Ενα Τέρας... σύνεσης και λογικής!

Thomas Peter/Pool Photo via AP

Του Γιώργου Τσιάρα

Προσωπική Υπόθεση: Χένρι Κίσινγκερ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ

Θα το γράψω ευθύς εξ αρχής, να το βγάλω από μέσα μου: δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος άνθρωπος στον πλανήτη που να αντιπαθώ περισσότερο από τον Χένρι Κίσινγκερ. Στα μάτια μου, ο συγκεκριμένος πάλαι ποτέ «μάγος της διπλωματίας» συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που καθιστούν έναν άνθρωπο αξιομίσητο, κατάλληλο μόνο για τον ένατο και τελευταίο κύκλο της Κόλασης του Δάντη – τον απόλυτο κυνισμό, την απανθρωπιά, τον ταξικό ελιτισμό, την αχόρταγη οικονομική βουλιμία, την πλήρη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, καθώς ευθύνεται προσωπικά για εκατομμύρια θανάτους. Κι ας μη σκότωσε με τα χέρια του, εξ όσων γνωρίζουμε, ποτέ κανέναν.

Κι όμως: αυτός ο αιωνόβιος (χτες έκλεισε τα 99!) Γερμανοεβραίος, που πολιτογραφήθηκε Αμερικανός όταν έφηβος ακόμη πέρασε τον Ατλαντικό για να γλιτώσει από τους ναζί, κατάφερε αυτές τις μέρες ύστερα από χρόνια σχετικής αφάνειας να επανέλθει στην επικαιρότητα. Πώς; Μα μιλώντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, έναν θεσμό πολιτικο-οικονομικής «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που ο ίδιος εν μέρει κατασκεύασε. Και υποστηρίζοντας, μπροστά σε ένα κυριολεκτικά φρενιασμένο από αντιρωσική υστερία ακροατήριο, γεμάτο μαθητές του, ότι η Ουκρανία πρέπει να καθίσει άμεσα στο τραπέζι του διαλόγου με τη Ρωσία και να παραχωρήσει εδάφη με αντάλλαγμα την ειρήνη!

Προειδοποίησε μάλιστα τους ακροατές του, πολλοί από τους οποίους έμοιαζαν θαρρείς έτοιμοι για την άμεση κήρυξη του Τρίτου Παγκοσμίου, να μην υποτιμούν τον σταθεροποιητικό ρόλο της Ρωσίας στην Ευρώπη τα τελευταία 400 χρόνια και να μην επιμείνουν στις φιλοπόλεμες κραυγές τους, γιατί η οποιαδήποτε παράταση της σύρραξης από εδώ και πέρα «δεν θα οδηγήσει στην ελευθερία της Ουκρανίας, αλλά σε έναν νέο πόλεμο της Δύσης ενάντια στην ίδια τη Ρωσία»! Και μπορεί να μην ανέφερε ποια εδάφη πρέπει να δώσει η Ουκρανία –είπε μόνο ότι το ιδανικό θα ήταν η επιστροφή στο status quo ante του Φεβρουαρίου– αλλά όλοι κατάλαβαν πως εννοεί τα ήδη ντε φάκτο χαμένα: την Κριμαία, το Ντονμπάς και ολόκληρη την παραλιακή ζώνη της Αζοφικής.

Στο χείλος της αβύσσου: Παρέμβαση Κίσινγκερ και CIA

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δύο παρεμβάσεις, που καταδεικνύουν ένα βαθύ σχίσμα στο αμερικανικό κατεστημένο και τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

 O τρώσας και ιάσεται. Εκεί που φυτρώνει το κακό, φυτρώνει και το φάρμακο που μπορεί να το γιατρέψει,  γράφει ο Χέντερλιν.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό και βαθύτατα ειρωνικό να βλέπει σήμερα κάποιος μια από τις πιο εγκληματικές μορφές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του Εικοστού Αιώνα, τον Χένρι Κίσινγκερ, να παρεμβαίνει στη συνάθροιση των «αφεντικών» του πλανήτη, στο Νταβός και να τους πει να κλείσουν ειρήνη με τη Ρωσία προτού είναι αργά, και μάλιστα να το κάνουν με μετατόπιση των σήμερα αναγνωριζόμενων ουκρανικών συνόρων (*). Αποδεχόμενος δηλαδή ότι είναι αδύνατον να αντιστραφούν τα κέρδη της Ρωσίας επί του εδάφους.

Aν οποιοσδήποτε άλλος έλεγε πολύ λιγότερα από όσα είπε ο Κίσινγκερ, με το κλίμα νεομακαρθισμού και ανθρωποφαγίας που επικρατεί σήμερα στη Δύση (Ελλάδας και Κύπρου περιλαμβανομένης), θα τον είχανε περάσει τον άνθρωπο γενεές δεκατέσσερις ως περίπου έμμισθο πράκτορα της Κα Γκε Μπε! Έλα ντε, όμως που είναι δύσκολο να το κάνει κάποιος αυτό με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών και σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, τον θεωρούμενο ως «δάσκαλο» και πνευματικό γκουρού της αμερικανικής διπλωματίας και της δυτικής στρατηγικής, που προσκάλεσε στο Νταβός ο  ίδιος ο πρόεδρος του ομώνυμου Φόρουμ Κλάους Σβαμπ.

Αν ο πόλεμος δεν σταματήσει σε δύο τρεις μήνες θα υπάρξει τέτοια αναταραχή που δύσκολα θα μπορούν πλέον να διορθωθούν τα πράγματα, προειδοποίησε ο Κίσινγκερ (**).

Πώς ο Kίσινγκερ το 2014 είχε προφητεύσει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία

Του Κώστα Αργυρού

Το 2014 με αφορμή την κρίση της Κριμαίας η μεγάλη «αλεπού» της αμερικανικής διπλωματίας, ο Χένρι Κίσινγκερ τασσόταν κατά της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, απέτρεπε σαφώς τους Δυτικούς από ένα τέτοιο βήμα και ουσιαστικά προέβλεπε ποια θα είναι η απάντηση της Ρωσίας του Πούτιν αν το κάνουν.

Υπενθυμίζοντας ότι ο ίδιος έχει δει τέσσερεις πολέμους στη ζωή του, προειδοποιούσε ότι το πρόβλημα με τους πολέμους είναι πώς τελειώνουν και όχι πώς ξεκινούν, συνήθως δηλαδή με «μεγάλο ενθουσιασμό και δημόσια υποστήριξη». Χαρακτήριζε λανθασμένο στη σύλληψη του το ερώτημα αν η Ουκρανία θα πρέπει να ενταχθεί στην Ανατολή ή στη Δύση επιμένοντας ότι «αν η Ουκρανία θέλει να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι το φυλάκιο της μιας πλευράς ενάντια στην άλλη – θα πρέπει να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ τους».

Αναφερόμενος στη Ρωσία έγραφε:

«Η Ρωσία πρέπει να αποδεχθεί ότι η προσπάθεια να εξαναγκάσει την Ουκρανία σε καθεστώς δορυφόρου, και έτσι να μετακινήσει ξανά τα σύνορα της Ρωσίας, θα καταδίκαζε τη Μόσχα να επαναλάβει την ιστορία της των αυτοεκπληρούμενων κύκλων αμοιβαίων πιέσεων με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Δύση πρέπει να καταλάβει ότι, για τη Ρωσία, η Ουκρανία δεν μπορεί ποτέ να είναι απλώς μια ξένη χώρα. Η ρωσική ιστορία ξεκίνησε σε αυτό που ονομαζόταν Κιέβο-Ρωσία. Η ρωσική θρησκεία διαδόθηκε από εκεί. Η Ουκρανία ήταν μέρος της Ρωσίας για αιώνες και οι ιστορίες τους ήταν αλληλένδετες πριν από τότε. Μερικές από τις πιο σημαντικές μάχες για τη ρωσική ελευθερία, ξεκινώντας με τη Μάχη της Πολτάβα το 1709, έγιναν σε ουκρανικό έδαφος. Ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας – το μέσο προβολής ισχύος της Ρωσίας στη Μεσόγειο – βασίζεται με μακροχρόνια μίσθωση στη Σεβαστούπολη, στην Κριμαία. Ακόμη και διάσημοι αντιφρονούντες όπως ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν και ο Γιόζεφ Μπρότσκυ επέμειναν ότι η Ουκρανία ήταν αναπόσπαστο μέρος της ρωσικής ιστορίας και, μάλιστα, της Ρωσίας».

Η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη 1998-2022 και η προφητεία Κίσινγερ

Η Εικόνα ανακτήθηκε από το άρθρο του Gerardo Femina «Ο ρόλος του ΝΑΤΟ, της Ευρώπης και των Αόρατων στη σύγκρουση στην Ουκρανία»

Του Gerardo Femina

Οι εντάσεις στην Ουκρανία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και ορισμένων συμμάχων τους, από την μία πλευρά, και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, από την άλλη, αναπτύσσονται μέσα σε ένα πολύ σύνθετο πλαίσιο, όπου διάφοροι παράγοντες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Υπάρχουν τα ζητήματα της ενεργειακής κρίσης και της σημασίας του ρωσικού αερίου για την Ευρώπη, της διαίρεσης της Ευρώπης σε Ανατολή και Δύση, της κρίσης στον αγγλοσαξωνικό κόσμο – στην Αγγλία μετά το Brexit και ειδικά στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει ένας αέρας σχεδόν εμφυλίου πολέμου. Αλλά ας δούμε ποιο είναι ίσως το κεντρικό σημείο: Η Ρωσία έχει δηλώσει ότι δεν έχει πρόθεση να καταλάβει την Ουκρανία, αλλά επιθυμεί εγγυήσεις ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί, κάτι στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν αρνητικά.

Η επέκταση του ΝΑΤΟ

Αλλά ας δούμε εν συντομία πώς προέκυψε αυτή η κατάσταση. Στις 4 Απριλίου 1949 ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ με σκοπό την υπεράσπιση του Δυτικού κόσμου από την απειλή της Σοβιετικής Ένωσης και των κρατών-δορυφόρων της. Ως απάντηση, ιδρύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας το 1955. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δεν αναλήφθηκε καμία συγκεκριμένη στρατιωτική δράση από τα μέλη της Συμμαχίας. Το 1990, προκειμένου να ξεπεραστεί η σοβιετική αντίθεση στη γερμανική επανένωση, ο Γερμανός Καγκελάριος Κολ διαβεβαίωσε τον Γκορμπατσόφ ότι «το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί για να συμπεριλάβει τα σημερινά εδάφη της Ανατολικής Γερμανίας». Ο υπουργός Εξωτερικών Γκένσερ απέστειλε μήνυμα στον Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε: «Για μας είναι ένα σταθερό σημείο ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς ανατολάς». Παρόμοιες διαβεβαιώσεις δόθηκαν προφορικά και από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μπέικερ. Ο τότε Αμερικανός πρέσβης στη Μόσχα, Τζακ Μάτλοκ, επιβεβαίωσε ότι η Μόσχα είχε λάβει «σαφή δέσμευση» σε αυτό το σημείο. Έτσι η Γερμανία επανενώθηκε και τον Ιούλιο του 1991 το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε στην Πράγα. Αλλά το ΝΑΤΟ όχι, παρόλο που ο ιστορικός εχθρός δεν υπήρχε πλέον. Αντιθέτως, ξεκίνησαν οι πρώτες στρατιωτικές επεμβάσεις, πρώτα στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στη συνέχεια στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και το 2015 με στρατιωτικές ασκήσεις στην Ανατολική Ευρώπη στα σύνορα με τη Ρωσία.

Ο Πάπας Φραγκίσκος φιλάει το χέρι του Ντέιβιντ Ροκφέλερ

και φυσικά μαζί η υπόλοιπη παρέα: ο Χένρι Κίσινγκερ και ο John Rothschild…

Χένρυ Κίσινγκερ: Επιτυγχάνουμε την Παγκόσμια Τάξη μέσα από το Χάος ή μέσω της Διορατικότητας;

Συνέντευξη του Χένρυ Κίσινγκερ στους Τζούλιαν Φον Μιτελστάετ και Έρικ Φόλαθ του περιοδικού Σπήγκελ. Δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 98.

Σπήγκελ: Δρ. Κίσσιγνκερ, όταν κοιτάζουμε σήμερα τον κόσμο μας, δείχνει να είναι πιο ανάστατος όσο ποτέ –παντού πόλεμοι, καταστροφές, χάος. Βρίσκεται σήμερα ο πλανήτης σε μεγαλύτερη αστάθεια απ’ ό,τι στα προηγούμενα χρόνια; 
Κίσσινγκερ: Έτσι δείχνει. Το χάος μας απειλεί, μέσω της διάδοσης των όπλων μαζικής καταστροφής και της υπερεθνικής τρομοκρατίας. Υπάρχει σήμερα το φαινόμενο ακυβέρνητων κρατών, όπως το είδαμε στην Λιβύη, όπου μια ακυβέρνητη επικράτεια μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο στην παγκόσμια αστάθεια. Το κράτος αποτελεί μια οντότητα που δέχεται επίθεση, αν όχι σε όλα τα μέρη του κόσμου, αλλά σε αρκετά. Την ίδια στιγμή, γεγονός που μοιάζει να αποτελεί παράδοξο, είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να μιλάμε για μια παγκόσμια τάξη.

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ, 1974-2014: Διαφορετικά μέσα, ίδιοι (και χειρότεροι) σκοποί

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Χένρι Κίσσινγκερ με κύτταξε πανιασμένος. Εφτά χρώματα άλλαξε το πρόσωπό του στο άκουσμα της λέξης «Κύπρος», παίρνοντας μια έκφραση μεταξύ απόλυτου τρόμου και ακραίας κατάπληξης, έκφραση που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να περιγράψω ακριβώς, τόσο έντονη και εντυπωσιακή ήταν. «Είσαι από την Κύπρο;» με ρώτησε.

Το περιστατικό συνέβη πριν αρκετά χρόνια στο ετήσιο συνέδριο του Μονάχου για την ασφάλεια που κάλυπτα δημοσιογραφικά. Ζήτησα από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών να σχολιάσει τις αποκαλύψεις του Χίτσενς για τον ρόλο του στην Κύπρο, αλλά η λέξη αυτή και μόνο φάνηκε να του προκαλεί είδος τρόμου, «ηλεκτρικής εκκένωσης»! Το νησί, στη διχοτόμηση και εθνοκάθαρση του οποίου συνέβαλε όσο κανείς άλλος, μοιάζει να του προκαλεί ακόμα φόβο ή τύψεις (αν υποθέσουμε ότι η λέξη τύψεις έχει νόημα για ένα πρόσωπο όπως ο Κίσσινγκερ).

O Χένρι Κίσινγκερ, στα 90 του, γράφει: Πώς θα τελειώσει η κρίση στην Ουκρανία

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά και βέβαια οι Ουκρανοί ηγέτες. Ολοι έχουν μερίδιο ευθύνης στην κρίση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα σύμφωνα με τον Χένρι Κίσινγκερ.
Με άρθρο του, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ- που κατά πολλούς στα 90 του ακόμη επηρεάζει το Λευκό Οίκο- επισήμανε πως κανείς δεν μπορεί να διαχωρίσει την Ουκρανία από τη Ρωσία, αλλά ούτε και να επιτρέψει να την μετατρέψει το Κρεμλίνο σε «δορυφόρο» της. Και παρουσίασε τα τέσσερα βήματα για την έξοδο από την κρίση.

Αναλυτικά το άρθρο του Χένρι Κίσινγκερ στην Washington Post

«Στη δημόσια συζήτηση για την Ουκρανία, το όλο θέμα είναι η αντιπαράθεση. Αλλά ξέρουμε τι κάνουμε; Στη ζωή μου, έχω δει τέσσερις πολέμους να ξεκινούν με μεγάλο ενθουσιασμό και στήριξη του κόσμου, για τους οποίους δεν ξέραμε πώς θα καταλήξουν και στους τρεις από αυτούς αποσυρθήκαμε μονομερώς. Η δοκιμασία για την πολιτική είναι πώς τελειώνει κάτι τέτοιο και όχι πώς ξεκινά.

Πολύ συχνά το ζήτημα της Ουκρανίας παρουσιάζεται σαν αναμέτρηση: είτε η χώρα θα ενταχθεί στην Ανατολή, είτε στη Δύση. Αλλά αν η Ουκρανία επιβιώσει και ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι προπύργιο της μίας πλευράς απέναντι στην άλλη. Πρέπει να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσά τους.

Η Ρωσία πρέπει να αποδεχθεί ότι προσπαθώντας να αναγκάσει την Ουκρανία να γίνει «δορυφόρος» της αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο ξανά τα σύνορά της, θα καταδικάσει τη Μόσχα στην επανάληψη της ιστορίας μπαίνοντας σε έναν κύκλο αμοιβαίων πιέσεων με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.