή» στην χτεσινή ευημερία, εγκλωβίζοντας το αντιμνημονιακό κίνημα σε έναν μονοδιάστατο οικονομισμό. Έτσι: